zaterdag

Wereld Vriendelijkheidsdag. Het gezegde van de dag geeft een hint hoe we dat best doen: "Oordeel niet over een mens vooraleer je 2 weken in zijn schoenen gelopen hebt". Een gezegde van de Lakota, de Dakota en de Nakotal, beter gekend als de Sioux, de inheemse volkeren van de USA en Canada. Maar het is ook vrijdag de dertiende en dat heeft zijn naam alle eer aangedaan: ik heb al een bloempot gebroken. En die scherven brachten me bij de oogarts geen geluk want er moest weer een spuit in mijn oogbol gegeven worden om mijn zicht in mijn rechteroog veilig te stellen. Dit keer heeft de oogarts wel voldoende verdoving gegeven zodat ik niet kan zeggen dat ik er pijn van heb gehad. Maar het is toch telkens weer bekomen van dat kleine ingreepje en dan is een lekkernij van bij de bakker altijd de juiste troost. Want vanavond en dit weekend moet ik weer mijn beste beentje voorzetten voor de kleinkinderen die hun weekend komen passeren. Ze komen met zijn tweeën: een jongeman van 25 en een jonge dame van 15. Een herfstwandeling langs de vloedlijn zal hun zeker deugd doen.  Mijn scherven brengen toch gezelschap waar ik heerlijk mee kan babbelen over allerlei wissewasjes en over hun bezigheden. Tot morgen

Er kan geen druppel meer voor niks uit de kraantjes komen. Ze hebben zopas de digitale watermeter komen plaatsen. Maar ik moet nog altijd mijn waterstanden doorgeven want ik heb nog geen digitale electriciteitsmeter en dus kon die nieuwe watermeter daar niet op aangesloten worden. Een nieuwe meter, maar alles blijft zoals het was, althans voorlopig. Wegens ziekte is er ook geen poetsdienst, ik zal dus op mijn eentje de armen uit mijn mouwen moeten steken om wat orde op zaken te stellen. Omdat er nogal wat water gesmost is bij het plaatsen van de nieuwe watermeter, zal ik daar straks eens met een opneemvod moeten passeren. Daarna ga ik boodschappen doen want er komen nog drukke dagen aan. Wat is er nieuws onder de zon die niet te zien is? Ik zou zeggen, niet al te veel. De wereld dabbert gewoon op zijn oude elan voort. De begroting blijft maar begroot worden. Bartje ontvangt, nu ieder apart, de ene minister en partijvoorzitter na de andere om een gezellig kletske te doen en zien waar ze weer geld kunnen vandaan halen zonder aan hun eigen salaris en portemonnee van de rijken te moeten komen. Zelf zie ik  niet goed meer in waar de gewone mens nog op kan besparen of in zijn huishouden achterwege kan laten. Voorts is er in de krant en op alle andere media, meer dan voldoende aandacht voor de 'content creator' die deelneemt aan "De slimste mens ter wereld". Op tiktok en andere digitale platforms, wordt de man beschuldigd van 'mogelijke zedenfeiten' die nog niet aangegeven zijn aan de politie. De man zijn proces wordt al gevoerd zonder dat er een neutraal onderzoek is ingesteld en met dubieuze getuigenissen. De advokaten zijn aangesteld zowel door de tv-zender als door de betrokken man wiens goede naam op apegapen ligt als het valse beschuldigingen zijn. Politioneel onderzoek zal het uitwijzen. Ik heb voor de rest niet veel te vertellen. Alleen dat ik 's morgens geniet van 'het eventjes luilekker soezen' vooraleer weer de dag te betreden. Soms zijn er zo van die momentjes om te koesteren en die gebeuren er iedere dag. Tot morgen

Een druilige mistige herdenkingsdag. De herdenking van onze oorlogshelden van 1914-'18 en 1940-'45, en eigenlijk alle mensen die sneuvelden in de gevechten om hun en ieders vrijheid te behouden. Vandaag zitten er ook veel kindjes te wachten op hetgeen Sint-Maarten zal brengen aan snoepgoed en speelgoed. In grote delen van Vlaanderen moeten de kindjes geen schoentje plaatsen en een raap en wortel voorzien voor het paard en een pintje voor de Sint. In dorpen, gemeenten en steden van Oost- en West Vlaanderen worden al de lekkernijen zomaar geleverd aan de kindjes en ze moesten er het afgelopen jaar niet eens braaf voor geweest zijn. Het is gewoon een kinderfeest zonder meer en zonder voorwaarden. Ik wacht nog op de arrival van een andere Sint in Antwerpen. Voor de rest is er geen nieuws, is dat dan ook goed nieuws? Ik heb gisteren uitgebreid nieuws gekregen en nieuws uitgewisseld met mijn naamgenote. We hebben die onderonsjes op geregelde tijdstippen wel eens nodig. Eens klagen en zagen, en dan weer vooruit met de geit. Eens de wrevel van elke dag kwijt kunnen en dat levert een opluchting voor de ziel. En voor de rest worden de uren gevuld met leuke anekdotes, want die gebeuren er ook in onze levens. Op landelijk vlak springt er alleen het faillissement van een limburgs bedrijf in het oog. Dat zorgt weer voor vele werklozen (600) die de grote groep, die er al is, gaan vervoegen. Ook de vele transmigranten die vóór de winter nog proberen in Engeland te geraken in de gammele bootjes. Hoeveel levens er op die manier al in zee verdwenen zijn is bij benadering niet te zeggen. Vooral omdat er geen solidariteit is om iedereen die langszij zwemt op te nemen in de boot, eerder worden ze met knuppels terug in zee gedreven. In de kleine enclaves van Spanje op Afrikaanse bodem, krijgen ze met hetzelfde fenomeen te maken. Massa's mensen die hun geboortegrond willen verlaten en het ruime onveilige sop kiezen om hun droom van een ander leven, willen realiseren. Het zal een leesdag worden met af en toe een onderbreking, om de hond eens buiten te laten. Tot morgen

Als alles goed meezit in mijn leven, kan ik binnen 6 jaar mijn 5.000e blog vieren. Maar eventjes met mijn voetjes maat 39 op de grond blijven staan, vandaag is het dus mijn 2.501e tekstje dat ik schrijf. Ik heb nog een hele poos te gaan om alle gebeurtenissen, groot en klein, een plaats in mijn blog te geven tot ik de uitdaging tot een goed einde breng en vandaag zet ik dus de eerste stap daartoe. Vannacht was  het een lichte vriesnacht die de daken een wit tintje gaven. De zon had deze morgen wat moeite en had tijd nodig om door de mistlaag te geraken. Maar ze heeft de wolkenslag gewonnen en schijnt nu volop. Warmte brengt de zon niet meer, met 5°C is een coltrui pulleke een noodzakelijk iets geworden. Deze namiddag zijn er mijn sjouweluurtjes met mijn naamgenote. Dat is best een aangename tijd en dient om de laatste nieuwtjes van de familie en de laatste nieuwtjes van de buurt te bespreken. Gewoon wat kletsen over belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen ondertussen genietend van een alcoholvrij aperitiefje en een heerlijke koffie met veel zoete versnaperingen. Dat is toch het goede leven nietwaar? Waar gaat de komende dagen mijn tijd naartoe? Lezen is natuurlijk mijn lang leven en schrijven ook. Zeker als er een opdrachtje binnenkomt van de vrienden om iets te schrijven, wat dan ook, van een gebeurtenis, een beeld, een kunstwerk enz dat een impact op mijn zienswijze en leven had. Als je mijn leeftijd hebt bekomen, dan weet je dat er oneindig veel voorvallen geweest zijn en beelden die je nooit kan vergeten. Maar een deftig essay schrijven is niet zo simpel als mijn dagelijkse blog. Dat vergt wat meer nadenken over begin en einde en hetgeen  er tussen die twee moet beschreven worden. Denken is met de zon in mijn ogen niet het beste moment. Dat zal later gebeuren als de inspiratie van woorden en feiten, zoals een Heilige Geest, over me zal neerdalen in de avonduren. Tot morgen

Ik ben zo fier als een 'pauwin' en heb wel niet de gevederde pracht van mijn tegenhanger 'de pauw', maar dat neemt niet weg dat ik ook veel veren op mijn hoofd getooid heb. Vandaag schrijf ik mijn '2.500e' blog. Dat maakt me ontzettend fier en trots. Dat begon, na een zoveelste familiebijeenkomst waar ik de frustratie opliep om als oudere niet meer gehoord te worden. Ik vond een blog schrijven dé manier om mijn gedacht te zeggen, mijn mening kenbaar te maken, mijn leven te schetsen, mijn kleine en grote verdrietjes neer te pennen en het plezier te beschrijven dat ik toch iedere dag ook meemaak. Zo ook weer vandaag. Na de mistige en frisse start heeft de zon de wolken opgepeuzeld zodat er een fijne dag in het verschiet ligt. Aangezien ik een paar goede hoekjes in mijn tuin heb, zal ik straks wel buiten gaan zitten om te genieten van de herfstzon. In de zomer ben ik geen zonneklopper, maar nu geniet ik  er van om de herfstzon op mijn gezicht en handen te voelen schijnen. Veel ander nieuws is er nog niet te melden. In de Wetstraat 16 moeten de werkzaamheden om een goede  begroting op te stellen, nog beginnen, Trump is nog niet wakker geworden, er zijn nog geen rampen gebeurd. De transmigranten (een 50 tal) zijn uit de zee gehaald en hebben op Franse grond warmte, eten, een bed gekregen en zijn een desillusie rijker geworden. Ik ga de zon opzoeken en verder in "Wolf" lezen. Tot morgen

Met dit triestig grijs en koud (7°C) weer, dobbert er ter hoogte van Nieuwpoort weer een opblaasbootje rond met een 30 tal migranten. Enkel mannen te bespeuren die dit zoute sop gekozen hebben om Engeland te bereiken. Dat zal dus niet lukken gezien ze gevonden werden vooraleer uit de branding te geraken. In de zomer kunnen ze het niet riskeren met een zodiac de andere kant van het Kanaal te bereiken. Dan zijn er té veel vakantiegangers die hun bewegingen rapporteren aan de politie. En dus wachten ze de herfstperiode af om met de hulp van een mensensmokkelaar het verraderlijke Kanaal over te varen. En eens in Engeland is de grote groep verdwaald in anonmiteit en ondergedoken om de radars te vermijden. Met welke hoop komen al deze mensen naar West Europa? Het El Dorado van het leven vinden? Meestal komen ze naar onze contreien om een 'vrij' maar menswaardig bestaan te vinden. Meestal weten of beseffen ze niet, dat hen dat niet zomaar in de schoot geworpen wordt. 

Ik heb gisteren gezocht en gevonden op mijn e-reader, een boek van Lana Taveirne. "Wolf", het aangrijpende verhaal van haar verdwenen en gestorven broer. Als ik dat gelezen heb (ik zit nu ongeveer halfweg) wil ik ook haar debuutroman wel lezen: "De kinderen van Calais" geschreven in 2014, waar de titel veranderde na een herwerking in 2025, tot "Meisjes van krijt". Mijn gevoel heeft me niet bedrogen, ze schrijft zoals ze spreekt met aangename woorden en mooie zinnen. Tot morgen

Ik heb naar de "Tafel van... " niet gekeken. Doe ik trouwens maar accidenteel. Ik moest het niet gezien hebben, de commentaren over de uitzending met de 79 jarige Duchâtelet, spreken boekdelen. Deze oudere man wil iedereen die verzorging nodig heeft 'de zorg' onthouden wegens té duur en té  veel impact op zijn business. Het liefst zou hij de film "Soylent Green" uit 1973 met Charlton Heston (1923-2008) werkelijkheid zien worden: ouderen (hemszelf inbegrepen?) verwerken tot voeding voor de andere mensen en vnl ouderen. Een film die laat zien dat door de overbevolking en het broeikaseffect er geen voedsel en huisvesting meer kan zijn voor de gewone man/vrouw en dus als enige oplossing ziet alle lichamen van dode mensen, verwerken tot voedsel voor de 'gewone' overlevende. Niet voor de machtigen en miljardairs van deze aarde die nog over genoeg geld en middelen beschikken om aan verse groenten, fruit enz te geraken. Deze film heeft indertijd een geweldige indruk op me nagelaten. Kreeg toen een award voor de beste 'science fiction'film. Maar is het science fiction of gaat het naar realiteit toe, als je Roland hoort spreken hoe je aan de 100 miljard besparingen moet geraken? Wat kan ik er meer over zeggen? De miljardairs hebben dit jaar duidelijk in hun kaarten laten kijken; de gewone mens buiten spel zetten om in de voetbaltermen te blijven, want allen beschikken over een 'voetbalploegske' waarmee ze de belastingen kunnen ontduiken. Waarom ze zo rijk zijn als de zee diep is? Ze gaan immers over lijken als het moet om hun rijkdom veilig te stellen en te doen toenemen. Maar de uitzending waar ik wel naar gekeken heb was "Alleen Elvis blijft bestaan" van Thomas en dit keer met gaste schrijfster Lara Taveirne. Een vrouw met een ongewoon leven,  een ongeloofelijke prachtige woordenschat, sprekend met prachtige zinnen. Ik heb nog geen boeken van haar gelezen. Ze  heeft er een 5 tal geschreven. Dat ik nog niks van haar gelezen heb bezie ik dat nu als een mankement in mijn culturele bagage. Tot morgen

Het is een grijze kille bedoening vandaag. Maar straks ga ik toch weer op stap. De kapper wacht op mij en haar behandeling doet me altijd deugd. Het is windstil en dus zullen mijn kunstmatige krullen wat langer blijven hangen in mijn haar. Dan heb ik weer een frivool kapsel om te paraderen en dat zal ik wel doen op den dijk. Ook eens de winkeltjes bekijken en last but not least, wat lekkers bij den bakker halen om er deze namiddag van te genieten. Ik ga straks ook eens bij de huisarts binnenspringen om te horen wanneer ik mijn vaccins moet laten zetten. Bij onze koning moet ik niet langsgaan die krijgt al bezoek genoeg. Het is er de komende en gaande man want veel vrouwen zijn nog niet bij onze koning gepasseerd. Is er wat ander nieuws te bespeuren? Mr Orange is weer eens op zijn vingers getikt. Als beste president ever van de United States, moest dat ook in gebouwen zichtbaar zijn. Er is niet alleen zijn gouden balzaal waarop zijn naam moet kleven maar er moet ook een 'triomfboog' komen, nog impossanter dan de Arc de Triomphe in Parijs. Men heeft hem weer eens moeten terugfluiten en op het matje roepen. In Europa zijn er weer overal protestbetogingen die al voor verschillende doden verantwoordelijk zijn. Vredevol protest is blijkbaar nog niet aan de orde van de dag. Wel worden hier en daar al GAS boetes uitgeschreven aan mensen die hun gezicht verbergen achter maskers. Voor de rest zijn er de massale bommeldingen die er voor zorgen dat vliegtuigen niet op tijd kunnen vertrekken of dat ze een noodlanding moeten maken. Er zal veel gevloek zijn op de luchthavens omwille van de vergaderingen die niet kunnen doorgaan, vakanties die vervliegen en voedsel dat over tijd geraakt. Ja ja, onze moderne wereld brengt niet veel rust voor de mensen. Men kan vlug overal naar toe en men kan vlug met iedereen in contact komen, maar de kapingen en de verstoringen en het platleggen van al die internetverbindingen is dé kwaal van het jaar en daar bestaan geen vaccins voor. Meer heb ik niet te melden op deze vrijdag. Tot morgen

Wat brengt de nieuwe dag zoal? De zon en de rekening van Proximus. Gisteren heb ik ook mijn aanvraag ingediend voor de vernieuwde verkeerstaks en dat is gelukkig eens een keer in mijn voordeel. Al blijft dat toch een hele hap uit mijn budget. Nu dat ik alles weer eens opgeteld heb, hoeveel de auto mij kost voor in mijn garage te blijven staan blinken, steekt het wegdoen van de auto weer de kop op. Na 62 jaar autorijden, denk ik er aan om het vehikel volgend jaar aan de kant te schuiven. Ik heb kleinkinderen genoeg die een auto wel zien zitten en die ook kunnen onderhouden. Nu is het uitzoeken hoe ik best mijn boodschappen kan regelen zonder iedere dag naar de winkel te moeten gaan voor een potje yoghurt. Voor de rest is de tram hier het beste vervoermiddel en kan ik er bijna overal mee geraken waar ik moet zijn. Ik heb ook nog altijd mijn voetenwagen en daar kan ik hier heel goed gebruik van maken omdat hier alle voorzieningen aanwezig zijn in het dorp; dokter, apotheker, kapper, hondentrimmen, brasseries, schoenwinkel, kleerwinkel pralinewinkel, kleine grootwarenhuiswinkel .... En natuurlijk mijn verlof is maar de straat oversteken om aan zee te zijn en een vakantiegevoel te hebben. Voor de rest draait de wereld gewoon door. Donald is alleen bekommerd om zijn gouden Versailles balzaal. Waarschijnlijk wil hij nog vóór het einde van zijn legislatuur een groot festijn organiseren in zijn goudenspiegelzaal voor alle miljardairs en gekroonde hoofden. Zelf moet hij natuurlijk tevreden zijn met een petje met USA op geschilderd of 'veto'. Maar ons gekroond hoofd beleeft drukke tijden met vele visites van ongekroonde bazen van politieke partijen. Ik ben eens nieuwsgierig naar de uitkomst van al die gesprekken: nieuwe regering of de oude in een nieuw jasje met andere excellenties op de diverse ministerposten. Dat zal iets voor volgende week zijn. Van verkiezingen is er voorlopig geen sprake. Dat kost veel geld en dat is er niet. Tot morgen

Windstil en kil. Een echte herfstdag met een kouwelijke 7°C. Het nieuws van de dag is natuurlijk dat Trump het onderspit heeft moeten delven bij de midterms in de USA. Het zijn verkiezingen die er wel voor zorgen dat zijn wetten, die hij zo graag voor het oog van de wereld tekent, niet zomaar wet worden. Dat is dan het verschil dat deze verkiezingen brengen. Voor de rest blijft Mr Orange in zijn gouden paleis zitten en de rest van de wereld irriteren met zijn oorlogsverklaringen zowel tegen landen als tegenover bevolkingsgroepen en bedrijven. Een oorlogsdreiging met bommen, granaten en drones, is wereldwijd wat verminderd door deze verkiezingsuitslag. Ik vind dat toch al een goed begin van de dag. Hij reageert nogal rustig op het verdict van de kiezer maar in zichzelf zal hij wel denken; ik heb miljarden in mijn portefeuille kunnen steken en meer is er uit de staatskas toch niet meer te puren. Nog 2 jaar vooraleer hij van het internationale toneel zal verdwijnen met een ongeziene schade voor zijn eigen land en de wereld achterlatend. In eigen land is het weer business as usual: vergaderen, palaveren en niks beslissen. Er wordt ook nog eens nagekaart over de hackers van de diepvriezers. Die tonen aan dat heel ons informatiesysteem en onze computers, zomaar kan platliggen omdat het een spielerlei geworden is voor IT'ers die zich willen amuseren en weten en zien hoever ze ermee kunnen gaan in deze gedigitaliseerde wereld. Staat er nog wat anders in de krant dan de 2 bladzijden over de comfortabele mannenonderbroeken van Calvin Klein? Ja, een stier en een ezel die het geluk bij elkaar vinden en dat is toch wel uitzonderlijk te noemen. Tot morgen

Een beetje wind en de bladeren beginnen nu echt en masse van de bomen te vallen. Gelukkig is het geen regenweer zodat de bladeren niet voor uitschuivers zorgen. Dit jaar heb ik zo'n gevoel dat er geen tussenstadium geweest is met herfstkleuren. De ene dag hing het lover nog groen aan de bomen en na de storm, lagen ze op de grond. Het grote nieuws van de dag is natuurlijk de premier die zijn ontslag aanbied aan de koning en gewoontegetrouw, houdt die laatste dat nog even in beraad en doet hij zijn consultaties bij de partijvoorzitters, vooraleer een beslissing te nemen. Eerst langdurige besprekingen vooraleer Arizona gevormd werd en nu langdurige besprekingen over 's lands begroting. Eigenlijk is het weer een regering van lopende zaken geworden die ons land gaat besturen en 's lands werking met 'twaalfden' zal financieren. Misschien zouden ze in de tussentijd ook eens de verloning van de ministers kunnen aanpassen, het volle pond krijgen voor aanwezigheidspolitiek moet niet hetzelfde zijn als een voltijdse baan. Nog een eigenaardig nieuws dat ik gisteren hoorde en eigenlijk mag me in deze wereld niets meer verbazen, maar gisteren was ik toch met stomheid geslagen; diepvriezers die aangestuurd worden vanuit een of ander ver land en door hackers ontregeld werden omdat die over een passwoord beschikten, zodat kilo's en nog eens kilo's groenten, fruit, vis en vlees allemaal de afvalberg vergrootten. In mijn verste dromen kon ik niet bedenken dat al die koeltoestellen, in voornamelijk grootwarenhuizen, de min-temperaturen geregeld werden in computercentra in het buitenland. Ik dacht als een koelkast of diepvriezer niet werkte in een winkel, er een 'plon' gesprongen was in hun zekeringskast. Die zekeringskast blijkt alleen maar te werken voor de lampen in het winkelgedeelte en hier en daar een stopcontact. Voor de rest wordt alles toevertrouwd aan grote computercentra die al de winkels met voeding, in the pocket hebben. Op die manier is het niet veraf meer om in het Westen een oorlog te voeren door een kunstmatige hongersnood te ontketenen met koelsystemen die men op één plaats kan uitschakelen. Dan kan de bevolking zijn 'ogen' voeden met een hoop slecht geworden eten. Het was eigenlijk wraakroepend toen ik gisteren die diepriesvoedingswaren op de vuilnisbelt zag gooien. Er was niets meer voor consumptie bruikbaar. Dan over naar de televisie waar "Start to Race" van start ging met Jan Van Looveren. Niet mijnen dada. Als tweede nieuwigheid was er "Kamp Fly" met Tom Waes en Fly die 8 schoolmoeie kinderen zover probeert te brengen dat ze hun leven goed op de rails krijgen door hen te laten kennismaken met de "Special Forces" aanpak. Discipline bijbrengen is nooit een kwaaie zaak. Ik moet als oudere alleenstaande ook discipline in mijn leven hebben omdat er niemand me corrigeert of zegt dit of dat moet je doen of laten. Enfin, commentaar over hun aanpak hebben ze al genoeg gekregen, maar ik geloof dat een regelmaat in het leven geen kwade zaak is. Tot morgen

Deze morgen zag het er echt Allerzielenweer uit, een triestige bedoening dus. Maar nu komt er soms de zon al eens tussen het grijs piepen en moet ik kijken of er geen regenboog te voorschijn gaat komen. In huis is het stil geworden want iedereen is huiswaarts gekeerd. Stil zal het in het Koninklijk  Paleis en in de Wetstraat 16 niet zijn of worden. Onze grote staatsman verkiest waarschijnlijk het burgermeesterschap in Antwerpen boven de job van Eerste Minister. Als minister moet hij té veel commentaar en kritiek slikken en daar heeft ons Bartje het moeilijk mee. Hij is wel baas van de regering maar moet vaststellen dat het geen 'baas' is zoals hij zich dat voorstelde. In Antwerpen daarentegen, is zijn woord wet. Hij heeft daar weinig tegenspraak van volk, schepenen en raadsleden. Hij verdient er ook genoeg en heeft aangenamer werk. Ik denk dat zijn keuze rap gemaakt is, nu zijn regering wel een debâcle lijkt te worden. Eens benieuwd wat er door onze Vorst zal beslist worden; moet Bart nog even verder doen of wordt er al een nieuwe formatuur aangesteld of zijn er vervroegde verkiezingen?. Spanning troef in onze hoofdstad. Dat is eigenlijk het belangrijkste nieuws op deze tweede novemberdag. Tot morgen

Heiligen lopen er veel rond en er zijn er ook vele geweest sinds de dood van 'Ons Heer Jezus Christus'. Dank zij Hem staan de missaals en de heiligenkalenders vol met godvruchtige helden van het katholieke geloof. Maar ook nu zijn er vele heiligen, mensen die hun leven ten dienste stellen, niet alleen voor de religie maar voor de medemens. Ook in deze moeilijke tijden van rampen, oorlogen, protesten, ongelukken zijn er helden die paraat staan om de naasten te helpen waar kan. Ik vergeet daar zeker niet bij te vermelden, al de vrijwilligers die een noodnummertelefoon bemannen om de mensen in moeilijkheden, een luisterend oor te bieden. Die mensen worden een beetje té weinig in the picture gezet. Voor de rest, een korte blog op deze zéér mistige dag. Dat zal niet beletten om een hartige garnaalkroket te gaan eten metmijn gezelschap. Deze namiddag komt er de volgende lading gasten aan die me zullen helpen de 'bodding', gebakken door mijnen schone zoon, te verorberen. Tot morgen 

Ik heb nog een beetje tijd vooraleer mijn gasten arriveren. De tijd die ik gebruik om wat te schrijven, want ik heb het nodig. Er hangt een soort weemoed over mij die versterkt wordt door al die chrysanten die overal in de tuintjes, terrassen en balkons prijken. Dat zijn voor mij kerkhofbloemen, hoe mooi, kleurig en fleurig ze ook mogen ogen. Spijtig genoeg lukt het me niet meer om naar het kerkhof te gaan om mijn familie en vrienden, die daar hun rustplaats hebben, te bezoeken. Natuurlijk zijn ze in gedachten altijd en het ganse jaar aanwezig, maar een kerkhof is toch de plek bij uitstek om eens over de anekdotes van hun leven te vertellen. Daarom ben ik blij dat er familie komt om op deze dagen wat herinneringen boven te halen aan hun speciale leven. Al de mooie momenten en belevenissen blijven bestaan, en mooi waren ze ook. Ook de dichter John Keats (1795-1821) wist dat in een dichtregel te vervatten: "a thing of beauty is a joy forever". Mijn geliefden waren wel geen 'thing' maar mensen van vlees en bloed. Tot morgen

De zee was zeer kalm en rustig. Ze weerspiegelde het blauw van de hemel zodat ik even dacht aan de "Méditerranée" van Toon Hermans (1916-2000) te vertoeven. Windstil betekent ook dat de migranten zich in de opblaasbare bootjes wagen om naar Engeland te varen. Deze nacht zijn er weer een dertigtal personen betrapt, maar werden tenslotte door agenten begeleid naar het Franse vasteland. Het blijft een netelig probleem en niemand heeft daar een pasklare oplossing voor. Economische vluchtelingen zitten erbij maar meestal mensen die een politiek regime en dictatuur ontvluchten en op zoek gaan naar een betere toekomst in een ander land. Vooral de jongeren en met name de jongens vormen een probleem in het land waar ze zich willen vestigen. Geen opleiding, spreken de taal niet en meestal aan hun lot overgelaten. Ze vormen een speelbal voor criminele bendes allerhande (drugs, diefstal ...) die hen tenminste van contanten voorziet alsook een slaapplaats en eten bezorgd. Tot hiertoe weet en kent niemand de oplossing voor die volksverhuizing, al is simpel gezegd 'zorgen voor een menselijk stabiel politiek regime in alle landen van de wereld'. 

De krant schrijft lovende woorden over het nieuwe VRT programma "De laatste lach". Bekende Vlamingen schreven een speech over het leven van de zieke, die ze dan voorlazen aan de terminaal zieke die meewerkte aan dit programma. Philippe Geubels beet de spits af met een speech voor Bert. Van het programma "Taboe"  weten we ondertussen dat Philippe van geen kleintje vervaard is om moeilijke thema's aan te kaarten en bespreekbaar te maken. Maar zoals op de andere zender werd door de vader van Tore Sercu gezegd, we zijn  hebben het verleerd om de dood bepreekbaar te houden. Ik heb na de eerste 5 zinnen afgehaakt. Ik wilde niet na een dergelijk programma, met een ondertoon van verdriet, in mijn bed kruipen. Voor de rest las ik veel ellende in de krant, onverantwoorde uitgaven vnl dan in Antwerpen deze keer. Geen verder gejammer vandaag, het weer is te mooi om te piekere. Tot morgen

Ik voel aan al mijn poriën van mijn lijf, dat de wintertijd me goed doet en me 's ochtends uitgeslapen laat ontwaken. Zeker vandaag moest dat gebeuren want er staat me een drukke dag en nog veel drukke dagen te wachten. Vandaag huis klaarzetten voor mijn gasten van het weekend en voor volgende week mij kleindochter. Als alles klaar is, kan ik morgen de boodschappen doen en alles in huis halen wat ieder graag lust. Zo heeft elkeen wel zijn wensen bij ontbijt en avondmaal en die vervul ik nu eenmaal met graagte. De warme maaltijd vindt meestal buitenshuis plaats als de kinderen komen en maak ik zelf klaar als mijn klein grut komt. Maar de weerkaarten zien er goed uit om een rustige herfstvakantie voor iedereen te bezorgen. En vandaag ben ik het eens met de spreuk van de maand november van de "Bond zonder Naam"; 'Sta op voor wat telt". Opgericht door een pater monfortaan, Phil Bosmans (1922-2012) bieden zijn boekjes een scala en een rijkdom aan spreuken, die zinvol zijn en maximum 8 woorden bevatten. De eerste spreuk in 1958,  "menslief, ik hou van je" zou iedereen in zijn vaandel moeten dragen. Ik weet niet of ze in Knokke scheutig zijn om iedereen graag te zien. Vooral sedert de soap met Marc die de crème glace verkoop wil beheersen alsook de strandbars, zouden ze de man die gouden bergen beloofde aan gemeenschap en gemeente, liever naar andere oorden wensen te catapulteren. Lokale verankering is niet meer van toepassing als Marcske met zijn miljoenen staat te zwaaien. Durbuy is er voor gezwicht, Pairi Daiza, ribbetjes keten Amadeus, groep Versluys, La Réserve, enz en last but not least, Blankenberge.                                                                 Rampen gebeuren er overal, maar Spanje wordt weeral eens getroffen door een grote treinramp. Ditmaal is er niet de natuur die verantwoordelijk is voor het groot aantal doden, gewonden en menselijk leed. Een menselijke fout is de oorzaak van al de ellende. Vandaag zou er een staking zijn geweest om de treinen en hun ritten,  hun sporen en bewegingen van de treinstellen, veiliger te maken. Er zal geen staking zijn vandaag, alleen maar verdriet. Tot morgen

De juiste krant in de juiste brievenbus. Oef oef oef, en ik kan mijn dag weer met mijn grootste geluk beginnen. De krant alleen maakt mijn geluk niet uit natuurlijk, maar het geeft me wel altijd de beste start van de dag. Dat is samen met de hond naar buiten gaan, hij voor de nodige behoeften, ik voor de brievenbus te ledigen, de krantenkoppen te lezen, het weerbericht al lezen en dan alles rondom mij bekijken om dan pas  echt wakker te worden. De lucht eens af turen en vandaag was er weer een mooi spektakel te zien; de zon die opkomt in het oosten en de maan die naar het westen vertrekt. Het was nog wel een frisse ochtend maar vorig jaar kreeg ik van mijn kroost een verwarmbare stola en dat is  ideaal om om te slaan bij het buiten gaan 's ochtends en 's avonds. Aangezien de berichtgeving verkiezingsuitslagen weergeeft van Servië, Israël, Brazilië en de gevolgen ervan voor die landen, is er weinig ander nieuws te bespeuren. Ik heb me dan maar weer eens toegelegd om aandachtig de verjaardagskalender te bekijken. Bill Gates (1955) verjaart vandaag, toch een belangrijk en rijk man van deze tijd die mij en de rest van de wereld Microsoft gaf. Door het bezit van  miljarden is hij ook een belangrijk filantroop geworden waar er de laatste jaren toch een schaduw is komen over te hangen door zijn vriendschap met Jeffrey Epstein (1953-2019). Maar ondanks dat alles, de wereld en de informatie daarover, is door zijn toedoen wel grondig veranderd. Een andere jarige vandaag is een Duitse zangeres, Conny Froboess (1943) Haar liedje dat ze zong, "Zwei kleiner Italiener", voor het Eurovisiesongfestival in 1963, kan ik nog bijna volledig meezingen. Een goede oefening voor de Duitse taal. Een andere jarige is de Italiaan Eros Ramazzotti (1963). En wie kent zijn bekendste song niet? "Se bastasse una canzone". Een meezinger om enkele woorden Italiaans te leren om bevoorbeeld een mooi, gewoon, echt, goed, groot lied te zingen. Als laatste op de verjaardagskalender van een bekende die me aansprak is filmster Julia Roberts (1967). Gekend van verschillende steengoede films zoals "Pretty Woman", "Notting Hill", "Erin Brockovich" en nog vele dozijnen andere goede films. Zo lieve mensen dat zijn voor mij de belangrijkste faits divers van de dag. Een droge zonnige dag biedt zich vandaag aan. Dus vlug mijn middagmaaltje gebruiken en nog wat buiten genieten op mijn bankje met mijn hond als gezelschap. Tot morgen

Een verkeerde krant in mijn brievenbus en dat is nog erger dan géén krant. "Het Laatste Nieuws" is nu niet echt een gazet waar ik op zit te wachten, schreeuwerige kleuren, schreeuwerige titels, maar ik had lectuur bij de koffie en dat was wel belangrijk. En ik krijg van 'My Mediahuis' een gratis krant voor het geleden leed. Ja, ik ben wel aan mijn papieren gazetje gehecht. Ik kan de online versie lezen maar aan het geritsel van papier kan niks tippen. Straks zal ik toch maar eens lezen want ik heb het idee dat ik nu alleen maar reklame gelezen heb. Zo, dat gezegd zijnde, wat anders. De stormen hebben niet alleen voor ongemak en zand op de tramsporen en de weg gebracht, maar mijn vensters geven een mistig zicht door het duinenzand dat tot hier is geraakt en kleeft aan mijn ramen. Ik hoop, spijtig genoeg, dat er nog eens een fikse regenbui passeert om terug een klare kijk op het leven en de wereld rondom mij te krijgen. Wat heb ik dan wel gelezen? Dat het wegenvignet er komt volgend jaar, dat Pairi Daiza een half miljoen euro per jaar betaalt om op de panda's te letten, te verzorgen en zorgen dat er een nageslacht komt die dan wel terug naar China moeten gaan. Dat je op de kermis mag roken, maar niet op het er naast gelegen caféterras, dat de 'cola' in reklame staat. Dat de cast van "De Kampioenen" alleen selfies met de acteurs toelaat en handtrkrningen geeft als je eerst iets gekocht hebt aan hun stalletje in 'Facts' te Gent. Maar er is ook het echte feit dat de dorpskernen geen leven meer biedt doordat de bakkers, kruideniers, kleding-schoenwinkels enzoverder verdwijnen. De ziel van een gemeenschap verdwijnt stilletjes aan. Men komt elkaar niet meer spontaan tegen in de cafés, kerk of op het marktplein. De bewoners van weleer zitten dikwijls al in de bejaardenhuizen en de nieuwelingen kennen het dorp en zijn ingezetenen van haar noch pluim. Maar ik ben wel nieuwsgierig naar al hetgeen er rondom mij gebeurd. De voorraad faits divers van de gemeente scharrel ik links en rechts op, want ik wil echt wel weten wat er zich afspeelt in de gemeente of dorp waarin ik leef. Daar zijn diverse kanalen voor met als voornaamste de buren die hier hun hele leven al spendeerden en de geschiedenis van naaaldje tot draadje kennen alsook de belangrijkste ingezetenen. Ook de kapper kan een belangrijke info-bron zijn. Soms wordt dat besproken met een koffietje maar mijn poortje is een belangrijke plaats van nieuwtjes uitwisseling. Tot morgen

Gelukkig is de wind wat gekalmeerd en is het een rustige start van week 44 van het gezegende jaar 2026. Buiten de belevenissen van het stormweer is er de voorbije dagen niks speciaals gebeurd. Wel heb ik uiteindelijk iets gehoord van onze Minister van Financiën en Pensioenen. Jan is niet zozeer bezig met de financiën van ons land maar wel met zijn pensioen. Hij moet als 66 jarige dan ook niet lang meer werken en is zijn 'rustperiode' al grondig aan het voorbereiden. Waarschijnlijk zal dat zich afspelen in Catalonië, niet Spanje natuurlijk. Vandaar dat hij daar al wil bekend zijn als vurige supporter van FC Barcelona en bezoekt hij als grote fan al de belangrijke wedstrijden van zijn favoriete voetbalclub. In 'Camp Nou' zal een zitje voor hem voorzien zijn op de eretribune. Gelukkig mag vrouwlief ook van de Catalaanse zon genieten al hebben ze daar de laatste jaren ook al genoeg waterellende gekend. Een paar hevige plensbuien niet te na gesproken, hebben we hier nog geen klagen gehad van wateroverlast. En maar goed ook. 

Het is een waarheid als een koe wat er op bladzijde 18-19 staat van de krant: Verhulst is op de beeldbuis op bijna alle zenders aanwezig. Is het niet met fictieve hond Samson, dan is het wel met zijn kinderen, zijn vrouw, vrienden en die hij allemaal op hun beurt dan nog van een eigen programma voorziet. Maar alles brengt centjes in het laadje van Gertje;  zijn villa's die hij in verhuur aanbiedt voor zijn programma's, de Samsonkoeken en Samsonworsten, gebruiksartikelen voor de kinderen zoals boekentassen en kledij etc en enz. Eigenlijk kan hij op zijn eentje al een avondvullend programma bijeen praten, presenteren, show geven, zodat hij geen centiem aan een buitenstaander hoeft te spenderen. Een gewiekste zakenman. Is ook minder blassé dan Marcske en Ferdinand. 'Mijn gedacht' schrijf ik in mijn blog, 'zijn gedacht' bespreekt hij met een man/vrouw 6-8 aan "De tafel van Gert/Tine en binnenkort ook Ruben. Die zullen wel de instructies krijgen van big boss om zijn mening te verkondigen en voor de rest neutraal te blijven. De discussies moeten ontstaan tussen de vaste panelleden en de gasten niet door de moderator. Zo, dat gezegd zijnde is het weeral middag geworden en dus...... Tot morgen