Mons 1

Nu, na jaren zet ik me er toe wat foto's van de stad op mijn blog te zetten. Ik hou niet van de stad en vind ze over het algemeen vies. De foto's die ik gemaakt heb zijn op zondagmorgen gemaakt, dan zie je bijna niemand en is het er vreemd stil.

Aan het eind van onze straat ligt een akker, die iedere keer iets anders laat zien. Wat ik boven het lawaai van de tractor uit begreep, was hij de resten van mosterdplanten aan het omploegen. Nee, het was niet om mosterd van te maken, maar enkel om de grond te verbeteren.

Vergane glorie in de ondergaande zon, het lijkt een omhoogwijzende hand.

Eén van de twee bouten van de ijzeren plaat. Toen het wat warmer werd, kon je de kleine mosjes zien, die vanwege de vocht het best tot hun recht komen.

Het is leuk steeds iets nieuws te vinden in je eigen tuin.
Hier de oude biels langs de rand van de planten.

Er zijn maar weinig bloemen die zulke felle kleuren in hun stamper en meeldraden hebben als de crocus.
Mooi dat verloop van kleuren in de stamper.

Hoeveel keer ik deze plant al heb gefotografeerd, is niet te tellen, maar je wilt alles bewonderen, als het weer te voorschijn komt uit de grond. Heerlijk!

Dit kluitje, dat je gewoon voorbij loopt, groeit langs de bout van de ijzeren plaat van een biels.
Prachtig toch!

Dit zijn ijskristallen, ontstaan uit een druppeltje, dat bevriest, ontdooit en weer bevriest.

Je ziet het verschil pas als je het vergroot: waterdruppels die bevriezen.
Hier waterdruppels op een grasspriet.

Bij ons is het maar een paar nachten echt koud geweest.
Hier bevroren waterdruppels op een klein veertje van 1.5 cm.

Simpel maar prachtig van vorm, als je ze dichtbij bekijkt.

Ieder jaar moét je de eerste bloemen fotograferen, het moedigt aan om van alles intens te genieten.

Het oranje saffraan wordt vaak door de merels eruit gepikt.

Niet alleen de hazelaar toont het voorjaar, het veertje is ook een bewijs dat er nieuw leven zal komen.

Het blijkt inderdaad de dood voor de bomen te zijn geweest. Alle bomen die aangevreten waren zijn nu dood. Zonde hoor!

Drie jaar geleden liepen op het weiland een aantal paarden die al de bast van de populieren schraapten, zo hoog als ze erbij konden komen. Het leek me een slecht teken voor de bomen.

Soms heeft de lucht zo'n aparte kleur en geeft het een hele bijzondere sfeer aan de omgeving.

In een holle wilg vond ik de resten van het nest van de hoornaar, de grootste boswesp. Opvallend zijn de verschillende kleuren in de raatvorming. Het is gemaakt van vettig, papierachtig materiaal.