Triumph TR7 / TR8

Het begin van Group B rallywagens…

In de vroege jaren 80 werd er een categorie gecreëerd voor merken die hun capaciteiten wilden tonen; de Group-B was geboren.
Deze wagens evolueerden zo snel dat ze al vlug meer dan 500PK hadden, 4 wielaandrijving, kevlar bodywork en nog meer andere hoog technologische snufjes.

De group-b's kwamen tot het punt dat velen zich afvroegen of de piloten wel deze wagens nog aankonden.
Bijvoorbeeld de Lancia Delta S4 accelereerde van 0 tot 100km/u in 2,3sec op gravel!
Henri Toivonen reed met de S4 in Estoril, het Portugese GP circuit, zo snel, dat hij zich gekwalificeerd zou hebben voor de GP van Portugal 1986.
Nigel Mansell testte de Peugeot 205 T16 en vertelde dat deze wagen een formule-1 wagen gewoon zou voorbijsteken in het accelereren. De group-b rallywagens en hun piloten werden op deze manier een legende in de rallysport !

Het tempo van de 205 T16 shockeerde de rallygemeenschap tijdens de rally van Corsica. Peugeot had een sterk team gebouwd, met Ari Vatanen als bestuurder en Jean Todt die het rallyprogramma beheerde. Vatanen crashte in Corsica, maar ging om peugeot zijn eerste overwinnen binnen te halen. En dat deed hij ook in de 1000 meren rally van Finland iets later dat jaar. Tezelfdertijd introduceerde Audi zijn Sport Quattro, terwijl de Lancia 037 al in volle actie was. Peugeot was gelanceerd om weg te lopen met vele titels in 1985 na een indrukwekkend jaar van voorbereiding.

Peugeot domineerde grotendeels het seizoen 1985, maar de dingen gingen niet altijd volgens plan. Peugeot verloor Ari Vatanen in een bijna fatale crash in Argentinië. Zijn teamgenoot Timo Salonen schenkte alsnog de overwinning aan Peugeot. In de RAC 1985 was er een grote armade die Peugeot wilde verslaan.
Lancia debuteerde met zijn nieuwe S4, die was supercharged en turbocharged, Ford doopte zijn Rs200, Audi begon met de grote S1 quattro en Peugeot verdedigde de titel met de 205 T16 Evolution 2.
De nieuwe S4 van lancie ging lopen met de 1ste twee plaatsen. Ondertussen werden bijna alle wagens voorzien van grote vleugels om hen op de grond te houden.

 Porsche 917 LH

Een prachtige auto om te zien, deze Porsche 917 LH in de bekende Martini kleuren. Zeker een uitvoering waar veel mensen gecharmeerd van zullen zijn. 
Deze  kwam trouwens wel over de finish bij de wedstrijd van Le Mans 1971.
Dit kan helaas van de heren Larrouce en Elford niet gezegd worden. Heel jammer natuurlijk, maar dat geldt voor uitvallers bij befaamde races als Le Mans nog des te meer.

 
Temeer jammer omdat men met deze Porsche op papier toch heel goede vooruitzichten had.
Het model op zich had zich inmiddels al meer dan bewezen en stond zijn mannetje tussen andere beroemdheden. Deze Porsche 917 had de beschikking over een 5-liter motor die vermoedelijk in staat was meer als 600 PS op de weg brengen! De meningen zijn wat verdeeld, maar de topsnelheid op Le Mans lag ergens tussen de 386 en een kleine 400 km/h. Tot op de dag van vandaag een ongebroken snelheidsrecord op de baan van Le Mans.

Ferrari

Ferrari is een exclusief Italiaans automerk gesticht door Enzo Ferrari. Het merk werd opgericht in 1947 en is gevestigd in Maranello, 20 km ten zuiden Modena. Ferrari is momenteel voor meer dan de helft in handen van de Agnelli-clan, ook de oprichters van FIAT. Ferrari produceert per jaar maximaal zo'n 4000 exclusieve sportwagens. Ferrari is nu een zeer waardevol bedrijf. Onlangs kochten de Verenigde Arabische Emiraten 5% belang in het bedrijf, voor een bedrag van ?114.000.000.

Lancia Appia

De Lancia Appia zag het levenslicht in 1953 als opvolger van de Lancia Ardea. In het toenmalige Lancia modelprogramma werd de Aprilia onder de Lancia Aurelia geplaatst. Van 1953 tot 1959 werden de serie 1 en 2 modellen gevoerd en van 1959 tot en met 1963 modelserie 3. Vooral in Italië was de Lancia Appia zeer geliefd onder mensen die een Fiat iets te gewoontjes vonden, daarnaast was het ook een zeer goed en fijn sturende auto! Gedurende de gehele Appia productie periode was de auto geliefd bij de Italiaanse carrosseriebouwers die de Appia als basis gebruikten voor eigen creaties. Zo werden er vele prachtige coupé en cabriolet modellen gebouwd waarvan er vaak maar één of enkele stuks werden gemaakt.
Een zeer interessante coupé op basis van de Lancia Appia werd handmatig gebouwd door Zagato; de Appia Zagato GT. Deze coupé werd voornamelijk gebouwd voor rallies en de racerij voorzien van een zelfdragende carrosserie. De GT werd gebouwd op basis van de serie 1 en 2 modellen (totaal 153 stuks). Op basis van de Appia serie 3 bouwde Zagato de GTE (Esportazione) zoals hier gepresenteerd. De GTE was voorzien van een krachtigere V4 motor die 60 pk. leverde. Gezien het lage eigen gewicht van de auto (790 kg.), de goede stroomlijn en de uitstekende rij eigenschappen was de Appia Zagato GTE een competitieve sportwagen. Tussen 1959 en 1963 werden er slechts 253 Lancia Appia Zagato GTE's gebouwd.

Technische gegevens

V4 motor (blokhoek 60º)
1 dubbele Weber carburateur
cilinderinhoud: 1090 cc.
vermogen: 60 pk. bij 4900 tpm.
topsnelheid: 160 km/u.
versnellingen: 4 handbediend
gewicht: 790 kg.

De Hispano-Suiza

ook al werd het merk Spanje-Zwitserland genoemd , in zwitserland is er nooit een auto van dit merk gebouwd.

in 1925 rolde in frankrijk de mooie creatie H6B  van de band .
het model had een 6597cc motor met 135kp.

Volkswagen Transporter

Transporter is de naam voor een bestelwagen van de Duitse autofabrikant Volkswagen, die intern bekend staat als Typ 2 (de Volkswagen Kever heette intern Typ 1). Sinds 1990, met de komst van de T4 variant, is Transporter ook als naam geregistreerd. Voor de diverse modellen zijn door de jaren heen diverse bijnamen gebruikt, waarbij VW-Bus de algemeen gebruikte is.

Onder de naam Typ 2 zijn inmiddels 5 varianten op de markt gebracht, van T1 tot T5. Typ 2 is dus, in tegenstelling tot wat nog wel eens wordt gedacht, niet synoniem met een T2-bus.

De Typ 2 is het tweede model dat door het naoorlogse Volkswagen geproduceerd werd; eerder fabriceerde het bedrijf alleen de Volkswagen Kever. De productie begon in 1950. Het model kan worden beschouwd als de voorloper van busjes voor personen- en goederenvervoer. In de jaren zestig en zeventig werd de Typ 2 een populair hippiebusje, voornamelijk omdat het veel ruimte bood voor personen en levensmiddelen.

 T1
 
T1cHet allereerste Type 2-model, de Microbus, werd geproduceerd tussen 8 maart 1950 en het eind van 1967. Eerst werd de bus nog in Wolfsburg geproduceerd; vanaf 1955 werd een gloednieuwe autofabriek in Hannover gebruikt voor de productie.

Van de Microbus zijn verscheidene versies (T1a, T1b, T1c en later ook de T1.5) gebouwd. Uiterlijk veranderde er ook het een en ander. Zo werd er vanaf 1975 al de achterkant van de T2 gebruikt en veranderden de typische cargodeuren toen de fabricage aan Brazilië werd overgelaten. Onder de Amerikaanse fans werden de verschillende soorten T1’s ingedeeld naar de hoeveelheid ramen die de busjes telden. De standaard Kombi of Bus werd een ’11-window’. Andere edities kregen onder andere de namen ’13-window’, ’15-window’, ‘21-window’ en ’23-window’.

Mercedes-Benz E 270 CDI

Deze Ambulance is opgebouwd op basis van een Mercedes-Benz E 270 CDI uitvoering met een 75 cm verlengde wielbasis. De soepele 5 cilinder direct ingespoten dieselmotor met een vermogen van 130 kW (177 pk) en de volautomatische 5-versnellingsbak staat garant voor comfortabele, veilige en betrouwbare rijeigenschappen. De ambulance voldoet aan de Euronorm NEN-EN 1789 type B.

Belangrijke voordelen van de Ambulance type IV zijn:

“Groot-volume”-ambulance door een inwendige (sta)hoogte van 190 cm,
Toepassing van oersterk en ultralicht koolstof composiet. Totale gewichtbesparing meer dan 20 %,
Gestroomlijnde contouren met alle optische signalen geïntegreerd in de opbouw,
Zuurstofcilinder verwisselbaar vanaf de linker buitenzijde,
Rondom blauwe, oranje en rode LED waarschuwingslampen voor een nog betere zichtbaarheid in het verkeer,
“Doorloop”-mogelijkheid vanaf de achterzijde naar voren, langs het brancardsysteem,
Luchtgeveerde achteras ter verhoging van het rijcomfort en ter verbetering van de voertuigstabiliteit.
De indeling van de patiëntencompartiment kan geheel naar klantspecificaties worden uitgevoerd.

  Zuurstofcilinders verwisselbaar vanaf de linker buitenzijde 
Een zeer comfortabele instap in het patiëntencompartiment door een
hoge en brede zijdeur   
  Een volledig geintegreerde arrowstick met LED verlichting in de achterklep 

Specifieke opbouwcomponenten voor de Mercedes-Benz E 270.

De ambulance type IV combineert een maximale interieurruimte met een moderne, opvallende en aërodynamische vormgeving. Uiteraard is de passieve veiligheid niet vergeten. De opbouw bestaat uit een volledig kunststof koolstof composiet veiligheidsconstructie. De achterklep en zijdeur worden eveneens vervaardigd van hoogwaardige koolstof composiet materialen.
Comfortabele verplegerfauteuil, inklapbaar, met hoge rugleuning en voorzien van een 3-punts veiligheidsgordel met oprolautomaat.
Een gecombineerde hetelucht / airconditioningunit in de patiëntencompartiment
De bediening van de kachel/airco is ondergebracht op het centrale schakelpaneel
Optische signalering waaronder zwaailampen, fliltslampen en LED flitsers zijn geïntegreerd in de ambulance opbouw. Akoestische signalering naar keuze.
Werkverlichting + interieurverlichting
220 Volt installatie wordt gerealiseerd door een Victron combi omvormer/acculader type Atlas Phoenic Multi 1300 W
220 V motorblokverwarming
Een specifiek brancard systeem wordt op klant voorkeur gemonteerd.
VDO Dayton MS 5400 navigatiesysteem
3 M stripingsmateriaal conform richtlijnen SOVAM striping

Technische omschrijving Mercedes-Benz E 270.

Type: Mercedes-Benz E 270 CDI
Brandstof: Diesel
Motor: 5-Cilinder dieselmotor met directe inspuiting; 2685 cm³; 130 kW / 177 pk Max. koppel 400 Nm bij 1800 – 2600 t/min
Wielbasis: 3.600mm
Gewicht: 2.720 kg
Transmissie: Mercedes-Benz 5-traps volautomatische versnellingsbak
Topsnelheid: Ca. 195 km/uur afhankelijk van de omstandigheden
Remsysteem: Voorzien van ABS en BAS, geventileerde remschijven rondom
Airbag: Airbag voor de bestuurder en voorpassagier
ESP: Electronic Stability Program
ASR: Aandrijf-Slip-Regeling
SBC: Sensotronic Brake Control, elektrohydraulische hogedrukremsysteem inclusief SBC Hold en i.c.m. automatische versnellingsbak SBC Stop (fileassitent)
Vering: Luchtgeveerde achteras met niveauregeling, schroefveren voor
Afmetingen: L x B x H: 5.596 x 1.822 x 2.100 mm
 

Opel Blitz

Na een prijsvraag in Duitsland kwam de naam "Blitz" als 1e prijs voor de nieuwe serie vrachtwagens uit de bus. Deze ontwikkeling was niet alleen belangrijk als bron voor het huidige Opel logo. Opel had al een zeer goede naam als vrachtwagen leverancier. De introductie van 1937 was de vonk voor nog veel meer. Beginnend met 3 lijnen: de 1,5 ton, de 3 ton en het buschassis, die nog een hoop gemeenschappelijk hadden, ging de productie door tot ver in de 50-er jaren. De na-oorlogse successen van Mercedes Benz zijn er een gevolg van, en een deel van de ontwikkeling van de omnibus zoals wij die nu kennen is er door gestart.

De productie van (vracht)voertuigen werd vanaf 1933 sterk in de gaten gehouden en gekanaliseerd. Opel gold als Duits bedrijf. Ondanks dat het een onderdeel was van het General Motors concern. Ondanks dat het internationaal onderdelen kocht. Ford Keulen bijvoorbeeld moest bewijzen dat het Duits was. De concern top daar moest zich in alle bochten wringen om te bewijzen dat 98% van alles in Duitsland werd gemaakt. Belangrijk? Ja. In de groei van de economie in Duitsland waren de staat en het leger een van de belangrijkste klanten. De bakker en de slager mochten alleen leveren als ze "Deutsches Erzeugnis" reden. Ook was er een subsidie op een aantal types auto's. Ze werden goedkoper, maar konden in tijd van crisis door het leger worden gevorderd. Opel Blitz was favoriet.

De 1,5 tonner
Als licht en multifunctioneel platform voor van alles was deze gewichtsklasse al veel eerder dan 1937 in 1 ton en 1,5 ton's uitvoering zeer populair. 1937 gaaf ook deze blitz een modern en flitsend voorkomen. Met laadbak, in bestelauto vorm, als brandweerauto. Alle vormen zijn bekend. Een eenvoudige standaard benzine motor uit de personenwagen serie maakte dat de techniek al betrouwbaar was en dat de prestaties goed waren. Tot ver in de 2e wereldoorlog zijn er tienduizenden gemaakt. Vanaf 1946 werden er al weer duizenden gebouwd. Pas in 1952 werd een opvolger geintroduceerd.

De 3 tonner
Met 70.000 4x2 exemplaren en 25.000 4x4 is de Opel Blitz 3-tonner één van de belangrijkste transportfactoren op de weg in de hele productie periode. Na de introductie in 1937 is er nauwelijks iets aan veranderd. Het aantal wielmoeren (van 6 naar 8) en een ander type aandrijfas. De combinatie van de 6 cilinder in lijn benzinemoter. (Die ook in de Opel Admiraal, de grootste personenwagen zat) En een lichte stevige constructie speelde alle concurentie in dit segment zo goed als van de kaart. Door het Schell programma waarin het aantal types in iedere klasse werd vermindert verdwenen de meeste concurenten. Mercedes Benz moest in plaats van zijn eigen 3-tonner de Blitz in licentie gaan maken. Toen in 1944 de Opel productielijn in Russelsheim bij een bombardement ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt, was Daimler-Benz de enige plaats waar de Blitz werden gebouwd. Het verschil was het typeplaatje: Daimler-Benz noemde hem DB 701 en het ontbreken van het Blitz logo. Kort na de 2e wereld ging de productie er nog jaren verder. Uiteindelijk heeft Mercedes kort daarna een eigen ontwikkelde 3-tonner uitgebracht die een rechtstreekse afstameling is van de Blitz.

 De Bus
In 1937 werd een speciaal verlaagd chassis uitgebracht. Het verlaagde zwaartepunt, en de hoge draaglast maakte een groot verschil. Het aantal kilo's per passagier zakte dramatisch. Vele busbouwers bouwden er de mooiste bussen op. Deze ontwikkeling zette zich bij alle producenten van chassis door. Het was een logische ontwikkeling, maar Opel had voor de oorlog een marktaandeel van (naar schatting) meer dan 50%.

Daf Torpedo  wegtransport’
DAF kwam in 1957 met een nieuwe serie zware truckchassis, de 2000-reeks, op de markt en in hetzelfde jaar werd voor bepaalde marktsegmenten ook een torpedofront geïntroduceerd. Een jaar later werd de bouw van eigen assen ter hand genomen, waarvoor later, halverwege de jaren zestig, in het Belgische Oevel, nabij Westerlo, een compleet nieuwe fabriek werd geïnstalleerd, waar ook de cabines gebouwd werden en nog altijd worden. In 1962 presenteerde DAF de Eurotrailer, een zelfdragende, aluminium oplegger. In hetzelfde jaar werd de transportwereld verrast met de compleet nieuwe DAF 2600. Met een compacte bouw voor zo veel mogelijk laadlengte, was DAF erin geslaagd een moderne cabine te bouwen, die ook als slaapcabine kon worden uitgevoerd. ‘De moeder van het internationale wegtransport’, werd de 2600 ook wel genoemd. DAF zette met deze truck voor jaren de toon als het ging om chauffeurscomfort. In juli 1964 werd het 50.000-ste truck-chassis afgeleverd. Een jaar later nam oprichter Huub van Doorne afscheid van ‘zijn’ bedrijf, dat toen, sinds de oprichting, al meer dan 100 patenten op zijn naam had staan.         

In relatief korte tijd had het bedrijf zich ontwikkeld van een fabrikant die veel inkocht en alleen de chassis zelf bouwde, tot een complete automobielfabriek. Tot een fabrikant die op de RAI van 1958 zelfs ook nog haar eerste personenauto introduceerde, de DAF 600 met een revolutionaire, volautomatische aandrijving, de Variomatic. Later volgden onder andere de 33, 44, 55 en 66 met diezelfde bijzondere aandrijving. Volvo nam overigens in 1972 een minderheidsbelang in DAF’s personenwagendivisie en verwierf enkele jaren later (1975) het volledige eigendom. In totaal produceerde DAF zo’n 820.000 personenauto’s.

DAF  
vrachtwagenDAF, afkorting van van Doorne's Automobiel Fabriek, was een auto- en is een vrachtautofabrikant, opgericht door Hub van Doorne. In 1932 begon hij de van Doorne's Aanhangwagen Fabriek. Vanaf 1938 bouwt DAF voertuigen; in 1938 werd een prototype van een amfibisch voertuig gepresenteerd, met vierwielbesturing[1]. In 1949 begon Hub samen met zijn jongere broer Wim de Automobiel Fabriek die zich toelegde op de productie van vrachtwagens. In 1953 wilde men ook personenauto's gaan maken. In februari 1958 rolde de eerste DAF met tweecilinder viertaktmotor en variomatic versnellingsbak van de band.

In 1975 werd de personenauto-tak van DAF verkocht aan het Zweedse Volvo.

De vrachtwagendivisie bleef zelfstandig en nam in 1987 de vrachtwagendivisie van British Leyland over. In 1993 echter ging DAF failliet, maar werd in afgeslankte vorm doorgestart als DAF Trucks N.V.. In 1996 werd het bedrijf overgenomen door het Amerikaanse Paccar.

Vrachtauto's

Eerste modellen
Hoewel voor de oorlog al voorzichtig met trucks op basis van Ford begonnen werd, werd pas na de oorlog werkelijk een eigen vrachtwagenproductie opgezet. Men begon met de DAF A30, DAF A50 en de bestelwagen DAF A10. De eerste trucks waren uitgerust met Leyland en Perkins-motoren.

In 1963 verbaasde DAF de wereld met de DAF 2600, de eerste moderne truck, die alle op dat moment in productie zijnde trucks vooroorlogs deed lijken. In 1968 werd een kantelcabine geïntroduceerd. Deze cabine was zo bijzonder omdat men door het bouwdoossysteem met een beperkt aantal componenten een groot aantal verschillende cabines kon bouwen, van lichte distributietrucks tot internationale transporttrucks.

De jaren 70 werd ingegaan met goede moed: op dat moment dacht men dat het grootste probleem het vinden van goed gekwalificeerd personeel was. Er braken moeilijke tijden aan voor DAF en de personenwagendivisie werd overgedragen aan Volvo. De truckproductie bleef echter en DAF werd opgenomen in International Harvester. IH had ook Atkinson en Pegaso onder haar vleugels. Het uitblijven van investeringen onder IH deed DAF besluiten uit de combinatie te stappen.

Bussing 8000 S13 

de Büssing 8000 S13 truck met Hanomag aanhanger  is een goed voorbeeld van de eerste generatie zware trucks die in Duitse na WO II werd geproduceerd. Zowel het model als de motorisering steunden nog sterk op vooroorlogse ontwerpen.