Mons, toren

Een als museumstuk bewaard huis met een plak naast de deur met uitleg over de historische achtergrond.
Het staat aan de zijkant al jarenlang in de steigers en tussen het huis en de Beffroi-toren is een superlelijk wit scheef gebouw gezet dat als Youth Hostel dient.

Mons ligt op een hoogte; de stad zelf is echter ook niet plat, er zijn hele steile straatjes, waar de bus zich dan ook nog door heen wringt. Dit is zo'n straatje. Om  er te komen gaat het steil  omhoog.  Links is de poort van een school  plus de bus die er door heen schudt en dan weer naar beneden toe, richting station.

Uitsnede van de vorige foto. De raampjes zitten zo dicht bij elkaar. Je kunt elkaar horen en zien als je er zou slapen. Dit is echt een heel oud hoekje van Mons.

Het zelfde straatje, dichterbij. Ik vind het een heel leuk straatje met vreemd gebouwde huisjes en kleine raampjes, dicht bij elkaar.

Er zijn wat sfeervolle plekjes, maar je moet er op een tijd komen dat het niet druk is en er geen auto's zijn.

Nu, na jaren zet ik me er toe wat foto's van de stad op mijn blog te zetten. Ik hou niet van de stad en vind ze over het algemeen vies. De foto's die ik gemaakt heb zijn op zondagmorgen gemaakt, dan zie je bijna niemand en is het er vreemd stil.

Aan het eind van onze straat ligt een akker, die iedere keer iets anders laat zien. Wat ik boven het lawaai van de tractor uit begreep, was hij de resten van mosterdplanten aan het omploegen. Nee, het was niet om mosterd van te maken, maar enkel om de grond te verbeteren.

Vergane glorie in de ondergaande zon, het lijkt een omhoogwijzende hand.

Eén van de twee bouten van de ijzeren plaat. Toen het wat warmer werd, kon je de kleine mosjes zien, die vanwege de vocht het best tot hun recht komen.

Het is leuk steeds iets nieuws te vinden in je eigen tuin.
Hier de oude biels langs de rand van de planten.

Er zijn maar weinig bloemen die zulke felle kleuren in hun stamper en meeldraden hebben als de crocus.
Mooi dat verloop van kleuren in de stamper.

Hoeveel keer ik deze plant al heb gefotografeerd, is niet te tellen, maar je wilt alles bewonderen, als het weer te voorschijn komt uit de grond. Heerlijk!

Dit kluitje, dat je gewoon voorbij loopt, groeit langs de bout van de ijzeren plaat van een biels.
Prachtig toch!

Dit zijn ijskristallen, ontstaan uit een druppeltje, dat bevriest, ontdooit en weer bevriest.

Je ziet het verschil pas als je het vergroot: waterdruppels die bevriezen.
Hier waterdruppels op een grasspriet.

Bij ons is het maar een paar nachten echt koud geweest.
Hier bevroren waterdruppels op een klein veertje van 1.5 cm.

Simpel maar prachtig van vorm, als je ze dichtbij bekijkt.

Ieder jaar moét je de eerste bloemen fotograferen, het moedigt aan om van alles intens te genieten.

Het oranje saffraan wordt vaak door de merels eruit gepikt.