Blogpauze

Weer terug Na een paar fijne dagen in Brussel, ter gelegenheid van ons 40 jarig huwelijk,zitten we nu weer in druilerig Nederland.Ik heb me maar weer flink wat stof aangeschaft en een zak fiberfill,want een mens moet toch wat he? Tijdens het struinen in Brussel,kwam ik deze twee "schatten "tegen.Een heel mooi,sleets, oud bijbeltje,uit 1920,met daarin nog een oud bidprentje en een prachtige Jugendstil gesp.De gesp lag zwart en vies op de grond,maar tussen de tanden door siste ik tegen mijn Lief:die wil ik hebben, ik leg later wel uit,waarom. Ik ben het voorzichtig aan het schoonmaken, want er zitten kleine steentjes in,die er o zo makkelijk uitvallen. Ik wens jullie allemaal een fijne dag toe

Klopt, dan zijn Lief en ik 40 jaar een paar.19 en 23 jaar oud, eigenlijk nog kinderen.Een leven lang, lief en leed en hopelijk nog wat jaren erbij.

Hoe meer ik nerveus en gespannen ben, hoe meer er uit mijn handen komt.Heerlijk natuurlijk,alleen het huisje wordt zo vol.Nu stel ik Ermelinda(op de bank) en Geertrui aan jullie voor(aan de muur)

Ik zag ze her en der al voorbijkomen, op de knutsel blogjes en ik vond ze enig.Dus wat doe je dan? Je gaat aan de pruts en knutsel.Mopperend, want de naaimachine deed raar, dus dan maar met de hand. Tilda zat ,in onderdelen, regelmatig vast aan mijn rechter wijsvinger.Dan had ik per ongeluk een stukje vel mee genaaid (ik ben linkshandig).Maar in het vuur van het creëren, maakt dat niet uit.Het vullen van de diverse ledematen, viel nog niet mee.Nadat ik de benen, met de stevige dij'tjes had gevuld, leek het wel, of Tilda enorme O benen had.Dus duwen en vouwen en knijpen, tot de beentjes een beetje redelijk waren. Ik had geen "huid"stof, dus een T shirt ,uit de kast van mijn lief gehaald en Tilda er uit geknipt.Moet kunnen, toch???????????????. Ik ga er zeker meer maken,maar eerst even mijn eigen onderdelen laten genezen.Een naald kan soms verdomd scherp zijn.

Gisteren teruggekomen van de week vakantie met de andere zoon en schoondochter.Schitterend weer gehad en erg genoten.Ik heb een nieuwe vriendin, zoals jullie op de foto zien.We konden het zeer goed samen vinden en ik ben stapeldol op haar.Helaas moest ze in het park achterblijven, sniksnik.

Ik ben jullie niet vergeten, hoor.Maar andere dingen vragen nu even aandacht.

Gisteren ben ik mijn mijn lieve schoonzus,naar de Libelle zomerbeurs geweest, op Almere strand.Dat zomer konden ze uiteraard wel weg laten, toen ik naar het station liep, kwam het met bakken de hemel uit.Maar oh, wonder, toen we samenkwamen op station Strand, was het droog,zowaar.

Het is een mandarijnenkistje,die rond de kerst, altijd in de supermarkten staan.Ik heb alles er afgesloopt, het geschilderd en toen bestempeld,beplakt etc. Dus dit is recycle in optima forma. Ik wens jullie allemaal een fijn weekend

Waar blijft het voorjaar??? Even dacht ik,dat het lente was,maar 1 blik naar buiten, doet mij beseffen,dat ik niet heb opgelet, maar dat het inmiddels weer herfst is.Ik moet toch minder gaan knutselen,want het jaar gaat zo wel erg snel, haha. Omdat het van dat akelige weer is, vermaak ik me binnen maar.Geen moeite mee, hoor,integendeel. Afgelopen week heb ik van een kennis oud kant gekregen, waarvoor ik klosjes gemaakt heb.Ook heb ik nog van die piepschuimen bollen liggen, ooit gekocht,maar nog niks mee gedaan.Ik heb een bol omwikkeld met kant en er toen een "toef"op gemaakt,van zelfgemaakte stoffen roosjes.Voorheen werkte ik veel met textiellijm,maar eigenlijk bevalt me het ouderwetse lijmpistool beter.Oke, ik heb wel eens een blaar opgelopen, omdat kant niet erg dik is en de hete lijm dan lekker op de vinger blijft kleven,maar ach,een kniesoor die daar op let.Het enige vervelende aan een lijmpistool, vind ik,zijn de draden,die er altijd vanaf komen.Ben je lekker aan het frutselen, blijk je ineens in een soort spinnenweb te zitten.Links maaien, rechts maaien, om er weer een uitweg uit te zoeken.Na zon middag lijkt het wel, of er meer lijm om je heen zit,als op het geknutselde object.Maar het plakt uitstekend en verkleurd nooit. Ik hoop de komende dagen toch nog een beetje zon te zien, al is het maar voor alle mensen,die willen gaan verkopen op de diverse konginnemarkten.Ik vind het altijd een triest gezicht, al die verkleumde gezichten,speurend naar mensen, die nog iets willen kopen. Vanavond ga ik al rondlopen,samen met mijn oudste zoon, die er ook dol op is.Misschien tikken we nog wat leuks op de kop.De spuitbusjes witte verf staan al klaar!

Zomaar wat impressies Helaas heb ik geen goede camera,maar heb toch mijn best gedaan,om een paar redelijke foto's te plaatsen. Gisteren bezig geweest, om een paar nieuw indelingen en hoekjes te maken.Soms zit je met dingen, die je er eigenlijk niet bij wil hebben,maar die domweg te mooi zijn, om niet neer te zetten. Dat heb ik met het lampetstel.Uit de 19e eeuw,wit met blauw, compleet, op de po na. Ik heb het toch weer,op kammen- en zeepbakje na, een ere plekje gegeven. De planken in mijn hobbykamertje staan vol,met allerlei frutsels, die ik even niet kan gebruiken,maar die te mooi of te leuk zijn ,om weg te doen.Weggooien is ,voor mij, een van de moeilijkste dingen ,om te doen. En niet alle oude dingen , wil of kun je een lik verf geven.Een paar blogjes geleden schreef ik al, over de oude nachtponnen,ik heb er een paar op de foto gezet.Anderen liggen in de kast te wachten, tot ze ook ten toon gesteld kunnen worden.Ik moet maar eens wisselen.Soms is het schipperen met de ruimte,als je een kleinere woning hebt. Maar maakt dat wisselen en opnieuw indelen eigenlijk het verzamelen niet leuker? Je raakt niet snel op dingen uitgekeken, omdat ze wisselen. Vanmiddag kwam er een kennis langs,met een karton vol oude kant.Wat ben ik daar blij mee. Gewoon er naar kijken,geeft me al een fijn gevoel. Dat vind ik nu het leuke van brocante,simpele en kleine,eenvoudige dingen om toveren, tot ware kijk objecten. Toen we op vakantie waren, vond ik na een winderige dag, een klein, puntgaaf ,vogelnestje in het bos. Ik heb het voorzichtig opgepakt en meegenomen. Het ligt nu onder een glazen stolp. Een kunstwerkje uit de natuur, een kleine vogel kraamkamer

Weer terug na een heerlijke week in Duitsland.

Volgende week geen blog.Ik wens iedereen een hele fijne week.Wij gaan er een week tussen uit,dus nu heb ik het druk, om het huis in orde te maken, omdat zoon en schoondochter hier tijdelijk bivakkeren, om voor de beestjes te zorgen en de plantjes.

Niet stil gezeten De afgelopen dagen , heb ik niet stil gezeten(alsof ik dat überhaupt kan,hihi)Het begon zaterdag, we liepen in het centrum en plot gaf ik een gilletje. De paspopjes bij de Xenos waren afgeprijsd,van 34,95 voor 19,95.Nou ik vloog de trap op, om even later, met Mien onder mijn arm,weer af te dalen.Dat laat je toch niet lopen.Kijk, ook ik wil wel zo'n mooie oude pop,maar die zie je niet veel en kosten een vermogen.Maar Mien kan ik ook pimpen!!. Dus thuis Mien uitgetrokken, althans haar standaard en nu is ze 1 meter 71 groot.Manlief keek en keek en opperde heeeeeel voorzichtig,of ik het ding in de kamer ging zetten.Ja natuurlijk ,riep ik uit ,waarop een gepast zwijgen kwam,want tegen zoveel enthousiasme in te gaan, heeft hij al jaren geleden opgegeven. In de loop der jaren heb ik heel wat antieke nachthemdjes opgedoken, de meeste in Italië.Waar ik er hier ,op de Noordermarkt in Amsterdam,meer dan 25 euri voor neer moest tellen,verkocht de tweede hands kledingman in Tavernelle ze voor 1,50.De caravan was aardig vol,dat jaar. De mooiste heb ik Mien aangetrokken,met een superfijn kantje. Maar d'r nekkie was nog wat kaal.Dus gisteren, toen de zon even scheen, heb ik buiten,aan de picknicktafel,met stof en schaar en lijmpistool ,zitten frutselen. Een ketting met katoenen roosjes,dezelfde techniek,als bij het hoedje.Staat haar leuk, vind ik. De dag ervoor had manlief het geschilderde kastje weer in elkaar gezet. Jarenlang heb ik er tegenaan zitten hikken.Het is een heel,heel erg oud kastje.Een stuk,wat al bij mijn ouders stond. Maar het is geen origineel,mijn vader had allerlei onderdelen aan elkaar gemaakt,nadat hij er ,toendertijd, de door houtworm aangetaste stukken,had uitgehaald. Maar ja,het was wel meer dan 150 jaar oud.Toen bedacht ik:waarde heeft het alleen voor ons, geldelijk is het niks waard,wie vindt het later mooi of wil het hebben? Waarschijnlijk niemand, dus wat let me? Het was een klus, jaren lang in de was gezet,maar Lief heeft het voor elkaar gekregen en ik ben er heel blij mee.. Het staat nu weer te pronken.Natuurlijk had het ook een nadeel: De hele kamer moest verhuisd. Dat is mijn kwaal, ik kan soms de lust ,om te veranderen ,niet bedwingen.Ik heb het bescheiden gehouden, slechts een paar dingen.De oven staat immers ook nog in de kamer,na de stilgelegde verbouwing. Ooooh, als die weg is,dannnnnnnnnnnnnn, laat maar,nog even niet aan denken, hihi.

Hele fijne Paasdagen toe.