Archief

Tegenover mijn ouderlijke woning in de Koestraat woonde een oudere weduwe. Haar man Louis Sluis was al enkele jaren overleden. Haar zoon Piet was een man met twaalf ambachten en dertien ongelukken. Hij stond bekend om de ondeugende streken die hij uithaalde. In onderstaand verhaal was hij buschauffeur.

• Twee busondernemingen zorgden voor het vervoer van Kerkrade naar Heerlen. Ze stonden bekend als de groene lijn (LTM) en de rode lijn (IAO). Met beide lijnen kon men Heerlen bereiken, zij het via een afwijkende route.
  
  
• Op een vroege wintermogen had een mijnwerker zich verslapen en stond op een latere bus te wachten. Bang dat hij te laat kwam trappelde hij van ongeduld. Hij was blij toen Piet kwam aanrijden. Beiden waren vrienden van elkaar. Even later reed Piet in volle vaart naar het mijnbedrijf waar zijn vriend werkzaam was. Echter in de opwinding negeerde hij de overige halten en liet wachtenden letterlijk en figuurlijk in de kou staan. Zijn vriend kwam alsnog op tijd. Uiteraard moest Piet zich verantwoorden bij de Directie; kreeg hierbij flink de oren gewassen.
  
  
• De moeder van Piet kon moeilijk omgaan met het belhamelgedrag. Zij bezocht het graf van haar overleden echtgenoot en maakte een kuiltje in het graf en sprak de historische woorden: "Louis....., hoor je mij? Die verdomde Piet maakt mij knettergek!"

Gebeurtenissen en soms wonderbaarlijke ervaringen met een diepere betekenis. Zodra we de frequenties in ons bewustzijn begrijpen, verkeren we in een zee van wonderen, waarvan de schoonheid je zal verbijsteren. Je zult altijd op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Door arbeidsomstandigheden zijn we vaker verhuisd. Vanwege het zwerversbestaan kregen we vaker de opmerking dat we beter een woonwagen konden nemen. In ieder geval speelt onderhavige verhaal zich af in twee woonplaatsen; zowel in Eindhoven (1985) als in Kerkrade (2013).

• Van 1973 tot 1985 woonden we in Eindhoven. In het laatste jaar van deze periode kwam Roger thuis van school met een vogeltje dat hij onderweg had gevonden. Kennelijk uit het nest gevallen; nogal kaal met een paar donsveertjes. Even van te voren had Roger hij bij de dierenarts aangebeld; deze gaf hem een schouderklopje en de raad om het vogeltje thuis te verzorgen. Het geheel was een trieste aanblik.
  
  
• Met intensieve zorg ging ons gezin aan de slag. Door middel van een pipetje en een pincet werd vocht en zacht voer toegediend. De eerste dagen werd het vogeltje in een kartonnen doos gehouden; later in een geleende vogelkooi. Na enkele weken zorg groeide het kleine vogeltje uit tot een jonge merel; in het geheel niet schuw, at de meelwormen uit mijn hand.
• Om de merel de gelegenheid te geven uit te vliegen, hadden we de kooi in de tuin, op een keukentrap geplaatst. Uiteraard met geopend deurtje, wel nog voorzien van een waterflesje en voederbakje. De merel huppelde regelmatig door de tuin of zat vanaf een boom of dakrand toe te kijken naar zijn nieuwe wereld. Zodra ik vanaf de schuur met een potje meelwormen naar buiten kwam was hij razendsnel weer terug. Het was erg aandoenlijk als de merel met mij mee huppelde om dankbaar het voedsel in ontvangst te nemen.
  
  
• Na verkenningen van de buitenwereld keerde de merel terug in zijn geopende kooi om de nacht te verblijven. Helaas ontdekten we op een ochtend dat de merel aan een van de vleugels verwond was. Kennelijk in aanraking gekomen met een onvriendelijke poes uit de omgeving. Na behandeling met wondspray en veel liefde was de merel weer snel in zijn element. In deze periode stond het gezin klaar voor een nieuwe verhuizing naar Almelo. We zochten een oplossing voor de merel.
  
  
• Enkele dagen voor het vertrek reden we met ons allen naar een bosrijke omgeving in de buurt. We parkeerden op een zandpad en namen de merel liefdevol uit de kooi. Nadat ik de merel op een boomtak had geplaatst wilde ik mij weer naar de auto begeven; echter de merel vloog en huppelde achter mij aan. Dit herhaalde zich enkele malen, totdat de merel definitief aan ons oog onttrokken werd. Vier betraande gezichten achterlatend; tot zover deze gebeurtenis.

DE MEREL (2)
Twee jaar later (1987) verhuisden we van Almelo naar Venlo; vervolgens terug naar Kerkrade (2003). De wet van synchroniteit laat de wetmatigheid zien van gebeurtenissen die plaats vinden op dat tijdstip dat het toeval lijkt. Echter, als je goed kijkt naar wat er werkelijk plaatsvindt en je probeert de diepere symboliek mee te laten spelen bij het maken van keuzes, zul je merken dat langzaam maar zeker je leven een andere wending zal krijgen.

• Ik zat op het balkon en las een spiritueel boek. Liefde en mededogen; het viel mij op hoe goed dat ontvangen informatie aansluit bij huidige vragen en verlangens. Terwijl ik enkele zinnen op mij liet inwerken, keek ik naar de omgeving. Ik zag enkele merels af en aanvliegen en genoot van hun bedrijvigheid. Op een korte afstand zat een andere merel op een lantaarnpaal; was uitgebreid het verenkleed aan het verzorgen. Op dat moment moest ik terugdenken aan de lieve merel uit Eindhoven.
  
  
• Een dag later was ik onderweg van de bibliotheek naar huis; had enkele nieuwe boeken opgehaald over spiritualiteit. Terwijl ik de straat overstak vloog een merel rakelings over mij heen; nam plaats op de antenne van een geparkeerde auto. Op nauwelijks een meter afstand van mij verwijderd zong de merel het hoogste lied. Persoonlijke hecht ik hier een diepe betekenis aan; mijn waarheid. Verbazingwekkend en ongelofelijk mooi. Merel dank je wel...!

In het algemeen worden ervaringen door persoonlijke emoties gekleurd. Gebeurtenissen en de beleving daarvan vormen ons tot wie we zijn. Sommige gebeurtenissen hadden zodanige impact, dat deze zijn vertaald naar een gedicht. Evenzo spontane gedachten of oude verzen die boven komen drijven.

INHOUD
12.1 HET KIND
12.2 DROOMLAND
12.3 HARTSVRIENDIN
12.4 CELIBAAT IN BERAAD
12.5 ONTMOETINGEN
12.6 BESCHOUWING
12.7 BRIEF AAN VADER (PRIVÉ)

Mijn ouders; mijn keuze om te ervaren. De geboorte van een kind; een schitterend moment en teken van een nieuw begin. Vroeg of laat komt er voor ieder van ons een moment waarop we ons afvragen waar het eigenlijk om draait en wat het doel van ons bestaan is. In ieder geval waren ervaringen nodig om 'Mijn Wereld' in breder perspectief te zien.

• Oorlogsdreiging, mobilisatie, troepenverplaatsing, consternatie. Hij, een knappe huzaar, zij, jong met prachtig haar. Standplaats Rotterdam, beiden in vuur en vlam. Op een mooie dag in mei, vogeltjes leggen hun ei. Aan de Maas of aan de zee, liefdesbootje deinde mee. Snel was ik onderweg, in die tijd een reuze pech. 
  
  
• Al of niet gewenst, ook wel eens verwenst. Mijn ouders weten het wel, moeilijke tijd, kommer en kwel. 2 januari 1941, ben ik geboren, wist niet allen te bekoren. Grootmoeder vond mij lelijk, later speet haar dit vreselijk.
  
  
• Donkere, sombere oorlogsjaren, waren mijn kleuterjaren. Zorgen van ouders en landgenoten, kinderen onbekommerd, die genoten. Vreugde en verdriet toen ze kwamen, langverwachte Amerikanen. Door de druk van geallieerden, Duitsers die ons evacueerden.
  
  
• Vernietigend was het lood, dertien mensen vonden de dood. Bevrijding, soldaat, daar stond hij dan, in uniform, een zwarte man. Do you like it, een hele reep, chocolade en een stuk zeep. Schooljaren in de vlucht, leerkrachten, strenge tucht. Indien men niet wilde horen, flinke draai om de oren.
  
  
• Hard het houten liniaal, op je vingers was hun taal. Geraniumpotten, echt waar, in de handen, ó wat zwaar. Aandacht vragen aan je ouders, voor een klopje op je schouders. Moeilijk konden ze zich uiten, aan ondeugende schavuiten. Ontluikende seksualiteit, niet over praten, realiteit.
  
  
• Geloven in de ooievaar, kan geen kwaad, nietwaar. Steeds werd het verzwegen, ook Rome gaf geen zegen. Schuldgevoel, hel en vagevuur, bijgebracht vanaf het eerste uur. Met geweld, of non verbaal, geloven maar het verhaal. Indoctrinatie was de leus, belevingen desastreus.
  
  
• Werkgelegenheid, van vader op zoon, ongezond en zeker niet schoon. Mijnen werden onrendabel, omstandigheden miserabel. Gebakken wordt ons dagelijks brood, overal, daarom geen nood. Verknocht aan stad of streek, huis en haard lieten we in de steek.
  
  
• Ervaringen om te leren, 'To Be or not to Be', waarderen. Gehandeld naar beste vermogen, maar ook door onvermogen. Ik plaats het in de tijd, lieve ouders, geen verwijt. Onbegrijpende kinderogen, smachtend, zéér bewogen. Nooit gevraagd aan het kind, wat het ervan vindt. Uiteindelijk ben ik geboren, om mijzelf te laten horen. Daarom heel gezwind, luister naar: "Ikke...het Kind."

Ruim 25 jaar hebben wij naast elkaar gewoond. In haar ouderlijk gezin was Annie de jongste; in ons gezin ik de oudste. Vandaar een sterke broederlijke zorg voor Annie. Wij groeiden op in de Koestraat; een eenvoudige omgeving. Geen materiële rijkdom; wel grote sociale saamhorigheid. Er werd gelachen en gehuild, maar ook gezongen. Normen en waarden vanzelfsprekend.

Bijna 40 jaar ben ik uit Kerkrade weggeweest; werkomstandigheden de oorzaak. Onze contacten werden minder; maar élke verjaardag hingen wij aan de telefoon. Bijpraten of herinneringen ophalen. Annie was mijn hartsvriendin. Veel hebben wij met elkaar gedeeld; als kleuter, als tiener, maar ook als twen. Vaak namen wij elkaar in vertrouwen; soms met een lach, soms met een traan. 

MEMORIES

• 9 December 1940 werd Annie geboren; haar omgeving wist ze te bekoren. Een verleden is er nog niet; de toekomst in het verschiet. Samen hebben we gespeeld; nooit hebben wij ons verveeld. Als kind hield ik haar hand; dat schiep een bijzondere band. Ik zag haar als een zusje; soms stal ik een kusje. De buurt was sociaal; die behoefte hadden ze allemaal.
  
  
• De Kerstman, Sint of Zwarte Piet; dure cadeaus kenden wij niet. Snoep, appel of een ijsje; deelde ik met dat meisje. Spelend op haar gitaar; trof ze menige snaar. Drie vrienden en een meisje; zongen als een sijsje. Zwemmen, vissen of roeien; jongens wist ze wel te boeien. Aan vrienden had ze geen gebrek; met haar verschijning niet zo gek.
  
  
• Vriendinnen kwamen na elkander; de een nog leuker dan de ander. Annie vertelde ik verlangens en dromen; die later, gedeeltelijk uit zouden komen. Onze wegen zijn zich gaan scheiden; hetgeen niet was te vermijden. Verknocht aan stad en streek; huis en haard lieten wij in de steek. Gebakken wordt ons dagelijks brood; overal daarom geen nood.
  
  
• Beschouwend ervaren; hoe haar bootje is gevaren. Soms kwamen wij elkander tegen; dan weer zon, dan weer regen. Veel heeft zij geleden; helaas hielpen geen gebeden. Het meisje van weleer; is nu bij Onze Lieve Heer. Jaren zijn vergaan; een verleden is ontstaan. Lief en leed is ondergaan. Echte vriendschap zal nimmer vergaan.