Archief

Ik krijg in mijn familie en vrienden-en kennissenkring stilaan meer en meer 80 jarigen. Ik ben blij want dat wil zeggen dat ik van niemand heb afscheid moeten nemen en dat is goed voor de moraal. Vandaag is het de beurt aan Marc die verjaart, een van mijn oudste vrienden op deze aardbol. Bijna iedere dag voorziet hij mijn blog van commentaar. Niet alleen over mijn schrijfsels maar hij maakt ook korte notities van zijn activiteiten. Op deze manier is er bijna een dagelijks contact en hopelijk kan ik daar nog heel lang van genieten. Maar het is spijtig genoeg geen lentedag, op dit tweedaagse 'hondenfestival' op het strand. Naar mijn bescheiden mening denk ik niet dat het gaat plaatsvinden. De wind komt met 60 km/uur uit het zeegat en dat brengt wel veel opstuivend zand mee. Misschien is het morgen wat aangenamer weer, maar anders laat Raziel die kermis aan zich voorbij gaan. Eigenlijk mag ik niet over het 'weer' schrijven of zeuren daar is de meteorologische dienst voor in het leven geroepen. Maar het bepaalt wel grotendeels het ritme van mijn leven, zoals je hierboven kan lezen. Het plannen en doorgaan van vrijblijvende activiteiten zijn doorgaans toch afhankelijk van de weersgesteldheid, zeker bij de oudere thuisblijvers die dan de hondenkermis van vandaag, uitstellen.

In de krant was er één bericht dat me opviel: de namen van de verdedigers van Bartje zijn optreden aan de tafel van Gertje en zijn daden en woorden in het algemeen. De namen verbazen me niet, allemaal machtige mannen waar iedereen voor moet buigen en die zich verheven achten boven iedereen in dit Belgische tranendal. Ik geef de omschrijvingen van deze belangrijke personen die de krant voor hen voorzag: natuurlijk zijn vrouw Ines, politicus Bart die het graag linkt aan 'woke', Fernand de dwarse geldschieter, regisseur Jan die hem niet graag uit de kudde zet, Marc de strateeg op het strijdveld en natuurlijk zijn advocaat Michael die een goede vriend werd en hem op alle fronten verdedigde. 

Het is heel lang geleden dat ik nog eens een nieuw woord van 'Van Dale' en de'Taalbankunie' publiceerde. Vandaag kan ik niet anders dan eens zeer veel woorden aan dat nieuwe woord te spenderen. Bovendien begrijp ik er geen knijt van en moet ik ook de uitleg noteren die nog onverstaanbaarder is dan het nieuwe woord zelf, een breinbreker dus. 'Vooruitschuifgeitenpaadjespolitiek' verkort tot 'geitenpaadjespolitiek'. Verklaring: politiek die gekenmerkt wordt door improvisatie en waarin adhocoplossingen worden gevonden door politieke kwesties die niet volgens de gebaande politieke paden kunnen worden opgelost. Dat zijn 30 woorden geschreven over iets dat ik niet begrijp. Dat woord zal wel in de volgende editie terecht komen van woordenboekmaker en hoofdredacteur van ons allerbekendste  Nederlands woordenboek en van de 'Taalbankunie',Ton Den Boon : "Het nieuwe verdwijnwoordenboek". Daar staan al de woorden in  die ooit voorgesteld werden door 'onzen dikke' maar wegens niet meer relevant in onbruik zijn geraakt. Voilà, prettige zaterdag. Tot morgen

Ge zou met dit weer een echte sneuverink en een snotvalling opdoen. Wat door de aprilse grillen ook het geval is geworden bij mij. Het is precies of storm Renata op haar stappen is teruggekeerd. De wind komt nu van het noord-noordwesten en die is verre van aangenaam. Proficiat aan al die sportieve bloggers die zich voor hun wandelingen en fietstochten niet laten klein krijgen door de striemende regen en de koude windvlagen. Ik blijf vandaag wel effekes binnenzitten met af en toe een korte uitstap naar buiten met de hond. Het is trouwens geen weer om met mijn 'netzakske' boodschappen te doen. Nu heb ik wel een boodschappentrolley met 6 wielen, zodat die de trappen op en af kan, maar de goesting is ver te zoeken om me onder het volk te begeven. Maar eertijds moest ik in het lager onderwijs, bij de handwerkles leren een 'netteke' haken, uit zuiver katoen natuurlijk en dan te 'voeren' om als 'kabas' of 'redecuul' te gebruiken om mijn winkelwaar in te deponeren. Iedereen gebruikte dat, tot er in de winkels de papieren zakken om etenswaren en andere dingen in te verpakken en mee naar huis te nemen op de markt kwamen. Dan waren er de plastieke zakjes, daarna de kartonnen dozen, de opvouwbare kratten en nu zijn het terug de kabassen van weleer die in tapijtstof gemaakt, de stevigheid van transport voor de kwetsbare groenten en fruit en nog veel meer, verzekeren. Tijden veranderen maar boodschappen doen blijft bestaan en die moeten thuis geraken. 'Netzak' was het Vlaamse woord van de dag, vandaar mijn kleine exposé over transport van etenswaar. Maar ik ben een vrouw die alles voorziet en dus ben ik gisteren mijn voorraad gaan inslaan maar met té veel zoetigheden in mijn sacoche naar huis gekomen.

Vandaag was er terug een overzicht van het geborduurde wandtapijt, "Floris ende Blancefloer". Een 130-tal vrijwilligers begonnen in 2015 met dit gigantsiche naaiwerk om klaar te hebben tegen de tijd dat Assenede zijn 1300e verjaardag viert. Na 9 jaar willen de borduursters al laten zien wat er klaar is en hebben ze een tentoonstelling daarrond geïnstalleerd. Van de 110 meter die het verhaal moet uitbeelden zijn er 90 m afgewerkt op 9 jaar. Met veel liefde en engelengeduld hebben al de borduursters van heinde en verre gewerkt aan dit reuzentafereel, dat in goede banen werd geleid onder toezicht van de plaatselijke erfgoedverniging 'Hallekin'. Nog een jaartje zwoegen met naald en draad en iedereen zal geen Middelnederlands meer moeten kennen om dit liefdesverhaal te begrijpen. Diederik van Assenede (1230-1293), vertaalde dit Franse liefsdesvertelsel zodat iedereen het kon lezen in zijn taal: "nu hoert na mi, ic sal beghinnen, ene aventure te tellen van minne, die den dorperen , na den doren, niet bestaet, dat sise horen". Aldus de vertaler van de middelleeuwse Franse  ridderroman, de Graaf van Vlaanderen. Tot morgen

Joepie,zeggen mijn vrienden altijd als ze over iets heel erg verheugd zijn. Vandaag steel ik hun woord: joepie, de zon schijnt, een klein briesje en bovenal 'het is droog'. Voor die 3 weerelementen mag een meisje van 1948 al eens 'joepie' roepen. Het zal dan wel een eendagsvlieg zijn, zeggen de weervoorspellers maar hetgeen het vandaag is pakken ze me niet meer af. We moeten hier nog niet voor God spelen zoals ze in Dubai doen: de wolken die passeren manipuleren om er gigantsiche regenbuien van te maken. Met alle gevolgen vandien, zoals we ondertussen weten. Jaguars, Bentley's, Rolls'Royce, Lamborghini, Ferrari's, Bugatti's....dreven op de chique avenues alsof het speelgoedbootjes waren. ALs ze al verzekerd waren voor waterschade zullen de verzekeringsmaatschappijen diep in hun buidel moeten tasten om dat allemaal te vergoeden. Misschien dat de heersende sultans, sjeiks en emirs de gelden wel zullen opdiepen uit de gemeenschappelijke kas van de emiraten. Het zijn tenslotte zijzelf die met die dure karretjes rondrijden en over de besteding van hun belastingen, als die er al zijn' palaveren. Is er anders veel nieuws te melden? Niet echt. Alleen brengt het Vlaamse woord van de dag weer een belevenis terug in mijn geheugen van lang geleden, toen ik nog op mijn hurken kon zitten. Ik lees nu dat hurken héél erg gezond is voor de stretching van rug en benen, en dat ik dat iedere dag zou moeten doen. Dat was niet echt wat ik me herinnerde, wel het woord 'netelen'. Dat is een branderig gevoel krijgen op de plaats waar de witte, dove of blauwe netel in contact komt met de huid. Dat gebeurde toen ik stiekem een plasje wilde doen, ver weg van glurende blikken en me pardoes in een netelveld op mijn hurken zette om mijn water kwijt te spelen. Zoals zovele dingen in het leven moet men eerst iets aan de lijve ondervinden om het nooit meer voor te hebben. Ik heb dagenlang gevoeld dat ik in de vrije natuur een natuurlijke behoefte heb voldaan. Natuurlijk wordt er nu brandnetelssoep gemaakt, gebruikt men het in salades, zelfs bier wordt ervan gebrouwen. Maar het is  ook een broedplaats voor de lieveheersbeestjes. Ik moet wel altijd lachen als ik vertel van mijn stopplaats tijdens een lange autorit, maar toen heb ik er echt wel van te lijden gehad. Mijn gimmick van vervlogen tijden die ik wel af en toe eens vertel aan mijn uitgebreid nageslacht. Tot morgen

Midweek en nationale buitenspeeldag voor de kinderen. Veel scholen twijfelen of het een weertje is om buitenspelen te organiseren. Alles ligt klieder en kloddernat en het zullen eerder modderspelen worden. Niet het modderworstelen van de vrouwen waar zoveel mannen op af komen om dat spektakel te zien. Veelal in de V.S., het Verre Oosten en Oost-Europa beoefend door schaars gekleedde mannen en vrouwen. Dat zal in onze scholen wel niet op die manier gespeeld worden. Dikke jas, muts, sjaal handschoenen en regenbotten zijn nodig voor onze kindjes op deze dag 'zonder les' maar wel in de gezonde buitenlucht, door te brengen. Want dat moet ook gezegd worden, dit weer is uitermate geschikt om gezonde lucht in de longen te krijgen. En er moet wel bij gezegd worden dat het op deze woensdagvoormiddag, hooguit 3u30 zijn dat onze kapoenen buitenactiviteiten hebben. Ondertussen zie ik de wolken, soms wattenwolken, soms dreigende wolken, voorbijvliegen. Het moet gezegd, Renata heeft lelijk huisgehouden op het strand en is nog niet van plan om haar zonder slag of stoot haar aftocht te blazen en zich gewonnen te geven. Het weze zo, gelukkig hou ik van lezen en is er een grote hoeveelheid boeken op mijn e-reader gezet en deze namiddag is er toch weeral koers te zien. Wat is er verder nieuw aan het firmament? De 'kasbon' zou terug zijn intrede doen bij sommige banken. Deze schuldbekentenis heeft jarenlang als meest interessante veilige belegging gegolden door zijn goede interesten, maar is jarenlang uit het zicht verdwenen door niks op te leveren en het nadeel van geld weg te zetten voor lange tijd. Wat las ik nog? Dat Bartje aan tafel mocht komen bij Gertje om zijn kant van het verhaal eens te vertellen en, voor zover er bij hem hem sprake kan zijn van deemoed, zijn verontschuldigingen aan te bieden aan de vrouwen. Maar hij wil zo graag terug voor televisie werken en dus moet er van nederigheid en een bekentenis sprake zijn. Dat zijn familieleden en bedrijf geleden hebben en zijn naam door de modder is gesleurd, daarvoor is hij zelf verantwoordelijk en geen enkel ander persoon. Hopelijk ziet hij dàt wel in, want dat is het begin van zijn reconvalescentie. Voor de rest ben ik geen denderend of nieuw nieuws tegen gekomen. Ik, en bijna iedereen denk ik, is niet meer euforisch te krijgen dat de witte kangoeroe goed opgevangen wordt in een dierengaarde en dat paars-wit weer wat uitzicht krijgt op de eerste plaats op de voetbaluitslagen. Tot morgen

Internationale Dag van de Stem, een dag dat het geoorloofd is om met veel bla bla, je stem te laten horen. Het zal niet luidop zijn dat ik mijn stem laat horen, ik heb trouwens geen gehoor of mensen in de nabijheid die me zouden kunnen horen. Maar zelfs als dat wel zo was, zou ik moeten roepen om mijn stem te verheffen boven het gehuil van 'storm Renata'. Wat dat mens een kracht heeft is ongeloofelijk, urenlang tiert en schreeuwt ze nu al. Haar geweld kent ook geen grenzen. Het is inderdaad zo, dat alles wat niet honk- en muurvast zat, is gaan vliegen. En ocharme de  kerselaar is zijn bloesem kwijt. Eén enkele week heeft hij trots kunnen zijn op zijn bloemekes en vruchtbeginselen en zijn fierheid is op twee dagen geknakt met forse windstoten. Heel eigenaardig is wel dat de rode ribes nog al zijn bloemen heeft kunnen bewaren. Ik zou eigenlijk "Windekind" van Ann Christy (1945-1984) kunnen zingen maar dat is een lovesong, en daar ben ik vandaag niet aan toe. Ik kan natuurlijk ook dat andere bekende lied uit 1962 zingen, "Blowin' in the Wind" van  Bob Dylan. Maar dat is dan een filosofisch protestsong tegen oorlog en schending van de burgerrechten. Natuurlijk is dat lied, een evergreen, altijd actueel gebleven en zowel melodie als tekst weerstaan de tands des tijds. Maar ik  ga eens naar een ander controversieel lied, in de zin van: niet iedereen was akkoord met dit nummer voor het eurovisiesongfestival, luisteren, "Like the Wind" van Vanessa Chinitor. Dat lied gaat werkelijk alleen maar over de wind en dat is wel het belangrijkste item in het weerbeeld. Het is een koude herfst die de lente verdringt. Dat zal de feestvreugde op het paleis in Laken niet bederven. Gisteren blies Filip 64 kaarsjes uit, vandaag Eléonore zijn jongste dochter. Die heeft maar asem nodig voor 16 kaarsjes. 

Gisteren heb ik toch 2 items niet vermeld die me opgevallen waren. Het eerste dat ik gisteren een goede uitspraak vond, zeker nu er weer polls en politieke debatten aankomen: een politiek compromis maakt van een prachtig paard een scheve dromedaris. En compromissen zullen er weer gesloten worden en de mooie verkiezingsteksten zullen weer aangepast worden naar nietszeggende beloften en akkoorden om toch maar in de regering  te zetelen. Het tweede is over de Engelsman Samuel Johnson (1709-1784) die besloot dat er nood was aan "A dictionary of the English language". Hij begon met 'a' als eerste woord en eindigde met 'zootomy' of anatomie en dissectie van dieren. Ik heb nog een oud Engels-Nederlands prisma woordenboek (1994) liggen en daar zijn maar 4 woorden daarna gekomen: zymotic als laatste. Dat is dan een besmettelijke ziekte. Bij Van Dale is momenteel het laatste woord: zzz. Ofwel om het gezoem van bijen in de strips weer te geven. Ofwel om aan te geven dat men gaat slapen of al slaapt. Tot morgen

Ik kreeg gisterenavond een mail van 'be-alert'; alles goed vastmaken in de tuin, dingen die kunnen wegwaaien veilig opbergen en bij schade 1722 bellen in plaats van 112, want een volgend zwaar 'weer' met felle rukwinden, hagel, regen en onweer is op komst en gaat ons tempeesten vanaf ongeveer 12u tot 18u. De krant noemt het een jo-jo effect van hoge-en lage drukgebieden die ons land in hun greep houden. Met de nadruk op 'lage' dan, die ons de laatste 6 maanden in hun greep houden. Ik zou bijna spreken van een 'weer burn-out' waarvoor er spijtig genoeg geen pilleke bij de apotheker te vinden is om dit soort 'depressies' te behandelen. Ik kijk voorlopig dan maar naar de roze regen van de bloesems wat ook weer eens wat anders is en alleen maar deze tijd van het jaar voorkomt. Verder hou ik mijn hart vast voor de nesten van de duiven in de zwarte eik. Blijkbaar zijn deze vogels toch een beetje verleerd hoe een nestje te bouwen om  hun eitjes er veilig in te droppen. Weven kunnen ze niet meer zoals de mussen of eksters. Ze leggen gewoon wat takjes tussen 2 eikentakken op elkaar en valt er een twijgje weg, zoeken ze vlug in de tuin een ander om over hetzelfde aantal te beschikken. Maar het spreekwoord dat al eeuwenoud is geldt zeker voor deze maanden en  heeft niks met verandering van klimaat en milieu te maken: maartse buien en aprilse grillen. Op deze dag is er ook een heilige die zijn spreekwoord krijgt: op Sint Justin, doodt de kou het venijn. Dat was een vroegchristelijke apologeet (100/114-165), een verdediger van het christendom. Hij stierf dan ook als martelaar.Deze spreuk is dan weer goed nieuws bij deze temperaturen. Het vriest niet, maar 10°C zou ik nu ook weer niet als de meest aangename temperatuur beschouwen. Dat was dus mijn weerbericht vandaag. 

Natuurlijk gaat er niks boven het geritsel van papier of het omslaan van een pagina. Maar het is verdomd handig om met een bibliotheek buiten te kunnen zitten. Bovendien weegt dat electronisch speelgoedje nauwelijks enkele grammen en is even groot als mijn gsm.Valt het ene boek niet mee of is het meer een encyclopedie, dan kijk ik eens vlug in mijn bib en snor een ander verhaal op. Op 13/4 schreef ik over het beginnen lezen van "Beste Vriend van de Mens", maar na enkele pagina's besloot ik maar een volgende boek te nemen. Omdat ik ze alfabetisch gerangschikt heb was Mark de Bel aan de beurt met "De moord op Miss België". Dat was op een paar uur uitgelezen. Gisteren ben ik aan de volgende in mijn lijst van de 'b' begonnen. Schrijver Sophia Bennett produceerde de detectieve "De Moord op Sandringham Castle". Het wordt omschreven als 'een puzzelplot die het midden houdt tussen de boeken van Agatha Christie en The Crown'. Wat moet ik over dat boek van 268 blz vertellen? Zingen zoals Raymond van het Groenewoud, "het gaat vooruit , het gaat vooruit, het gaat verbazend goed vooruit". Tot morgen

Iets vroeger dan anders begin ik aan mijn blog. In de katerns van de krant stond niet zoveel nieuws dat me interesseerde en de sudoko's, die ik voor vandaag bewaard heb, waren vlug opgelost. Elf °C is voor mijn billekes wat te fris om onbedekt rond te lopen. Mijn short is weer eventjes aan de kant gelegd tot het weer wat warmer is. Een standvastige temperatuur, liefst een warme, wil maar niet tevoorschijn komen. Het gaat op en af met dien verstande dat het meer 'af' gaat dan 'op' met het weer. Spijtig en niks aan te veranderen behalve dan de kledij. Terug een fleeceke en sokken aan en een sjaal bij het buitenkomen. Seffens ga ik toch eens in het oog houden of de spreuk van vandaag zal kloppen: Op Sint Tiburtius (†229), na de noen (± 15u) worden alle velden groen. Buiten dat hij een martelaar van het geloof was bij de kristenvervolgingen in het Romeinse rijk, is er van deze man niet veel te zeggen. Maar het zal moeilijk te controleren zijn of die spreuk waarheid bevat, want mijn gras staat al groen. Bovendien is dat nu bedekt met de roze bloesembladjes van de japanse kerselaar. Niet alleen in het Hallerbos in Halle zijn er mooie boshyacinten te vinden, ik heb er ook in mijn tuin die staan te bloeien. Zover moet ik dus niet rijden om die schone bloemekes te zien bloeien. En op VRTnews geven ze in het weekend wat royalty-info, wat ik plezant vind om te lezen. Ook de website van 'Blauw Bloed' van de EO tv op Nederland. Daar zijn ze werkelijk idolaat en adolaat van hun koningshuis vooral dan van Maxima en haar A3's. Iedere stap die deze drie meiden zetten wordt uitgebereid besproken en gerapporteerd. De jongste heeft zopas haar oproepingsbrief voor het leger gekregen, zoals elke 17 jarige in Nederland. Maar geen van de prinselijke modepoppen ziet heil in een opleiding in het leger. De oudste A heeft vooral interesse in de tiara's die de koninginnen en prinsessen van overal ter wereld op hun edele en adelijke hoofden placeren. Zij kent van elk diadeem de oorsprong en de naam en wie het in bezit heeft en hoe dat zomaar in een koninklijke juwelenkist is terecht gekomen. Het is inderdaad een zware studie om te weten te komen wie al die uitzonderlijke diamanten opgedolven heeft uit de mijnen en de speciale parels uit de oesters heeft gehaald. Haar interesse zal  niet gaan naar de arbeiders die deze luxe objecten bovenhaalden, wel naar degenen die het aankochten als cadeau voor hun koningin, prinsessen of 'amour de coeur' buiten de paleismuren. Enfin, ieder zijn pleziertje zeg ik maar. Vorige week werd er tenandere al uitvoerig aandacht besteed aan haar 'eerste' staatsbanket, nu de Spaanse royals op bezoek komen in Nederland. Deze namiddag is het kijken naar 'de Amstel Gold Race' die net over onze Limburgse grenzen gereden wordt. Moge de beste weeral eens winnen. Ik moet er geen naam bijzetten. Tot morgen

Another glorious day is in de maak. Nog wat nevelsluiers aan de hemel, maar die zullen wel verdampen want de zon haar stralen geven al serieus wat warmte. De UV-index is al bijna 6, Dat wil zeggen een beetje voorzichtigheid bij een zonnebad, is al geboden. De keuze is dan vandaag, ofwel duchtig smeren ofwel binnenzitten op de warmste uren van de dag. Dat laatste zal ik doen. Met ouder worden heb ik meer last van de zonnestralen gekregen en zelfs gewoonweg in de zon lopen is al voldoende om me een zonneslag te geven. Omdat zowel de hond als ikzelf, 's middags nood hebben aan een rustpunt of een nappie doen, komt dat goed uit om een selectie te doen van de opgenomen programma's. Ik ben geen late tv-kijker en veel films, series en info neem ik dus op. Vandaar dat ik tijdens mijn siësta keuze genoeg heb als achtergrond gebabbel, om in slaap te vallen. Dan ben ik weer monter genoeg om de rest van de dag door te komen. Daarna zal het een herhaling zijn van gisteren, zomerse temperaturen, wat meer wind (geen briesje meer), en dat is geen bezwaar. Daarna zal ik weer mijn boekje openslaan en buiten lezen, een beetje de schaduw opzoeken, met een zonnehoed op mijn hoofd, grote zonnebril op mijn neus en beginnen aan een internationale bestseller "Een hond voor het leven". Als ondertitel: 'De beste vriend van de mens. Zo wordt je trouwe viervoeter, zo oud en zo gelukkig mogelijk'. De schrijvers: Rodney Habib en Dr Karen Shaw-Becker. Na 462 blz zou ik alles moeten weten. Waarschijnlijk zal ik daartussen wel aan een ander boek beginnen, een roman of een detectief afhankelijk van mijn  goesting en humeur. Nog even aan iedereen meegeven: de plek om gelukkig te zijn is hier, het uur om gelukkig te zijn is nu. Ook de laatste uren is er weer nieuws van het verkiezingsfront. De minister en parlementslid dat de slogan "blijf in uw kot" lanceerde, en de strategische reserve van de mondmaskers verbrandde, gaat na 25 jaar activiteiten in het parlement, terug haar beroep van huisarts opnemen. Ons Maggie stopt ermee. Zo zal er, tot al de verkiezingslijsten van de partijen ingevuld zijn, het ene na het andere nieuws te rapen vallen van degene die het voor bekeken houden, herintreders en nieuwelingen en verrassingen van formaat bij de plaats op de lijst voor het kiespubliek. Wat ik hierboven geschreven heb, is nieuws voor iedereen en van iedere dag. Tot morgen

Het is 'weer' waar iedereen naar snakt: een verkoelend briesje, 20°C, bijna wolkenloze hemel en een stralende zon. Ik heb al een schepje bovenop het 'profiteren' gedaan. Na mijn toilettage ben ik naar de kapper gegaan om me een coupe te laten aanmeten zodat het briesje in mijn losse haren kan spelen. Daarna me een 'croque monsieur' laten welgevallen met een bijhorende koffie in de tearoom. De 'couture de glace' van Missault was nog niet open. Dat dessert heb ik me thuis opgediend. De hond vindt dat niet slecht want dan krijgt hij ook zijn bolleke ijs. Een wafeltje geef ik er niet bij want daar is Raziel gisteren mee gaan lopen. Een onvoorzichtigheid van mijnentwege door de koekjes iets te dicht bij de rand van de tafel te zetten. Een voormiddag die ik breed grijnzend heb ingezet en zijn vervolg krijgt op mijn bankje in de tuin. Ik ben niet de enige die zijn vaal-witte gezicht, armen en benen wil kwijtspelen door een zonnebad te nemen. Op de dijk en het strand was er ook al leven genoeg te bespeuren. Daarmee maken de laatste dagen van de vakantie toch nog veel goed. Kinderen die kunnen nog eens putten kunnen graven en kastelen bouwen en andere strandspelen doen. De terrasjes op de dijk en de strandbars kunnen goede zaken doen bij dit zalige weer. Het is niet veel dat ik geschreven heb, maar ik ga zoals iedereen op deze dag die niet moet buitenshuis werken, van dit stralend weer genieten. Tot morgen

Wie ooit gedacht had dat Connor van het politieke strijdtoneel zou verdwijnen, heeft verkeerd gedacht. De peilingen van 'Vooruit' zijn niet denderend. Wie kan hen dan beter terug naar de hoogste regionen in  het politieke firmament brengen dan de man met het 'engelengezichtje'? Nen 'jeune premier' zoals ze zeggen die de politiek samen met de moedermelk binnen gekregen heeft. Die kan natuurlijk niet aan de zijlijn blijven staan, zijn talenten moeten gebruikt worden en zijn politieke ambities zijn torenhoog. Zal hij daarom wat voorzichtiger zijn bij de uitspraken die er na een pint té veel zouden komen? Ik vond het beste antwoord op die vraag, gegeven door een tienermeisje: "als je een boek tweemaal leest, blijft het einde ook hetzelfde". Samen met Melissa is het aan de snoezige persoontjes, met keiharde kern (anders  geraak je op politiek niveau nooit op die plaats) om de socialistische cultuur en levensvisie uit te dragen. Enfin, we zullen wel zien wat het oordeel van de kiezer is op zijn terugkeer, na maanden van leven in de luwte. Zo zal de ene na de andere politieke partij zijn tenoren naar voren brengen en voorstellen. Eén, niet een echte verrassing, heeft dus al een bijzondere naam prijsgegeven, straks volgen al de andere. Binnenkort zijn alle andere items van de baan geschoven en is er alleen nog maar plaats, tot vervelens toe, om over de 'verkiezingen' allerhande te berichten, zowel bij de geschreven pers of op alle andere media. Ondertussen gaat het gewone leventje zijn gangetje en geniet ik weer van een grijze kille dag. Gaat deze dag een saaie dag worden? Geen idee, vastgesteld is dan op 11 april 1954 de saaistes dag van de 20e eeuw was. Voorlopig heb ik nog geen speciaal nieuws gehoord en moet ik het nieuws weer zelf maken door over een tijdje geleden te schrijven. Een tijdje, 't is te zeggen, toch ook weeral meerdere tientallen jaren geleden, toen Vader Abraham met zijn 'Smurfenlied' op de proppen kwam en er een volle elpee zong over die blauwe wezentjes. Uuuuuuuuren heb ik die plaat voor mijn kroost moeten laten draaien en zelfs meezingen. Maar Pierre Kartner (1935-2022) had natuurlijk ook een ander repertoire, zoals het carnavaleske lied dat zijn alias opleverde "Vader Abraham had zeven zonen" of het mooie "In 't kleine café aan de haven"...Ik herinner me hem niet alleen omwille van zijn songs maar ook toen hij slachtoffer werd van het onbeschofte optreden van Johan Anthierens (1937-200) in het gezamelijke programma van de Vlaamse en Nederlandse televisie "Noord en Zuid". Voorts is er vandaag een dag waar  aandacht gevraagd wordt voor de "Ziekte van Parkinson". Veel ouderen worden er mee geconfronteerd zoals ook met "Alzheimer". James Parkinson (1755-1824) beschreef de symptomen van deze aandoening in 1817 in zijn paper: "Palsy Shaking", vrij vertaald; spierverzwakking en tremor, ernstig beven en trillen. Velen, samen met mij, zullen hopen dat die 2 heren onze deur, zullen voorbij lopen. Tot morgen