zondag

Zo, het weekend is begonnen. Rustig aan van start gegaan en daarna de ene telefoon na de andere. De ene duurde al wat langer dan de andere zodat heel de morgen aan babbelen werd besteed. Terwijl in München het 191e Oktoberfest of het grootste bierfestival ter wereld van start gaat, zijn het hier in Middelkerke wat nuchterdere en meer aardse activiteiten die een weekend duren: het landbouwweekend. Tractoren reden deze morgen al door de straten om op den dijk te parkeren tussen andere landbouwmachines en er staat ook groot en klein vee om te bewonderen. Iedereen kan eens deelnemen aan een schaapscheerderij of misschien zelfs eens een koe of geit melken als hun uiers té vol staan. Ik laat de boerderij voor wat ze is en zal me wel vermaken op mijnen eigen hof want ik zit nog altijd in pyjama en dat zal voor de rest van den dag zo wel blijven, vermoed ik. Ik moet me in ieder geval voor niets verplaatsen en dan kan zo'n nonchalante dag eens van pas komen na een zeer drukke en intense week. En ik moet zeggen, de hond ligt ook liever neer dan op zijn poten te staan. De emoties bij zijn baasje hebben ook hun weerslag op het beestje. Tot morgen

Het bezoek aan de oogarts is goed meegevallen. De controle is op een 'vrijdag de 13e' geprogrammeerd, hopelijk valt het dan evengoed mee als vandaag. Ik wilde met de tram naar de consultatie gaan, die stopt pal aan het oogkliniekje. De afspraak was vandaag om 10u15. Dan is het voor mij rekenen hoe vroeg ik moet opstaan want ik moet niet alleen rekening houden met de duur van het tramtraject (1u15) er is ook nog mijn hondje dat 's morgens de nodige aandacht moet krijgen om comfortabel op bazinneke te wachten. Ik ben om 6u30 opgestaan en alles gedaan wat ik gewoon ben te doen. Ik keek eens naar het uurrooster van de tram en zag dat mijn uitstaphalte voor onbepaalde tijd gesloten is. Dan maar de auto van stal gehaald en onderwijl gehoopt dat ik geen oogspuit moest krijgen want dan is met de auto naar huis rijden een stukje moeilijker. Dat viel allemaal mee, want ik wilde geen 'mobiele vrijwilliger' gebruiken voor mijn transport. Die had ik gecontacteerd voor huiswaarts te keren na de cataractoperatie. Was me dat wel even verschieten van de prijs van die autorit: 24,50€ terwijl mijn tramticket voor dezelfde route 3,5 € kostte. Ik denk dat in mijn brein toch een ander verklarend woordenboek zit dan hetgeen bij de CM is geprogrammeerd voor 'vrijwilliger'. Allerlei argumenten worden bovengehaald waarom dat zo duur is, maar dan zijn het voor mij geen vrijwilligers meer maar taxidrivers die evenveel vragen als een taxichauffeur.

Ik heb met verbazing gekeken naar de landing van de Nederlandse para's in Hechtel-Eksel en aan de takken van de bomen bleven hangen met hun touwen en zeil. Het deed me denken aan de film "The Longest Day" uit 1962, die de landing van de geallieerde troepen in Normandië weergaf. In de film werd het echte verhaal weergegeven van een Amerikaanse soldaat die met zijn parachute aan de kerktoren in het Franse dorp Saint-Marie-Église bleef hangen en doof is geworden van het voortdurend gelui van de klokken te moeten horen. Je kan de kerk nog altijd bezoeken en ter herinnering hebben ze daar een pop gehangen aan de galmgaten. 

De  story van Lady Di, is never ending. Na bijna 30 jaar is er nog altijd iemand die zijn ei over haar historie wil leggen. Ditmaal is het haar broer die een lijvig boek geschreven heeft over haar leven, liefdes en dood. The Boys, zoals William en Harry indertijd liefdevol werden genoemd, hebben het een en ander al moeten horen en lezen over hun moeder, vader en andere nabestaanden. Ik denk dat de betrokkenen het zelf wel het beste weten en aan een polemiek of rechtzetting niet willen beginnen. Tot morgen

Regenweer op donderdag, maar gelukkig zonder gedonder. Ik hou niet zo van onweer. Jammer genoeg heb ik de 'waterhoos' in Westende gemist. Het is dan ook een uur dat ik niet buitenkom. Het is hier met het regenwater toch niet zo erg gesteld als in Barcelona en Valencia, waar ze voor de zoveelste keer dit jaar met overstromingen te maken krijgen. Ik heb het 2x meegemaakt in mijn leven en hoop het nooit meer te moeten beleven. Dat zijn de gelegenheden dat de kracht van wind en water niet te onderschatten zijn en men leert een beetje eerbied te hebben voor onze natuur. Ondertussen is de regering en de andere parlementsleden maar aan het debatteren hoe een miljardentekort van de begroting op te lossen. Eigenlijk vrij simpel, geen uitgaven doen die niet nodig zijn en luxe projecten achterwege laten. Maar ja dat is buiten de beleidsmensen rekenen. Ieder wil op het einde van de rit komen met "zie eens wat ik verwezenlijkt heb gedurende mijn ambtsperiode, je moet terug op mij stemmen". Ik heb zo de indruk dat ons Bartje niet goed weet hoe te regeren en de eindjes aan elkaar te knopen. Dan begint hij nog maar eens over een staatshervorming die weer hopen geld zal kosten en ons langs geen kanten vooruitgang biedt. Liever of beter zou het zijn al die deelregeringen af te schaffen en het belastinggeld dat dan zou vrijkomen gebruiken voor scholen, ziekenhuizen, justitie van de hedendaagse middelen te voorzien (computers), en dan zouden er ook geen 10 ministerweddes maandelijks moeten uitgekeerd worden voor bv minister van gezondheid. Vereenvoudiging van bestuur is een begrip dat ongekend is in België, dat betekent zoveel als de burger met alles op te zadelen in plaats van de bevoegde ambtenaar. Het wordt alleen de burger maar moeilijker gemaakt om in de wirar van aanbevelingen zelf alles op te lossen via de pc maar waar er voor de mensen geen geld meer is om te leren efficiënt met de laptop te werken. Niemand wil of kan nog iemand te woord staan, alles moet online gebeuren en een menselijke stem is niet meer te horen als men hulp nodig heeft. Zelfs als je op artsenbezoek gaat zit de dokter met zijn rug naar je toegekeerd om alles in de computer te steken wat je probeert te zeggen en uit te leggen. Hij zal dan ondertussen wel AI om hulp en bijstand vragen. Maar alles moet je tegenwoordig zelf doen, zoals afspraken maken en dan verwittigd worden ter bevestiging en nog eens de avond vóór het consult met de mededeling dat het 15€ kost als je de kat stuurt, je bezoek aankondigen in een zogenaamde 'kiosk'. Voor de betaling is er wel altijd iemand present en achter een desk met betaalterminal. Afin, morgen moet ik weer op oogcontrole en dat maakt me sceptisch ten opzichte van dokters. Tot morgen

Als het kleine grut naar oma komt, dan haalt oma-zee alles in huis wat de kleinkinderen kan plezieren en wat thuis ook niet aangeschaft wordt. Ik zit dan ook met een hoeveelheid drankjes, koekjes enz dat ik de volgende maand allemaal moet nuttigen. De eerstvolgende dagen en weken zie ik ze niet want ze zijn allemaal terug op de schoolbanken van allerlei soort gaan zitten. Ik geniet nu van een 'Kidibul' iets nieuws dat ik leerde kennen. Wat zit er nog in mijn drankenkast? Lipton tea, schweppes zonder suiker in allerlei smaken, mini cola's in blik, fruitsap, chocomelk, enz. Het water in flesjes dat ik aangeboden heb, bleef gesloten. Dat zijn eenmalige aanschaffen om te leren kennen waar de voorkeur van de jeugd naar uit gaat. De zuurtjes 'peaches' lust ook iedereen en van koeken waren de frangipanes in trek, de carré confituurkes en de honingkoeken. Genoeg lekkers om de volgende maanden door te komen. Maar het is leuk als ze komen en ze gezond zien volwassen worden ook. Wat ook leuk is dat we gedurende jaren samen leuke herinneringen opgebouwd hebben en die af en toe eens ter sprake brengen. Op naar het nieuws van de dag dat weeral, voorlopig, geen nationaal nieuws brengt over de nieuwe belastingen allerhande. Dat is dan een moment dat mijn verjaardagslijstjes van pas komen. Eens mensen oprakelen die ooit de nieuwszenders en bladjes vulden. Zoals Breyten Breytenbach (1939-2024) die in de jaren '70 het nieuws beheerste. De tijd van het strenge Apartheidsregime in Zuid Afrika waar er nog wetten en straffen waren 'op de gemengde huwelijken' en 'ontuchtwet' toen het een misdrijf was om seksuele verhoudingen te hebben met iemand van een ander ras. Aangezien Breyten gehuwd was met een française van Vietnamese origine, werd hij verklikt toen hij even op bezoek was in zijn thuisland, en door de terrorismewet veroordeelt tot 9jaar gevangenis. Door wereldwijd protest kwam hij na 7 jaar vrij. Een vrouw die ook het nieuws en de roddelbladen beheerste was de 'dramatische sopraan' Maria Callas (1923-1977). Niet alleen door haar optreden in allerlei opera's en andere zangstonden maar meer nog door haar liefdesleven met de Griekse reder Aristoteles Onassis (1906-1975). Die zette haar zonder pardon na een jarenlange relatie opzij om een huwelijk aan te gaan met de ex- en glamoureuze first lady van die tijd, Jaqueline Bouvier-Kennedy-Onassis (1929-1994). Dan zag ik de adonis waar ik in mijn jonge jaren wel een dikke boon voor had, maar die zijn schoonheid was bij het ouder worden, flink verwelkt: Robert Redford (1936-2025). Leading man and actor in prachtige films zoals "All Presidents Man", The Horse Whisperer", "Out of Africa" en nog zovele meer mooie films. Ook de man die geen prijs kreeg voor beauty en elegantie maar nog alle tv-zenders beheerst met zijn serie "Columbo", Peter Falk (1927-2011). Het is een serie die ik opneem voor momenten dat ik tv wil kijken en niks van mijn gading vind. Ik kan nog wat buiten zitten want de regen zit er niet direct aan te komen. Tot morgen

Het is weer een kort bericht want ik krijg bezoek van de fleurigste meid uit mijn familie, Fleur. Kwamen ze vroeger naar hier om kastelen te maken op het zand, putten te graven of over de baren en golfjes te springen, dan komen ze nu naar oma-zee om hun 'lieven' voor te stellen. Zo is het heel de zomer een komen en gaan geweest van hun ouders, mijn kinderen dus, met de rest van hun kroost die nog niet op zelfstandige basis bij hun grootmoeder geraken. Ik ben wel blij dat ze allemaal afkomen om een klapke te doen met het 'grootje' dat nu de kleinste van den hoop is geworden. Het is prettig als dat dan allemaal gebeurd en ik het reilen en zeilen van de volgende generatie leer kennen en hun toekomstplannen hoor. Ik ga alles klaarzetten voor mijn bezoekers. Tot morgen

Het is geen pretje om met de hond naar de dierenarts te gaan. Nochtans moet hij ieder jaar zijn vaccinatie tegen allerlei hondenziektes krijgen om gezond te blijven. Vier volwassen vrouwen zijn niet in staat een 14kg zwaar hondje te temmen en vast te houden voor zijn spuit. Uiteindelijk ben ik uit het zicht verdwenen en lukte het de andere vrouwen een prik te zetten. Vol adrenaline, zowel bij mezelf als bij de hond, zijn we naar huis gereden en moesten echt wel bekomen van dat doktersbezoek. Gelukkig hoeven we maar één keer per jaar die marteling, voor hem en mij, te doorstaan. Gisteren is dan, na ons hartje gelucht te hebben en ons buikje vol  gestoken hebben met lekkernijen, mijn oudste klein/grote zoon huiswaarts gekeerd. Op een mooie dag, een van de volgende maanden, zal hij hier wel eens weer staan om van de goede zeelucht en oma te genieten. 

Voor de nationale regering is er een zoektocht naar 10 miljard euro gestart. Wat er voor de gewone burger al zeker is, dat er een verhoging van de BTW zal komen voor de verbruiksgoederen zoals bv het tarief van 21% optrekken naar 22% en de lage tarieven van 6% en 12% naar een tussentarief van 9% brengen. Dat is dan voor de regering De Wever. De Vlaamse regering van Diependaele zit ook in de rode cijfers en daar heeft men zijn oog laten vallen op de verhoging van de dienstencheques. Het proletariaat wordt langs alle kanten nog maar eens de dupe van een slecht financieel beleid van onze ministers en andere vertegenwoordigers. Tot morgen

Ik heb een langslaper in huis. Vandaag zijn er toch alleen maar 'garnalenkroketten' gepland. Gisteren hebben we gelukkig van een aangename, zachte en met momenten zonnige dag, kunnen genieten. Met heel veel belangrijke babbels gespekt met een lekker ijsje en later op de namiddag/avond een bicky om de inwendige mens te versterken. En eens het donker werd naar binnen om samen naar een 'crimi' te kijken op de buis. Het zal veel binnen zitten zijn vandaag want het is echt aan het miezeren en daar wordt je na een uur buiten, ook kletsnat van. Dat is niet erg, nadat hij 6 maanden in Italië te zijn geweest, is er heel wat gespreksstof voorhanden. Ondanks het leeftijdsverschil van een halve eeuw, hebben we altijd heel zinnige en waardevolle gesprekken en genieten we echt van elkaars aanwezigheid en gezelschap. Tot morgen

De good news show kent geen einde. Vandaag komt mijn oudste kleizoon naar de zee om zijn bicky burger en garnaalkroketten te verorberen. Die heeft hij moeten missen tijdens zijn verblijf (6maanden) in het extra warme Genua, Italië. Er zijn weeral een paar gezellige uurtjes van 'kouten' op komst. We zijn babbelaars als we samen zijn en nu dat het een paar maanden geleden is dat we elkaar zagen, gaan we met dit goede weer ons klapke doen op den dijk van mijn kustdorp. Allebei zijn we zot van de zee en het zeezicht. Gisteren heb ik volop genoten van mijn kappersbezoek en de coiffeuse bevalt me heel erg. Een pluspunt is ook dat ik maar 50 stappen moet zetten en doordat ze jong is, de rest van mijn leven mijn haarsnit zal kunnen blijven doen. Om de 14 dagen zal ik me terug eens laten verwennen want zo'n wasbeurt mét hoofdmassage doet ontzettend deugd. En ik zie hier voor mijn ogen weer een volle kusttram rijden. Tijdens juli en augustus maakten een 5 miljoen reizigers reizigers gebruik van dit verplaatsingsmiddel. En of dat de mensen gelijk hebben zich op deze manier te willen veplaatsen van de ene naar de andere badplaats. Geen problemen met parking zoeken voor de auto en de tram brengt je telkens naar het centrum van het dorp of stad. Ik maak er ook gretig gebruik van behalve voor de grootwarenhuizen, die zijn niet bereikbaar met de tram. Wel is er een halte van de bus, die daar stopt, maar de halte voor op te stappen ligt op meer dan een kilometer van mijn huis en dat is niet altijd even handig. Hoewel ik dikwijls overweeg om mijn auto aan de kant te zetten, heeft hij toch nog een paar voordelen waar ik niet direct afstand van wil doen, zoals boodschappen doen met aanschaf in grote hoeveelheden, drank gaan halen, hondenvoeding in 12kg zakken, eens naar Gistel en het Godelievekerkje. Zo, ik ga mijn huis weer logé-vriendelijk maken. Tot morgen

Gisteren nog een paar uur zitten tokkelen op mijn toetsenbord van de computer, zoeken en opnieuw beginnen, tot ik het beu was. Na een goed nachtje slaap van mij en meer nog, van de pc, werkte bij het opnieuw opstarten alles zoals vanouds, behalve de lettergrootte. Ik begin niet terug te zoeken of iets te veranderen, alles werkt en dat is het voornaamste. Ondertussen is de tuinman deze morgen al geweest want gisteren was er voor hem té veel werk in de andere tuinen. Ik kan met recht en reden zeggen vandaag is huisje proper, hondje proper, tuin heeft zijn beurt gehad en als laatste is er voor mij deze namiddag een opknapbeurt. Alles en iedereen tevreden dus. Ik kijk er naar uit om bij mijn nieuwe kapper binnen te stappen en mijn pluimen aan haar handen toe te vertrouwen. Hopelijk is het deze namiddag gestopt met regenen. Iedereen is nog een beetje in vakantiemodus. Ook de kranten die een nieuwe reeks beginnen met verhalen over de rijkste vrouwen van België. Ik weet niet of de wetenschap te weten hoeveel sommige vrouwen waard zijn, iets toevoegt aan mijn kennis over de vrouwen in het algemeen en aan sommigen in het biezonder. Laat me zeggen dat ik het bladvulling vind zoals het feit dat Trump iedereen 5000$ belooft die op hem wil stemmen. Eigenlijk is dat een machtgeile man, om wie het alleen om macht draait voor zijn eigen portemonnee. Dat beloofde geld zal wel niet uit zijn eigen geldbeugel komen, hij zal er wel iets op vinden om dat uit de Amerikaanse schatkist te halen. Hij zal weinig of geen aandacht geven aan het feit dat het 25 jaar geleden is dat de Twin Towers in New York werden neergehaald en onze wereld daardoor voor een groot stuk blijvend veranderden. Terreur, aanvallen, bloederige aanslagen, de Taliban die wereldwijd acties voeren met Mohammed in het vaandel en als uitvalsbasis Afghanistan hebben. Dat leiden ze dan ook met stevige hand en waar vooral de vrouwen het slachtoffer van zijn. Toch zijn ze minder internationaal gericht dan IS, de Islamitische Staat. 

Een 'klavertje vier' brengt geluk, althans dat beweert toch bijna iedereen. Maar Jef vond in Vlimmeren een zevenbladig kruidje. Is dat dan een geluksbrengend 'klavertjezeven'? Ik zal het ook gaan zoeken in mijn tuin waar ook de klavers welig tieren. Tot morgen

Al laat op de middag maar, het zal toch voor een kort tekstje zijn. Weer een up date van de pc die verkeerd gelopen is en waar ik al een paar uren zoet mee ben om het recht te trekken wat langs geen kanten goed lukt. De tekst, de kleuren, schermfoto, outlook, enfin alles loopt zowat in het honderd tot mijn grote ergernis. Dat is nog een paar uren alle knoppen uitproberen zodat alles er weer uit ziet zoals ik het gewoon ben en wil. Tot morgen

Na een welverdiende en goede nachtrust stel ik bij het opstaan vast dat de wind prominent aanwezig is. Ditmaal komt die wel niet uit zuidelijke richting maar uit het frissere west-noordwest. Aanpassing van dekledij, van zomerse garderobe is de herfst outfit nodig. Vooral mijn armen hebben last van het koudegevoel. Enfin, de herfst is duidelijk in het land. En dan is er het hele gedoe over 'Pisa'. Niet de Italiaanse stad met de scheve toren maar wel "Programme for International Student Assessement". Die afkorting heb ik natuurlijk moeten opzoeken. Het is een internationaal vergelijkend onderzoek over de kennis en vaardigheden van onze 15 jarigen in verband met leesvaardigheid, wiskunde en wetenschappen. Om de 4 jaar vindt dergelijk onderzoek plaats en de vaststelling is dat we lager en lager zakken op het gebied van allerlei kennis maar zeker in verband met de leesvaardigheid bij de jongens. Een uitleg waar ik echt een groot vraagteken bij plaats is het feit dat er in de bibliotheek meer meisjesboeken voorhanden zijn dwz leesvoer met romantische inslag en dat de knapen in hun puberteit niet graag liefdesgeschiedenissen lezen. Ik denk dat de versnippering van het aanbod in de middelbare scholen en grotere inpact heeft op de mindere prestaties van onze middelbare scholieren. Vanaf 12 jaar is er geen nadruk meer op algemene vorming maar op specialisatie in allerlei vakken die niks van doen hebben met wiskunde, wetenschappen en leesvaardigheid. Ik ben altijd voorstander geweest van een algemene vorming, een gewone humaniora,  waarin plaats was en is voor aardrijkskunde, geschiedenis, talen, ....., kortom zo veel mogelijk kennis doorgeven aan de jeugd want eens men aan de slag is in het arbeidscircuit is er van extra kennis vergaren geen sprake meer. Hoe gaat Zuhal de problemen van mindere kennis en aanpakken? 

Ik heb een uur of twee schrijverstijd onderbroken omdat er een eredienst was op teevee, die ik wilde volgen. De uitvaartplechtigheid van Koning Harald V van Noorwegen in de kathedraal van Oslo. Ik zal het niet nalaten om dergelijke erediensten te bekijken  en te beluisteren, zeker als het ritueel gehouden wordt in een andere godsdienst dan de Roomse. Een lutherse eredienst komt niet zo vaak op de buis en al zeker niet een Noorse. Ik moet zeggen dat het veel indruk op me maakte vooral door de ingetogen sfeer, de soberheid van de plaats en een warm menselijke dienst met mooie hymnes en Noorse liederen. Ik leer nu de overleden koning kennen als een humaan en menslievende vorst en mens. Iemand die zijn woorden van verdraagzaamheid niet alleen in zijn speeches gebruikte. Na 7 jaar opboksen tegen het vooroordeel van te huwen met een burgermeisje, is er in zijn gezin niet alleen een zoon die huwt met een ongetrouwde moeder, maar ook een dochter die scheidt van haar echtgenoot en een sjamaan verkiest als echtgenoot en wel met een andere kleur als blank. Blijkt hij ook zijn stiefkleinzoon een thuis te bieden nadat die veroordeelt werd voor huiselijk geweld en verkrachting. Hij had voor ieder familielid een plaats in zijn hart en paleis. Tot morgen

Tot hiertoe is het een vermoeiende dag geweest. Afspraken maken om de tuin te snoeien en het gras te verzorgen, afspraken maken om mezelf een fatsoenlijk kapsel te bezorgen en Raziel naar zijn kapsalon te brengen, vergt heel wat organisatie en planning. Het enige dat al vast stond was de knipbeurt voor de hond. Dan voor mezelf een kapper zoeken is niet zo evident als het zou lijken. De ene is volzet, de andere doet alleen maar extensies en korte coupes enz. Uiteindelijk iemand gevonden die me om de 14 dagen een verzorgd kopke wil geven. Sinds mijn kapper een jaar geleden op pensioen ging had ik het moeilijk om naar een andere coiffeur te zoeken en te gaan, maar nood breekt wet. Zeker als ik dan naast een perfect geknipt en geföhnd hondje moet stappen. Dus vanaf vrijdag naar een jonge kapster zodat ik voor de rest van mijn leven bij dezelfde persoon kan blijven gaan en haar niet alleen mijn haar kan toevertrouwen maar ook mijn zieleroerselen. Dat gebeurt ook bij een kapper die bijna de functie van welzijnswerker en psycholoog uitoefent en jan en klein peerke kent. Dan de tuinman. Gelukkig weet die dat er veel werk is op mijnen hof, maar niet bij mij alleen, al wordt mijn geduld niet lang op de proef gesteld. Donderdag zal ik hem zien verschijnen. Gelukkig had ik vandaag tussen de pijpenstelenregen door, tijd om een lekkere croque monsieur te gaan eten, zodat ik de rest van de dag niets meer speciaals moet klaarmaken. Morgen is het rustdag, gelukkig.

Ik weet niet welke job onze premier voor ogen heeft na zijn leiderschap van de Arizona-regering, het zal in ieder geval een wereldomvattend aspect hebben. Overal is hij te zien behalve in de Wetstraat van onze hoofdstad. En overal wil hij de leiders van de bezochte landen laten horen dat hij iedere taal machtig is om gesprekken te kunnen voeren over economie en ander beleid. Een groot stuk van Azië heeft hij dus al afgedweild met als laatste vorige week in Indië, waarschijnlijk zal de voertaal Engels geweest zijn. Al kent hij vele talen, ons Bartje, ik denk niet dat hij het Hindi of een andere Indische taal meester is. Na een tussenstop in Antwerpen om wat vers ondergoed op te halen, was het richting Italië. Daar ontmoette hij zijn beste en 'grande amica' Maloni die hij vlot in het Italiaans toesprak met waarschijnlijk wat Latijnse teksten en spreekwoorden gelardeerd. Ik weet niet of er nog een land is waar hij zijn kennis over politiek en economie voeren, moet gaan etaleren. Misschien zal hij toch zijn Arizona-regering eens gaan leiden nu de gas- en electriciteitprijzen zijn aandacht vergen. Tot morgen

Volgens de weerkundigen de laatste zomerse dag voor de volgende weken. Spijtig, zou ik zeggen, want veel buiten zitten met aangename temperaturen, bevalt me wel. In ieder geval is de zomer prachtig geweest. En eens dat er wat regen kwam en wat frissere temperaturen, herstelden de bomen, struiken en andere planten zich toch snel, behalve de zomerbloeiers. Die houden het rapper voor bekeken dan de rest. Maar ik heb nog veel plantwerk te doen. De hond maakt er een gewoonte van met zijn poten eens wat aarde achter zich te smijten met het gevolg dat hij soms diep genoeg in de grond zit en mijn bloembollen uit hun plaats haalt en ze rondgestrooid in de tuin terecht komen. Ik raap die allemaal op en moet ze binnenkort weer allemaal planten om in het voorjaar weer een gele weide te krijgen van narcissen. Mijn compagnon heeft vele goede kanten maar ook een paar minpuntjes zoals putten graven en zand verplaatsen.

Ik kijk altijd uit naar de maandagkrant om het verslag te lezen van de voorvallen van het weekend. Een prominente plaats is voorzien voor Wout, na zijn ritzege onder een broeierige en snikhete Spaanse zon, de overwinning van de extremistische partij AfD in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt, het Anderlecht van Coucke dat zeer slecht presteert in de nationale voetbalcompetitie (Coucke kan niet altijd en overal winnen), de jonge Belgen die het tandartsbezoek alsmaar uitstellen ( té duur, lange wachttijd voor een consult...) en vooral verslag van de bevindingen van arbeidseconomen en arbeidspsychologen: het thuiswerk kan minder en minder mensen bekoren. Dat is ook niet zo moeilijk te verstaan: geen collega's meer, geen overleg, geen kwartiertje om eens te keuvelen en nieuwtjes uit te wisselen, geen vaste plaats als men dan toch naar 'den bureau' gaat enz. En last but not least, verslag van de nieuwe teevee-spelletjes die ik weer aan mijn alziend oog heb laten voorbijgaan zonder er naar te kijken: de "verraders" en "is't gelukt". Ik ben allergisch aan de lachbanden die afgespeeld worden en de tussenin commentaar van een stem van 'god weet wie'. Ik kan er dus geen zinnig woord over schrijven en lees ook de bevindingen 'van goed of slecht' niet in de krant. Dat geschreven zijnde, ga ik nu nog buiten profiteren van de prachtige dag en deze namiddag op den dijk gaan zitten en de laatste vakantiegangers keuren. Tot morgen

De schapenwolkjes drijven voorbij op een zachte zondagmorgen en ondertussen kan ik mijmeren over veel en over weinig. 'Veel' staat gelijk met de slogan van Standaard Boekhandel: "geschenken doen aan boeken denken"  En als dat geschenk dan een hardcover boek over honden is, met mijn hond als model op de kaft, is er me meer plezier gedaan dan een garnaalkroket te gaan eten in een prachtige bistro. Mooi verpakt met in streepjespapier kreeg ik het boek "HONDEN, in het museum" van Arthur Japin, in handen. Een boekje dat laat zien, dat in de schilderijen die in de musea hangen, de viervoeter prominent aanwezig is als geleider en  begeleider van mensen van allerlei stand. Altijd trouw, nooit ver weg, doorgronder van de natuur van zijn baas en aan de hand van zijn eigen observaties, weet wat zijn baasje wil en hoe die zich voelt. Door dat boekje wordt hem eens recht gedaan. Voor alle bezoekers van mijn huis, de schilderijen van de honden is voor iedereen in te kijken want het ligt op mijn tafeltje.

De krant mag ik ook weeral niet geloven!!! Ik heb geen boekje met de de teevee programma's omdat in mijn krant wel iedere dag te lezen valt wat er te zien is op de beeldbuis. Gisterenavond zag ik andere programma's tevoorschijn komen dan hetgeen ik wilde zien en gelezen had wat er te zien was. Niet getreurd, ik heb opnames genoeg om een avond te passeren met beeldmateriaal. Deze morgen kijk ik dus naar de programma's van deze avond en tot mijn verbazing zie ik dat op zaterdag de programmatie van zondag gegeven werd en dat ik vanavond kan kijken naar hetgeen er gisteren te zien was. Dus voor vanavond moet ik kijken naar hetgeen er in de krant voor gisteren geprogrammeerd staat om te weten of het de moeite van het kijken waard is. Kunnen jullie volgen? Enfin, het doet er niet toe wat er te zien is, ik heb mijn leuk boekje bij de hand om naar de schilderijen met de honden te kijken en er de uitleg over te lezen waarom 'Anubis' zowel in het Oude Egypte als op gewone hedendaagse kerkhoven te vinden is. Tot morgen

Verjaardag van Faroukh Bulsara, beter gekend als Freddie Mercury (1946-1991), bij leven zou hij dus een tachtiger zijn. Maar ja, hij is al een tijd van de aardbodem verdwenen. Gelukkig heeft hij, solo en/of samen met Queen en Montserrat Caballé  (1933-2018), een reeks formidabele songs, liedjes, video's en optredens nagelaten. Velen hebben hem geïmiteerd, slechts een paar hebben de toets van zijn grootse stem kunnen evenaren of aan de song een gesmaakte eigen versie kunnen geven; zoals George Michael (1963-2016) met "Somebody to love" of zoals Angelina Jordan in America's got talent met "Bohemian Rhapsody". Kort gezegd, het zal een 'Queen/Freddie'dag worden. Dat is niks speciaals want iedere dag is er wel een of ander lied uit dat rijke repertoire dat ik beluister en tot afgrijzen van de hond, meekweel.

Ernest Hello (1828-1885) schreef zovele jaren geleden een zin waarvan ik vind dat die een beetje past voor mij én vandaag: "Iedere idioot kan werken, maar om te rusten moet je verstand hebben". Tot morgen

De wind blaast nog niet zo hard dat ik me aan de takken van de bomen moet vasthouden om niet omver te waaien. Maar het is wel een stevig windje dat uit zuidelijke richting komt en er voor zorgt dat het hier toch al 20°C is. Ik kon het toch niet laten, om weliswaar uit de wind, mijn krant buiten te lezen. Gisterenavond, vooraleer dat de zon onderging, ben ik toch nog op een bank op den dijk gaan zitten. Er was niets op tv voor thuis te blijven en op zee is er altijd wat te zien. De rust is hier weergekeerd en de blauw-witte banken staan weer ter beschikking van de inwoners. Er was ook voldoende wind voor de kitesurfers om nog even de baren te trotseren, maar de mannen in de rubberen boten geraakten niet voorbij de branding. Meestal zijn dat oefeningen die de soldaten van de kazerne van Lombardsijde doen. En ik krijg nieuwe buren! De woning naast mij, in drie apartementen verdeeld, zijn er 2 die hun eigendom te koop aangeboden hadden en ondertussen zijn ze verkocht. Dat wordt weer uitkijken.

Eigenlijk heb ik verder geen nieuws vandaag. De voorbije week is op alle vlakken een rustige week geweest. Dat mag er gerust eens tussen komen, dan moet ik ook mijn hersenen niet pijnigen om goed uit de hoek te komen. Zo, schatten van mij, Tot morgen 

Miezeren en wind, dat zijn de weer-ingrediënten voor vandaag. En onze investeerder van het moment is naar het midden van de krant verhuisd met zijn nieuwste aankoop. Marc Coucke schaft het grootste Ritzhotel in Kaapstad aan voor enkele miljoenen euro's. Het legendarische hotel moet nog wel wat gerenoveerd worden want het Mandelahotel staat al enkele jaren leeg. Voor spelen en ontspanning heeft onze miljardair al veel geïnvesteerd, misschien kan hij in zijn portefeuille ook een broodimperium uit het Gentse opnemen. Dat staat namelijk ook te koop. Dan voorziet hij met recht en reden de rijke mens van  'brood en spelen'. Bijna alles zit in zijn vestzak, alleen 'drank' ontbreekt nog. Misschien investeert hij ook in Zuid Afrikaanse wijn? Het is wel goed dat er iemand in zwalpende bedrijven investeert, maar het draait erop uit dat het uitgebouwd wordt voor de kapitaalkrachtige mensen onder ons. Voor de rest heb ik niet veel te vertellen. De krant staat wel vol met items die ik lees, maar niet interessant genoeg zijn om hier verder te bespreken of uit te diepen of van commentaar te voorzien. Tot morgen

Niks is zeker, maar er zou regen kunnen komen. Omdat de temperatuur nog best aangenaam is heb ik dan de krant, met bijhorende spellekes, buiten gelezen. Ik profiteer er van om zoveel mogelijk buiten te vertoeven, binnen zitten daar kan ik de komende maanden toch niet aan ontkomen. Ik heb hier werk genoeg liggen om na te kijken: de kwartierstaten van mijzelf en voorouders. Zes goedgevulde fardes heb ik gekregen en wil ik ook grondig nalezen en bekijken. Dat is natuurlijk geen buiten tijdverdrijf. En gisteren hebben we dus onze broodnodige babbelnamiddag gehad. Elkaar een luisterend oor bieden is dikwijls al genoeg om verder te kunnen in het leven op een prettige manier. Dat zeggen ze toch van Marleentje: zo is er maar eentje, in dit geval twee. En we zijn inderdaad 'enig en uniek' en dat is beter dan 'perfect'. 

Het moet niet altijd Trump zijn die de voorpagina's van de dagbladen beheerst. Ook onzeste eigen Marc staat graag op de frontpagina als hoofdartikel. Weliswaar met investeringen die altijd maar exclusiever worden. Nu een 'lodge' in Zuid Afrika waar exclusieve safari's en andere verblijfsamusement te beleven vallen. Het joviale en volkse Marcske van jaren geleden dat de polonaise danste tijdens het tv-programma "Vive le Vélo" op Vrt 1, is echt wel verdwenen. De verkoop van zijn 'vitaminenfabriek' hebben hem geen windeieren gelegd en hij investeert in een business voor de kapitaalkrachtigen: ecxlusiviteit van vakanties, leven, ontspanning, kortweg genieten van de fijne dingen van het aardse leven weg van nieuwsgierige blikken en het bekijken vanuit een jeep naar de wilde beesten. Daarvoor hoef ik niet naar Zuid Afrika te gaan en in een lodge te verblijven om dan buiten de omheining van zijn eigendom, gevaarlijke wilde dieren waar te nemen. Hier zijn de gevaarlijke beesten de wolven, de vossen en de dodelijkste van allemaal ' de hoornaars'. Dat tref je hier allemaal gratis aan als je in openlucht een gezonde wandeling wil doen. Tot morgen

244e dag van het 'nieuwe jaar 2026'. Nog 121 dagen te gaan vooraleer het 'nieuwe  jaar' 'oudjaar' is. Vandaag openen de scholen opnieuw hun poorten en de directies en leerkrachten begroeten met een brede glimlach 1,2 miljoen leerlingen. Maar ook voor degene die niet naar school gaan begint een nieuw leven of een voortzetting van lidmaatschap van turnclub, zwemclub, wandelclub, petanqueclub, tennisclub, golfclub. Voor mij gaat terug de 'babbelclub'van start. Bijeenkomst van de buren om alles weer eens onder ogenschouw te nemen wat moet bekeken en besproken worden. De burenpraatclub bestaat uit 2 leden, mijn buurvrouw en ik. We zijn het altijd roerend eens over de té bespreken onderwerpen en dat zijn er altijd genoeg als je weet hoe de praktijken zijn van onze burgervader die niet altijd een vader kan genoemd worden. Natuurlijk doen onze opmerkingen thuis niets ter zake want een luisterend oor heeft onze Jean Marie, niet. Het is wel gewoon goed dat we de wrevels eens uitspreken. Via de buurvrouw weet ik dan ook wat er zoal leeft onder de andere Westendenaars. Mijn buurvrouw, met dezelfde naam als ik, gaat een paar keer per week met echtgenoot eens op een terras zitten om een sjatte kaffe te drinken. Zo hoort ze dan wat er zoal gebeurd is en welke schandalen er weer losgebarsten zijn. Maar vandaag komt ze alleen koffiedrinken want er komen ook typische vrouwverhalen aan bod, waar een man niks van af weet en ook onderwerpen die een echtgenoot niet interesseren. Het wordt tijd dat ik mijn pyjama ga uit doen en me op mijn paasbest ga zetten om mijn gaste te ontvangen.

Gisterenavond heb ik ook gekeken naar de 1e aflevering van "Time: out". Een halfuurtje bijna 'feel good' teevee voor het slapengaan. Belevenissen van jongeren, volgens sommigen in het spoor van "Dertigers", dat ik nooit bekeken heb. Ik keek ook graag naar het halfuurtje "Eyecatchers" tijdens de vakantie periode. Hopelijk is het even meeslepend als het programma over 'interieurdesigners'. Tot morgen