Donderdag 23 Augustus

De Helikoptervlucht boven de Grand Canyon.

Vanmorgen om 6.30 uur opgestaan, om op tijd bij het vliegveld in Tusayan aan te komen.

Precies om 7.30 uur kwamen we hier aan, waar we eerst een filmpje over de veiligheidsinstructies te zien kregen. Daarna moesten we nog even wachten, werden er  kaartjes uitgedeeld met nummers erop en werden we naar de helikopter begeleid. Ik (Sandra) had kaartje nummer 1 en dat betekende dat ik naast de pilote mocht gaan zitten, fantastisch natuurlijk, met nog meer uitzicht, zowel vooruit als loodrecht naar beneden.

Rob en de kinderen zaten achterin met nog een echtpaar, verdeeld naar gewicht.

Klokslag 8.00 uur gingen we de lucht in en stegen we tot een paar honderd meter hoogte.

Het eerste stuk ging over het immense bos van pinetrees (het grootste pinetree gebied van Amerika), al snel daarna vlogen we over de Grand Canyon. We vlogen eerst over de North Rim, daarna over de East Rim en tenslotte over de South Rim en doorkruisten een aantal keren de Colorado river, die als een slagader door het hele gebied liep. Het was enorm indrukwekkend om van bovenaf in die diepe en grootste kloof ter wereld, behorend tot de 7 natural wonders, te kunnen kijken. Door de koptelefoon kregen we via de pilote de nodige informatie over de Grand Canyon, wat afgewisseld werd met achtergrondmuziek en met specifiek uitgekozen muziek van de Dire Straits (Brothers in Arms) en Zucchero (IL Volo), wat een kippenvel gevoel gaf. De vlucht duurde in totaal 45 minuten.

Na deze zeer indrukwekkende helikopterervaring vervolgden we onze route, met de langste rit van onze vakantie, namelijk van de Grand Canyon naar Palm Springs in California.

Onderweg kwamen we langs Bedrock, het plaatsje dat genoemd is naar, en nagemaakt is van  de tekenfilmserie de Flinstones. In het bijgelegen restaurant hebben we een uitgebreid ontbijt genomen. Daarna snel verder want we hadden nog heel wat uurtjes te gaan.

We kwamen ook nog, al vrij snel na Bedrock, bij het plaatsje Williams, waar nog een stukje van de oude Route 66 ligt. Dit stuk, puur uit nostalgie en vanwege historie bewaard gebleven stuk oude (snel)weg, hebben we nog even gereden. Het stelde eigenlijk niet meer zo veel voor. Je zag nog wat oude gebouwtjes, verder links en rechts wat oude troep, maar was toch wel leuk om nog even gezien te hebben.

Daarna weer verder, niet over de highway, maar weer over de byway, een scenic way, wat weer een enorm mooie route opleverde. We kwamen nu weer door bergen, waarbij weer veel geklommen en gedaald moest worden over enorme kronkelweggetjes, met een afgewisselde omgeving van uitgestrekte bossen en op een gegeven moment weer door woestijnvlakten met af en toe een reusachtige cactus.  

De temperatuur was hier ook weer enorm hoog en er was geen wolkje te bekennen. Na voor het eerst even fout gereden te hebben kwamen we in Palm Springs aan bij ons nieuwe hotel de Palmcourt Inn.

Na de spullen gauw in de kamer gezet te hebben zijn we eerst even lekker gaan zwemmen in het werkelijk mooie grote zwembad, omgeven door palmbomen en uitzicht op de bergen. Hier hebben we echt lekker even een paar uur gerelaxt om bij te komen van de langste autorit van onze reis. Er stond ook verder niks op het programma.

We hebben nog geprobeerd om alles wat we al in Word gezet hadden op het Web-log te zetten, maar de internet verbinding was erg slecht en viel elke keer weer uit. Dan morgen in Anaheim nogmaals proberen.

’s Avonds rond een uur of negen zijn we het centrum van Palm Springs doorgereden en hebben we nog heerlijk in een Mexicaans zaakje wat gegeten, wat weer erg lekker en gezellig was.

Grand Canyon

Vandaag stond op het programma de uitsmijter van al het natuurgeweld De Grand Canyon.

Voordat we hier naar toe reden, hadden we nog een hoogtepunt van Page te bezichtigen namelijk de Horseshoe Bend; een kronkeling van de Colorado rivier, die met zijn sterke stroming het vaste land met een enorme diepte heeft uitgesleten in de vorm van een hoefijzer, met in het midden een soort van uitstulping van het vaste land met reusachtige rotsen.

Gisteren waren we aan de bezichtiging hiervan niet meer toegekomen, maar het was het vroege opstaan hiervoor meer dan waard.

Het was overigens een korte route ernaar toe en vervolgens een wandeling van een kwartier om van het vlakke landschap in een keer in de diepte te kijken van de ravijn Horseshoe Bend.

Het was zo immens groot dat je meerdere foto’s moest maken om het geheel vast te leggen.

Hierna definitief de gang gezet naar de Grand Canyon.

Hierna bij een supergrote supermarkt nog wat broodjes ingeslagen en de koelbox weer helemaal gevuld met ijsblokjes en drank en definitief de gang gezet naar de Grand Canyon.

Om 13.00 uur reden we via de East entrance het park binnen en hadden we de eerste blik van de Canyon op de Desert View Point.

Vervolgens de hele East Rim afgereden en daar bij alle viewpoints even gestopt om van de prachtige vergezichten van de Grand Canyon te genieten. Vervolgens doorgereden naar de South Rim, waar we onze nieuwe accommodatie hebben opgezocht, de Maswik Lodge, op slechts 10 minuten lopen van de South Rim.

Daar hebben we de koffers uitgeladen en hebben daarna bij de receptie geinformeerd naar de mogelijkheid van een helikoptervlucht boven de Canyon.

Helaas zaten alle middagvluchten van maatschappij Papillon al volgeboekt en was de eerste mogelijkheid van de driekwartier durende Imperialtour de andere ochtend om 8 uur. Dit konden we gelukkig nog wel in ons reisschema inpassen, dus besloten we dit te doen.

Hierna van de receptie uit dus tien minuten gelopen tot aan de South Rim, waar  we vervolgens met de free shuttlebus de tocht langs de South Rim konden vervolgen. De bus stopte op verschillende plaatsen, bij speciaal daarvoor aangelegde viewpoints.

Zo hebben we alle viewpoints bekeken tot en met de laatste Hermits Rest. Van daaruit weer teruggereden met de shuttlebus naar Mohavepoint, waar we de geplande zonsondergang gezien hebben om !9.11 uur, bij overigens (de hele dag al) een strakblauwe lucht.

Om 20.00 uur waren we terug in ons hotel en hebben we in het restaurant van de Lodge wat gegeten. (spaghetti en Lasagna en de kinderen een Hot Dog).

We zijn daarna vroeg gaan slapen.

Page  -  Lake Powell

Vandaag stond de rit naar Page gepland. In Nederland hadden we al een excursie / tour geboekt naar de Upper Antelope Canyons, daardoor moesten we er alweer bijtijds uit.

In de supermarkt even wat broodjes gehaald en die op de veranda lekker opgegeten.

Om 7.45 uur Utah tijd reden we weg, maar al heel gauw in de staat Arizona aangekomen ging hier de klok weer een uur terug, wat dus wat tijdwinst opleverde.

Maar het bleek slechts drie uurtjes rijden te zijn en om 10.00 uur waren we al op de plaats van bestemming namelijk het Page Boy Motel, een motel zonder enige verdieping.

Wij hadden dus een kamer op de begane grond met een eigen terrasje met leuke zitjes in een mooi aangelegde tuin met uitzicht op het zwembad.

We hadden de koffers alleen maar even in onze kamer gezet en zijn gauw doorgereden naar het tourbureau van Caroline Ekis, waar de tourbusjes al klaar stonden om ons naar de Upper Antelope Canyon te brengen. De rit ernaar toe duurde een half uurtje, waarvan de tweede helft over onverharde wegen, die niet toegankelijk waren voor eigen auto’s. Een gids leidde ons door de Canyons, die het best te vergelijken zijn met een grot. De rotsen zijn van binnenuit uitgesleten, doordat deze sinds het ontstaan onderhevig zijn aan hevige stromingen (floods) van water en zand. Ook zijn daardoor gaten en spleten van bovenaf ontstaan waardoor de zon er doorheen kan schijnen. Hierdoor krijg je een speciaal kleureffect op en in de rotsen.

De gids wees ons precies de beste plaatsen aan waar je de mooiste foto’s kon maken, gebruik makend van net dat beetje zonlicht. Nou, we bleven foto’s maken, zo prachtig was het.

Na een uur gingen we weer met het busje terug en werden we weer bij het tourbureau afgezet.

Bij ons Motel aangekomen hebben we onze zwemspullen gepakt en zijn we naar Lake Powell gereden. Lake Powell is een prachtig meer, dat tussen de rotsen ligt van de Glenn Canyon, op de grens van Utah en Arizona. Het is ontstaan toen de Colorado Rivier de Glenn Canyon overstroomde na aanleg van een dam.

Eerst zijn we via de imposante Glenn Canyon dam naar het havenplaatsje Wahweap Marina gegaan, met een prachtig uitzicht over de haven en het meer Lake Powell.

Daarna zijn we het strandje op gaan zoeken van Lonely Rock en hebben daar een paar uur heerlijk gezwommen en lekker in de zon gelegen, echt heerlijk een paar uurtjes relaxen.

Het water was helder en heerlijk van temperatuur en met een wit zandstrandje wat geleidelijk in het meer afliep, was het uitermate geschikt om te zwemmen.

Bij terugkomst zijn de kinderen nog lekker in het zwembad gaan zwemmen en zijn wij Page gaan verkennen en meteen een restaurantje voor de avond uitgezocht.

In het begin van de avond hebben we een cowboyrestaurantje opgezocht, geheel in een old western stijl ingericht en wederom heerlijk en veel gegeten.

Na terugkomst hebben wij nog even op het terrasje van ons motel gezeten en een fles rose “koud gemaakt” en zijn de kinderen gaan slapen.

Monument Valley

Om 6.45 uur werden we gewekt door een harde kreet van Danny en we vroegen ons af wat er aan de hand was, bleek dat hij op de laptop het rechtstreekse verslag van de eerste competitiewedstrijd van Feyenoord tegen Utrecht zat te beluisteren en Luigi Bruins had net het eerste doelpunt gescoord. We waren wel allemaal meteen wakker en zijn er ook maar meteen uit gegaan om op het gemak te ontbijten.

Om 8.45 uur zaten we alweer in de auto richting Monument Valley.

Het was voor vandaag weer niet een al te lange rit en al gauw doemde de Monument Valley voor ons op.

Monument Valley is een decor van hoge plateaus en door wind uitgesleten rotsen, waar talloze westerns zijn gefilmd ( o.a met John Wane)

Dit is het gebied van de Navajo’s, dit zijn indianenvolkeren die dit gebied beheren en er hun eigen regels en wetten op na houden. Het zijn stugge en onsympathieke mensen en dat hadden we al gauw ondervonden. Mensen van weinig woorden, laat staan mensen voor een goed gesprek. Later in een restaurant hebben we ze nog aan het lachen proberen te maken door een vliegtuig na te doen toen ik het had over de Red Bull air races die hier dit jaar zijn gehouden.

We zijn eerst naar de Gouldings Campground gereden, waar we al konden inchecken.

Op deze campground stonden het merendeel tenten en campers. Er stonden slechts drie cabins op een rij en wij hadden de derde, een ontzettend leuk hutje met alles erop en eraan, keukentje, badkamertje en zelfs een zoldertje met een extra twee persoons bed, een veranda met tafel en banken en zelfs een tuinset inclusief bbq. Het had het meeste weg van een huifkar zonder wielen, we kregen daarbij een beetje het Pipo de clown gevoel.

Daarna door de omgeving gereden en we hebben een goede indruk gekregen door de Valleydrive te volgen vanaf het bezoekerscentrum. Het was een 27 kilometers lange onverharde weg die het gebied doorkruist. Dit hadden we eerst met een guided autotour willen doen, maar we kwamen er al gauw achter dat deze ongeveer dezelfde route volgden die we dus ook met onze eigen auto konden rijden. We bespaarden hiermee 165 dollar. Ook een tocht per paard behoorde hier tot de mogelijkheden, was leuk geweest en hadden we in de planning ook opgenomen, maar door de harde wind en het opstuivende zand (gevaar voor de contactlenzen) en de absurd hoge prijs (350 dollar ), dit toch maar niet gedaan.

Ook hebben we het indianenreservaat en enkele Hogans gezien.

Na de rit door het overigens prachtige gebied kwamen we rond 20.00 uur terug bij het bezoekerscentrum en hebben daar net als vele mensen van de zonsondergang genoten.

Toen het donker was zijn we terug gereden naar de campground en hebben we in het Gouldings Lodge Motel heerlijk op z’n indiaans gegeten (vooral de Taco’s waren hier voortreffelijk), maar ook de indianen van de bediening hier waren ook weer erg stug en chagrijnig.

Na terugkomst bij onze cabin hebben we nog lekker wat gedronken op onze veranda, omdat de temperatuur nog lekker aangenaam was en hebben we wederom genoten van de mooie onbewolkte sterrenhemel.

Dag 12: Moab
Overnachting Super 8

Een rustdag vol activiteiten in Moab

We stonden vanmorgen om 7.30 uur op en hebben in het hotel ontbeten. Het ontbijt bij dit motel was inclusief en bestond uit zelf geroosterde toast met boter en jam en verschillende soorten donuts. Heel simpel, maar toch zeker niet slecht.

Om 8.15 uur verzameld bij het tourburo, waar vandaan we met een bus langs de kronkelende Colorado River omhoog werden vervoerd naar het punt waar een tweetal achtpersoons rubberen roeiboten en een aantal tweepersoons kayaks te water werden gelaten. Hier kregen we eerst nog wat veiligheidsinstructies medegedeeld en werden de reddingsvesten aan een ieder uitgereikt.

De Colorado rivier blijkt namelijk een snelstromende rivier te zijn met verraderlijke onderwaartse stromingen en een aantal rapids (stroomversnellingen), die het varen met een kayak juist avontuurlijk maken.

Het was een drie uur durende vaartocht waarbij we afwisselend in de guided boot en dan weer in de kayaks zaten. Ook mochten we op sommige plaatsen zwemmen, waarbij je jezelf ook heerlijk met de stroom mee kon laten drijven. Het bleek een traditie te zijn om met de aanwezige boten onderling watergevechten te houden, dat was dus nu ook weer het geval, aangevoerd door een boot vol Spanjaarden werden we allen met behulp van de aanwezige emmers en waterpistolen kletsnat, maar door de hitte was dat juist een lekkere afkoeling en hebben er erg veel plezier aan beleefd. De rapids, met een stromingslevel 2 op een schaal van 6 (=  onbegaanbaar), bleken niet van dien aard om er trauma’s aan over te houden.

Rond 13.00 uur zijn we met de bus teruggebracht, waarna we tot 15.00 uur de tijd hadden om ons om te kleden en wat te eten.

We hadden weer heerlijke broodjes “gezond” gehaald bij Subway en bij het zwembad opgegeten. Om 15.00 uur startte de twee uur durende tour met de Hummer door het omliggende, ruige en speciaal daarvoor geschikte gebied, met enorm steile hellingen en afdalingen, tot wel 45 graden. Het was een enorme belevenis en we genoten er allen van. Af en toe mochten we even uitstappen en vertelde de gids ons wat over de omgeving op punten waar een mooi uitzicht was over het hele gebied rond Moab. Helaas mochten we niet zelf achter het stuur zitten, alleen dan wel even in stilstand voor een foto.

Na afloop hiervan keerden we terug in ons hotel om weer wat te relaxen bij het zwembad, daarbij hebben we met de laptop onze weblog weer even bijgewerkt en hebben we de status van onze koffer nog maar eens gecheckt, wat we meestal dagelijks doen. Eindelijk hadden we nu wel eens een nieuw berichtje gekregen maar dat was niet meer dan een ontvangstbevestiging van onze schriftelijk ingediende claim die we na 3 dagen, nog in San Francisco, verstuurd hadden. Helaas nog steeds geen koffer !

Om 18.00 uur zijn we het Nationale Park Arches gaan bezoeken, dit hadden we gisteren ook al gedaan maar toen regende en bliksemde het enorm en konden we er vanwege de vroege duisternis te weinig van zien, vandaar er nogmaals heen gegaan. Nu scheen het zonnetje lekker en was het haast onbewolkt.

Arches is niet zo’n groot park dus we hadden de hoogtepunten weer gauw gevonden, dit was o.a. Devils Garden, Balanced Rock, Park Avenue en top of the bill the Delicate Arch.

Ook hebben we nog gedeeltelijk de zonsondergang daar gezien.

’s Avonds heerlijk gegeten via een tip van de hummerguide bij McStiff’s, met o.a. een combinatiegerecht van sirloin, crablegs en shrimps.

Na het eten terug naar het hotel gegaan en gaan slapen.

per8

Bryce Canyon National Park en Moab

Vanmorgen inderdaad om 6.00 uur opgestaan, de kinderen in overleg met hun laten slapen en die lagen natuurlijk dan ook nog helemaal knock out.

We reden in het donker weg en helaas was het net als gisteravond weer erg bewolkt en had het vannacht ook nog eens behoorlijk geregend, gezien de kletsnatte wegen.

We begonnen te rijden tot aan het einde van het park, hebben daar op een van de mooie uitzichtlocaties rond 6.45 door de opklarende bewolking toch nog de zonsopgang gezien en die was echt fantastisch. Van daaruit verder teruggereden omdat alle uitzichtpunten aan de rechterkant lagen. We waren op dat moment de enigen die in het park waren, we kwamen niemand tegen behalve wat hertjes, langs de weg, die ik uiteraard wel even vastgelegd heb op de camera !

Bryce zelf was erg indrukwekkend met zijn mooie rode, gele en witgekleurde Hoodoos.

We hebben ook nog een gedeelte van de Bristlecone Loop Trail gelopen, een trail die door een woud van naaldbomen ging.

Hiervan teruggekeerd, vertrokken we om 9.30 uur voor een lange rit naar Moab, waar we weer eens 2 overnachtingen gereserveerd hadden staan. We hadden in een supermarkt nog wat broodjes gekocht en daarbij in de auto ontbeten.

We hebben niet voor de Highway 70 maar voor de Scenic Byway 12 gekozen, een veel mooiere weg, waarvan we wisten dat deze weg wel een uurtje langer in beslag zou nemen, maar het was echt een spectaculaire kronkelweg door de zeer afwisselende natuur en dus de moeite van het omrijden meer dan waard. We kwamen door kleine plaatsjes zoals Escalante, Boulder en ook nog het Capital Reef National Park, waarbij we nog enkele roofvogels gezien hebben (bewijs, ook op film !).

Om 16.00 uur kwamen we aan in Moab, een erg leuk en levendig plaatsje aan de Colorado rivier, met veel restaurantjes, winkeltjes en zaakjes waar de nodige activiteiten geboekt konden worden, waar Moab ook om bekend staat. Dat hadden we dan ook in onze planning opgenomen. Morgen hoefden we niet verder te trekken, maar de dag vullen met wat sportieve activiteiten.

Bij aankomst eerst weer even ingecheckt in Motel 8, waar we de gereserveerde extra ruime suitekamer toegewezen kregen. Direct hierna weer eerst even het zwembad opgezocht voor een heerlijke afkoeling, want de zon was weer volop aanwezig en de temperatuur in Moab was vergeleken met Bryce weer enorm gestegen. Sandra en ik gingen het plaatsje verkennen en zochten het Tag- a- Long buro op om de voor morgen geplande activiteiten te reserveren. We hadden in Nederland al een combinatiepakket uitgekozen van ’s morgens raften op de Colorado river en ’s middags een jeepsafari naar de verderop gelegen Canyonlands. Helaas ging de jeepsafari niet door omdat in het gebied waar ze zouden komen een deel van de wegen onbegaanbaar geworden was vanwege landslides. Ze zouden dan alleen maar over de gewone wegen gaan rijden, maar dan is de lol er al gauw van af. We hebben via een ander buro een alternatief kunnen boeken, en wel ’s morgens raften en ’s middags een 2 uur durende rit door een het ruige berggebied met een Hummer, de favoriete auto van Danny. De kinderen wisten natuurlijk nog niet wat hun te wachten stond. Na deze reservering hebben we de jongens weer opgehaald en zijn we naar een gezellig zaakje gegaan om daar te eten.

Na afloop weer lekker met een volle maag de hotelkamer opgezocht en weer als een blok in slaap gevallen.   

The Zion Narrow Trail

Vanmorgen heel vroeg opgestaan omdat we de geplande Narrow trail zouden gaan lopen.

Iedereen had toch wel moeite om zijn bed uit te komen, maar om 7.45 uur zaten we aan de Bumbleberry pancakes, de specialiteit van het huis.

We hebben eerst voor de kinderen speciale hike schoenen, sokken, en stokken gehuurd, evenals een waterdichte tas om de spullen zoals camera etc. droog te houden, want die heb je wel nodig voor deze hike, waarbij de snel stromende Virgin river upstream bewandeld wordt.

Daarna met de shuttle weer naar boven en kon het avontuur door de Virgin river, over keien en dieptes oplopend tot 1 meter, met narrow doorgangen tussen de steile rotswanden beginnen. Zo moe als de kinderen hiervoor nog waren, zo wakker waren ze nu weer.

We hebben in totaal zo’n 4 uur gelopen en zijn halverwege de hike gekomen, maar moesten helaas weer terugkeren vanwege de volgende geplande rit naar Bryce Canyon.

Ook waren we gewaarschuwd voor een mogelijk naderende onweersbui met kans op floods (dan stijgt het water ineens heel erg door de regenval en kan je meegesleurd worden als je niet tijdig je heil zoekt).

Om 14.00 waren we terug en zagen we inderdaad een enorme donkere lucht aan komen met een enkele bliksemflits. In de auto gestapt en richting Bryce gereden, onderweg voor het eerst regen gehad en het bleef constant bewolkt. Maar NP Zion is voor ons een topper die met stip op 1 gekomen is wat betreft beauty en beleving.

Eind van de middag kwamen we bij de Bryce View Lodge aan met een kamer op de eerste verdieping. De kinderen zijn meteen het binnenzwembad op gaan zoeken en wij hebben een beetje rondgelopen en vast kaartjes gekocht voor de Rodeo die om 19.00 uur zou beginnen.

Het was leuk om zo’n rodeo eens in het echt mee te maken, met de stieren en paarden, die de cowboys met wilde sprongen van hun rug af probeerden te gooien, evenals het lassowerpen,  maar met een alleen maar toeristen op de tribunes en een dosis Amerikaanse humor erbij, was het toch allemaal wel erg commercieel.

Daarna hebben we in het aangrenzende Ruby’s Inn van het cowboybuffet gebruik gemaakt, uiteraard weer compleet met steaks, hamburgers, fried chicken en spare ribs. Daarna gaan slapen want we willen morgenochtend vroeg de zonsopgang in Bryce Canyon meemaken en de hoogtepunten van dit park bewonderen.

Bye Bye LAS VEGAS and Hello Zion 

We vertrokken uit de hectiek van het 24 uurs leven van Las Vegas met nog en laatste blik op de Strip. Danny is vastbesloten om hier nog een keer als prof pokerspeler terug te komen, want hij mocht nu zelfs niet eens in het casino toekijken, maar alleen er doorheen lopen.

Net even buiten het centrum van Las Vegas gingen we nog even de weg af om nog een outlet store te bezoeken, om toch nog wat kleding voor Jordy te kopen.

Daarna ging de cruise control weer aan richting Zion, opnieuw een schitterende weg. Onderweg nog even gestopt voor een take away menu en gelijk weer doorgereden om niet meer tijd te verliezen.

In de middag arriveerden we bij ons nieuwe onderkomen de Bumbleberry Inn Motel, bestaande uit 2 verdiepingen, met voor ons een kamer op de begane grond, met een prachtig uitzicht op de roodgekleurde gebergten die begroeid waren met bomen en struiken met uiteenlopende kleuren groen, dat tezamen een mooi contrast vormden.

We hebben eerst maar eens een lekkere duik genomen in het door de zon opgewarmde zwembadwater, want daar waren wel weer aan toe.

Rond een uur of zes zijn we met de verplichte free shuttle bus (want auto’s zijn in dit park niet toegestaan) de 90 minuten durende sightseeing tour gedaan, af en toe uitgestapt om wat foto’s te maken, makkelijk omdat de shuttlebusjes om de 10 minuten voorbij reden. Ook nog even een korte hike gedaan van een half uurtje.

Toen het donker begon te worden verlieten we het park en zagen we op de weg terug naar ons motel een leuk restaurantje waar we weer lekker (steak) hebben gegeten.

Daarna gaan slapen. 

Dag 2 in Las Vegas.

Vandaag stond gelukkig nog een dag Vegas op het programma, want we hadden lang nog niet alles gezien en gedaan.

Vannacht echt heerlijk geslapen, maar toch waren we weer vrij vroeg wakker en dus mooi de tijd om het web-log weer bij te werken en weer wat reacties te lezen.(is ontzettend leuk, blijf dit vooral doen !!).

Om 9.15 uur naar het zwembad gegaan, lekker gezwommen en wat in de zon gelegen. Daarna rond 11.30 uur hebben we een uitgebreid brunchbuffet gehad in een van de vele restaurants van het hotel. Vervolgens opnieuw een gedeelte van de strip afgelopen om nog een aantal bezienswaardigheden van ons “to do in Las Vegas” lijstje te bekijken.

Later in de middag hebben we de tijd genomen om een paar outlet stores op te zoeken net even buiten het centrum. Daar wat kleding gekocht, met name gekeken voor Jordy, die echt wat nodig had, maar uiteindelijk ook nog wat andere dingen gekocht, omdat het gewoon stukken voordeliger is, zeker nog eens met die gunstige dollarkoers (1,38).

Toen we hiervan terugkwamen gingen we ons bij het volgende hotel inchecken, hotel  “Excalibur”, een hotel in de vorm van een kasteel. Dit keer een kamer op de 25^e verdieping met nu wel een mooi uitzicht op de strip, wat vooral ‘s avonds natuurlijk geweldig was.

We gingen ons hotel verkennen en zochten een restaurant op, wederom ontzettend veel keus van snelle snack tot exclusief. De ober deed overdreven z’n best om een behoorlijke tip binnen te krijgen. Daarna de omliggende megahotels bekeken, waaronder New York, waar we rond middernacht een ritje met de rollercoaster maakten en in volle vaart naar beneden raasden. Uiteindelijk toch ook nog een gokje gewaagd aan de black jack tafel, maar het geluk was niet aan onze zijde.  

VIVA LAS VEGAS…..

We hebben goed kunnen slapen ondanks en dankzij de op volle toeren draaiende airconditioning. Om 07.30 uur opgestaan en om ongeveer 9 uur vertrokken.

We vervolgden onze reis door Death Valley en zochten nog een aantal hoogtepunten op, waaronder de Golden Canyon,  Artist Drive, Artist Palet, de Natural Bridge, Devil’s Course en ten slotte Bad Water, het laagste en heetste punt, waar we ook nog eens om 12.00 uur op het heetst van de dag waren. Bezienswaardigheden die stuk voor stuk de moeite waard waren, vanwege o.a. de mooie kleuren in de gesteenten. Hierna vertrokken we dan echt richting Las Vegas, een nieuw hoogtepunt met name ook voor de kinderen, die hier al lang naar uit zaten te kijken.

Rond een uur of vier kwamen we de bekende strip Las Vegas Boulevard binnengereden. Eerst maar gelijk de hele strip tot aan het eind toe afgereden, waarna we vervolgens ons hotel op gingen zoeken, hotel Flamingo, midden op -  en ongeveer in het midden van de strip, direct tegenover Hotel Ceasar’s Palace. We kregen kamernummer 10003, op de tiende verdieping met een uitzicht op de prachtig aangelegde tuinen en zwembad. Eerst wilden we gaan zwemmen, maar wilden ook gelijk de strip aflopen, dat laatste deden we. We liepen langs de vele hotels en bij en aantal namen we ook een kijkje binnen in de lobby en uiteraard de gigantisch grote casino’s. Zo liepen we heel wat af, aten we snel even tussendoor bij Denny’s om maar meteen weer door te kunnen gaan, want we wilden zo veel mogelijk zien. Zo kwamen we laat in onze hotelkamer terug waar we als een bom in slaap vielen.

Na het ontbijt vertrokken we om 9 uur richting Death Valley. We reden over de Tioga road richting de Tiogapass en lieten Yosemite National Parc achter ons. Het was een schitterende route, zelfs buiten de verbeelding die we vooraf hadden. De afwisseling van de vele vergezichten, stromende riviertjes, schitterende meren, langs ravijnen en gebergtes in allerlei gedaantes en kleurschakeringen, was werkelijk fantastisch.

In Lone pine even gestopt bij restaurantje Mt. Whitney, waar allerlei prenten van cowboyhelden aan de muur hingen. Daar was voor ons de hernieuwde kennismaking met de BLT, die we 16 jaar geleden tijdens ons verblijf in New Jersey voor het eerst hadden gegeten. Die smaakte weer ouderwets lekker, Danny nam er ook een en Jordy hield het bij een big hamburger.

We verlieten Lone Pine en sloegen van de doorgaande weg linksaf richting Death Valley. Het verkeer op de weg werd ineens een stuk minder druk, je kon het aantal auto’s op deze weg op een hand tellen. Soms leek het wel of wij de enige waren die hierheen gingen, de rest ging allemaal rechtdoor.

Het was het begin van een lange weg met wederom veel wisselende vergezichten.

Onderweg een aantal keren gestopt waaronder ook even bij Stovewell Pipes, een complex waar je kan overnachten. Bij het uitstappen voelden we pas hoe zinderend heet het was, de temperatuur gaf 48 graden Celcius aan en het was op dat moment toch al half zes in de namiddag en nog in de schaduw ook !

Om 19.30 uur kwamen we uiteindelijk bij ons resort de Furnace Creek Ranch aan, we waren zeker niet de enigen, waardoor het inchecken lang duurde, in de tussentijd hadden de kinderen vast een duik in het zwembad genomen.

Toch waren we nog net op tijd om de zonsondergang bij Zabrisky’s Point te zien.

Na dit gezien te hebben gingen we ons appartement opzoeken en de koffers uitladen.

Daarna met z’n vieren heerlijk gezwommen in het warme zwembadwater onder een fonkelende sterrenhemel. De hitte buiten was nog steeds enorm, nog eens versterkt door een behoorlijke straffe wind die als een hete fohn aanvoelde. Heerlijk gegeten in het steakhouse en daarna gaan slapen.

Dag 5: Yosemite
Overnachting: Camp Curry Canvas

BEAR BEAR BEAR…….

Midden in de nacht rond een uur of vier, schrokken we wakker van schreeuwende en lawaaimakende mensen, we vroegen ons af of er inderdaad een beer in de omgeving was.

De volgende morgen bleek dat er inderdaad een moeder beer met twee kleintjes een vuilnisbak gesloopt hadden. We spraken de mensen die het van dichtbij gezien en gehoord hadden en in angst om hulp geschreeuwd hadden . . .  bear, bear, bear. De schrik zat er toen toch wel een behoorlijk beetje in.

Om 07.15 uur zaten we al aan het ontbijtbuffet, met weer meer dan genoeg keus.

Daarna in onze auto gestapt en richting Glacier Point gereden, onderweg kwamen we de Bridalvail Fall tegen, waar we even uitgestapt zijn. Je kon inderdaad zien dat het hoog zomer is want er kwam maar weinig water naar beneden.

De volgende stop was Taft Point en Sentinel Dome, waar we een keuze moesten maken.

We besloten de Sentinel Dome trail te doen van 1 mile, het was een mooie route er naar toe.

Op een gegeven moment hoorden we een geluid rechts van ons uit de bosjes komen en stonden we op slechts zo’n 35 meter afstand oog in oog met een volwassen zwarte beer !

We schrokken enorm en liepen snel verder zonder te rennen, gelukkig kwam hij niet onze kant op. Achteraf vonden we het wel jammer dat we geen foto gemaakt hadden, maar op dat moment denk je maar aan een ding : wegwezen, veiligheid staat voorop !

Bij de Sentinel Dome aangekomen hadden we een prachtig uitzicht op alle gebergtes in deze omgeving. Daarna weer teruggewandeld en gingen we verder op weg naar Glacier Point, hier was het aardig druk, vanwege zijn prachtige panorama uitzicht, waarbij je alle bekende hoogtepunten van gebergtes, waaronder El Capitane en de Halfdome, watervallen en de Yosemite valley in een keer tegelijk kunt bewonderen.

Na Glacier Point zijn we naar de Mariposa Grove gereden, omdat dit al een aardig eindje op onze route lag. Dit is het gebied waar de reuzenbomen, de Sequoias staan. Hier aangekomen was het behoorlijk druk, ook omdat het weekend is en veel Amerikanen hier dan een uitstapje naar maken. We hebben hier een rondtour met een treintje gedaan, omdat juist de Upper Grove de meeste en bijzondere Sequoa’s heeft. Ze zijn enorm kolossaal en we zagen veel verschillende soorten, waarvan sommigen een eigen naam gekregen hadden. Er was er zelfs een bij waarbij je met een auto doorheen zou kunnen rijden.

Op de terugweg kwamen we bij nog een uitzichtpunt namelijk de TunnelView, met uitzicht op Yosemite Valley. Het was inmiddels al 18:30 en zijn we in de village weer wat gaan eten. Daarna naar de tent terug en lekker vroeg gaan slapen, omdat we voor morgen een lange reis voor de boeg hebben.

Dag 4: Yosemite National Park
Overnachting in Curry village canvas

Op weg naar Yosemite ….

We vertrokken wat later dan gepland, dit in verband met de noodzakelijke telefonische en schriftelijke beslommeringen van de nog steeds niet binnengekomen koffer.

We verlieten San Francisco via het onderdek van de Bay Bridge en zaten al snel op de goede weg. Het was een wat eenzijdige weg en hebben nog even in een file gestaan, maar al gauw werd de route afwisselend en steeds mooier en mooier.

Om 17.00 uur reden we Yosemite National Park binnen, hier hebben we meteen de Annual  National Park Pass gekocht. (Deze pas geeft toegang tot de meeste nationale parken in Amerika). Het eerste wat voor ons opdoemde was El Capitane, de bekende reusachtige massieve rotsformatie.

We reden door naar Yosemite Valley, waar we incheckten voor onze kampeerplaats Curry Village Canvas, een tent met niet meer dan 4 bedden erin, midden in de natuur omgeven door bossen en steile gebergtes. We werden bij de receptie gewaarschuwd voor eventuele beren in het gebied, ja we moesten er zelfs een formulier met de gevaren ervan ondertekenen en moesten we alle etenswaren en spullen die een geur hadden, zelfs tandpasta uit de auto en tent halen en in een metalen bearlocker plaatsen.

We hebben hier in het restaurant bij de village heerlijk gegeten, een echt Amerikaans buffet met enorm veel keus. Daarna begon het al goed donker en frisser te worden en besloten we bijtijds naar bed te gaan.

Dag 3: San Fransisco
Overnachting: Grant Hotel

Onze laatste volle dag in San Francisco

Vandaag stond op het programma dat we fietsen zouden gaan huren om over de Golden Gate Bridge te fietsen naar Sausalito, maar omdat we gisteren al met de rondtour op de Golden Gate Bridge waren geweest, besloten we toch maar om andere bezienswaardigheden in SF te bezichtigen.

We brachten wandelend een bezoek aan het vlakbij ons hotel gelegen Chinatown en daarna ook Little Italy, waar we op een terras een heerlijke capuccino hebben gedronken.

Daarna door gewandeld naar Pier 31, waar we de van te voren geboekte tickets van Alcatraz moesten ophalen. Het was maar goed dat we ze vanuit Nederland gereserveerd hadden want alle kaartjes waren voor de gehele dag “SOLD OUT”.

We hadden nog een klein uurtje voordat we moesten inboarden, ondertussen nog weer een gezellig rondje Pier 39 gedaan en een broodje hotdog gegeten. Er lag op dat moment een enorm cruiseschip aangemeerd.

Om 13.45 vertrokken we met de ferry richting Alcatraz, de beruchte gevangenis waar de film met Clint Eastwood werd opgenomen (Escape from Alcatraz), die we het afgelopen weekend nog speciaal daarvoor gehuurd en gezien hadden. We zagen de voorlichtingsfilm en deden de audiotour, een rondleiding door het gehele complex met koptelefoon met een in het nederlands gesproken vertaling. Het was heel indrukwekkend.

Om 17.00 uur vertrok de ferry weer richting San Francisco, waar we een prachtig uitzicht op de skyline en natuurlijk ook weer de Golden Gate Bridge hadden. Daarna een taxi genomen om bijtijds de huurauto op te halen. Het was gelukkig toch niet druk, waren de papieren en overdracht snel geregeld en konden we beginnen met onze eerste rit met de Dodge Caravan, een 7 persoons minivan (in plaats van de in Nederland gereserveerde Chevrolet Uplander), maar wat een bak zeg !!

We hebben meteen een rit door het drukke centrum gereden om de auto uit te proberen, we hebben ook maar meteen de beroemdste, steilste en bochtigste weg gereden de Lombard street.

Nadat we de auto in de parkeergarage gezet hadden zijn we naar Fisherman’s Wharf gegaan, bekend vanwege z’n vele winkeltjes en visrestaurantjes, waar we heerlijk verse vis hebben gegeten.

Dit was onze laatste dag San Francisco en morgen trekken we verder richting Yosemite.

Dag 2: San Francisco
Overnachting: Grant Hotel

Onze vakantie naar Amerika heeft zijn 2^e dag bereikt.

We waren vanmorgen allemaal lekker vroeg wakker,om een uur of 5, even het verslag op het web gezet en om 7 uur zaten we aan het gratis ontbijt.

Dit viel zeker niet tegen, croissantjes,koffiebroodjes,muffins en donuts en verder thee of koffie.

Nog even gecheckt of de koffer al gevonden was,maar helaas nog steeds niets.

We maken ons nu toch wel een beetje zorgen.

Om 8 uur begon onze wandeling,via het financial district met alle hoge gebouwen,liepen we naar de pieren. Op gegeven moment mooi uitzicht op de Bay Bridge .

Het weer was trouwens niet zo lekker,bewolkt en vrij fris.

We kwamen al vroeg bij pier 39 aan maar daar was nog weinig leven,dus eigenlijk viel het een beetje tegen.Wel nog erg moeten lachen om de zeeleeuwen die met honderden bijelkaar lagen en een lawaai dat ze af en toe maken!

Na een lekkere bak koffie besloten om een rondrit met een mecanical cabelkar te maken,deze rondrit duurde twee en een half uur en was echt de moeite waard.

We zagen alle beroemde plekjes van San Francisco.

Bij de Golden Gate Bridge mochten we er een half uurtje uit, en hebben we een gedeelte van de brug gelopen

Natuurlijk lag de brug weer gedeeltelijk in de mist.

Toen we terug kwamen van de toer hebben we heerlijk gegeten in het bekende Hard Rock Cafe.

Giga Burgers en heerlijke Spare Ribs , met Kip en een tenderloin. Na het eten toch weer pier 39 gelopen was nu heel wat drukker geworden en het werd gelukkig ook wat warmer

Daarna weer wat gewandeld en kwamen we onverwachts bij de Coit Tower terecht,hier naar boven gegaan met de lift en het mooie uitzicht bekeken

Daarna zijn we naar het hotel gegaan ,en zijn de kinderen weer gaan slapen want die waren weer doodmoe.

Rob en ik zijn nog even wat rondgelopen langs de grote dure winkels maar deze waren net gesloten

Nog even wat gedronken en naar het hotel terug gegaan, daar nog wat dingetjes geregeld en naar bed gegaan .

Weer een fantastische dag gehad.

Onze vakantie naar Amerika is vandaag begonnen.

De wekker liep om 5 uur af,was toch wel erg vroeg, maar dat kon de pret niet drukken.

Marian was er goed op tijd en om ongeveer half 7 vertrokken we met de auto richting Centraal Station.

De trein vertrok precies op tijd om 7 uur,en om 7.45 uur waren we al op Schiphol.

Het inchecken verliep snel en voorspoedig, dus we hadden nog genoeg tijd om wat te shoppen en een lekker broodje te eten.

Onze vlucht naar Chicago had wel wat vertraging van ongeveer een half uur,dus we gingen om 11.40 uur Nederlandse tijd  de lucht in.

De vlucht vloog om met de ruime keuze aan films  en om 12.50 uur Amerikaanse tijd landen we op Chicago.

Daarna weer door de douane ( wat een chagrijnen zijn dat zeg!) ,daarna de koffers ophalen dit heeft ons een uur gekost, Vervolgens nog een keer je bagage controleren,schoenen moesten uit ,riemen af , de laptop werd uit de tas gehaald.Maar uiteindelijk toch nog alles op tijd gehaald en konden we weer verder.Hier de eerste Starbuck gezien en natuurlijk een lekkere Frapucino caramel besteld.

Om 15.00 uur ging onze vervolgvlucht naar San Fransisco, met een vertraging van een half uurtje en om 17.30 uur Californische tijd ( weer 2 uur erbij ) landden we op San Fransisco airport.

Het was alleen nog een kwestie van koffers ophalen en dan met een taxi naar het Grant Hotel,alleen verliep het wat anders want er kwamen maar 3 koffers in plaats van vier.

Doorgegeven bij Bagage claim,die konden op dit moment ook niet zoveel, dus wat papieren invullen en maar hopen dat hij morgen bij het hotel afgeleverd wordt.

Met de taxi naar het hotel( die man was erg spraakzaam) spullen in de kamer gezet.

Daarna nog even wat gegeten bij een Pizzeria en om 21 uur ging het licht bij iedereen uit!