ARCHIEF

soms moet je lang wachten om die blauwe lucht erachter te krijgen

zulke felle kleuren

Het is ieder jaar weer een verrassing

Van dichtbij is het een wonder van kleuren

Vlak tegenover het station ligt de grote kerk St. Waudru. Aan de zijkant bevindt zich deze oude Stadspomp.

Straatje richting Grand-Place.

Natuur en de stad. Het gemeentebestuur moedigt de mensen aan planten voor hun ramen te plaatsen om de stad fleuriger te maken.

Deze plaquette zit op het gele huisje.

Het straatje met het gele huisje van de andere kant uit gezien.

Het is wel een gekke foto, maar de hoge huizen lopen erg naar elkaar toe. Links bovenop heeft iemand een dakterras gemaakt.

De toren van Mons, Beffroi, heeft lange tijd in de steigers gestaan. Degene die daar boven werkten moesten wel gehard zijn om dat te durven.

Een als museumstuk bewaard huis met een plak naast de deur met uitleg over de historische achtergrond.
Het staat aan de zijkant al jarenlang in de steigers en tussen het huis en de Beffroi-toren is een superlelijk wit scheef gebouw gezet dat als Youth Hostel dient.

Mons ligt op een hoogte; de stad zelf is echter ook niet plat, er zijn hele steile straatjes, waar de bus zich dan ook nog door heen wringt. Dit is zo'n straatje. Om  er te komen gaat het steil  omhoog.  Links is de poort van een school  plus de bus die er door heen schudt en dan weer naar beneden toe, richting station.

Uitsnede van de vorige foto. De raampjes zitten zo dicht bij elkaar. Je kunt elkaar horen en zien als je er zou slapen. Dit is echt een heel oud hoekje van Mons.

Het zelfde straatje, dichterbij. Ik vind het een heel leuk straatje met vreemd gebouwde huisjes en kleine raampjes, dicht bij elkaar.

Er zijn wat sfeervolle plekjes, maar je moet er op een tijd komen dat het niet druk is en er geen auto's zijn.

Nu, na jaren zet ik me er toe wat foto's van de stad op mijn blog te zetten. Ik hou niet van de stad en vind ze over het algemeen vies. De foto's die ik gemaakt heb zijn op zondagmorgen gemaakt, dan zie je bijna niemand en is het er vreemd stil.

Aan het eind van onze straat ligt een akker, die iedere keer iets anders laat zien. Wat ik boven het lawaai van de tractor uit begreep, was hij de resten van mosterdplanten aan het omploegen. Nee, het was niet om mosterd van te maken, maar enkel om de grond te verbeteren.

Vergane glorie in de ondergaande zon, het lijkt een omhoogwijzende hand.