Archief

Pinksteren. In Antwerpen is dat Sinksen en start de Sinksenfoor, plechtig ingestapt door Bart en zijn gade. Als ik naar de kermis zou gaan is het om de echte smoutebollen te proeven. Tegenwoordig is dat een zeldzame lekkernij geworden en meestal te vinden tussen die oude kermisattracties zoals de  draaimolens, botsauto's,  spiegelpaleizen, rupsbanen en visjes vangen. Maar Pinksteren is voornamelijk het feest van de Heilige Geest die over de hoofden gaat neerdalen om ons van wijsheid te voorzien. Daarom ga ik, ondanks de hitte, niet onder een parasol zitten, want door het canvas kan de geest niet komen. Ik zal de lommerte opzoeken tussen het lover en genieten van het frisse briesje dat ik als geest zie aanwaaien. Maar ik heb deze namiddag wel wat mediawerk te doen. Om een of andere reden is mijn nieuwe tv-box het noorden kwijtgeraakt en heeft, mijn heel goed uitgekiende programmatie van zenders, verstoord. Ik moet aan hernummering doen en al die onnozele zenders terug naar nr 200 sturen. Ik heb niks eraan als ik bij het aanzetten van de tv op het disneychannel terechtkom of op nicklodeon of een zender met sitcoms met volop lachmachines in de aanslag. Een heel gedoe zal het worden en echt een werkje om tijdens het heetste van de dag, me binnen mee te amuseren. Omdat de H. Geest nog niet geland is in my brains, is dat al voor vandaag. Tot morgen

Het is zo'n dag dat commentaren geven of aanmerkingen maken over personen, voorvallen of andere berichten, onnatuurlijk aanvoelt en spijkers op laag water zoeken is. Het is er veel te mooi weer voor en alles voelt aan zoals in mijn dromen, vol rozengeur en manenschijn. De wereld en de oorlogen draaien maar door maar het voelt aan als de 'ver van mijn bed show'. Maar hier dichterbij, op de grens Westende-Middelkerke is er een reëele show aan de gang: de Beach Jumping. De grote vraag is, ga ik naar het paardenfestijn kijken of blijf ik in de luwte van het lover van mijn bomen zitten. Een wandelingske door de hitte zie ik wel niet zitten, het is nu al meer dan 25°C en het is nog geen middag. Natuurlijk is er op het strand altijd wel wat verkoeling, maar er naar toe stappen is in volle zon en dat is er voor mij te veel aan. Het zal viva mijn tuintje zijn om van de zomerse temperaturen in de schaduw, te genieten. Zelfs de hond is alleen maar voor hoogdringende zaken buiten te krijgen. Ik zit nu eens niet in mijn bureau te schrijven, maar aan de tafel die pal aan een grote venster staat, die uitzicht geeft op de bewegingen in mijn straat en de grote baan. Veel fietsers heb ik al zien passeren, allemaal in zomers tenue en er is ook redelijk wat autoverkeer deze keer met de cabriolets. De trams zitten natuurlijk boordevol met reizigers die naar volgende badplaatsen zich verplaatsen of naar Plopsaland met de kroost gaan. Voetgangers zijn er niet zo veel te bespeuren. Tot grote ergenis van mijn hond zijn dat baasjes met hun lievelingsdier die hier passeren omdat er een groen talud is. Daar is mijn hond flagrant tegen en blaft boos  dat zelf iemand van 'zijn' openbaar domein durft gebruik maken. Tot morgen

Een verdwaald wolkje zie ik aan de blauwe hemel. Dat zal straks wel verdampt zijn door de warme zonnestralen. Het beloofd weer een superdruk verlengd weekend te worden, zeker aan zee. De temperaturen zijn hier altijd iets draaglijker dan in het binnenland door de zeebries die dikwijls opsteekt in de namiddag en het nog frisse zeewater. Voor verkoeling te krijgen rijden en sporen de mensen dan maar richting zee. Maar ik ben al aan zee en de temperatuur is hier best aangenaam. Straks zal ik wel mijn shorts aandoen om ook mijn witte stengels eens aan het zonlicht bloot te stellen. Na een lange wintertijd  zullen mijn benen ook eens deugd hebben gezonde lucht te voelen. Natuurlijk is er een keerzijde aan de medaille van mooi en rustig weer: de bootjes vol transmigranten die proberen richting UK te varen in gammele opblaasbare bootjes. Met recht en reden heeft de gouverneur van West Vlaanderen, ondanks wat protesten van enkele burgervaders, een 'gold commander' van de federale politie aangesteld om alles te coördineren, van manschappen, tot drones, tot helikopters. Er is veel beweging vastgesteld in de tentenkampen rond Calais en de vrees dat die zich richting Belgische duinen gaan verplaatsen is reëel. Dus mensengroepen opsporen is de boodschap, want eens die in bootjes de branding gepasseerd zijn is er aan terughalen weinig te doen. Voorkomen dat ze op zee geraken is het ultieme doel en ze dan aan hun lot over te laten, hangt ermee samen. Het is ook moeilijker en moeilijker om die grote groep, vooral jonge mannen, in toom te houden. Schermutselingen en gevechten zijn schering en inslag en dat wil men hier aan onze kust vermijden. Vooral omdat het hier 65 km toeristische zone is waar gezinnen vertier zoeken en geen nood hebben hebben aan oproer, stelen en bedreigingen. 

Dan is er weer zo'n eigenaardige beslissing van een rechtbank, waardoor er eigenlijk geen soldeperiode meer hoeft te zijn. Men mag op elk moment van het jaar afprijzingen doen in de winkels en grote ketens zonder dat de manager of eigenaar van de store daarvoor een boete kan oplopen. Men mag dat dan ook in het groot afficheren op de vensters en deuren en adverteren op tv en andere media. Tja, het zal hier worden zoals in veel zuiderse landen, afbieden op de prijs die op  het kaartje staat. Dat is natuurlijk iets dat de Belgen niet gewoon zijn en enkel doen in het zuiden tijdens de vakanties als toeristische attractie. Om den duur zijn alle vast waarden weggeveegd zonder pardon: geen solden meer, geen weekendrust meer, alle winkels 7/7 open en binnenkort 24u/24u. Tot morgen

Een zeer aangename morgen om wakker te worden. Straks ga ik boodschappen doen, want ze voorspellen de komst van een hittegolf en dan wil niet met voeding rondzeulen. Alles in huis halen is de boodschap en bewaren op een gekoelde plaats. Deuren en vensters een ganse dag open kunnen smijten en de warmte zowel mezelf als het huis er van laten genieten. De tijd van buiten te leven is aangebroken en daar kijk ik echt naar uit. Voor de rest is er niks speciaals gebeurd en dus laat ik het hiebij. Tot morgen

Als alles goed gaat en gaat zoals ze zeggen dat het zou moeten gaan, beleven we vandaag de laatste dag van de herfstige lente, althans voor de maand mei. Kort gezegd, de laatste triestige grijze dag. Gisteren heb ik dat samen met de buurvrouw weer weggeslikt met ons gekende recept: crodino met schweppes en daarna koffie met versnaperingen gelardeerd met de nieuwtjes van de dag. Dat was natuurlijk het nieuws van Margriet met haar ongekende kanker. Maar hoeveel gezinnen, families maken dergelijke mededeling niet mee? Iedereen die dergelijke diagnose krijgt is er onderste boven van en neemt moeilijke beslissingen die de rest van zijn/haar leven en dat van familie zullen beïnvloeden. Margriet is natuurlijk een publiek figuur en iedereen heeft daar zijn zeg over te geven. Plezant natuurlijk voor de zangeres dat ze nu eens alles kan horen wat collega's over haar te vertellen hebben en dat kan natuurlijk een goede pleister zijn op de grote wonde van het einde van haar carrière. Het leven gaat voort en haar plaats in de musical "Lekker blijven hangen" zal ingenomen worden door Micha Marah, een familielid en wel met aangepaste teksten, staat er te lezen. 

Zoals al dikwijls vermeld, ik ben een VRT/Canvas kijker. Ik wil geen tendensieuze berichtgeving en nieuwtjes horen,  noch fake nieuws. Waarmee ik niet wil zeggen dat de commerciële tv-zenders dat wel doen. Maar gisterenavond vond ik dat de VRT toch een beetje over de schreef gingen bij de conclusies van de interviews voor de "Foto van Vlaanderen". De verdraagzaamheid, de meer conservatieve krachten, de moskees,.... Het stoorde me vooral bij de interviews op de Meir in Antwerpen. En om dan conclusies te trekken waarbij jonge mannen veel conservatiever uit de hoek komen dan jaren geleden betreffende de rol tussen mannen en vrouwen in het leven, het werk en thuis. Ook de lgbtqia gemeenschap werd onder de loep genomen en werd niet zomaar zonder meer aanvaard. Wat stoorde me? De ondervraging van de duidelijke buitenlandse jongeren die in hun cultuur van hun land van herkomst blijven leven en waar slagen en lijfstraffen voor vrouwen nog geaccepteerd worden als 'normale' waarde verhoudingen. De duidelijke jongens van hier zien een gelijkwaardigheid van de seksen als nodig, bij werk en huishouden en aanvaarden de verschillen in gender als normaal. De jonge migranten(14-16-18 jarigen) die naar hier komen, worden nergens meer opgevangen, meestal zijn ze ook niet schoolplichtig meer, dolen rond en zoeken contact met mensen die niet echt de beste bedoelingen hebben met die jeugd. De enige waarheid en levenswijze die ze kennen is hetgeen ze zich herinneren van hun thuisland en hebben het zeer moeilijk zich de Westerse cultuur en levenswijze eigen te maken. Vooral in de grootsteden is het een groeiend probleem 'van niet aanvaarding' door de buitenlanders die er in grote getalle aanwezig zijn, van 'anders zijn'. Ook hun godsdienst is dikwijls niet van dien aard dat de verschillen tussen man en vrouw niet zouden mogen bestaan. Migratie en transmigratie is dé uitdaging in ons land. In de Middeleeuwen: de Roomsen tegenover de protestanten, weliswaar met dezelfde culturele achtergrond, die ook over Europa uitzworven  en nu de Roomsen tegenover de Islamieten die van overal komen, met alle gevolgen vandien. Tot morgen

Ik zal maar aftellen naar het beloofde betere weer: nog 2 dagen friste en chauffage laten branden. De wind is ook terug komen opzetten. Ditmaal komt die uit het zuidoosten. Die brengt geen warme temperaturen mee maar een povere 12°C. Het zal wat binnen werken zijn, was en strijk onder andere en deze namiddag een goei sjatte kaffe met koekjes en babbels met de buurvrouw. Het is weer eens tijd om alles wat leeft en beweegt in de buurt in ogenschouw te nemen. Zo'n babbel is wel goed voor mij, dan moet ik weer eens luidop praten en dat is toch helemaal anders dan gedachten neer te schrijven. Gisteren had ik zo'n dag dat ik wat telefoontjes moest doen en het was weer moeilijk om mijn vragen luidop en juist te formuleren. Deze namiddag kunnen we het dan eens hebben over 'ons Marckske' die ook in West Vlaanderen zijn greep wil vergroten en dan meer bepaald in Het Zoute van Knokke. Er is al een hotel van hem,  crème glace kar, een rally, een halve golf waarschijnlijk nu Ghelamco is uitgevallen, maar op het comsumptie gedrag van de strandzitters heeft hij nog geen profijt kunnen halen. Hij doet dus mee aan de inschrijvingen om  een strandbar en bijkomend zand voor 9 jaar in concessie te krijgen. En het is geweten dat al degenen die voldoen aan 'ons kent ons' op hun blote voeten in het Knokke-zand willen zitten om aan hun champagne te lebberen in het bijzijn van de geestesgenoten die graag een bekende man als concessionair te hebben. Dat is  het publiek dat in Antwerpen graag verteld dat ze met Marc leuke babbels hebben en goede zaken kunnen doen. Heel wat anders is dit uiterlijk vertoon dan het stille 'ons kent ons' van Etienne Davignon (1932-2026), 'ambtenaar' en bestuurder en voorzitter van vennootschappen. Die kende in zijn actieve periode, iedereen die er in de wereld toe deed, politiekers, koningen, keizers, presidenten en premiers. Hij komt uit een tijd dat niemand durfde optreden tegen gevestigde waarden en had geen verantwoording af te leggen. De tijden zijn veranderd en men sommeerde hem nu, meer dan 60 jaar na de moord op Patrice Lumumba (1925-1961), zich voor dat feit te komen verdedigen in de rechtbank en wel op 93 jarige leeftijd. Dat gaat niet door en de erfgenamen van Patrice stellen de Staat België nu verantwoordelijk voor de moord op hun vader. Wordt natuurlijk vervolgd. Wat heb ik nog  gelezen? Dat Mr President nog altijd niet bekomen is dat de Nobelprijs voor de Vrede hem is ontzegt. Op een slimme manier pobeert hij zich toch voor  te doen als de Witte Duif van de Vrede. Eerst vuurtje stoken en dan zeggen dat hij voor het blussen zal zorgen!. De geplande aanval op Iran blaast hij op die manier af. De vele belachelijk makende filmpjes ten spijt, blijft die man gezond en wel op een stoel zitten in het Witte Huis. Hopelijk richt hij niet te veel schade meer aan. Tot morgen

Staat er iets speciaals op mijn programma deze week? Nee!. Ik zal dus moeten afwachten wat deze 21e week van het jaar voor mij in petto heeft. De weermannen beloven in ieder geval vanaf donderdag een beetje beter en vooral wat warmer en droger weer. Dat is al een goed vooruitzicht. Mijn armen en benen snakken er naar om bloot door het leven te gaan. Dat is deze lente nog maar een paar uur gelukt. Maar als Belgen zijn we gewoon om over het 'weer' te zagen en te klagen en dat is na 'belastingen' het belangrijkste item in onze conversaties. Natuurlijk zeggen we niet 'hoeveel' belastingen we aan de staat moeten betalen, want dan kan eenieder uitmaken hoevel er maandelijks op onze rekening komt en dat is nog altijd een groter taboe dan weten voor wie je stemt in het hokje van de verkiezingen. Ja, er zijn toch nog enkele onderwerpen en geheimpjes die we liever voor onszelf houden. Maar nu leef ik vooral op hoop om warme dagen te krijgen, zodat ik met mijn handen, zover ze dat nog kunnen, in de grond kan wroeten om het onkruid, vooral klavers met wortel en al te verwijderen uit mijn graspartij en bloembedden. Iedere regendruppel die gevallen is, was een groeischeut voor pisbloemen en klavers. Wat ik wel laat staan zijn de mooie boterbloemen, witte madeliefkes en de blauwe korenbloemen. Binnenkort komen ook de papavers of de rode klaproos weer te voorschijn, de poppies die de Engelsen zo graag bezingen en van papier maché op hun kledij spelden. En nu, vooraleer de regen aan land komt en ons van water zal voorzien, nog even met de hond buiten. Te voet wel te verstaan. De onbezonnenheid van het autorijden is voor kinderen die zichzelf in de vernieling willen rijden en nog geen verantwoordelijkheid kennen voor zichzelf en anderen. Het ego van de 10+ jarigen, dat nog té groot is voor hun groeiende lichaam en  zichzelf een onmetelijke kunde op allerlei vlak, toebedeeld. De rampzalige gevolgen hebben we weer gehoord dit weekend. Tot morgen

Herfstweer in de lente!. Het gevaar bij degelijke weersgesteldheid is dat ik toch wat meer sweeties tot mij neem, dan echt nodig is. Dat is geen comfortfood, maar door een suikertje meer, probeer ik me goed te voelen en te vergeten dat de lente bijna gedaan is zonder veel lentegevoel te hebben gekregen. Natuurlijk kan dat niet zonder gevolgen blijven maar zolang ik het citaat: 'wie de neus van haar schoenen niet meer ziet, weet waar zij al dat lekkers liet' niet voor waar moet aannemen is het nog te doen en zullen mijn shorts nog passen. Ondertussen is het Eurosongliedjesfestival afgelopen en kwam Bulgarije uit de doos als winnaar. De protesten en betogingen kunnen weer voor een jaar opgeborgen worden. Maar waarom Israël kan deelnemen aan een Europese wedstrijd blijft voor mij een raadsel want dat is een land van Azië, het deel dat de Levant is genoemd, en dus behorend tot een ander continent. Groter mysterie is dan de deelname van Australië, dat hier 14-16.000 km vandaan ligt. Waarschijnlijk zijn de financiële middelen die beide landen investeren in dat liederencarrousel groot en kunnen zo een deelname afdwingen. Enfin, weer een jaar zonder protesten en betogingen en hopelijk is de oorlog dan ook afgelopen in het Midden Oosten. Ook in Flagey is de cellowedstrijd in een definitieve fase gekomen en zijn er 12 cellisten naar huis gespeeld en de anderen 12 mogen in het heiligdom 'de Muziekkapel van Koningin Elisabeth' in Waterloo verblijven en zich voorbereiden op het eindspel.

Goed nieuws van mijn neef, die al meer dan een week intensief bezig is aan zijn herstel en intensieve heeft mogen verlaten. Zelfs een dagje naar huis als uitstapje zat er al eens in. Ondertussen zijn mijn broer en schoonzus ook rustiger geworden en kan ik zelfs al eens lachfilmpjes doorsturen. Daar heb ik me deze morgen mee beziggehouden, want een bulderlach is voor iedereen een goede ontspanning. Het zal een dag van lezen worden of naar opgenomen afleveringen van  series kijken. Als de zon niet schijnt is 12°C toch een beetje fris om buiten te zitten. Tot morgen

12°C, hevige windstoten uit het westen, regen. Dat is het weerrecept voor deze zaterdag in mei. Niet veel soeps zou ik zo durven zeggen en echt wel triestig voor alle communiecanten- en lentefeesten. Dat is spijtig voor alle jongens en meisjes die zich verheugden op dit feest met pakjes, cadeautjes en uitstappen allerhande. Ook de ouders zullen met de handen in het haar zitten als ze een barbecue voorzien hadden om de grootouders, tantes, nonkels en vrienden van eten te voorzien op deze feestelijke bijeenkomst. Het is typisch Belgisch zullen de meesten wel verzuchten, op het weerbeeld hier te lande kan je geen staat maken. 

Een wedstrijd met snaarinstrumenten, hoe exclusief die ook mag genoemd worden, is ook nooit saai. Er wordt niet alleen prachtige muziek aan de luisteraars voorgeschoteld, maar ook de instrumentalisten zijn stuk voor stuk ook persoonlijkheden, die zelden van hun stuk te brengen zijn. Ook niet door een mechanische tegenslag, een snaar die afknapt of breekt. Het hilarische aan heel dat moment is wel dat Stephanie Coerten, de presentatrice in het Flageygebouw, blijkbaar toch een beetje van slag was en aan het publiek vroeg wie er een 'la' snaar op zak had om het instrument van de cellist weer bespeelbaar te maken!!!!. Geen reactie natuurlijk, wie gaat er nu naar een concert luisteren met een snaar op zak? Uiteindelijk bracht een cellist van het kamerorkest van Wallonië de oplossing met een reserve van zijn instrument te leveren aan de deelnemer van KEW. Het was toch weer een mooie muzikale avond. Deze avond zal ook weer in 2 gesplist worden op muzikaal gebied. Het lawaai, lichtshow, extravagante kledij en een 3 minuten durend stukje nieuwe muziek, tegenover de rust van het klassieke cellospel. Ik hou wel van cello, op een of andere manier straalt dat een rust uit met zijn warme klanken. Ik kan natuurlijk ook naar Canvas kijken, waar dan weer een thrillerreeks aan bod komt of gewoonweg wat lezen. Eén ding weet ik vrijwel zeker, vandaag zal ik niet buiten zitten. Het is echt herfstweer!. Tot morgen

April heeft niet zó veel grillen gekend als de 1e helft van de maand mei; terug sokken aan, terug pull's met lange mouwen en een fleece bovenop. De verwarming heb ik nog net niet moeten aansteken omdat mijn huis iedere zonnestraal omzet in warmte. Mijn huis heeft dan ook vensters die o-z-w gelegen zijn, en er voor zorgen dat er een temperatuur kan zijn van 18°C. Als de zon niet door de vensters schijnt, zal ik deze namiddag toch de verwarming moeten doen branden. Ik zal de enige niet zijn in dit land, die overweegt dat te doen. In Brugge zijn ze blij geweest met het droge intermezzo gisteren vanaf 15u. De processie kon uitgaan en de kijklustigen plezieren en hen ook af en toe een bezinningsmoment geven. De deelnemers, meer dan 2000 dit jaar, zijn wel allemaal langs Damart gepasseerd om warm ondergoed te hebben, tijdens de stoet. De processiegangers hebben wel een 'volle aflaat' gekregen en een kaartje recht naar de hemel. Maar gisterenavond was er dan nog een kippenvelmoment, toen de 18 jarige Georgische celliste, Anna Meipariani, tijdens de uitvoering van een concerto van Leopold Hofmann (1738-1793) het 'cadenza' gebruikte om er al neuriend een eigentijdse invulling van te geven. Dat was wel ontroerend. Of haar uitvoering gaat gehonoreerd worden met een finale plaats, is af te wachten. Ik ben geen jurylid en iedere deelnemer is voor mij als leek, al een muzikale kunstenaar waar ik een beetje met afgunst naar luister en kijk.

Overal waar er een conflict, groot of klein, aanwezig is, moet de 'president met de gele bles', nog een beetje olie op het vuur gieten. Hij weet dat China zit te azen om Taiwan in te lijven, dus gaat hij daar zijn zeg eens doen en kijken welk profijt hij, niet de USA, kan doen bij een dergelijke inname van grondgebied en welke lering hij daarkan uit trekken. Tot hiertoe ving hij bot in Venezuela, IJsland en dus hoopt hij op meer succes bij de Aziaten. Maar Xi Jinping is ook niet van gisteren en kent Trump zijn spelletjes wel al door en door. Want Donald aast enkel op geld en naar verluid zou hij tijdens zijn 2 ambtstermijn al 1,2 miljard dollar bijgeschreven hebben op zijn rekening. Die man is niet te stoppen aangaande zijn persoonlijke hebzucht. tot morgen