De heerlijke geur hangt weer in de tuin.Mijn mini citroen struik bloeit.Jaren geleden gekregen,van vrienden, toen we in Italië verbleven en 35 jaar getrouwd waren.

Wanneer je in een gemeente, met een zeer eenzijdig en weinig inspirerend winkelaanbod woont, dan moet je soms creatief zijn en soms dankbaar zijn,voor behulpzame mensen.Neem nu bijvoorbeeld jute, een stof,waarmee van alles te doen valt,maar hier er om vragen is :een heel dom gezicht,van een 16 jarig, kauwgom kauwend verkoopstertje,die je appelig aankijkt van;waar heeft dat mens het over???? Pm dan vervolgens amechtig uit te brengen:als het er niet LEGT,dan hebbe we ut niet. Soms ,heeeeeeeeeeel soms komt er dan een beetje stoom uit mijn oren en zie ik in gedachten,heel vaag, een verhuiswagen.Maar helaas, dat is niet mogelijk, dus goede raad is duur. Dit kwam de dochter van mijn beste vriendin ter ore.Zij werkt op een kinderdagverblijf en ooit , in het grijze verleden,hadden de kinders hun Sinterklaascadeautje in een klein jutezakje gekregen.Zij had ze, met vooruitziende blik, verzameld en opgeruimd.Misschien konden de kinders er ooit nog eens iets mee maken.Maar ze waren totaal vergeten.Tot ze van mijn jute wens hoorde.Ze is gaan zoeken, dozen en laden omgekeerd en ja, hoor, ze vond er naar al die jaren nog een paar. En die kreeg ik. Ik was er zo blij mee. Toen wij afgelopen week een paar dagen in Brussel waren,heb ik bij Dille en Kamille,van die leuke ouderwetse knijpers gekocht.Een idee kwam in mijn brein op. En dit is er geworden,van een van de jute zakjes.Een knijperzak, voor ouderwetse knijpertjes. Die knijpertjes ga ik niet gebruiken voor de was, o nee, er zijn massa's leuke dingen mee te doen.Maar tot ze gebruikt gaan worden, verblijven ze in hun eigen onderkomen.