toro rosso

Triumph Spitfire
Triumphs TR-reeks is een successerie, maar het nadeel was dat de auto’s steeds groter en zwaarder zijn. Toen ook nog eens bleek dat Austin-Healey met de kleine Sprite en later ook MG met de kleine Midget goud in handen heeft, kan Triumph niet achterblijven. Het tegenoffensief wordt ingezet met de Spitfire, die in 1962 komt. Technisch leunt de auto op de Triumph Herald, maar qua vorm is het een onvervalst sportwagentje: laag en gestroomlijnd en met plaats voor niet meer dan twee personen.
De Italiaanse ontwerper Michelotti tekent de lijnen, zoals hij dat wel vaker doet voor Triumph. De Herald-viercilinder (1.147 cc) is licht opgevoerd en levert nu 63 pk; vanaf 1963 nog vier pk’s meer (de Spitfire mk2). Tegen die tijd is ook een overdrive leverbaar, waarmee de topsnelheid op 155 km/h komt. In 1967 werd de auto flink gefacelift en ontstaat de mk3. Met het oog op de Amerikaanse markt zijn de bumpers nu een stuk hoger geplaatst waardoor het autootje gelijk totaal anders aandoet. De viercilinder van de Herald is nu weer verder opgeboord, naar 1.296 cc en levert 75 pk, waarmee het de sterkste configuratie is. Weer later, in 1970, komt een mk4-versie uit van de Spitfire, maar deze was voor de verandering niet sterker. De motor is teruggeschroefd naar 63 pk (het oorspronkelijke vermogen van de mk1), maar doordat versnellingsbak en wielophanging zijn verbeterd, is de auto nog altijd in staat 155 km/h te rijden. De mk4 is ook wat betreft vorm weer flink gemoderniseerd. Vanaf 1974 is er een nieuwe 1.493 cc motor met 71 pk. Die blijft tot 1980 in productie en tegen die tijd zijn er in totaal 314.322 Spitfires gebouwd.

Ford Mustang
De Ford Mustang, gekenmerkt door het bekende paardje in de grill, is een echte (race) klassieker.
Vanaf 1964 begon Ford in Amerika met het bouwen van een Mustang. De Mustang wordt nog steeds
gemaakt, alleen zit er natuurlijk een behoorlijk verschil tussen de oude klassiekers en de moderne racebolide.

Met het 1967 model werd de Mustang voor het eerst ingrijpend aangepast, om de toenemende concurrentie van GM en Chrysler voor te blijven. De Mustang werd breder en langer, waardoor er grotere motoren in geplaatst konden worden. Ook verschenen nieuwe veiligheidsvoorschriften van de overheid op het toneel. Dit resulteerde onder andere in 'side marker lights' en een energie-absorberende stuurkolom met veiligheidsstuurwiel. De schitterende 'spinners' op de wieldoppen werden verboden.

Pontiac Firebird
Om de populariteit verder uit te buiten bracht Pontiac in 1978 een reeks van speciale modellen op de markt zoals een gouden Trans Am met bruine accenten, en een blauwe Sky Bird en een rode Red Bird. Verkopen stegen naar ongekende hoogten: meer dan 187.000 Firebirds werden verkocht inclusief ruim 93.000 Trans Ams.

Pontiac Firebird
1972 was een rampjaar. Tegenvallende verkoopresultaten in de hele sector en een staking van 174 dagen in de enige fabriek waar Firebirds werden geproduceerd maakten bijna een einde aan de Firebird. Gelukkig kwam de top van GM op tijd tot inkeer. Weinig veranderingen dat jaar behalve dan dat de motornummers nu begonnen met de SAE-code. Pontiac's beroemde honingraatvelgen waren dat jaar voor het eerst te bewonderen.

1973 Pontiac Firebird
In 1973 viel weer wat nieuws te beleven met een nieuwe grille en aangepaste voorbumper. Het motorvermogen ging weer naar beneden, met het 350 cui blok met 150pk en het 400 cui blok met maar 250pk. Gelukkig waren twee dingen de redding van de Firebird: ten eerste de introductie van de handgemaakte Super-Duty 455 V8 blokken, echte raceblokken voor op de openbare weg met speciale nokkenas, aluminium zuigers, grotere kleppen en een vermogen rond de 370pk. En ten tweede de grote motorkapvullende Firebird Trans Am sticker die al gauw Krijskip (Screaming Chicken) als bijnaam kreeg.