dinsdag

Het gedicht 1001 druppeltjes

Het leven is als een boek
Op je geboorte is het
eerste woord geschreven
En bij je dood de laatste letter
Wat ertussen zit bepaal jij

Bij de eerste seconde
Viel de eerste druppel
inkt op de bladzijde
En bij de laatste seconde
Was de eerste druppel al vervaagd

Ertussen zijn 1001
druppeltjes gevallen
Vol met liefde en verdriet
Vol met blijdschap en ruzie
Maar ze zijn allemaal belangrijk

Want als er maar één
druppeltje weg was,
Was er een stukje van het boek weg
Was er een stukje van het boek weg was,
Was er een stukje van je leven weg.
Was er een stukje van je leven weg
Was er een stukje van de wereld weg.

 Frenchii

Ik ben vandaag geraakt door de zon
Ja, gek he, ook ik wist niet dat het kon
Zelfs zonder dat hij scheen
Stak hij dwars door mij heen

Ik ben vandaag geraakt door de zon
Hij prikte zo maar op mijn hoofd
Het kriebelt overal
En niemand die mij geloofd

Maar misschien, als je goed luistert
Naar wat er diep van binnen fluistert
Dan voel je misschien zo'n kriebelstraal
Pas dan maar op, zo begint het allemaal

Voordat je het weet
Krijg je het warm en heet
En geraakt door de zon
Tsja, ook ik dacht dat dat niet kon

MEI

Kaarswitte toortsen steken af
tegen inktzwarte wolken
in de warme kastanjedreef.

Hun scherpe bloesemgeuren
bedwelmen mijn ogen,
verfluwelen mijn zicht
en doen mijn stappen dronken lijken,
of stom van verwondering
over dat hemels licht.

Overheerst zijn mijn zinnen
verleid tot honingbij.
Overvloed heb ik geroken
en ik sterf nu aan die zoete brij.

Waanzinnige dood,
geweldig sterven in mei.

KRISTEL D'HUYSSER

We zijn weer een nieuwe week gestart..
Wat gaat den tijd toch vlug..
Maak er een fijne dag van .
Liefs van roosje

De traan glijdt over haar wang,
en valt op de grond.
Er is niemand die iets om haar geeft,
niemand die met haar meeleeft.
Niemand die haar liefde schenkt,
en niemand die haar geluk brengt.

Ze verbergt zichzelf,
achter haar masker.
Zeggend dat ze niemand mag,
zeggend dat ze alleen wil worden gelaten.
Wetend dat ze aandacht wil,
blijft ze stil.

Ze zet geen stappen,
denkt dat niemand haar wil snappen.
Ze wil contact,
maar denkt niet dat ze dat kan maken.
Zichzelf nog steeds verbergend,
weet ze dat niemand haar kent.

Nog een traan glijdt over haar wang,
maar wordt bij haar mond weggeveegd.
Iemand die eeuwig van haar houden zal,
breekt de val.
De val van de traan,
maar ook de val van haar bestaan.

En dan weet ze weer,
dat het belangrijkste in haar leven,
vrienden zijn,
die om haar geven.

-Moeder,zei een jongeman, ik ga me verloven.
-Maar,jongen,zei zijn moeder
dat meisje is veel te jong voor jou!
-Is ze niet ziekelijk? vroeg zijn grootmoeder.
-Ze heeft helemaal geen smaak, merkte zijn zus op.
-Ik heb gehoord dat ze helemaal geen vermogen heeft,
merkte de tante op.
-Maar één voordeel heeft ze toch, zei de jongeman,
die dat gezanik beu was,ze heeft geen familie.

Roosje wenst iedereen een fijn begin van de week toe!