VW K70

Austin-Healey 3000
Een cilinderinhoud van 2912 cm3 bracht de Austin-Healey 3000 de bijnaam 'Big Healey'. Deze wagen kwam in 1959 uit en had nu schijfremmen bij de voorwielen. De Mk II van 1961 had drie S.U.-carburateurs, acht pk's meer en een nieuwe versnellingsbak. De Mk III (foto) van 1963 had weer twee carburateurs maar wel bekrachtigde remmen. Tot 1968 bleef dit model in productie. Toen werd het voor de Engelsen te duur om de wagen nog aan de Amerikaanse eisen aan te passen en verdween de Healey van de productiebanden. De Mk III is de duurste.
 
 
Soort: cabriolet Aantal cilinders: 6
Cilinderinhoud: 2912 Vermogen: 124/4600-148/5250
Topsnelheid: 180-195 Chassis: afzonderlijk chassis
Productiejaar: 1959-1968 Productieaantallen: 42.926
 

Geschiedenis, Mini: uit Austin Seven en Morris Mini Minor
 
Mini logo op stuur Mini Cooper Eind jaren 50 had Leonard Lord, president dericteur van British Motor Corporation (BMC) de visie dat de markt behoefte had aan een nieuw soort auto, klein van buiten en groot van binnen.

In 1957 werd Alec Issigonis, die eerder faam vergaarde met de Morris Minor, aangesteld om een prototype te ontwikkelen van een auto voor vier, met een motor van BMC, die kleiner was dan de huidige auto’s uit de BMC bedrijven.

In juli 1958 nodigde Alec Issigonis zijn opdrachtgever uit om een proefrit te maken in een van de twee prototypes. Leonard Lord werd verrast door de combinatie van snelheid en weggedrag en gaf direct het groene licht voor voortzetting van het project.

 
Mini Cooper, 1985De volgende stap was het opleveren van een productieversie; hiervoor kreeg men 12 maanden. De merken die in 1952 samen BMC oprichtten, Morris en Austin, brachten ieder onder eigen naam in augustus 1959 een model op de markt: de Austin Seven en de Morris Mini Minor. Productiefaciliteiten werden opgezet in Longbridge (Austin-fabriek) en Cowley (Morris-fabriek), waar in juni 1959 ongeveer 100 auto’s per week van de band rolden.

Ford Taunus 12M
De naam Taunus komt van een Duits gebergte, zoals dat ook bij het voorgaande model de Ford Eifel (1935 en 1939) het geval was. Tot 1967 werd Taunus gebruikt als de merknaam voor alle Duitse modellen van het dochterbedrijf van Ford in Europa. Er bestonden destijds duitse modellen die met Taunus 12M, 15M en 17M aangeduid werden en een bestelwagen die Taunus Transit heette, maar bij allen mocht toen de naam Ford niet als merknaam gebruikt worden. Vandaag de dag wordt ook naar de modellen van voor 1967 gewoon als Ford gerefereerd.

Met de introductie van de Ford Taunus type P7 in 1967 werd dit beleid veranderd. Toen werd de merknaam weer "Ford", en bleef Taunus enkel als de modelnaam bestaan. De reeds bestaande modellen werden tot Ford 12M, Ford 15M en Ford Transit omgedoopt. Van de M wordt gezegd dat deze staat voor "Meisterstück", ofwel in het Engels "Masterpiece".

Lada Riva
De Lada Riva, in sommige West-Europese landen aangeduid als Lada Nova en in Canada als Lada 1500 en Lada Signet werd geïntroduceerd in 1980. Het is een vernieuwde versie van de op de Fiat 124-gebaseerde Lada VAZ-2101/"Zjigoeli" sedan, die werd geïntroduceerd in 1970. De Riva wordt officieel aangeduid als VAZ-2105 en de luxe uitvoering (basis-sedan, VAZ-2104 wagon en VAZ-2107 voor de luxe sedan met grote verchroomde grill.

De verscherpte Europese veiligheids- en emissie wetgeving leidde ertoe dat het model werd teruggetrokken van de meeste Westelijke Europese markten tegen 1997, maar het model is nog steeds in productie bij de AvtoVAZ-fabriek in Rusland. In 2005 werd de productie van de wagon overgenomen door Izh.

Sommiggen stellen dat van dit model meer exemplaren zijn verkocht dan van de Volkswagen Kever en de T-Ford. Officieel zijn er 12 miljoen exemplaren verkocht.

Varianten waren onder andere Riva signet, Riva 1200, Riva 1300, Riva 1500, Riva 1600, waarbij de varianten E en L werden geleverd.

Fiat 127
Grote modellen hebben Fiat doorgaans niet veel geluk gebracht, de kleintjes daarentegen juist wel en daarom was het ook niet zo vreemd dat er begin jaren zeventig al volop werd gewerkt aan een opvolger voor de Fiat 850. In april 1971 kwam die er in de vorm van de Fiat 127. De wielophanging en remmen waren rechtstreeks afkomstig van de Fiat 128 die twee jaar eerder was verschenen als opvolger van de 1100. De viercilinder motor was gelijk aan die van de snelste Fiat 850 (903 cc, 47 pk) en dus was de 127 technisch – ondanks zijn voorwielaandrijving - niet al te baanbrekend. Qua vorm was hij dat echter wel. Met zijn sterk aflopende achterzijde en in de carrosserie ‘verstopte’ vierkante koplampen was de auto zeker modern en sloeg hij dan ook goed aan. Toen het model in 1971 tot Europese ‘Auto van het Jaar’ werd benoemd, ging het zelfs helemaal hard met de verkopen. De 127 haalde de 850 qua aantallen al snel in. Vanaf 1972 is er ook een versie met derde deur, en in combinatie met de neerklapbare achterbank is dat zeker een praktische auto. De 903 cc motor wordt in 1977 opgevolgd door een versie met 1.049 cc en 1981 is er een 1300 sport met 1.301 cc motor, goed voor 70 pk en een top van 160 km/h. Ondanks het gigantische productieaantal van 3.779.086 stuks zijn er niet zo gek veel 127’s meer over.

Skoda Hispano Suiza
Al vanaf de jaren twintig tot veertig van de vorige eeuw bouwde Skoda een reputatie op als fabrikant van grote, luxueuze wagens in de top van de markt. Het begon allemaal met de licentiebouw van de Skoda Hispano Suiza uit 1926, waarin de eerste president van Tsjecho-Slowakije, T.G. Masaryk, zich liet rondrijden. Ook de Keizer van Japan was in het bezit van deze luxueuze Skoda.

in Plzen ( Pilsen) werd de Skoda - Hispano Suiza gemaakt. Een luxueuze auto in de duurste klasse, onder Franse licentie gebouwd. Overigens de enige auto die Skoda ooit in licentie zou bouwen. De reputatie van de auto's was bijzonder goed, de door Skoda gebouwde versie was volgens overlevering een betere auto dan het Franse origineel! In 1928 kwam men met een complete nieuwe lijn auto's, onder andere in de vorm van de typen 4R (een 1944cc viercylinder van 32 pk, en vier

TRIUMPH HERALD
Op 22 april 1959 was het dan zover, de Herald was te koop. (Coupe en Saloon). De auto had positieve punten (onafhankelijke, vering, draaicirkel, toegankelijk motorcompartiment, weinig doorsmeerpunten, verstelbaar stuur, stijlvolle carrosserie) maar ook negatieve (niet goedkoop, te weinig motorvermogen, 34 bhp voor de saloon en 45 bhp voor de coupe). De convertible met de coupe motor werd in 1960 op de markt gebracht. Maar de verkoopcijfers begonnen tegen te vallen omdat de kwaliteit van de auto's te wensen overliet en ze te duur waren. (vooral waterlekkages). Een poging om hier wat aan te doen resulteerde in de gestripte Herald S, maar het resultaat was averechts, geen succes dus.
Intussen was het bedrijf in financiele moeilijkheden geraakt en werd in 1961 door Britisch Leyland overgenomen. Er brak nu een wat gunstiger tijd aan. Ten eerste werd wat aan de motor gedaan, deze werd vergroot naar 1200 cc. Mogelijk door een slimmigheidje van Harry Webster zonder al te hoge kosten. Deze leverde nu 39 bhp met een veel beter koppel. Verder nog verbeteringen zoals, rubber bumpers, houten dashboard, nieuwe badges, nieuwe stoelen.

Opel Kadett B
Drie jaar na de introductie van de Kadett A volgde zijn opvolger. Zo'n korte looptijd is ietwat ongebruikelijk, maar Opel begreep dat ze met de Kadett B een successtory in huis hadden, en dat heeft ze geen windeieren gelegd. Het B-type bleef tot 1973 in productie en behaalde een totaalproductie van maar liefst 2,6 miljoen stuks.
In basis was de B een doorontwikkeling op zijn voorganger. De carrosserie was een stuk ruimer geworden en het programma werd aardig uitgebreid. De sedans konden nu geleverd worden als twee- of vierdeurs, coupé, hatchback en als caravan (stationwagen). Van deze laatste uitvoering zijn er overigens weer twee varianten; één met drie en eentje met vijf deuren. Met zo'n grote diversiteit was het duidelijk dat Opel de aanval had ingezet op de grootste concurrent in eigen land; Ford.

Alfa Giulia GTC 
Deze Giulia 1600cc voorzien van een zeer fraai zwart lederen interieur en zwarte kap.is een zeer zldzaam exemplaar want er zijn er maar 1000 stuks van gemaakt !
 
Aantal cilinders  4 in een lijn   
Boring x slag  78 x 82 mm   
Cilinderinhoud  1570 cc   
Vermogen  106 DIN pk (122 SAE pk) bij 6.000 t.p.m.   
Compressieverhouding  9:1   
Carburateur  2 horizontale Weber 40 DCOE 4   
Bandenmaat  155/15   
Gewicht  950 kg   
Topsnelheid  180 km/u  
Verbruik  9,5 1/100 km (1 op 10,5)  
Nieuwprijs  2.395.000 lires (1964)   
Aantal gebouwd  1.000  
Bouwjaar  1964 - 1966