Willy Jeep

Toyota Corolla Levin
De naam Corolla betekent bloemkroon. Vanwege deze naam heeft het oude Corolla embleem lange tijd (tot circa 1979) de auto’s verfraaid. Hierna werden de letters “Toyota” als merkembleem gebruikt en vanaf 1991 wordt voor de Corolla het logo met de drie elipsen als merkembleem gebruikt. Maar voor vele miljoenen mensen betekent Corolla ook probleemloos rijden! In twaalf modellen zijn er al circa 25 miljoen exemplaren van de Corolla verkocht. Zie hiervoor dit overzicht.

Corolla KE10
Tot 1966 bestond er nog geen Corolla model. Het toenmalige model heette Toyopet. In oktober 1966 kwam de eerste Corolla uit, de KE10 serie. De auto had een 1077 cc motor (K) van 48 pk.
In 1969 kwamen de modellen KE11, KE17 en KE18 uit. De carrosserie was gelijk, alleen werd de zwaardere 1166 c motor (3K) toegepast.
 

Corolla KE20
Het KE10 model werd in 1970 opgevolgd door de KE20. Dit model Corolla was voorzien van dezelfde 3K motor. Maar ook een 1588 cc motor (2T) van circa 73 pk was in 1973 leverbaar. In het buitenland kwam ook nog een SR coupe-versie uit (TE27), waarbij een dubbele carburateur werd toegepast. Het vermogen van deze motor was 68 pk. Later verscheen zelfs een versie met dubbele nokkenassen (2T-G) van 108 pk. In Nederland hielden we het bij de KE25 1200 Coupé.
 

De basisprijs van de KE20 Special de Luxe was in 1971 € 3.357,-. Vanaf 1973 zijn de zijknipperlichten apart vooraan de voorspatschermen geplaatst en eindigt de voorgrill in een sierstuk met horizontale ribbels.

Ferrari Dino
Dino 246 GTSDino is de naam van een tussen 1959 en 1979 door Ferrari en Fiat gebouwde reeks sportwagens.

Na de tragische dood van Enzo Ferrari's zoon (Alfre)Dino Ferrari in 1956 besluit Enzo Ferrari als postuum eerbetoon de pas mede door zijn zoon ontwikkelde, relatief bescheiden aluminium 2 liter V6 motor (3 dubbele Weber-carburatoren) naar hem te noemen. Alle door Ferrari gebouwde V6 motoren dragen vanaf dat moment de naam 'Dino'. Wanneer in 1964 door een verandering in het reglement enkel wagens met een motortype waarvan er minstens 500 in serie zijn geproduceerd mogen meedoen aan de Formule 2-competitie vormt dit een probleem voor het Ferrari-concern. Midden jaren 60 is dit nog maar een kleine fabriek waar slechts 700 wagens per jaar kunnen gebouwd worden. Daarom besluit Ferrari hulp te zoeken bij Fiat. Het grote Fiatconcern zal de door Ferrari ontworpen V6-motoren bouwen, waarvan men een deel in auto's onder eigen naam mag verkopen, terwijl Ferrari zo de Dino-homologatie krijgt voor F2-deelname. De relatie tussen de fabrieken leidt in 1969 tot een meerderheidsparticipatie van Fiat in Ferrari.

 
Dino 246GTDe eerste seriewagen die uit de samenwerking voortkomt, is de door Pininfarina ontworpen Fiat Dino Spider 2.0 (150 pk)(1967-1969). Kort daarop volgt ook een coupé, waarvoor Bertone het carrosserie-ontwerp en -productie verzorgt. Nadat Ferrari eind 1967 een eigen versie (de (Ferrari) Dino 206) uitbrengt op dezelfde wielbasis, maar met een dwarsliggende, middengeplaatste motor in plaats van voorliggend, en meer flitsend vormgegeven door Pininfarina, komt dit submerk door zijn relatief lage prijs en toch hoogwaardige technologie, aansprekend design en beroemde familie in een stroomversnelling terecht. Fiat zelf heeft eind jaren zestig weinig ervaring in het bouwen van dure, robuuste sportwagens, zelf toen nog marktleider in het segment van kleine, goedkope stadswagentjes (getuige de onsterfelijke Topolino, cinquecento en seicento- series: de 'bolhoedjes'). Dit imago weerhoudt het grote publiek een stormloop op de Dino, getuige de lage verkoopcijfers voor een wagen die zich in het topsegment probeerde te klasseren. Bijna dubbel zo duur als een Jaguar E-type, en in prijs en kwaliteit perfect concurrerend met de eerder gelanceerde Porsche 911 (maar dan zonder enige naambekendheid) slaagt de Fiat Dino 2.0 niet in het inlossen van de verwachtingen. Alleszins lijdt de eerste door Fiat geproduceerde Dino-serie aan een heleboel kinderkwalen wat zich vooral wreekt in een te lage performance (door het hoge extra-gewicht van al de luxe in het interieur) en de overal-afwerking in de carrosserie van de spider. Vanaf 1970 tot 1972 bouwt Ferrari daarom zelf de Fiat Dino (2.4 coupé en 2.4 spider), maar dan met een grotere en sterkere gietijzeren motor van 180 pk en andere subtiele mechanische verbeteringen, zoals een onafhankelijke achterwielophanging. Deze krachtbron wordt ook gebruikt in de Dino 246 en de Lancia Stratos (waarin de V6 motor later nog wordt opgepept met een turbo tot een vermogen van 440 pk). Deze zwaardere motor brengt een meergewicht van 140 kilogram met zich mee ten opzichte van de vorige generatie waarvoor het extra vermogen nauwelijks compenseert, maar wel een soepeler koppel veroorzaakt. Dit alles maakt van de Fiat Dino meer een sportieve luxewagen dan een echte sportwagen. Daarvoor is meer vermogen nodig, en minder gewicht.

DAF 600
In 1959 lanceerde Van Doorne’s Automobielfabrieken (DAF) uit Eindhoven zijn eerste personenauto: de DAF 600. Een revolutionair autootje met een volautomatische versnelling. De motor had een cilinderinhoud van 590 cc, goed voor een kruissnelheid van 90 km per uur. Na de DAF 600 volgde in 1961 de DAF 750 in vijf uitvoeringen: Sedan standaard, Sedan luxe, Pick-up, Combi en Bestel. Met een motor van 746 cc haalde dit type een maximumsnelheid van 105 km per uur. Aanvankelijk had de DAF personenauto veel succes, maar in 1976 moest de productie wegens gebrek aan afzet worden gestaakt.

DAF Daffodil
De DAF Daffodil was een compacte sedan van de Nederlandse fabrikant DAF.
De DAF 750 en de Daffodil kwamen gelijktijdig op de markt als vervanger van de DAF 600. De Daffodil was bedoeld als een luxe exportmodel (gericht op de Amerikaanse markt) en kreeg daarom veel chroom mee. De 750 cc motor zorgde voor betere prestaties dan de 600. Later werd het model iets minder extravagant.

Er zijn drie types te onderscheiden:

Type 30
Het eerste Daffodilmodel kreeg in de fabriek typenummer 30 mee. De Daffodil, Engels voor "narcis", kreeg een afbeelding van deze bloem op het stuur, een rechthoekige snelheidsmeter en een brede grille.

Type 31
Het tweede model kreeg het fabrieksnummer 31. Het model was iets minder overdadig. Feitelijk volgde het zowel de 750 als de oude Daffodil op. Het model was als sedan, pick-up, stationwagen en bestelwagen te krijgen.

Type 32
In 1965 kwam het derde en laatste model Daffodil uit, ditmaal met fabrieksnummer 32. Giovanni Michelotti styleerde de auto lichtjes. De motorkap en kofferklep werden iets hoger gebouwd. Een speciale versie, de Daffodil S, had een opgevoerde motor en schijfremmen vooraan.

 
Productiejaren 1961-1967
Productieaantal 132.919
Voorganger DAF 600
Opvolger DAF 33
Uitvoeringen sedan, combi, bestelwagen

Lamborghini Miura
De Miura P400 S, met de S van Sprinto, werd voor het eerst getoond op het autosalon van Brussel in 1968. Chassisontwerper Gianpaulo Dallara was verhuisd naar De Tomaso en werd bij Lamborghini opgevolgd door Paolo Stanzini. Het metaal gebruikt voor het chassis werd iets dikker en de Miura kreeg een 370 pk sterke motor. De topsnelheid kwam hiermee op 288 km/u te liggen en het 0 tot 100 km/u sprintje op 5,6 seconden, wat van deze Miura één van de snelste wagens uit zijn tijd maakte. Het uiterlijk van de wagen werd op een paar details na niet gewijzigd. In totaal werden slechts 140 Miura S wagens geproduceerd.
In 1971 volgde de laatste versie van de Miura met de P400 SV, waarbij de V voor veloce staat. De meest opvallende uiterlijke verschillen zijn het verdwijnen van de "wimpers" bij de koplampen en het verbreden van de wielkassen achteraan vanwege de nieuwe wielen met bredere Pirelli banden. Het vermogen van de motor werd verder opgedreven tot 385 pk.

Lamborghini Jota
In 1972 werd door de testpiloot van Lamborghini de Miura Jota gebouwd. De Jota werd een echte racevariant van de Miura en slechts één exemplaar werd gebouwd, een exemplaar dat even later volledig werd vernield in een ongeval. Om op de vraag van verschillende klanten in te gaan kon de Miura SV verkregen worden met aanpassingen die de wagen wat meer tegen de Jota moest laten aanleunen. Lamborghini doopte deze variant de Miura SVJ. In de meeste gevallen werden alleen de uiterlijke kenmerken aangepast.

Datsun 240Z
Niemand kon in 1969 voorzien dat de auto die Datsun (tegenwoordig Nissan) toen presenteerde, zo’n succesvolle carrière voor de boeg zou hebben. We hebben het over de 240Z, de sportieve coupé van het Japanse merk. Het klassieke ontwerp, met zijn lange neus en korte, gespierde achterkant, stamt van Albrecht Goertz, de man die voor BMW ooit de fameuze 507 tekende.
Naast mooi is de 240Z ook nog eens praktisch, vanwege de grote achterklep. Onder de motorkap ligt een soepele zescilinder van 2.393 cc, goed voor 151 pk bij 5.600 tpm. Deze is gekoppeld aan een handgeschakelde vijfversnellingsbak. Met deze combinatie haalt de 240Z een top van 200 km/h en is de acceleratie van 0 naar 100 km/h in 8,3 seconden achter de rug.
De introductie in november 1973 van de grotere 2+2 260Z betekent het einde voor de 240Z. Met 150.076 exemplaren is het model – mede door de aantrekkelijke aanschafprijs –buitengewoon goed verkocht; een zeer groot deel daarvan is verscheept naar gelukkige eigenaren in de USA.
 

TECHNISCHE GEGEVENS
 type 
 bouwjaren 1969-1973
 bouwwijze 6 cil.,lijn
 cilinderinhoud 2393 cc
 brandstof benzine
 aandrijving achter
 vermogen 151 pk/5600 tpm 
  lengte 414 cm
 breedte 163 cm
 hoogte 129 cm 
  massa 1044 kg
 topsnelheid 200 km/h
 acceleratie 8,3 s 
  productieaantal 150.076

Mazda RX 7

Drie generaties RX-7
In 1978 introduceerde Mazda de eerste RX-7. Een volwaardige tweezits sportwagen, waarin de compacte bouw en het lage gewicht van de rotatiemotor weer volledig werden benut. In 1979 was de RX-7 één van de sterren van de AutoRAI, alwaar hij in basisversie werd geïntroduceerd voor minder dan 30.000 gulden. De naam RX-7 werd een begrip op zich, vooral in Japan en de VS. Voor de twee latere generaties is daarom de naam gehandhaafd.

De tweede generatie RX-7 verscheen in 1984, het model dat nogal sterk leek op de Porsche 944. Mazda had het prijsniveau van de introductie allang moeten verlaten. De tweede generatie was veel exclusiever en kostbaarder en kon nooit de verkochte aantallen van zijn voorloper bereiken. Op basis van dit model werd later ook een convertible en een versie met turbo geïntroduceerd. Voor de Japanse thuismarkt waren er ook Rotary-varianten op basis van de toenmalige 929 sedan en coupé, die verwarrend genoeg weer Cosmo werden genoemd.

De derde en laatste generatie (tot nu toe) was opnieuw veel duurder en exclusiever. Hoewel de technische ontwikkeling inmiddels met enorme sprongen vooruit was gegaan en de rotatiemotor zich bij uitstek bleek te lenen voor de toepassing van turbo's, heeft de laatste RX-7 het niet echt gered. In Nederland zijn precies 12 exemplaren op de weg gekomen.

Mitsubishi Lancer

De Mitsubishi Lancer is een middenklasse sedan model van het Japanse merk Mitsubishi.
Het model met de naam Lancer werd al in de jaren '70 geïntroduceerd, maar wordt voornamelijk geassocieerd met het rallymodel Lancer Evo van de jaren '90 en 2000.