12.7 BRIEF AAN VADER

Onze ervaringen kunnen we zien als het lesprogramma op onze Aardeschool. Ervaringen worden altijd door persoonlijke emoties gekleurd. Door het gebruik van onze zintuigen kunnen we beelden uit het verleden oproepen. Met een reis ´Terug in de Tijd` kan men deze beelden herbeleven en eventueel vanuit een ander perspectief benaderen. Ieders leven wordt in meer of mindere mate gekenmerkt door een rode-, zwarte- en zilveren draad. Een proces van hollen, vallen en opstaan.

• De rode draad is een term die slaat op een belangrijk onderdeel in ons leven, dat telkens terugkeert en dat alle gebeurtenissen met elkaar verbindt.
  
  
• De zwarte draad bestaat uit gebeurtenissen met een negatieve lading. Het overlijden van ouders, familieleden, vrienden en bekenden is helaas de zwarte bladzijde van mijn boek. Maar ook afscheid nemen van vertrouwde situaties. Vriendschappen en contacten die elders zijn opgebouwd. Loslaten; afscheid nemen doet pijn!
  
  
• Het totale leven is als een zilveren draad. Steeds meer knoopjes komen erin die je moet zien te ontwarren. Ben je daarin geslaagd dan heb je een waardevol sieraad.

Toeval bestaat niet in het Universum. Wie er ook op je pad komt, hij of zij komt altijd met een boodschap of een les. Ontmoetingen zijn verhalen; je moet er oog voor hebben. Soms moet je doen wat het beste is voor jouw leven en jezelf. Niet wat het beste is om het iedereen naar de zin te maken. Kennis maken met jezelf en de ander.

Er zijn verschillende definities van toeval. Maar wat in het dagelijks leven meestal onder toeval wordt verstaan, is een opzienbarende samenloop van omstandigheden die schijnbaar zonder opzet, aanleiding en zonder enige logica tot stand komt. Synchroniciteit is het gegeven dat niets zomaar gebeurt. Aanboren van onze Innerlijke Bron; een en al verwondering.

We zien dat in alle culturen met gidsen wordt gewerkt. Gidsen helpen en begeleiden je op jouw pad. Iedereen heeft een of meerdere gidsen en zij zijn degenen die jou door en door kennen en onvoorwaardelijk zorg voor je dragen. Zij geven ons inzichten en helpen ons onder andere om spiritueel in het leven te staan. We mogen ons realiseren dat er een moment komt waarop we onze gidsen tegenkomen.

• Het is een mooie zonnige dag en ik loop rustig in mijn eigen tempo over een bospad. Ik voel de warmte van de zon op mijn huid en hoor de vogels fluiten. Het gras onder mijn voeten voelt nog vochtig van de dauw. Mijn lichaam vult zich met de energie van de warmte van de zon en ik kijk naar de bomen. Op korte afstand zit een merel op een tak en zing zijn lied. Vol bewondering blijf ik staan en dank voor het mooie concert.
  
  
• Ik loop verder het bos in, steeds verder weg van de bewoonde wereld. De bomen staan steeds dichter bij elkaar en het zonlicht dringt nog amper tussen de bomen door. Er hangt een mysterieuze sfeer door geuren en kleuren, en de energie in en rondom al het groen, geeft mij het gevoel dat ik een andere wereld kan betreden, de zielenwereld.
  
  
• Ik zie een gouden lichtschijnsel dat mijn richting opkomt. Het licht wordt sterker naarmate het dichterbij komt. Het geeft een gevoel van veiligheid en schoonheid. Vanuit dit licht zie ik een gestalte opdoemen en vaag kan ik het gezicht onderscheiden dat mij toelacht. Mijn gids neemt mij rustig bij de handen en samen knielen we neer.
  
  
• Langzaam voel ik hoe de erkenning uit mijn onbewuste omhoog komt: deze gids ken ik al jaren. Ik herinner mij hoe ik deze gids als klein kind al vaker heb gezien. Ik voel dat er onvoorwaardelijk van mij gehouden wordt. Het is de gids die mij door en door kent, waarbij ik geheel mijzelf kan zijn. Er is communicatie van hart tot hart, van ziel tot ziel. Ik weet dat ik alles kan bespreken en vragen. Samen blijven we aanwezig om elkaar te vinden.
  
  
• In de wetenschap dat ik mijn gids ieder moment van de dag kan bereiken neem ik voor dit moment afscheid. In het besef dat wij het leven samen delen keer ik terug in het alledag bewustzijn. Bron: Mediumschap van aanleg tot beroep.
  (Bewerkt RS).

Naar aanleiding van een veelvoud van incidenten binnen de R.K. Kerk zijn er onder andere discussies gaande met betrekking tot het celibaat. In de loop der tijd is veel bedekt met de mantel der liefde. Geleidelijk worden wantoestanden aan de orde gesteld. Intussen is gebleken; tienduizenden zijn misbruikt door 'Geestelijke Herders'. Op kostscholen of internaten maar ook vele malen daarbuiten

ONVOORWAARDEKLIJKE LIEFDE
In de Christelijke leer een hoofdthema. Jezus Christus onderwees zijn discipelen met de boodschap: 'Gaat heen en vermenigvuldig U'. Hierbij werden geen voorwaarden gesteld. In later eeuwen werd het celibaat opgelegd. Steeds weer is gebleken dat het voor velen een worsteling tegen de natuur blijkt te zijn. Veel is er over gezegd en geschreven. Door keuze van priesterschap én de druk van het celibaat komt hun 'kuisheid' in gevaar.

• Normen en waarden, celibatair; niet de opdracht van Onze Lieve Heer. Boodschap was veelvuldig; gaat heen en vermenigvuldig. Het dogma van kerk en celibaat; niemand is hierbij gebaat. Verlangens werden ontdekt; met mantel der liefde bedekt.
  
  
• Steeds werd het verzwegen; ook Rome gaf geen zegen. Schuldgevoel, hel en vagevuur; bijgebracht vanaf het eerste uur. Met geweld of non verbaal; geloven maar het verhaal. Indoctrinatie was de leus; belevingen desastreus. Geestelijke herders zijn óók mensen; met verlangens en wensen. Maak hen eindelijk vrij; uit het geniep; gelukkig en blij…!!!

Ruim 25 jaar hebben wij naast elkaar gewoond. In haar ouderlijk gezin was Annie de jongste; in ons gezin ik de oudste. Vandaar een sterke broederlijke zorg voor Annie. Wij groeiden op in de Koestraat; een eenvoudige omgeving. Geen materiële rijkdom; wel grote sociale saamhorigheid. Er werd gelachen en gehuild, maar ook gezongen. Normen en waarden vanzelfsprekend.

Bijna 40 jaar ben ik uit Kerkrade weggeweest; werkomstandigheden de oorzaak. Onze contacten werden minder; maar élke verjaardag hingen wij aan de telefoon. Bijpraten of herinneringen ophalen. Annie was mijn hartsvriendin. Veel hebben wij met elkaar gedeeld; als kleuter, als tiener, maar ook als twen. Vaak namen wij elkaar in vertrouwen; soms met een lach, soms met een traan. 

MEMORIES

• 9 December 1940 werd Annie geboren; haar omgeving wist ze te bekoren. Een verleden is er nog niet; de toekomst in het verschiet. Samen hebben we gespeeld; nooit hebben wij ons verveeld. Als kind hield ik haar hand; dat schiep een bijzondere band. Ik zag haar als een zusje; soms stal ik een kusje. De buurt was sociaal; die behoefte hadden ze allemaal.
  
  
• De Kerstman, Sint of Zwarte Piet; dure cadeaus kenden wij niet. Snoep, appel of een ijsje; deelde ik met dat meisje. Spelend op haar gitaar; trof ze menige snaar. Drie vrienden en een meisje; zongen als een sijsje. Zwemmen, vissen of roeien; jongens wist ze wel te boeien. Aan vrienden had ze geen gebrek; met haar verschijning niet zo gek.
  
  
• Vriendinnen kwamen na elkander; de een nog leuker dan de ander. Annie vertelde ik verlangens en dromen; die later, gedeeltelijk uit zouden komen. Onze wegen zijn zich gaan scheiden; hetgeen niet was te vermijden. Verknocht aan stad en streek; huis en haard lieten wij in de steek. Gebakken wordt ons dagelijks brood; overal daarom geen nood.
  
  
• Beschouwend ervaren; hoe haar bootje is gevaren. Soms kwamen wij elkander tegen; dan weer zon, dan weer regen. Veel heeft zij geleden; helaas hielpen geen gebeden. Het meisje van weleer; is nu bij Onze Lieve Heer. Jaren zijn vergaan; een verleden is ontstaan. Lief en leed is ondergaan. Echte vriendschap zal nimmer vergaan.

Mijn ouders; mijn keuze om te ervaren. De geboorte van een kind; een schitterend moment en teken van een nieuw begin. Vroeg of laat komt er voor ieder van ons een moment waarop we ons afvragen waar het eigenlijk om draait en wat het doel van ons bestaan is. In ieder geval waren ervaringen nodig om 'Mijn Wereld' in breder perspectief te zien.

• Oorlogsdreiging, mobilisatie, troepenverplaatsing, consternatie. Hij, een knappe huzaar, zij, jong met prachtig haar. Standplaats Rotterdam, beiden in vuur en vlam. Op een mooie dag in mei, vogeltjes leggen hun ei. Aan de Maas of aan de zee, liefdesbootje deinde mee. Snel was ik onderweg, in die tijd een reuze pech. 
  
  
• Al of niet gewenst, ook wel eens verwenst. Mijn ouders weten het wel, moeilijke tijd, kommer en kwel. 2 januari 1941, ben ik geboren, wist niet allen te bekoren. Grootmoeder vond mij lelijk, later speet haar dit vreselijk.
  
  
• Donkere, sombere oorlogsjaren, waren mijn kleuterjaren. Zorgen van ouders en landgenoten, kinderen onbekommerd, die genoten. Vreugde en verdriet toen ze kwamen, langverwachte Amerikanen. Door de druk van geallieerden, Duitsers die ons evacueerden.
  
  
• Vernietigend was het lood, dertien mensen vonden de dood. Bevrijding, soldaat, daar stond hij dan, in uniform, een zwarte man. Do you like it, een hele reep, chocolade en een stuk zeep. Schooljaren in de vlucht, leerkrachten, strenge tucht. Indien men niet wilde horen, flinke draai om de oren.
  
  
• Hard het houten liniaal, op je vingers was hun taal. Geraniumpotten, echt waar, in de handen, ó wat zwaar. Aandacht vragen aan je ouders, voor een klopje op je schouders. Moeilijk konden ze zich uiten, aan ondeugende schavuiten. Ontluikende seksualiteit, niet over praten, realiteit.
  
  
• Geloven in de ooievaar, kan geen kwaad, nietwaar. Steeds werd het verzwegen, ook Rome gaf geen zegen. Schuldgevoel, hel en vagevuur, bijgebracht vanaf het eerste uur. Met geweld, of non verbaal, geloven maar het verhaal. Indoctrinatie was de leus, belevingen desastreus.
  
  
• Werkgelegenheid, van vader op zoon, ongezond en zeker niet schoon. Mijnen werden onrendabel, omstandigheden miserabel. Gebakken wordt ons dagelijks brood, overal, daarom geen nood. Verknocht aan stad of streek, huis en haard lieten we in de steek.
  
  
• Ervaringen om te leren, 'To Be or not to Be', waarderen. Gehandeld naar beste vermogen, maar ook door onvermogen. Ik plaats het in de tijd, lieve ouders, geen verwijt. Onbegrijpende kinderogen, smachtend, zéér bewogen. Nooit gevraagd aan het kind, wat het ervan vindt. Uiteindelijk ben ik geboren, om mijzelf te laten horen. Daarom heel gezwind, luister naar: "Ikke...het Kind."

In het algemeen worden ervaringen door persoonlijke emoties gekleurd. Gebeurtenissen en de beleving daarvan vormen ons tot wie we zijn. Sommige gebeurtenissen hadden zodanige impact, dat deze zijn vertaald naar een gedicht. Evenzo spontane gedachten of oude verzen die boven komen drijven.

INHOUD
12.1 HET KIND
12.2 DROOMLAND
12.3 HARTSVRIENDIN
12.4 CELIBAAT IN BERAAD
12.5 ONTMOETINGEN
12.6 BESCHOUWING
12.7 BRIEF AAN VADER (PRIVÉ)

Gebeurtenissen en soms wonderbaarlijke ervaringen met een diepere betekenis. Zodra we de frequenties in ons bewustzijn begrijpen, verkeren we in een zee van wonderen, waarvan de schoonheid je zal verbijsteren. Je zult altijd op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Door arbeidsomstandigheden zijn we vaker verhuisd. Vanwege het zwerversbestaan kregen we vaker de opmerking dat we beter een woonwagen konden nemen. In ieder geval speelt onderhavige verhaal zich af in twee woonplaatsen; zowel in Eindhoven (1985) als in Kerkrade (2013).

• Van 1973 tot 1985 woonden we in Eindhoven. In het laatste jaar van deze periode kwam Roger thuis van school met een vogeltje dat hij onderweg had gevonden. Kennelijk uit het nest gevallen; nogal kaal met een paar donsveertjes. Even van te voren had Roger hij bij de dierenarts aangebeld; deze gaf hem een schouderklopje en de raad om het vogeltje thuis te verzorgen. Het geheel was een trieste aanblik.
  
  
• Met intensieve zorg ging ons gezin aan de slag. Door middel van een pipetje en een pincet werd vocht en zacht voer toegediend. De eerste dagen werd het vogeltje in een kartonnen doos gehouden; later in een geleende vogelkooi. Na enkele weken zorg groeide het kleine vogeltje uit tot een jonge merel; in het geheel niet schuw, at de meelwormen uit mijn hand.
• Om de merel de gelegenheid te geven uit te vliegen, hadden we de kooi in de tuin, op een keukentrap geplaatst. Uiteraard met geopend deurtje, wel nog voorzien van een waterflesje en voederbakje. De merel huppelde regelmatig door de tuin of zat vanaf een boom of dakrand toe te kijken naar zijn nieuwe wereld. Zodra ik vanaf de schuur met een potje meelwormen naar buiten kwam was hij razendsnel weer terug. Het was erg aandoenlijk als de merel met mij mee huppelde om dankbaar het voedsel in ontvangst te nemen.
  
  
• Na verkenningen van de buitenwereld keerde de merel terug in zijn geopende kooi om de nacht te verblijven. Helaas ontdekten we op een ochtend dat de merel aan een van de vleugels verwond was. Kennelijk in aanraking gekomen met een onvriendelijke poes uit de omgeving. Na behandeling met wondspray en veel liefde was de merel weer snel in zijn element. In deze periode stond het gezin klaar voor een nieuwe verhuizing naar Almelo. We zochten een oplossing voor de merel.
  
  
• Enkele dagen voor het vertrek reden we met ons allen naar een bosrijke omgeving in de buurt. We parkeerden op een zandpad en namen de merel liefdevol uit de kooi. Nadat ik de merel op een boomtak had geplaatst wilde ik mij weer naar de auto begeven; echter de merel vloog en huppelde achter mij aan. Dit herhaalde zich enkele malen, totdat de merel definitief aan ons oog onttrokken werd. Vier betraande gezichten achterlatend; tot zover deze gebeurtenis.

DE MEREL (2)
Twee jaar later (1987) verhuisden we van Almelo naar Venlo; vervolgens terug naar Kerkrade (2003). De wet van synchroniteit laat de wetmatigheid zien van gebeurtenissen die plaats vinden op dat tijdstip dat het toeval lijkt. Echter, als je goed kijkt naar wat er werkelijk plaatsvindt en je probeert de diepere symboliek mee te laten spelen bij het maken van keuzes, zul je merken dat langzaam maar zeker je leven een andere wending zal krijgen.

• Ik zat op het balkon en las een spiritueel boek. Liefde en mededogen; het viel mij op hoe goed dat ontvangen informatie aansluit bij huidige vragen en verlangens. Terwijl ik enkele zinnen op mij liet inwerken, keek ik naar de omgeving. Ik zag enkele merels af en aanvliegen en genoot van hun bedrijvigheid. Op een korte afstand zat een andere merel op een lantaarnpaal; was uitgebreid het verenkleed aan het verzorgen. Op dat moment moest ik terugdenken aan de lieve merel uit Eindhoven.
  
  
• Een dag later was ik onderweg van de bibliotheek naar huis; had enkele nieuwe boeken opgehaald over spiritualiteit. Terwijl ik de straat overstak vloog een merel rakelings over mij heen; nam plaats op de antenne van een geparkeerde auto. Op nauwelijks een meter afstand van mij verwijderd zong de merel het hoogste lied. Persoonlijke hecht ik hier een diepe betekenis aan; mijn waarheid. Verbazingwekkend en ongelofelijk mooi. Merel dank je wel...!

Tegenover mijn ouderlijke woning in de Koestraat woonde een oudere weduwe. Haar man Louis Sluis was al enkele jaren overleden. Haar zoon Piet was een man met twaalf ambachten en dertien ongelukken. Hij stond bekend om de ondeugende streken die hij uithaalde. In onderstaand verhaal was hij buschauffeur.

• Twee busondernemingen zorgden voor het vervoer van Kerkrade naar Heerlen. Ze stonden bekend als de groene lijn (LTM) en de rode lijn (IAO). Met beide lijnen kon men Heerlen bereiken, zij het via een afwijkende route.
  
  
• Op een vroege wintermogen had een mijnwerker zich verslapen en stond op een latere bus te wachten. Bang dat hij te laat kwam trappelde hij van ongeduld. Hij was blij toen Piet kwam aanrijden. Beiden waren vrienden van elkaar. Even later reed Piet in volle vaart naar het mijnbedrijf waar zijn vriend werkzaam was. Echter in de opwinding negeerde hij de overige halten en liet wachtenden letterlijk en figuurlijk in de kou staan. Zijn vriend kwam alsnog op tijd. Uiteraard moest Piet zich verantwoorden bij de Directie; kreeg hierbij flink de oren gewassen.
  
  
• De moeder van Piet kon moeilijk omgaan met het belhamelgedrag. Zij bezocht het graf van haar overleden echtgenoot en maakte een kuiltje in het graf en sprak de historische woorden: "Louis....., hoor je mij? Die verdomde Piet maakt mij knettergek!"

Als mijnwerkers na uren zwoegen weer boven kwamen, stonden we met honderden tegelijk in het bad en was lokaal. Over en weer werden de ruggen gewassen (poekelen). Regelmatig kwam de Mijnpolitie controleren of er in het bad lokaal gerookt werd. Luidkeels werd dan geroepen: " Politie…Politie." 

• Een poedelnaakte mijnwerker had de Mijnpolitie niet gezien of horen aankomen; van schrik wist hij niet waar hij zijn sigaret moest houden en hield quasi onverschillig zijn handen op de rug. Stel je dit beeld eens voor; vermanende Mijnpolitie in uniform naast de poedelnaakte mijnwerker. Deze herinnering roept steeds weer een glimlach op.

Een jongeman uit onze wijk was met een meisje uit een andere wijk op stap geweest. Nadat hij haar thuis had gebracht en afscheid had genomen werd hij door de jongemannen van betreffende wijk met argusogen nagekeken. Op weg naar huis had hij al snel het gevoel dat hij gevolgd werd. In  het schijnsel van de maan, zag hij reeds de schaduw van zijn achtervolger. Hij begon sneller te lopen. echter zijn achtervolger volgde hem even snel. Hij werd nu toch wel erg angstig, draaide zich om en zwaaide hevig met zijn vuisten. De achtervolger stond eveneens stil met zwaaiende vuisten. Wat een opluchting; het was zijn eigen schaduw.

Twee boezemvrienden; Walter en Nol. Ze woonden in de zelfde straat en gingen naar de zelfde school. Twee belhamels  die waren geïnspireerd door de verhalen van ´De Bokkenrijders.´ Hoe dan ook; ze wilden graag een extra zakcentje verdienen en besloten het volgende plan uit te voeren.

• In de brievenbus van een buurtgenoot een brief met het uitdrukkelijke verzoek om de volgende dag voor een bepaald tijdstip, tien gulden te leggen onder een kei in de doodlopende brandgang achter de woning. Als bewoner hier niet aan zou voldoen; een dreiging dat het huis in de fik gezet zou worden. Ondertekend door de club van ´De Zwarte Hand.´
  
  
• Op het bewuste tijdstip slopen boezemvrienden door het donkere gangpad om de buit op te halen. Echter een verdekt opgestelde politieagent greep hun in de kraag en nam hen mee naar het politiebureau. Daar mochten ze over hun zonden nadenken. Op de knieën met hun gezicht naar de muur: in beide handen een geraniumpot. Loodzwaar; echt waar. In ieder geval gedeelde smart; halve smart…!!!

Vaak is men in een gebeurtenis direct of indirect betrokken. Voor de een is het een bijzondere ervaring, voor de ander een vage herinnering, of mogelijk in het vergeetboekje geraakt.  Hoe dan ook; leuk om onderstaand verhaal te vermelden.

• Frans (W) woonde in de Erensteinerstraat; op al jonge leeftijd maakte hij kenbaar dat hij geroepen was om God en de mens te dienen. Het was ook niet zo vreemd; zijn oudere broer Piet was reeds jaren missionaris in de Derde Wereld. Frans was een echte wereldverbeteraar en het was zijn grote wens om zijn broer Piet te volgen. Hij kon hierover geweldig vertellen. Eveneens werd hij sterk geïnspireerd door een boek over Paul Krüger: de vijfde president van Transvaal en een voorvechter voor onafhankelijkheid. Enige tijd voordat  Frans zijn studie definitief begon aan de Katholieke Universiteit in Tilburg beschrijf ik de volgende anekdote waarvan een duiventil deel uitmaakt.
  
  
• Voor de duidelijkheid hoe het een en ander is ontstaan; eerst de volgende toelichting. De vader van Laurens (D) hield sportduiven; enerzijds voor wedstrijden en anderzijds om af en toe een kluifje in de soep te hebben. Op een keer haalde Laurens een aantal duiveneitjes uit het hok om deze in de pan te bakken. Echter om de pan gevuld te krijgen  waren er nogal wat nodig; maar het smaakte wel.
  
  
• In het hertenpark stond een duiventil met sierduiven. Regelmatig vroegen we aan de parkwachter of de duiven nog geen eitjes hadden gelegd. Elke keer weigerde hij ons te antwoorden totdat hij het kennelijk zat was. Op een gegeven moment gaf hij toestemming om in de paal te klimmen waarop een duiventil bevestigd was. 
  
  
• Frans, de priesterstudent klom in de ladder om vervolgens zijn zakken vol te stoppen met de aanwezige duiveneitjes. Echter toen Frans de ladder afdaalde gingen de eitjes stuk. Helaas stonk Frans een uur in de wind; kennelijk was de houdbaarheidsdatum verstreken…!
  
  
• Na zijn studie is Frans als missionaris vertrokken naar Nicaragua. Jaren later nog een keer ontmoet terwijl hij in onze parochie de eucharistie deed en een inzameling hield voor getroffen gebieden. Naast zijn priesterschap had Frans het beroep van lasser geleerd. Zo kon hij effectief in de missie werkzaam zijn. Hij kwam echter in opstand omdat de bisschop collecten en zwaar verdiende gelden opeiste.
  
  
• Naar ik vernomen heb is Frans op latere datum uit het priesterambt getreden; is docent en vertaler. Woont momenteel samen met zijn vrouw in Spanje (Tarragona).

In de buurt bevond zich een beemdgebied. In beginsel was dit waterrijke en natuurlijk gebied afgegraven voor zand en grintwinning. In een later stadium werd deze grintgroeve dicht gestort met huisafval. In de volksmond ook ´de Bende´ genoemd. De benaming Bende is afgeleid van het woord Beemd; waterrijk gebied. Dit gebied had een enorme aantrekkingskracht op de jeugd. Enerzijds zoeken in het afval naar gebruiksvoorwerpen of onderdelen; anderzijds klimmen in de bomen of verstoppertje spelen. Maar ook oorlogje voeren tegen andere wijken.

• Op een gegeven moment werd een volle lading zaagsel (sjnietsmeeël) gestort afkomstig van de timmerwerkplaats in de buurt. Het was geweldig om na een aanloop, in duikvlucht naar beneden te zweven. Echter mijn oudere neef Michel (H), had enorme pech. Door het smeulend afval verbrandde hij beide enkels.
  
  
• Na verloop van tijd werd het natuurgebied annex vuilnisbelt omgetoverd tot een hertenpark inclusief een speeltuin. Het hertenpark was nog in de eerste fase. Om voetballende jeugd van de straat te weren, kregen wij van de gemeente een plek aangewezen waar we mochten voetballen. Het was enige meters lager gelegen dan het hertenpark; zeer hobbelig met onregelmatige heuvelpartijen. 
  
  
• Met man en macht werd met kruiwagens de nodige grond verzet. Na enkele weken hadden we in onze ogen dan ook een prachtig stadion, waren hier na schooltijd dan ook vaak aan het voetballen. Helaas kon onze vreugde niet lang duren. De gemeente zag hier heil in voor ontwikkeling hertenpark tweede fase. Ons ´stadion´ werd omheind; vervolgens een schuin aflopende tunnel gegraven, waardoor de herten of overige dieren zich naar het lager gelegen gebied konden begeven. Snik, snik, het werd weer voetballen in de straat, waarbij helaas vaker een ruit sneuvelde.
  
  
• In onze ogen was het gemeentelijk besluit dan ook erg onrechtvaardig; met enige agressieve uitingen tot gevolg. Met katapulten werd op diverse objecten geschoten. Eveneens moest de straatverlichting het op een aantal plaatsen ontgelden. Zelfs een bouwkeet van de gemeente werd omgeduwd. Uiteraard niet goed te praten; echter ons stadion hadden we aangelegd met bloed, zweet en tranen…..

Blij worden van het afval van de ander. Wat de één niet meer kan gebruiken en naar de afvalhoop brengt kan voor de ander heel waardevol zijn. De pechvogel uit het vorige verhaal maakte zijn redder van het ene op het andere moment tot een geluksvogel.  

• De opa van Hein (J) was de schuur aan het opruimen. In de onnoemlijke berg rommel kwam hij ook een fiets tegen met kapotte spaken en versleten banden. In opdracht van zijn opa moest Hein de fiets naar de vuilnisbelt brengen. Terwijl Hein hiernaar onderweg was, kwam hij Hilmar (C)) tegen die de fiets wel wilde hebben.
  
  
• Maar Hein was onverbiddelijk; moest de opdracht van zijn opa correct vervullen. Hilmar volgde hem naar de belt. Terwijl Hein aanstalten maakte om de fiets de berg af te kieperen; greep Hilmar de fiets aan de achterzijde beet en riep: "Fiets, ik heb je...!"
  
  
• Enkele dagen later reed de geluksvogel met zijn aanwinst door de straten. Zijn vader had enkele spaken vervangen en nieuwe banden opgelegd. Vervolgens een goede poetsbeurt. Hilmar trots als een pauw en Hein met een beteuterd gezicht.