zondag
Met dit triestig grijs en koud (7°C) weer, dobbert er ter hoogte van Nieuwpoort weer een opblaasbootje rond met een 30 tal migranten. Enkel mannen te bespeuren die dit zoute sop gekozen hebben om Engeland te bereiken. Dat zal dus niet lukken gezien ze gevonden werden vooraleer uit de branding te geraken. In de zomer kunnen ze het niet riskeren met een zodiac de andere kant van het Kanaal te bereiken. Dan zijn er té veel vakantiegangers die hun bewegingen rapporteren aan de politie. En dus wachten ze de herfstperiode af om met de hulp van een mensensmokkelaar het verraderlijke Kanaal over te varen. En eens in Engeland is de grote groep verdwaald in anonmiteit en ondergedoken om de radars te vermijden. Met welke hoop komen al deze mensen naar West Europa? Het El Dorado van het leven vinden? Meestal komen ze naar onze contreien om een 'vrij' maar menswaardig bestaan te vinden. Meestal weten of beseffen ze niet, dat hen dat niet zomaar in de schoot geworpen wordt.
Ik heb gisteren gezocht en gevonden op mijn e-reader, een boek van Lana Taveirne. "Wolf", het aangrijpende verhaal van haar verdwenen en gestorven broer. Als ik dat gelezen heb (ik zit nu ongeveer halfweg) wil ik ook haar debuutroman wel lezen: "De kinderen van Calais" geschreven in 2014, waar de titel veranderde na een herwerking in 2025, tot "Meisjes van krijt". Mijn gevoel heeft me niet bedrogen, ze schrijft zoals ze spreekt met aangename woorden en mooie zinnen. Tot morgen