Sint-Niklaas - Oostvoorne

Pâturages de la Kys  Adres: Kys 47, 3791 Remersdaal   Accommodatie: hoeve-toerisme. Van de toeristische dienst kreeg de accommodatie vier klaverjes toegekend. Het zijn ruime appartementen met alles erop en eraan.  Hoe te bereiken?: vanuit Antwerpen neem je de  E313. In de omgeving van Luik  neem je de E40 (richting Aachen Verviers Maastricht). Daarna g je richting Trèves Spa Verviers Battice). In de omgeving van Verviers ga je richting Battice (opgelet: uitrit ligt onmiddellijk in bocht). In de omgeving van Battice neem je de uitrit naar Aubel. Je rijdt door het centrum van Aubel. Boven de helling dwars je een grote baan. Na enkele honderden meters kom je op een kleiner kruispunt. Rechts gaat het naar het centrum van Remersdaal. Wij nemen links, richting Sint-Pietersvoeren. In het bos neem je het eerste weggetje naar links. Na enkele honderden meters ben je op uw eindbestemming. Bron route: knooppuntenkaart Zuid-Limburg.

Voor ons vijfdaags verblijf in de Voerstreek lieten we ons oog vallen op een van de kleinere dorpen in de Voerstreek: Remersdaal. Het dorp is niet meer dan een lange straat en ligt geprangd tussen het Waalse dorpje Aubel en de Nederlandse grens. Het telt 400 inwoners. De huizen liggen verspreid tussen de uitgestrekte weiden van het land van Herve.
Het is de meest verfranste gemeente van de Voer en de enige gemeente in de Voer waar de eucharistievieringen nog in het frans worden opgedragen.
Verscholen in het woud ligt Pâturages de la Kys. Een landbouwer heeft daar zijn gebouwen omgevormd tot ruime appartementen. Het is een paradijs voor kinderen. Ze kunnen er spelen en ravotten zonder het gevaar om onder een auto terecht te komen. Het gebouw ligt immers aan het einde van een doodlopende straat. Door een gewezen ziekte heeft de boer des huizes zijn landbouwactiviteiten ingeperkt. Hij houdt nu nog alleen koeien voor de vleesproductie.
Pâturages de la Kys is de ideale uitvalsbasis voor wandel-, fiets- en autotochten. Op onze eerste dag werd de omgeving verkend. We kwamen in een onooglijk  klein dorpje terecht. Het leek wel Bokrijk. Het eentje vakwerkhuisje verdringt er het andere (zie foto's).
Vanuit Pâturages de la Kys is Maastricht met de fiets makkelijk te bereiken. Het ligt op zo 'n 25 km rijden van Remersdaal. Je rijdt door het bos en slaat rechtsaf. Op de N648 ga je linksaf, richting De Plank. Op een heuvelachtig parcours rijd je eerst enkele kilometers op de rijbaan. Eens je op Nederlands grondgebied bent, dwars je de rijweg en ligt een vrijliggend fietspad naar u te lonken. Je blijft het fietspad volgen tot op een T-splitsing. Je dwarst de N278 om aan de overzijde links naar Maastricht te rijden via Margraten en Cadier en Keer. De laatste kilometers gaat het sterk bergaf en voor je het weet rijd je Maastricht binnen. 
Maastricht heeft heel wat te bieden. Voor de kooplustigen zijn iedere eerste zondag van de maand de winkels open. We beperkten ons tot een bezoekje aan het sfeervolle Vrijthof met de Sint-Janskerk en de Onze-Lieve-Vrouwe Basiliek. 
Daarna zochten we de Maas op en rijden over de brug en slaan onmiddellijk rechtsaf. Via knooppunten 02, 04, 75, 74, 78 rijden we in Mesch België opnieuw binnen. Als we 's Gravenvoeren bereiken, komt de klimgeit in ons boven. Na in Sint-Martensvoeren nog wat bijgetankt te hebben, vatten we de laatste kilometers naar Remersdaal aan en die zijn de moeite waard. Het wordt puffen, zweten, hijgen, vloeken geblazen. Het gaat steeds in stijgende lijn tot in het bos waar we rechts inslaan en zo opnieuw Pâturages de la Kys bereiken.  

Aa-valleiroute  Afstand: 53 km  Start: CC De Wouwer, Kloosterstraat, Ravels  Bewegwijzering: uitstekend  Traject: goed berijdbare betonnen landbouwwegen en    verharde boswegels.  Aanrader: de terrasjes rond het dorpsplein  van Hilvarenbeek.

We gaan van start aan het cultureel centrum De Wouwer. In een mum van tijd zitten we in de natuur. Het eerste wat opvalt: aan rustplaatsen is er geen gebrek. Zelfs hier en daar staat een mobiel toilet opgesteld. Na ongeveer zes km komen we aan het Kapelleke van de Mosdijk. De kapel kreeg zijn huidige vorm in 1960. Uit dankbaarheid voor het redden van zijn nicht uit een waterput, bouwde een missiepater hier een kapel. De plek werd door Het Nieuwsblad in de categorie ,,Kerken en Kapellen" trouwens uitgeroepen tot mooiste plekje van Vlaanderen.
Langs rustige landbouwwegen rijden we nu van het ene groene plekje naar het andere. Voor we de Nederlandse grens overschrijden, rijden we in Poppel opnieuw een gebedshuis voorbij. 1735 staat boven de toegangsdeur. In dat jaar werd in Poppel een heiligschennende diefstal gepleegd. Op de plaats waar de hosties werden gevonden, bouwden de gelovigen een kapel.
Eens we de grens over zijn, doemt in de verte de majestueuze toren van de Hilvarenbeekse Petruskerk op. Op het beschermde dorpsplein is het echt genieten.
Via Esbeek bereiken we een prachtig stukje natuur: Landgoed De Utrecht. Het gebied is zo 'n 2700 hectare groot. Levensverzekeringsmaatschappij De Utrecht ontgon het heidegebied. De monumentale brandtoren met houtvesterswoning is er nog een stille getuige van.
Via De Mierden en Reusel bereiken we het kanaal Antwerpen-Turnhout. Na enkele kilometers langs het kanaal gereden te hebben, gaat het door het bos terug naar ons beginpunt.
Deze tocht is beslist een aanrader en wat ons betreft eentje om terug te zien.

 

Krekendalroute toont  mooie plekjes     Afstand: 45,5 km    Start: Stadhuis Diksmuide    Parcours: licht glooiend, goed berijdbare wegen    Bewegwijzering: in de buurt van Koekelare    ontbreekt bordje door werkzaamheden.    Op het einde van de tocht ligt bordje tegen de vlakte.    Bron: fietskaart en gids van West-Vlaanderen,    uitgegeven door Het Nieuwsblad

We gaan van start aan het stadhuis van Diksmuide. De stad was tijdens de eerste wereldoorlog één van de frontsteden en werd bijna helemaal vernield. Vanaf 1919 verrees Diksmuide stap voor stap uit het puin. Als we met ons gezicht naar het stadhuis staan gaan we naar rechts om na enkele meters links in te slaan. Tot in Koekelare is er een zeer duidelijke bewegwijzering. In het dorp van Koekelare is er blijkbaar een bordje verdwenen door werkzaamheden. Op de T-splitsing gaat het naar rechts om even verder links in te slaan. Zo komen we in het centrum van Koekelare. De route leidt ons door het fraai gemeentelijk park. Vanaf nu worden onze klimtalenten nog eens getest. Je moet niet bepaald een berggeit zijn, maar enige conditie is nuttig. Via Emielshoek en Ruidenberg, waar je een mooi panoramisch zicht hebt, bereiken we Kortemark of de molengemeente. Op een boogscheut van elkaar rijden we achtereenvolgens langs de Koutermolen, Wullepitmolen en Couchezmolen. De Koutermolen is waarschijnlijk de oudste van de drie. In geschriften uit begin vijftiende eeuw is er voor het eerst sprake van. De wullepitmolen dateert uit de 17de eeuw. Hij werd in 1923 van Zerkegem naar Zarren overgebracht. De couchezmolen is de jongste van het drietal. Met zijn zeven zolders is hij een van de hoogste molens in België.
In Zarren rijen we via Houthulst en Klerken terug naar onze startplaats.

Voor onze knooppuntenfietstocht lieten we ons oog vallen op het eiland Walcheren. We hebben het ons niet beklaagd. Deze 66 km-lange tocht leidt ons door enkele prachtige natuurgebieden en lieflijke, maar soms drukke, dorpjes. Deze route staat met stip genoteerd  in onze fietsagenda. Een echte aanrader. 
Wie vanuit Vlaanderen naar Vlissingen wil, kan ofwel de Westerscheldetunnel nemen of gebruik maken van het voetveer Breskens-Vlissingen. We kozen voor het laatste.  Kostprijs voor twee personen en fiets: 10,50 euro.
Vanaf het veer volgen we de Valkenisseroute en gaan te voet over het sluizencomplex. We rijden de Boulevard af en passeren het standbeeld van Michiel de Ruyter. Hij werd begin de zeventiende eeuw in Vlissingen geboren en is een van de grootste zeehelden uit de Nederlandse geschiedenis. Op de Oostzee nam hij deel aan diverse zeeslagen. Even verder rijden we langs de Gevangentoren. Aan het einde van de boulevard gaan we linksaf. Aan de verkeerslichten gaat het opnieuw linksaf de burgemeester van Woelderenlaan. Na 100 meter gaan we linksaf, richting Dishoek. We rijden nu door Zwanenburg. Let op het reigersnest op de rechteroever van de waterplas.
Op het einde van het fietspad slaan we rechtsaf en fietsen kilometerslang aan de voet van de duinen. Op weg naar Zoutelande mag je niet vergeten af en toe eens het luchtruim af te speuren. Met een beetje geluk zie je enkele paranthespringers sierlijk door het zwerk zweven. Op weg naar knooppunt 10 fietsen we door Westkapelle. Op 3 oktober 1944 brak hier de hel los. Britse Lancaster-bommenwerpers wierpen een lading bommen op de Westkapelse zeedijk en sloegen een bres van 150 meter. Het zeewater stroomde het binnenland in. Enkele weken later werd het manoeuvre herhaald op het oostelijk gedeelte van het dorp. Op 1 november drongen de Schotten door het dijkgat het dorp binnen. Westkapelle was bevrijd. Die evacuatie eiste wel een zware tol. Tweehonderd mensen vonden de dood en honderden huizen werden verwoest. De troepen slaagden in hun opzet: de Atlantik-wall te doorbreken en de Duitsers te verdrijven van de Schelde-oevers.
Het volgend dorpje die we tegenkomen is Domburg. Bij zonnig weer kan het er enorm druk zijn. Aan de rand van het dorp ligt De Manteling. Het houtgewas moest noordwest Walcheren beschermen tegen de koude zeewinden, vandaar de naam.
Langs Oostkapelle en Vrouwenpolder rijden we naar het wondermooie Veere. Links en rechts worden hier krampachtige pogingen ondernomen om de sfeer van vroeger op te roepen. Het loont de moeite om hier uw picknickmand aan te spreken en u te nestelen op de rustbanken aan de boorden van het meer.
Langs een mooi fietspad en enkele knooppunten belanden  we via Arnemuiden en een heel sliert dorpjes aan het fort van Rammekens. Het fort werd gebouwd halverwege de 16de eeuw en kende een rijke geschiedenis. Het fort had als doel om de vaarweg tussen Middelburg en Arnemuiden te beschermen. Later werd het omgebouwd tot een hospitaal voor zieke manschappen. Midden de negentiende eeuw verloor het zijn nut. Mede door het omliggende natuurgebied is en blijft het een toeristische trekpleister.
Na 66 km komt Vlissingen en het einde van een prachtige tocht in zicht.
Rondom Walcheren is een aanrader voor al diegenen die van natuur houden. Ons zien ze in ieder geval nog terug.

Milde voorjaarstemperaturen lokten ons naar het noordoosten van de provincie Antwerpen. Aan de Nederlandse grens op een boogscheut van Tilburg ligt Ravels. Onze startplaats ligt onder de brug over het kanaal Dessel-Schoten. Aan kp 32 gaan we richting kp 2. We volgen het kanaal zo een vijftal km. Aan kp 1 verlaten we het water en gaan richting Bels lijntje. Deze oude spoorwegbedding vormde de verbinding tussen Tilburg en Turnhout en werd uitgebaat door Grand Central Belge. Vandaar de benaming.
Aan knooppunt 7 belanden we in het park van Carons Hofke en de Ark van Noah. Respecteer de beelden. Ze zijn met veel geduld en liefde gemaakt door de personeelsleden. Midden de twaalfde eeuw werd hier een pastorij gebouwd. De familie Caron verbouwde het domein tot landgoed met kasteel. Vijf km verder rijden we voorbij Wortel Kolonie. Johannes Vanden Bosch stampte hier een landloperskolonie uit de grond. Een beeldje aan de ingang is er nog een stille getuige van. In 1993 werd de wet op de landloperij afgeschaft en verloren de 260 landlopers hun geborgenheid en hun vrijheid. Zevenentwintig personen verkozen liever een strenger gevangenisregime dan te profiteren van de vrijheid. In 1996 werd achter de witte landlopersgebouwen een gevangenis gebouwd voor 150 gedetineerden.
Voorbij het domein slaan we rechtsaf. Hier moet je de remmen dichtknijpen. Links ligt het Bootjesven. Volgens onze info zie je hier op mooie zomeravonden de watervleermuizen die de insecten van het wateroppervlak plukken. Het gebied doet me denken aan de Nederlandse Vinkeveense plassen. Weliswaar kleinschaliger, maar even mooi.
Enkele kilometers verder rijden we Nederland binnen. Via knooppunten 22 en 23 bereiken we Ullicoten. We besluiten hier om onze rijweg wat in te korten en rijden via kp 80 en 79 naar Baarle-Hertog-Nassau (richting kp 63). Deze gemeente is een buitenbeentje onder de gemeenten. Sommige bewoners zitten figuurlijk op de wip tussen Nederland en België. In de leefkjamer zijn ze Belg. Als ze hun pyjama aantrekken in de slaapkamer zijn ze onderdaan van Beatrix.
We dwarsen het centrum en aan het bordje  ,,Einde Baarle-Nassau Baarle-Hertog'' gaan we naar links en komen we opnieuw op de knooppuntenroute richting 83. Wat nu volgt is te mijden. We rijden nu kilometerslang langs een drukke, smalle baan.
We zijn nu in de buurt van Weelde. Dat stellen we vast bij het zien van enkele ,,stalen vogels'' in de lucht. Het zweefvliegveld is vlakbij.
Aan de Kerkstraat klieven de wieken van de Nachtegaal der Maatvennen door de lucht. Deze molen is meer dan honderd jaar oud. 
Op weg naar knooppunt 55 rijden we door de Gewestbossen van Ravels. Het gebied is 830 ha groot en herbergt enkele oorspronkelijke vennen met als belangrijkste het Kesseven. Na 54 km bereiken we opnieuw onze eindbestemming.

Langs de Kempense kanalen   Knooppunten: 67 - 72 - 77 - 76 - 232 - 75 - 74      73 - 96 - 93 - 92 - 91 - 40 - 41 - 66.      Aan kp 66  rijden we rechtdoor naar       de kerk van Arendonk.   Afstand: 47 km.  Startplaats: parking aan feestzaal De Garve.  Hoe te bereiken?:       via de E34, afrit Arendonk-Retie.

Onze tweede knooppuntenroute van het seizoen brengt ons in het noordoosten van de provincie Antwerpen: Arendonk. De gemeente doet bij de oudere wielerliefhebber waarschijnlijk wel een belletje rinkelen. Hier werd drievoudig wereldkampioen Rik Van Steenbergen geboren. Rik I sleet er een groot gedeelte van zijn jeugd.
Voor één keer vertrekken we niet aan een knooppunt, maar aan de parking van de gemeentelijke feestzaal De Garve. We slaan aan de achterkant van de parking onmiddellijk rechtsaf. Door de verkaveling De Vloed rijden we naar het heemkundemuseum en de Toremansmolen.  Deze unieke graan- en oliemolen werd gebouwd in 1809. In 1854 kwam de molen in handen van de familie Raeymaekers. Deze familie bezat verscheidene molens en hadden de bijnaam die van de Toreman. Vandaar zijn naam.
Na de molen slaan we linksaf en volgen de baan. Na ongeveer 1 km slaan we rechts de Neerstraat in. We volgen die straat tot aan het bordje met het  einde straat. Aan de hoeve gaan we rechtsaf en rijden voorbij het natuurdomein Het Goor. Aan het bordje naar een hondenclub slaan we linksaf. Bij regenachtig weer kan de aarden weg er drassig bijliggen. Op het einde van de weg gaan we linksaf en rijden we via een goed berijdbare weg naar de brug over het kanaal Schoten-Dessel en slaan rechtsaf. We volgen het water tot aan kp 72.
We slaan linksaf, richting kp 77. Op het kruispunt is het opletten geblazen. Bij mooi weer kan het er enorm druk en gevaarlijk zijn. Aan kp 77 gaan we naar links om een bezoekje te brengen aan de abdij van Postel. Deze werd gesticht in de twaalfde eeuw en wordt bewoond door de Norbertijnen. Vanwege hun witte pij worden ze ook de Witheren genoemd. De Postelse kaas en dito bier is tot ver buiten de gemeentegrenzen bekend.
Wie even wil pauzeren kan hier in de diverse etablissementen terecht.
Na onze koffie in de Drie Linden aan fietsvriendelijke prijzen keren we op onze stappen terug en rijden nog enkele honderden meters langs de drukke baan en zoeken daarna via kp 76 de stilte en rust op. Door uitgestrekte landerijen en bossen rijden we naar knooppunt 232 om dan langs het kanaal Herentals-Bocholt naar kp 75 te rijden. Onderweg ligt aan de linkerzijde natuurreservaat De Maat. Het loont de moeite om even door het natuurgebied te rijden. 100 m verder kom je opnieuw op het jaagpad langs het kanaal. Aan kp 74 is er de mogelijkheid om even te pauzeren op de Pannenkoekenboot. Je rijdt dan over de brug even naar links en onmiddellijk opnieuw naar rechts om het kanaal te volgen tot aan kp 96.
Daar verlaten we definitief het kanaal. Op weg naar kp 93 rijden we voorbij de Boeretang. Het woord verwijst naar een hoger gelegen huis of schuur in een drassig gebied. Boeris het Middeleeuws voor buer en dat betekent huis of schuur. Tang verwijst naar het Middeleeuwse woord tong een zanderige hoogte in een moerassig dal.
Op weg naar kp 92 ligt links de watermolen van Retie. Het huidige bakstenen molenhis dateert uit 1765. Wie de molenaar aan het werk wil zien, kan er elke laatste zondag van de maand terecht
Wij rijden nu langs enkele knooppunten naar kp 41. Voor je het knooppunt bereikt kun je aan de grote baan onmiddellijk linksaf slaan. Je rijdt zo Arendonk binnen. Deze route is ongeveer 1,5 korter.  We opteerden voor de iets langere route. Aa kp 66 rijd je rechtdoor en zit de knooppuntenroute erop.
Het is nu tijd om even de kelen te smeren en iets te eten. Taverne De Gouden Arend biedt aan de fietser een uitgebreide kaart aan democratische prijzen.

 

Als opener van ons fietsseizoen kozen we voor de knooppunten van de Antwerpse Kempen. Een schraal voorjaarszonnetje lokte ons. De thermometer wees 12 graden aan. Aanvankelijk hadden we een tocht van ongeveer 70 km gepland, maar de temperatuur daalde naarmate de dag vorderde. We besloten dan maar onze tocht met ongeveer 20 km in te korten.
Aan het Provinciaal Vormingscentrum Malle konden we probleemloos onze wagen kwijt. We laten het Vormingscentrum links liggen en op de T-splitsing gaan we naar rechts en rijden naar knooppunt 52. Langs Salphen bereiken we aan de achterzijde het gemeentehuis van Zoersel. Via knooppunten 55 en 61 rijden we naar kp 62. Al vlug zien we in de verte de abdij van Westmalle opdoemen. Deze Cisterziënzersabdij werd gesticht in 1794. Gemakshalve werden ze de Trappisten genoemd, naar de Normandische abdij La Trappe. De monniken moesten zelf instaan voor hun onderhoud. Zo ontstond een boerderij, een kaasmakerij en het meest bekende een bierbrouwerij.
Via diverse knooppunten rijden we voorbij het Fort van Oelegem, het geliefkoosde verblijf van honderden vleermuizen.
Aan knooppunt 56 komen we aan het Albertkanaal. We rijden zo 'n drietal kilometer langs de oever naar knooppunt 69. Daar beslissen we om onze rit een twintigtal kilometer in te korten en trekken naar knooppunt 98. Op grondgebied Zandhoven ligt het prachtige kasteel Hovorst dat dateert uit de vijftiende eeuw, omgeven door een bosrijke omgeving.
Voorbij het domein slaan we rechtaf. We krijgen nu een stukje kassei onder de wielen geschoven van zo 'n drietal km. We wanen ons in de wielerklassieker Parijs-Roubaix. in Pulderbos is het tijd om de verkleumde handen te warmen aan een tas koffie. Via knooppunten 07 en 91 komen we opnieuw aan knooppunt 54. Nog enkele kilometers en we zijn terug aan  ons beginpunt.

Langs de boorden
van de Antwerpse rivieren

Kilometerslange jaagpaden, groene beemden, waterrijke gebieden, rust en natuur. Van al deze ingrediënten hebben we geproefd langs de Antwerpse rivieren op een droge, maar windrijke, novemberdag. De rust was evenwel relatief.  Het was uitkijken voor de wielertoeristen of moeten we zeggen wielerterroristen die op ,,juweeltjes'' van tweewielers voorbij zoefden. Ik kan me voorstellen dat op een warme zomerdag de jaagpaden herschapen worden tot ,,wielerautostrades''. Na het oversteken van de Rupel rijd je na enkele honderden meters het natuurgebied Broek De Nayer in. We volgen nu ongeveer 5 km de Rupel. Even voorbij het knooppunt 52 verlaten we de rivier en zoeken de Zenne op. We volgen die stroom tot in Hombeek waar we linksaf slaan en over de brug zoeken we de andere oever op. Spijtig dat deze stroom bijna een open riool geworden is, inclusief de stank die we af en toe mochten opsnuiven.
Aan knooppunt 92 rijden we via een ,,boerenwegeltje'' naar de Stuivenbergbaan. We bereiken zo het prachtige provinciaal domein Vrijbroek.We komen zo via knooppunt 93 aan de Stuivenbergvaart. We slaan linksaf en volgen het water zo 'n vijftal km tot aan knooppunt 94. We rijden over de vaart en via enkele knooppunten komen we aan de Dijle tot aan knooppunt 51. Daar volgen we de bedding van de Nete gedurende 'n dertiental km tot aan knooppunt 31. We verlaten nu definitief het water en rijden via rustige wegen terug naar onze startplaats.
Deze route is een echte aanrader. We zijn van zins om het tijdens de zomermaanden nog eens over te doen.

                

 
Tocht door het Meetjesland

Voor deze 75 km-lange tocht langs hoofdzakelijk landelijke wegen ging ik terug naar mijn geboortedorp Sleidinge, het geboortedorp van ex-premier Wilfried Martens. Onze startplaats lag aan het Sleinse dorpsplein. We rijden richting Lembeke en bijna onmiddellijk slaan we voorbij de kerk linksaf naar knooppunt 31. Langs rustige wegen rijden we op weg naar knooppunt 20 dwars door de Oosteeklose bossen. Op weg naar knooppunt 50, we hebben dan ongeveer 22 km gereden, houden we even halt in Boekhoute. Achter de kerk staat het symbool van de gemeente, een vissersboot. In lang vervlogen dagen was Boekhoute immers een garnalendorp. De Bou 8 is een houten lemmerhengst. Is 14 m lang en 5 m breed. Het hele gevaarte weegt 40 ton. Aan dek stond een fornuis waarop de garnalen gekookt werden.
Even verder rijden we door het krekengebied en aan knooppunt 90 brengen we een bezoekje aan onze Noorderburen in Sas van Gent. In Zelzate dwarsen we de Kennedylaan en rijden voorbij het Goed ter Looveren. Op weg naar knooppunt 99 rijden we door het bedevaartsoord Ertvelde-Stoepe. De legende wil dat een jonge man die niet kon spreken na het bidden voor een Mariabeeld dat in een eik hing, zijn stem terugkreeg.
In Ertvelde zien we de Stenen Windmolen opdoemen. De oudste vermelding dat terug te vinden was, dateert uit 1799. Aan knooppunt 46 zijn we in het geboortedorp van Luc De Vos beland. De gemeente herbergt een mooi 19de-eeuws kasteel en de Geradmolen.  Na het centrum van Evergem gedoorkruist te hebben, zoeken we in Belzele de Lieve op. An knooppunt 30 verlaten we het kanaal en rijden via verscheidene knooppunten naar de Bevende Hazelaar, op een boogscheut van Sleidinge. Vroeger was de boom een uit de kluiten gewassen linde. Waarom de boom bevende Hazelaar genoemd wordt, mag Joost weten. De legende wil dat de Oostmoerenaren feest vierden na bevrijd te zijn van het juk van de Oostenrijkers. Ze zagen een vreemde man lopen die verdraaid goed op een Oostenrijker leek. De vreemde werd een kopje kleiner gemaakt, maar nadien bleek dat het graaf van Kleef was. Hij werd ter plaatse begraven en op zijn graf werd een (tril)linde geplaatst.
Na wat gerust te hebben, gaat het nu in gestrekte draf terug naar mijn geboortedorp.

Wase oude spoorwegbeddingen