vauxhall 30/98

Ford Thunderbird

De Ford Thunderbird, die in 1955 geintroduceerd werd, was bedoeld als concurrent voor de intertijd geflopte Chevrolet Corvette. Hoewel de Corvette een mooie racer neerzette, pakte Ford het anders aan: ze bouwden een sportieve luxewagen die niet bedoeld was om mee te racen, maar meer om gewoon mee te cruisen. Hij werd aangeboden als coupé of cabriolet met hardtop. Het werd direct een succes, en dat was mede omdat de concurrentie niet veel voorstelde. De eerste generatie, de 'Classic T-Birds' (1955-1957) veranderden dan ook niet veel per jaar. In 1957 kreeg hij nog wel elegante vleugels en een andere grille. Ook kreeg hij patrijspoorten in zijn dak of hardtop.

Qua verkoop had de T-Bird de Corvette dan wel verslagen, op het circuit was de Corvette nog totaal vrij. Daarvoor bouwde Ford twee 1957er T-Birds om tot circuitgeschikte wagens. Ze werden de toepasselijke naam 'Battlebird' toegekend. Helaas is een van deze wagen verdwenen en bestaat er nog maar een exemplaar (Nummer 98)

Dodge Viper SRT

De derde generatie van deze racewagen en één van de krachtigste in serie gefabriceerde auto's ter wereld.

Statistieken:
- Jaartal: 2003 (VS)
- Motor: 8,3 liter V10
- Motor capaciteit: 367 kW
- Snelheid: 306 km/u

Jaguar XJS V12 Convertible 

In 1975 introduceerde Jaguar de XJS als opvolger van de E-Type. Inmiddels is er veel veranderd, waaronder een nieuwe V12-motor.  Hoogste tijd dus voor een nieuwe kennismaking.

De Jaguar XJS heeft nooit in voetsporen kunnen treden van zijn legendarische voorganger, de E-Type. Daarvoor werd hij onder een verkeerd gesternte geboren. Jaguar maakte toen nog deel uit van het Leyland-concern, waar men nogal bang was voor de toekomstige Amerikaanse wetgeving. Er hing daar namelijk een verbod op cabriolets in de lucht en dus verscheen de XJS enkel als coupé op de markt. Op een volledig open uitvoering moesten we maar liefst 13 jaar wachten.
Naast de twaalfpitter, waar we dadelijk op terug komen, biedt Jaguar sinds kort een vernieuwde zescilinder. Verder nam Jaguar de XJS ook op andere punten onder handen.
Het prachtige interieur behoefde geen verandering. Het Britse vakmanschap geeft de commandopost van deze superroofkat een bijzondere ambiance. Verbeterd zijn de airco en de verlichtingsmogelijkheden. Alleen het foeilelijke stuurwiel met airbag doet afbreuk aan het totaalbeeld. De Convertible beschikt tegenwoordig bovendien over een achterbankje. Stel je daar niet te veel van voor, want het is alleen geschikt voor kinderen en dan nog met enige inschikkelijkheid van de voorpassagiers.
Voor deze test kozen we de XJS Convertible. Uiteraard met twaalfcilinder. De machtige krachtbron vult de imposante motorruimte van onze blauwe cabriolet vrijwel helemaal. Door een andere rangschikking van hulpaggregaten oogt de machinekamer een stuk ordelijker. Het prachtmachien heeft een inhoud van 5994 cc, een kleine 700 cc meer dan vroeger. Om de leeg 1985 kg wegende Convertible vlot uit de startblokken te sleuren mobiliseert de krachtcentrale 308 paardekrachten en 481 Nm’s. Voluit accelererend gaat de Brit er met (in bochten) even gillende banden vandoor om 7,2 seconden later door de 100 km/h-barriere te stoten. Wie het rechterpedaal in het hoogpolige tapijt gedrukt houdt, bereikt uiteindelijk een topsnelheid van maar liefst 258 km/h.
 
 

VW EOS 2006

In het teken van licht

In de Griekse mythologie is Eos de godin van de dageraad, die zich elke dag vanuit de diepte van de oceaan in haar strijdwagen opricht om de mens het daglicht te geven. De gelijknamige Volkswagen toont zich tegelijk elegant en gespierd, met brede sporen en een profiel dat naar achter toe oploopt. Vooraan bedekt de motorkap lichtjes de koplampen en een V-vormig radiatorrooster dat wordt geflankeerd door hoogtechnologische koplampen.

Hoewel coupé-cabriolets in het wagenpark van ondernemingen nog een marginale rol spelen, beginnen ze zich stilaan op te werpen als interessante alternatieven voor de klassieke berlines. De Eos ontsnapt ongetwijfeld niet aan die regel. Hij is minder pronkzuchtig dan een 'zuivere' cabrio en wordt aangedreven door een zuinige en tegelijk onderhoudsarme diesel. Een oliewissel gebeurt om de 30.000 km en een nazicht op de 4 jaar (of 60.000 km).

Oldsmobile 98 Custom Cruiser 1947

Unimog 1969

De Unimog was aanvankelijk bedoeld als langzaam rijdend landbouwvoertuig waarmee men op het land kon werken, en werktuigen kon aandrijven en transporteren. Ook kon de Unimog als auto worden gebruikt. Hij heeft een zeer hoge bodemvrijheid en een flexibel frame, en kan in zeer oneffen terrein rijden. Daarom wordt hij ook door verschillende legers gebruikt.
In de eerste jaren was de Unimog vooral een simpel voertuig, met een eenvoudige open cabine, voorzien van een linnen dak en nauwelijks enig comfort. Halverwege de jaren vijftig werd als alternatief een gesloten cabine leverbaar, waarmee de bestuurder ook bij slecht weer redelijk comfortabel kon werken. In 1963 werd het Unimog-programma naar boven uitgebreid met de 403, 406 en 416, naar keuze voorzien van een comfortabeler, gesloten cabine en uitgerust met een zescilinder dieselmotor, in plaats van de viercilinder (deze bleef bij de 403) die werd gebruikt in de eerste Unimog. De nieuwe serie bood een hoger treingewicht, meer nuttig laadvermogen en betere prestaties. Met een verlengd chassis werd dit type zelfs een volwaardige truck. In die hoedanigheid was de Unimog in de jaren zestig en zeventig populair als militair voertuig.

 M-923 A1 Big Foot

Deze middelzware vrachtwagen in de 5-tons klasse is representatief voor de huidige generatie van transportvoertuigen van het Amerikaanse leger en werd in het begin van de 80-er jaren in gebruik genomen.