keuze menu1
Dit blog maakt deel uit van
"Rogers_blog"
Klik hieronderNaar begin blog en geniet van vele items
keuze menu1
keuze menu gedichtenDe roos
Mijn oude huis
De meelopers
Denderklokje
Levenswijsheid
Herfst
Jij en ik
Oud
Tijd
Wie liegt?
Wensen
9/11
Madrid
************
************
*************
*************
**************
**************
*************
**************
***************
*************
**************
*************
***********
**************
*************
*************
***********
**************
************
************
**********
keuze menu VerhalenGods scheppingen
Mislukking
Schuldeiser
Om bij stil te staan
Politiek nonsens?
Baas in ons lichaam
Verstandige mensen
Moed en zelfopoffering
Pers en Monarchie
Hond en papegaai
Bij de politie
Een mens
hondenstiel
Als je 70 wordt
Om nooit te vergeten
Thuis in de stad 1
Thuis in de stad 2
Kerstmis
Kleine Didier
De Juf en de kleuter
Onckelinckx
Terug naar keuze
keuze menu bedenkingenEnergie besparen
Vragen aan politici
Wedde ministers
Povere verloning
Watblief ?
Banaliteit en cultuur
Londen
Kunstenaars
Een goed mens
Economie
De 4e Dimensie
************
*************
**************
************
************
****************
************
****************
*************
Terug naar keuze
ged de roos
ged mijn oude huis
Als mijn oude huis kon spreken.
Het zou vertellen van dingen
die ’t mocht beleven.
De oude afgepelde gevelmuren.
Als getuigen uit een ver verleden.
Ze zouden spreken over oude buren,
die ook dat verleden hebben meegemaakt.
Het zou vertellen wat het
in zijn zacht geworden bakstenen
als herinnering heeft bewaard.
Liefde, leed en leute zijn binnen zijn muren,
door zijn bewoners gedragen.
Hard labeur van werkend volk die uren
Naadjes naaiden voor een armzalig loon.
Brood gebakken door de bakker,
die ook dit huis heeft bewoond.
Zelfs een paard heeft de vloeren belopen,
om achteraan in zijn stal te bekomen,
van een zware werkdag tussen de tremen van de kar
Als dit huis kon spreken van de oorlogen
die het heeft meegemaakt
De bezettende legers die zijn ramen zijn voorbij gegaan
Bulderende kanonnen die het toch niet konden slopen.
Alle muren zijn fier rechtop blijven staan,
Toen zijn bewoners voor de vijand zijn gaan lopen.
Is dit huis zijn eigen weg blijven gaan.
Maar ook vreugde, liefde en geluk,
heeft het tussen zijn muren geweten.
Mensen die elkaar echt beminden
En voor elkaar door het vuur zouden gaan
Het kende de mooie intieme momenten,
die zijn bewoners mochten ervaren.
Maar een huis kan niet praten.
Gelukkig maar, staat het er stom en doods.
Maar het karakter van dit huis is niet te evenaren
En ik, ik had het voorrecht er te mogen wonen.
10/12/05 Roger
Terug naar gedichten
ged de meelopers
De meelopers.
Als roddelende prullende Vlamingen
Een onrecht zien gebeuren
Dan gaan ze strijd liederen zingen,
Of gaan z' in een hoekje staan te treuren
Ze komen als witte massa op de straat
Zwaaien met allerlei plakkaten ,
maar weten meestal niet waar het om gaat.
En staan op ’t einde van de rit op apegapen.
Enkele lepe demagogen
Spannen hen voor hun kar
Z’hebben hen allerlei moois voorgelogen
En zij ,de meelopers staan er bij als nar .
Ze laten zich gebruiken
Voor de poort van hun bedrijven .
Maar ze verkiezen weg te duiken
Als de baas hen komt bekijken
En als ze op bevel van ’t syndicaat
Terug de werkvloer betreden,
hebben ze de demagogen obligaat
wat vaster in hun stoel gehesen.
Roger 20/09/03
Terug naar keuze
ged denderklokje
ged levenswijsheid
Levenswijsheid
Al wat ge ziet,Oordeel het niet.
Al wat ge hoort,geloof het niet.
Al wat ge weet,Zeg het niet.
Al wat ge moogt,Doe het niet.
De Druivelaar 12 september 2002
Wie dagelijks
Vlijtig is als een bij,
Kracht heeft als een stier
Werkt gelijk een paard
En 's avonds
Zo moe is als een hond,
Die moest maar eens
Naar de dierenarts gaan,
Het zou kunnen dat hij
Een ezel is !!!!!!!!
ged herfst
Herfst
De zon staat elke nieuwe dag wat lager.
De avond valt steeds vroeger
De natuur schijnt zich in te rollen.
Een blad aan de kriekenboom wordt geel.
Honderden kleuren van zwaar groen
Tot pril geel over warm bruin strelen ’t oog.
Het reukwerk van okkernoten en kastanjes,
beroert mijn geest. Ik snuif de herfstgeur op.
Grijs wolkendek glijdt als een avonddeken,
over ’t sompige dauwland.
Het doet mij denken aan de knusse avond
bij het schijnsel van de haard.
Luisterend naar een meesterwerk,
van een muzikaal genie.
mijn ziel wordt tot in het diepste diepe beroerd.
De natuur gaat slapen. Rustig wachten
Op de winterdood.
Roger 02/10/03