Archief

Dit "speetchke" droeg ik voor, op het feest dat door mijn echtgnote en kinderen georganiseerd werd, voor mijn 70e verjaardag.

Als iemand zeventig wordt schijnt er zich een ommekeer voor te doen in zijn dagelijks bestaan. Als men hem er al niet bijtelde, hoort hij er van dan af wel bij.Bij de oudjes. Je gesprekspartners beginnen wat luider te praten, denkende dat je gehoor het laat afweten. Wat natuurlijk ook zo is. Wanneer men een mop vertelt vraagt men al eens of je ze begrepen hebt. Als je met jongeren wil praten over hedendaagse dingen, en hoe het vroeger was, word je al vlug versleten voor een middeleeuwer. Als jij dan al eens op een of ander familie feestje, een oude smartlap zingt, doet men alsof men vol aandacht je zangkwaliteiten waardeert, terwijl er met een veelzeggende blik naar elkaar wordt gekeken, en ergens achteraan wordt er iets gemompeld. De jeugd, omdat ze moeten van hun ouders, zitten opvallend te zwijgen. De zeventiger, denken ze, is zich van geen kwaad bewust. Maar hij doet, alsof hij vol aandacht zijn nummertje brengt en de verstolen, medelijdende blikken hem ontgaan.Ik weet hoe ik zelf was in mijn jeugd. Onze “nonkel Mon”die overigens over geen slechte bariton stem beschikte, en tevens muzikant was zong regelmatig zijn aria’s. Op de familie bijeenkomsten bracht hij steevast zijn lijf lied,”Den stervenden eik”Een muzikale vertelling over een stoere boom, die alle mogelijke stormen en orkanen had getrotseerd. Uiteindelijk na ik weet niet meer hoeveel strofen, ging hij dood. De man bracht dit nummer, met zo veel overtuiging, dat er zelfs hier en daar een traantje werd weggepinkt.Wij als kleine gasten telden de strofen af. Ik denk als we aan nummer 9 waren, dan wisten we dat hij bijna dood was. Neen natuurlijk nonkel Mon niet, maar de eik. Ook onze Pa Antoine, gerenommeerd toneelspeler in zijn tijd, kon een gezelschap onderhouden. Met zang en declamaties, wist hij zijn toehoorders te boeien. Natuurlijk waren deze optredens voor de buitenstaander enig. Maar wij die “het kosterke”of“Manuel de visser” en nog zovele andere al voor de 72 maal hoorden, voor ons was het natuurlijk al afgezaagd .Maar wij waren nog van een generatie, die met de paplepel in gelepeld waren, dat we steeds en altijd respect moesten betonen voor “den ouderdom”.En dus hielden we ons gedeisd. We dronken tijdens de optredens een slok meer van ons pintje en we zwegen.Deze mensen, waar ik het over had, waren bijlange nog geen zeventig, in de periode waar ik naar verwees, maar in onze ogen waren dat ook al oudjes.Je ziet dat door de jaren heen, er altijd in de families wel iemand was die voor wat animatie zorgde.Ik hoop, en denk, dat in onze kring van familie en vrienden nonkel Roger zal doorgaan voor de, wel is waar bescheiden, animator. En dat ze later ook nog eens zullen zeggen,”weet ge ’t nog, in den tijd als we met de familie en vrienden zo nog eens samen waren, dat nonkel Roger wel altijd iets te vertellen had. Maar ik, ik voel, mij bijlange nog geen zeventig. Dus slaat al wat ik hier sta voor te lezen echt niet op mij.Ik zal waarschijnlijk deze avond eens zingen. Natuurlijk niet over stervende bomen of dergelijke.Mijn gehoor dat laat mij al jaren in de steek, en uit hospitaal of kliniek ben ik zinnens weg te blijven.Mocht ik op de zenuwen werken, en wat ik zing klinkt vals of is jullie genre niet. Heb ik niet goed verstaan als je wat tegen mij zegt. Doe dan maar stiekem alsof ik zeventig ben.Ik van mijn kant, zal doen alsof ik het niet zie. Waarschijnlijk zal ik er wel rekening mee houden. En in plaats van te volharden in de zang- of vertel boosheid, zal ik dan een stevige pint drinken, en anderen de kans geven ook wat te doen.
Om mij dit veel-en nietszeggende toespraakje te hebben laten vertellen, zonder te laten merken dat daar een oude knar aan ’t zagen was, en zeker om jullie aanwezigheid, wil ik U allen bedanken.Ik wil echter niet eindigen,zonder mijn echtgenote,Vicky en mijn kinderen , Arlette ,Patrick,Marianne,Marc en last but not least Karine, te danken voor deze pracht organisatie. En omdat ze er in geslaagd zijn,ondanks ik van iets wist, er voor mij toch nog een complete verrassing van te maken. Dus alvast allemaal bedankt dat je er bent, en vlieg er nu maar in.

Roger 23/11/2003

>Een hondenstiel

Een hondenstiel. Och man. "Nen hondenstiel, ne klote job. Dat is wat ik doe om mijn brood te verdienen. Je staat daar uren in weer en wind. En wat heb je bij? Een paraplu, die al menige keer omgewaaid is. Telkens weer trek ik hem terug in de goede plooi, en hij kan weer dienen. Tot bij een volgende gelegenheid. Nu mag je met het mooiste weer van de wereld, thuis vertrekken, neem in ieder geval je vriend in natte dagen mee. Wat ! Eten? Je kunt wel een paar boterhammen en een bus Cola mee nemen, maar je weet nooit op voorhand hoe lang je daar gaat staan. Je tas met materiaal aan de ene schouder en dan nog een etenszak mee nemen, dat gaat gewoon niet. Stel dat je plots moet rennen!" Hij bekeek mij met een nietszeggende blik maar toch iets of wat uitdagend. Zag ik nu een zekere superioriteit in zijn ogen? Waarschijnlijk was deze houding gegroeid uit zijn beroepsmisvorming. Arrogant doen en toch met een ei zitten. "De ene keer moet je er voor de middag zijn, een andere keer ’s avonds. Ik herhaal het nog eens"ging hij verder "nen hondenstiel dat is’t. Je kunt er niet weg, om ergens een hapje te gaan eten. Ja, zelfs als je in zeven haasten naar het toilet gaat kan’t gebeurd zijn. Al de uren dat je er stond in regen, wind en ontij. Of in de brandende zon, dat het zweet uit je haar lekt. Dat je daar stond, te wachten op wat zal komen .Neen op wat zou moeten komen, maar het is weg foetsie. Intussen was de groep lotgenoten nog aangegroeid. Met een twintigtal zijn ze al. Je ziet ze nog net de hoek omlopen. De broek nog niet geheel dichtgeknoopt ren je er achteraan. Als je dan terug je plaats in het peloton hebt ingenomen, is het eerste evenement al voorbij. Iedereen zweet. De ene stinkt daarbij nog alsof hij een ganse loogbol heeft gegeten. De andere lijkt al in geen tien dagen onder de douche geweest, de stank van vuil ondergoed is bijna niet te harden. Maar niemand heeft een opmerking. Morgen kan hetuw beurt zijn en overmorgen misschien de mijne. Maar zeg nu zelf, als je op een dergelijke manier je boterham moet verdienen, neem dan toch tenminste de tijd om je eigen hygiëne te verzorgen in de eerste plaats voor je eigen gezondheid, en de van je collega’s. Een van de oudere collega’s diept uit de zak van zijn verschrompelde regenjas een broodje op. Hij bijt er een grote hap uit. Tussen het brood en een dikke vettige worst druipen de vetslierten op de revers van zijn jas. Een andere bijt een stuk uit een appel en maalt, met het nodige smakkend geluid, het vruchtvlees met zijn door het roken vergeelde tanden tot moes, slikt het met een vloek naar binnen en werpt het overblijvende stuk in de goot. “Brrrr zo zuur” lalt hij. Hij trekt een gezicht, alsof hij in een spons met azijn had gebeten. “Die van ons heeft weer eens appels gekocht van die biologische prutser uit de buurt. Ze zijn misschien wel op een verantwoorde, biologisch wijze aan de boom gegroeid, maar lekker is anders”. Geen mens die enige aandacht schonk aan het appel probleem, en met een gezicht, alsof men hem juist een dodelijk gif had toegediend, zweeg hij maar. Een jonge lotgenoot, keurig in het modieuze pak met rimpelloos gestreken das, trok wat minachtend de neus op. “Als dat je eten voor vandaag was, dan beklaag ik u” was zijn commentaar aan het adres van de bedrogen appeleter. Een ietwat bezadigde man, met een Amerikaanse pet en een T-shirt met de “stars and stripes” maakte met een kwinkslag een eind aan de discutie. Hij wendde zich tot de keurig geklede “Manneke als je wat langer in het vak zult zitten, en veel honger hebt geleden, zal je misschien nog blij zijn dat je in een zure appel kan bijten. En ’t Is te hopen dat er dan ook een mooie Eva toekijkt, en dat het geen serpent is. De appeleter knikte en gaf hiermee aan, dat de spreker het bij het rechte eind had. De anderen hadden lusteloos het tafereeltje gade geslagen, en wachtten. Wachten was tachtig procent van hun job.” En plots hé man” ging mijn gesprekspartner verder” plots als uit het niets verschenen ze. Eerst zo’n twee kerels, schouders en corpus als een kleerkast, en daar bovenop een klein koppeke. De “Body guards” Je kent ze wel hé. Zo van die lompe ezels, die op niets anders uit zijn dan ons te beletten ons werk te doen. Maar wat wilt ge. Hun hersens zijn omgekeerd evenredig met hun lichaamsbouw. En dan weet ge ’t wel hé.” Ik bekeek hem wat ongelovig, maar toch groeide mijn belangstelling. “Zoals die keer” ging hij verder, Op “le moment suprême” als het object in de wagen gleed spurtte gans de meute er heen. Ik midden, in de groep, deed mijn uiterste best om er als eerste bij te zijn. En wat denk je!” hij bekeek me met ogen die teleurstelling uitstraalden. “ Wat denk je” herhaalde hij zijn vraag. Maar nu wachtte hij het antwoord niet af. “ Een lomperd trapte mij op de hiel van mijn schoen, schoen van de voet en ik maakte een buiklanding als een zweef vliegtuig die in een wei vol koeien landt.” Ik zag direct niet het verband tussen ergens in een of andere straat en een wei vol koeien, waar dan nog een piloot zijn zweefvliegtuig aan de grond zet. Hij zag dat ik de draad van zijn verhaal aan het verliezen was en hervatte waar hij de buiklanding maakte. ”Dus in plaats van eerste te zijn kwam ik grandioos te laat.” De spijt droop van zijn woorden. “Wie weet was het mij dan gelukt als die ‘ezel’ mijn schoen niet had uitgetrapt. Maar goed dat is maar een uit de duizend voorvalletjes die je in onze stiel kunnen overkomen,” besloot hij dit verhaal. Ik poogde, nu er een interval was in de spraakwaterval.” Ja, maar het is niet alleen bij u dat er soms al eens iets mis gaat, maar in mijn beroep en ook bij anderen gebeuren er al eens vervelende dingen, maar dat belet ons toch ook niet om verder te doen. Trouwens we kunnen wel niet anders,” was mijn inbreng in het gesprek.”Och man, ik weet niet wat uw stiel is, maar wat ik doe dat slaat alles. Allé zoals ik al zei, je staat daar uren te niksen. Te wachten. Te wachten op iets dat evengoed niets kan worden, maar het kan ook je leven veranderen. Je kunt plots schatrijk worden. Het is waarschijnlijk al gebeurd, maar waarschijnlijk kunnen we dit aspect van ons beroep als absoluut als utopisch beschouwen.” Hij scheen even in peinzen te verzinken. Zijn blik keek in de oneindige verte. Ik zweeg. Ik wou hem niet uit zijn droom halen. Nu hij even in een wereld van vreugde was, wilde ik hem niet terug naar de harde werkelijkheid halen. Plots was hij weer in zijn huidige wereld. Zijn ogen kregen weer de uitdrukking van harde wil. De uitstraling van de vechter. “Allé” vervolgde hij, “neem nu die sportman. Wie hielp hem hogerop bij het begin van zijn carrière? Wie zorgde er voor dat hij bekend, ja bijna beroemd werd? “ Hij keek mij vragend aan. Ik had geen flauw besef van over wie hij het had, maar ik liet hem in de waan dat ik wel begreep waar hij heen wou. “ Ja, dat zal jij wel geweest zijn” probeerde ik. “Neen man, niet ik alleen, Maar gans onze bende, onze groep, die zorgen er voor dat zo’n mensen in de belangstelling komen. Wij zetten ze op een troon of stoten ze er af. Dat is de realiteit. En wat doen zij, als ze ons niet meer nodig hebben, om hun eigen persoontje in het zonnetje te zetten? Ze behandelen ons als paria’s, alsof we besmet zijn met een overdraagbare ziekte. Het toppunt heb ik laatst meegemaakt. Weet je de sportman over wie ik het daarnet had. Wel zijn dochter, Ook al eentje die wij met wierrook rozengeur overgoten, ging trouwen. Uren stonden we daar. En als we dachten dat het moment aanbrak, stuurde de grote mijnheer enkele body guards, je weet wel zo van die kerels waar ik het daar straks reeds over had, op ons af. We moesten op zijn minst honderd meter achteruit. En dan kwam eindelijk het verlossende bericht. Mijnheer had de toelating gegeven om ons onze job te laten doen. Gans de horde in looppas naar de aangegeven plaats. En dan kwam de klap op de vuurpijl. Weet je wie we mochten fotograferen? ….. De coiffeuse verdomme De coiffeuse.” Abrupt draaide hij zich om, gooide zijn fototoestel op de rug en zonder mij nog een blik te gunnen stapte hij op. Het enige wat ik nog vaag hoorde was een Gotver…. Gotver…. Roger. 29/07/07

Heb je dit verhaal al horen vertellen over een juf van het laatste jaar van de papschool?
Het is koud buiten en één van haar kleine deugnieten vraagt haar hulp om zijn botten aan te trekken, en inderdaad het gaat heel moeilijk.Na veel getrek, geduw en heen en weer gesleur zitten de botten rond zijn voetjes
en de kleine deugniet zegt : "mijn botten zitten aan de verkeerde voeten juf!"
De juf verschiet wanneer ze inderdaad merkt dat de botten aan de verkeerde voeten zitten.Allee... nieuwe kalvarietocht om ze uit te trekken, ze slaagt erin haar kalmte te bewaren tot de botten aan de juiste voeten zitten. En dan zegt de kleine deugniet :"dat zijn mijn botten niet!"
Op dat moment moet ze al haar kalmte aanspreken om hem geen lap tegen zijn oren te geven!
Zij probeert zich in te houden, herpakt zich en vraagt hem waarom hij dat niet eerder vertelde.
"Goed, allee dan, we trekken ze uit " zegt ze en zet zich weer aan't werk. De kleine deugniet vervolgt : "Het zijn mijn botten niet, het zijn de botten van mijn broer, maar mijn mama heeft gezegd dat ik ze moet dragen."
De juf weent bijna en begint opnieuw aan het lastige her- her- heraantrekken van zijn botten.
Met een zucht van tevredenheid zet ze uiteindelijk de kleine deugniet rechtop, doet hem zijn winterjasje aan, trekt zijn muts over zijn hoofdje en vraagt : "En waar zijn uw handschoentjes?"
En de kleine deugniet antwoordt : "Die heb ik in mijn botten gestopt"

Pers en monarchie.
De heren journalisten zijn zwaar op de tenen getrapt, en in hun wiek geschoten. De kroonprins heeft het gewaagd een paar van hun collega’s op het matje te roepen, om er hen op te wijzen dat aan alle geduld ook een einde kan komen. Kranten, radio en televisie organiseren persconferenties en bespreken de euvele daad van de prins. De meest vooraanstaande, en zoals deze in hun jargon ook wel eens gezaghebbende personen worden genoemd, worden ten tonele gevoerd. Elk heeft zijn zegje. Behalve dezen die in hun vuistje lachen, en verkneukelen zich in het dispuut, over de zoveelste aanval op onze monarchie. De toekomstige republikeinen. De anti Belgicisten en het ganse politiek systeem, welk er naar streeft van ons landje een republiek te maken, enkel met het doel, de macht volledig naar zich toe te halen. Hun president te laten regeren dat is de doelstelling.we leven reeds in een democratische (sic) staat, waar de ogen en wetten van “Big Brother” reeds aanwezig zijn, nu is het enkel nog wachten op de definitieve stap. De monarchie wegmoffelen in hun kastelen, die nota bene dan eigendom zullen zijn van het systeem. De koning monddood maken en hem nog door de president, laten gebruiken wanneer het hun eigen blazoen kan opblinken. Met deze monarchie pronken wanneer hooggeplaatste buitenlandse gasten ons land bezoeken. En dat alles noemt men nu reeds “een protocollaire functie voor de koning. Dit doemscenario is niet ver meer af. Als men ziet hoe op korte tijd allerlei dingen boven water komen, die de monarchie zeker in geen goed daglicht plaatsen. Hier maakt de bevolking zich oprecht zorgen. Maar is het niet opvallend, dat al deze zaken plots opduiken? En hoe zit het met de grote corruptieschandalen in Wallonië? Charleroi, Namen, Luik? Hallo heren journalisten. Vergeten zeker. Of is dit geen nieuws item meer; Of wordt dit geklasseerd bij “faits divers”. Of……..ik durf er bijna niet aan denken, staat een groot deel van onze (gekleurde) pers achter de “big brother” idee. Voelt deze pers zich geroepen om de bevriende politici een handje toe te steken om hun doelstellingen te bereiken? Dan is het te begrijpen, dat rechtgeaarde journalisten, welke nog een kleine minderheid vormen, het niet meer aan durven om echte schandalen te publiceren, en corrupte politici aan te klagen. Het veiligste in hun geval is hun broodheer naar de mond praten, en mee huilen met de wolven in het bos. Zoniet………… C4.

Roger. 26 Januari 2007

De redding

Een "leuke" ervaring bij de Politie

Op een mooie lentedag in april kreeg een autobestuurder een pv voor overdreven snelheid. Betrokkene betwist dit PV niet,en koopt de boetezegel van 50 Euro. Vervolgens kleeft de gestrafte, (sic,) het deel dat op het formulier hoort, op de voorgeschreven plaats. Nog dezelfde avond omstreeks 10u30, steekt hij eigenhandig het formulier met de halve zegel in de brievenbus van het Politiecommissariaat, en bewaart zorgvuldig zijn deel. Kous af dus voor de betrokkene. Vijf maanden later ontvangt geverbaliseerde, van de Procureur des Konings te xxxxxxx, een vordering van 60 Euro. Na een telefoontje naar de dienst Minnelijke schikkingen aldaar wordt er hem gesuggereerd het bewijs met de andere helft van de zegel op, door te faxen, wat per kerende geschiedde.Nieuwsgierig naar wat er was mis gegaan, ging betrokkene eens poolshoogte nemen op het politie kantoor. Hij wilde informeren wat er gebeurd was met het document dat hij bij de politie in de bus had gedeponeerd. Maar dat was zonder de waard gerekent.In dit geval de diensdoende politieman achter de balie. Op een correcte, maar nogal hautaine manier, werd hij er ontvangen “Ja, waarvoor is ‘t ?“ Na zijn uitleg, met het verhaal van het telefoontje naar xxxxxxx, en wat men hem van ginds uit had opgedragen, kreeg hij als eerste vraag “en, heb ge dat doorgefaxt?” Uiteraard was het antwoord “Ja”.”Dan is alles toch in orde. Wat komt ge hier dan eigenlijk doen? ” stelde de politieman als wedervraag. Voor de boetedoener was het natuurlijk niet in orde. Hij wou namelijk weten wat er werkelijk met de boetezegel gebeurd was, en zei dit tegen de man.En dan kreeg hij nog een straffer antwoord. Ik citeer:”Oh ik ben jaren veldwachter geweest, en nu ben ik al 30 jaar bij de Politie.Regelmatig kwam, en kom ik het nog tegen dat er stukken verdwijnen.” En daaropvolgend, ”Ik weet niet waar gij gewerkt hebt, maar waarschijnlijk hebt gij nooit fouten gemaakt.” U kan begrijpen dat het slachtoffer tegen zoveel logica geen verhaal had. Hij heeft dan maar geantwoord, dat hij tijdens zijn loopbaan vele fouten maakte, maar ze zelf altijd oploste, terwijl dit hier duidelijk niet het geval zou zijn. Nu werd het de balie agent te gortig. "Hier, neem uw papieren maar mee, en voor zo'n futiliteiten moet je onze kosbare tijd niet meer komen verknoeien, en het slachtoffer kon opkrassen. Hij werd daar dus afgescheept op een manier die geen tegenspraak duldde.Toch deed het slachtoffer nog een poging om te tonen dat het hem menens was en zei" Mijnheer, ik hoop dat het hiermee opgelost is en dat er geen verder schrijven van xxxxxxx meer komt.Zoniet zal ik andere wegen moeten zoeken om mijn probleem op te lossen." De balie-agent schiet in een onbedaarlijke lach. " Ha,Ha,Ha, waar zoud gij nu naar toe lopen? Ge moet gij toch altijd langs ons hier passeren. en nu is het wel geweest stap maar op!!
"Maar dit voorval liet hem niet los. En zoals het veelal in zo ’n geval gebeurd, slaat de fantasie op hol.Wat was er uiteindelijk met de boete zegel van 50 Euro gebeurd? Stel nu, en dit is louter hypothetisch.Ik durf er zelfs niet aan denken dat het zo zou kunnen gelopen zijn. Maar stel. Je bent als politieman met nachtdienst.Er valt een brief in de bus. Je kijkt even wat dat nog wel mag zijn. Nu wil het toeval, dat Dochter lief juist vandaag ook een p.v. aan de broek kreeg, waarvan de "minnelijke schikking" een dezer dagen in de bus valt.Zijn eerlijkheids gevoel als politie man verbiedt hem er nog maar aan te denken.Maar 50 Euro is wel een smak geld, en de tijd dat”processen konden worden afgewassen” is wel voorbij. En wie zegt ons dat deze man, niet stiekem de halve boetezegel van het binnen gekomen formulier haalt, om hem op het formulier te kleven dat steevast binnen enkele dagen bij hem in de bus zal vallen.Het overblijvende papier vernietigen en klaar is kees. Of moeten wij ons vragen stellen over hoe er omgesprongen wordt met politionele stukken.Weet je nog "kom ik het nog tegen dat er stukken verdwijnen". Uit de uitleg die onze man dus kreeg van een ervaren Veldwachter/Politieman is dat best mogelijk. Ik  ben geneigd, en ik hoop dat het zo is, te geloven dat alles berust op een nalatige slordigheid.
Maar tenslotte is de brave, nou ja brave, burger toch maar het slachtoffer van deze slordigheden. Want een telefoontje plegen, een fax versturen dat kost ook geld. Geld dat bovenop de boete komt. Een uitgave,die niet nodig zou zijn als elkeen zijn job wat meer ter harte nam. En er even zou willen aan denken dat mensen, mensen zijn met gezond verstand,en geen Imbecielen.

Roger 26 september 2005

                   Intelligentie