De grootste zorgen zijn voorbij

Met Truus gaat het weer iets beter. Morgen moet ze weer voor controle naar de dierenarts. Het is heel heftig geweest en we waren echt bang, haar te verliezen.26 juni is ze 14 geworden. Maar de dierenarts heeft er alles aan gedaan, prednison, injectie die tegen de duizeligheid in haar hersentjes ging, astronauten voeding.Maar mevrouw eet nu zelf weer en drinkt voldoende.Wel loopt ze af en toe nog, alsof ze dronken is en ze houdt haar koppie nog een beetje scheef.Maar als dat alles is. Ik ben benieuwd wat de dierenarts morgen zegt.Zij was heel verbaasd,dat Truus ineens zo opknapte, want ook zij verwachtte geen wonderen. Onze oude tuttel.Ik hoop, dat haar genezing zich voortzet. Liefs Sarina

Ik schijn in herhalingen te vallen.Heb jullie dit ook al verteld in mijn blog van 26-6.

Truus moet vanmiddag weer voor controle naar de dierenarts.Het gaat ietsje beter,maar ze loopt nog ,als een dronkaard en het eten gaat ook nog niet zo geweldig.Met de astronauten voeding houden we haar tijdelijk op pijl, drinken doet ze gelukkig zelf weer.Vanmiddag krijgt ze opnieuw een infuusje met prednison.Gisteren was ze jarig.14 jaar geworden.Ik weet het,heel oud,maar we willen er toch alles, maar dan ook alles aan doen, om onze harige dochter nog iets langer bij ons te houden.Alert is ze wel.Ben wel erg moe, van de angst, emotie en het 12 keer per dag toedienen van een injectiespuit voeding.Maar ze kijkt weer helder.Degenen van jullie,die een hond of poes hebben,waar ze ook zo dol mee zijn, zullen begrijpen, in wat voor een emotionele achtbaan ik zit.Tel daarbij, dat  er bij onze kleinzoon, bij onderzoek, is gebleken,dat hij in een oog  minder dan 10 % zicht heeft, dan snappen jullie hopelijk,dat ik ff geen zin heb in blogbezoekjes.Maar toch wil ik iedereen op de hoogte houden,vandaar deze update.

Even een update.Truusje is gisteren weer naar de dierenarts geweest, heeft een infuusje met prednison gekregen en een injectie, die inwerkt op haar hersentjes.Tevens astronauten voedsel,dat ze om het uur moet hebben.

Ik las een blogpauze in, Truus is heel erg ziek en we kunnen alleen afwachten.Geen zin in bloggen.

Weer terug Na een paar fijne dagen in Brussel, ter gelegenheid van ons 40 jarig huwelijk,zitten we nu weer in druilerig Nederland.Ik heb me maar weer flink wat stof aangeschaft en een zak fiberfill,want een mens moet toch wat he? Tijdens het struinen in Brussel,kwam ik deze twee "schatten "tegen.Een heel mooi,sleets, oud bijbeltje,uit 1920,met daarin nog een oud bidprentje en een prachtige Jugendstil gesp.De gesp lag zwart en vies op de grond,maar tussen de tanden door siste ik tegen mijn Lief:die wil ik hebben, ik leg later wel uit,waarom. Ik ben het voorzichtig aan het schoonmaken, want er zitten kleine steentjes in,die er o zo makkelijk uitvallen. Ik wens jullie allemaal een fijne dag toe

Klopt, dan zijn Lief en ik 40 jaar een paar.19 en 23 jaar oud, eigenlijk nog kinderen.Een leven lang, lief en leed en hopelijk nog wat jaren erbij.

Hoe meer ik nerveus en gespannen ben, hoe meer er uit mijn handen komt.Heerlijk natuurlijk,alleen het huisje wordt zo vol.Nu stel ik Ermelinda(op de bank) en Geertrui aan jullie voor(aan de muur)

Ik zag ze her en der al voorbijkomen, op de knutsel blogjes en ik vond ze enig.Dus wat doe je dan? Je gaat aan de pruts en knutsel.Mopperend, want de naaimachine deed raar, dus dan maar met de hand. Tilda zat ,in onderdelen, regelmatig vast aan mijn rechter wijsvinger.Dan had ik per ongeluk een stukje vel mee genaaid (ik ben linkshandig).Maar in het vuur van het creëren, maakt dat niet uit.Het vullen van de diverse ledematen, viel nog niet mee.Nadat ik de benen, met de stevige dij'tjes had gevuld, leek het wel, of Tilda enorme O benen had.Dus duwen en vouwen en knijpen, tot de beentjes een beetje redelijk waren. Ik had geen "huid"stof, dus een T shirt ,uit de kast van mijn lief gehaald en Tilda er uit geknipt.Moet kunnen, toch???????????????. Ik ga er zeker meer maken,maar eerst even mijn eigen onderdelen laten genezen.Een naald kan soms verdomd scherp zijn.

Gisteren teruggekomen van de week vakantie met de andere zoon en schoondochter.Schitterend weer gehad en erg genoten.Ik heb een nieuwe vriendin, zoals jullie op de foto zien.We konden het zeer goed samen vinden en ik ben stapeldol op haar.Helaas moest ze in het park achterblijven, sniksnik.

Ik ben jullie niet vergeten, hoor.Maar andere dingen vragen nu even aandacht.

Gisteren ben ik mijn mijn lieve schoonzus,naar de Libelle zomerbeurs geweest, op Almere strand.Dat zomer konden ze uiteraard wel weg laten, toen ik naar het station liep, kwam het met bakken de hemel uit.Maar oh, wonder, toen we samenkwamen op station Strand, was het droog,zowaar.

Het is een mandarijnenkistje,die rond de kerst, altijd in de supermarkten staan.Ik heb alles er afgesloopt, het geschilderd en toen bestempeld,beplakt etc. Dus dit is recycle in optima forma. Ik wens jullie allemaal een fijn weekend

Waar blijft het voorjaar??? Even dacht ik,dat het lente was,maar 1 blik naar buiten, doet mij beseffen,dat ik niet heb opgelet, maar dat het inmiddels weer herfst is.Ik moet toch minder gaan knutselen,want het jaar gaat zo wel erg snel, haha. Omdat het van dat akelige weer is, vermaak ik me binnen maar.Geen moeite mee, hoor,integendeel. Afgelopen week heb ik van een kennis oud kant gekregen, waarvoor ik klosjes gemaakt heb.Ook heb ik nog van die piepschuimen bollen liggen, ooit gekocht,maar nog niks mee gedaan.Ik heb een bol omwikkeld met kant en er toen een "toef"op gemaakt,van zelfgemaakte stoffen roosjes.Voorheen werkte ik veel met textiellijm,maar eigenlijk bevalt me het ouderwetse lijmpistool beter.Oke, ik heb wel eens een blaar opgelopen, omdat kant niet erg dik is en de hete lijm dan lekker op de vinger blijft kleven,maar ach,een kniesoor die daar op let.Het enige vervelende aan een lijmpistool, vind ik,zijn de draden,die er altijd vanaf komen.Ben je lekker aan het frutselen, blijk je ineens in een soort spinnenweb te zitten.Links maaien, rechts maaien, om er weer een uitweg uit te zoeken.Na zon middag lijkt het wel, of er meer lijm om je heen zit,als op het geknutselde object.Maar het plakt uitstekend en verkleurd nooit. Ik hoop de komende dagen toch nog een beetje zon te zien, al is het maar voor alle mensen,die willen gaan verkopen op de diverse konginnemarkten.Ik vind het altijd een triest gezicht, al die verkleumde gezichten,speurend naar mensen, die nog iets willen kopen. Vanavond ga ik al rondlopen,samen met mijn oudste zoon, die er ook dol op is.Misschien tikken we nog wat leuks op de kop.De spuitbusjes witte verf staan al klaar!