Naar de inhoud

't Leven blijft niet stille staan

akke.beakke.be
Zondag 12 januari 1969

18-03-1958 - Geboorte van ons eerste kindje Sonja

Er is ons een heuglijk feit overkomen
vannacht is ons eerste kindje gekomen
Ik had het nooit niet verwacht
Is ‘t eentje van het vrouwelijke geslacht
Met zwarte krullende haartjes
En met heel lieve gebaartjes
Handjes en voetjes zo klein
En nageltjes zo fijn…
Ik kan niet beschrijven dit gevoel
Moeder te zijn dat was mijn doel
De pijnen die ik heb moeten doorstaan
Zijn al stilletjes aan ’t vergaan
Het is een moment om nooit te vergeten
Niets kan aan dit geluk nog meten
.
Eigen gedicht
Hoe vind je dit bericht? 10 stemmen
Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Lia27 oktober 2008 om 00:32

Alles

:roll:dat heb je mooi gedaan was er¨precies zelf bij:lol:
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Woensdag 8 januari 1969

1954- Amaai we liggen al samen in de wei, dat mag niet van onze pa !

Wij liggen beide in de wei
Zijn armen verstrengeld om mijn zij
Bang om van mij te moeten wijken
Vechtend om niet te bezwijken
De glans in zijn ogen zo stralend
En af en toe soms vreemd dwalend
Zeggen meer dan duizend woorden
Ik hoor slechts klankrijken akkoorden
Op dat moment zijn we volledig een
Een traan, het lijkt wel of ik ween
Het is een traan van gelukzaligheid
Die mij naar het hoogtepunt leidt
Toen werd de zaligheid verbroken
God wat hebben we toch genoten
.
Eigen gedicht 
Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 6 januari 1969

1952 - Eindelijk is het zo ver !


Ik ben 19 jaar en deze keer ben ik echt smoor verliefd en hij op mij ook hoor, hij is een blond knap ventje van 24 en zijn naam is Jean !

 

 

 

Klik op foto

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Reageer op dit bericht
Vrijdag 3 januari 1969

1934 - Toen ik nog een klein krengetje was, maar dat is lang geleden

Klik hier voor meer gratis...
Dat ik geboren werd herinner ik me niet
Toch merkwaardig als je het beziet.
Eén maal in mijn leven,
Heb ik een eerste gil gegeven.
Toen men zegde, ze heeft nog niet willen eten,
Heb ik uit protest, aan mijn moeder liggen vreten.
En omdat er in mijn keeltje een microfoontje zat,
Weende ik me de ganse dag kledder nat.
Daarna begon ik mijn mondje te vullen,
Met van alle gevaarlijke spullen.
En toen mijn rug een steuntje kreeg
Was mijn stoeltje nimmer l
Mijn moeder kreeg bijna de stuipen,
Omdat ik opeens rond wou kruipen.
                         Daarna kreeg ik kriebels in mijn beentjes,
                  En begon ik te tiranniseren met mijn weentjes.
                Want op die stokjes, wou ik gaan staan,
En mijn stoel moest maar van de baan.
Toen kwamen er witte spullen in mijn mondje
                En kreeg ik rode vlekjes op mijn kontje.
Ik kon niet ophouden met gapen,
Maar toch liet ik mijn moeder niet slapen.
Maar toen ik ontdekte dat ik met mijn oogjes kon draaien,
En dat ik een paar lieve woordjes uit kon kraaien.
Had ik iedereen voor mij gewonnen,
En is ook mijn gedachtegang begonnen
.
Eigen gedicht

 

Hoe vind je dit bericht? 9 stemmen
2 reacties Reageer op dit bericht

Meer van 't Leven blijft niet stille staan

↑ Terug naar de berichten