Foei, meneer De Crem!

Gisterenavond eens goed gaan eten met een koppel vrienden (eveneens gepensioneerde collega en zijn  eega) bij een bevriende Chinees in Vilvoorde. We kunnen het adres aan iedereen aanraden die eens goed wil eten voor een schappelijke prijs. In de Ming Dynastie, naast het Stedelijk Zwembad, wordt Chinees klaargemaakt door de man des huises, terwijl de vrouw zorgt voor een vlotte en vriendelijke bediening. Uiteraard werden de schotels min of meer aangepast aan de Westerse smaak, maar toch trachten ze zo veel mogelijk de originele samenstelling te behouden. Wij Chinezen dus....een echte aanrader - voor diegenen die dat soort voedsel lusten - is de verrassingschotel. Het is allemaal wel een beetje spannend in de zin dat je op voorhand niet weet wat op je schotel terechtkomt, maar het belet alleszins dat je steeds voor hetzelfde kiest. Met vier personen een schotel kiezen, betekent meestal vijf verschillende hoofdschotels voor je neus krijgen. Starten met een speciaal soepje, vervolgen met een warm voorgerecht (eens iets anders dan mijn geliefde gestoomde dim sum!) en daarna keuze zat:
Ging je voor ribbetjes in een pikante saus? of voor Chinese garnalen in gembersaus? of nog voor filetpur op ijzeren plaat? of koos je gelakte eend met groentjes of ging je voorkeur naar kip een zoete sojasaus? Het maakte eigenlijk allemaal niets uit, er was genoeg om iedereen van alles te laten proeven en zo hoort het eigenlijk ook. De Chinese keuken is immers bedoeld om gezamenlijk te genieten. Een lekker dessert sloot het geheel af, meer moest dat niet zijn.
Voor diegenen die niet zo vertrouwd zijn met de Chinese keuken, kan ik aanraden bij het eten Jasmijnthee te drinken, zonder suiker noch melk, in plaats van wijn of andere al of niet alcoholhoudende dranken. De thee is in eerste instantie een dorstlesser en biedt bovendien een goed alternatief voor die mensen die zouden verrast worden door het pikante van een of ander gerecht.
Al bij al een gezellige avond met veel bijbabbelen zoals dat gaat als je je een tijdje niet meer gezien hebt. Het bewijs dat samen maaltijd houden een sociaal gebeuren is bij uitstek en dat de culinaire vluggertjes die de moderne mens tegenwoordig kenmerken, een verarming zijn, op sociaal gebied althans. Dit begint al bij een goed ontbijt, samen rond de tafel, maar hierop wordt nogal wat gezondigd zoals blijkt uit een recent onderzoek. Maar dat is een ander verhaal.
Na deze lekkere culinaire samenkomst, was het tijd om weer huiswaarts te keren, wij richting Wolvertem, de vrienden richting Kampenhout.
Vertrekkend vanuit Vilvoorde naar Grimbergen en Wolvertem op, wordt je geconfronteerd met de reeds lang aan de gang zijnde werken, zoals die momenteel schijnbaar in heel Vlaanderen aan de gang zijn. Om naar Vilvoorde te rijden vanuit ons dorp, moest je een goede kenner zijn van de verschillende wegen, want iedere dag was er wel een andere strook al of niet toegankelijk, maar uit Vilvoorde komend, had je meer geluk, want die rijrichting is altijd berijdbaar gebleven. Laverend van links naar rechts en van rechts naar links, zonder tegenverkeer weliswaar, kon je je weg altijd banen om naar de A12 te rijden.
Om onze dorpskom te bereiken moeten we onder deze A12 (Brussel-Antwerpen via Boom) door rijden, door een dag en nacht helder verlicht brugtunneltje. Onder deze brug twee mannen met blauwe broek en blauwe pull, te voet...'kijk," zegt mijn vrouw,"is dat nu geen politie?" Ik had het niet gezien, tegenwoordig ben je meer meet snelheidsbeperkingen bezig achter je stuur, dan met de omgeving, nietwaar? Ze meende op de rug van die mannen het woordje 'politie' gezien te hebben. Ik vond het raar omdat ik nergens ee politieauto zag staan, maar verder besteedden we er geen aandacht aan.
Vanmorgen wakker geworden bij de tonen van de wekkerradio en daarna het nieuws.
'Gisterenavond werden carjackers gevat door de politie in Wolvertem, nadat ze op de A12 werden achtervolgd na een schietpartij in echte Western-stijl." Zoiets werd er gezegd. Het drong eerst echt niet door, maar weeral was de vrouw even wakkerder dan ik, want ze legde wel de link met wat we de avond te voren hadden gezien.
Voor hetzelfde geld waren we daar in de buurt op het ogenblik van de feiten. Om maar te zeggen dat je soms geluk moet hebben om 'niet het ongeluk te hebben op de verkeerde plaats op het verkeerde moment' te zijn.
Even moet ik dan toch denken aan de ongelukkigen in Mumbay die dat geluk niet hadden en wel op de verkeerde plaats waren op het verkeerde moment. Je zal het maar meemaken! Het is toch opvallend dat het steeds onschuldige slachtoffers zijn die ten prooi vallen aan geweld. Ook in India weer.
Mensen leven gemiddeld rond de 70 jaar (in onze contreien toch) hetgeen een korte periode is van aards vertoeven en ik vraag me dan soms af wanneer de mensheid eens zal beseffen dat ze deze korte tijd beter kan besteden aan opbouw en rechtvaardigheid, dan aan geweld dat nooit, maar dan ook nooit een oplossing heeft geboden. Zo ook het slachtoffer van de carjacking! Hoe traumatisch moet zulke ervaring wel niet zijn?! Daar wilde ik toch nog even blijven bij stilstaan en ook bij de politiemensen die in achtervolging gingen desondanks dat op hen gevuurd werd! Ze hebben dikwijls tegenslag dat ze in het nieuws komen als men er iets negatiefs over te zeggen heeft, maar dat velen onder hen plichtsbewust te werk gaan, wordt helaas al te dikwijls vergeten of 'normaal' gevonden.
De groetjes krijg je ondertussen van spitfire.leo

Stilletjes aan krijgt ook het fotoalbum een beetje uitbreiding. Als het je interesseert neem dan even een kijkje op http://fotoalbum.seniorennet.be/spitfireleo

Op 28 juni 1914 werd de Oostenrijkse troonopvolger Frans Ferdinand tijdens een bezoek in Sarajevo vermoord door een Servische student, Gavrilo Princip. Servië was zeer afhankelijk van het toenmalige keizerrijk Oostenrijk-Hongarije sinds het in 1867 bevrijd was van de Turkse bezetting met de hulp van  Rusland en van Oostenrijk-Hongarije. Naar aanleiding van de moord legde de Oostenrijkse regering voorwaarden op (Juli ultimatum van 23 juli 1914) die onmogelijk door de Servische regering konden beantwoord worden en bijgevolg ontstond een zeer gespannen en gevaarlijke situatie. Servische winkels en andere eigendommen werden geplunderd of vernietigd. De Oostenrijkse minister van buitenlandse zaken verklaarde aan de Duitse keizer bovendien dat Servische troepen gemobiliseerd hadden, hetgeen niet het geval was, en deelde mee dat Oostenrijk-Hongarije in toestand van oorlog was. Op 28 juli werd daadwerkelijk de oorlog aan Servië verklaard en zou Oostenrijk de eerste kanonschoten afvuren. Als bondgenoot  van Oostenrijk kon de Duitse keizer Willem II niet achterblijven, hij verklaarde de oorlog aan de Triple Entente (bondgenootschap tussen Frankrijk, Groot Brittannië en Rusland) en wereldoorlog 1 was een feit.

De oorlog verdeelde de wereld zo wat in twee kampen:

-          De Centrale as bestaande uit Oostenrijk-Hongarije, Duitsland, het Ottomaanse Rijk (Turkije) en Bulgarije aan de ene kant

-          De geallieerden Frankrijk, Groot-Brittannië, Rusland, Japan, Portugal, Roemenië en de de Verenigde Staten aan de andere kant.

België zou betrokken worden bij deze oorlog doordat Duitsland door dit land trok – desondanks de neutraliteit er van – tijdens zijn opmars naar Frankrijk.

Op het einde van deze Grooten Oorlog waren 25 landen met hun koloniën en afhankelijkheden betrokken met ongeveer 1,35 miljard inwoners hetgeen driekwart van de wereldbevolking uitmaakte.

Alhoewel de tweede wereldoorlog in grootte van orde minstens even belangrijk was, zo niet groter, toch blijft het etiket van de grootste oorlog kleven aan deze periode van 1914-1918. Waarschijnlijk is dit te wijten aan het feit dat voor de eerste keer zoveel nieuwe industriële toepassingen werden gebruikt om mensen te vernietigen alhoewel de gebruikte methodes nog volledig terugvielen op de oude krijgsprincipes. Cavalerie werd nog massaal ingezet en de troepen vielen nog in grote aantallen aan zoals dit tijdens Napoleontische tijden het de gewoonte was. Rechtopstaande in lange rijen naast elkaar opmarcherend – nog dikwijls in opvallende kleuren rood en blauw gekleed - alhoewel de moderne machinegeweren immense slachtingen hielden bij de troepen.

Uiteraard was de moord van de kroonprins niet de enige reden voor deze wereldoorlog, maar waren er nogal wat sluimerende andere redenen die aan de basis er van lagen. Dat Frankrijk  in 1870 van Pruisen verloren had en hierbij nogal wat grondgebied moest afstaan (o.a. Elzas-Lotharingen) en de vernieuwing van de Britse zeevloot  waren hier zeker evenmin vreemd aan.

België stelde zich in beginsel neutraal op en weigerde de doorgang van de Duitse troepen naar Frankrijk. Duitsland had hiermee rekening  gehouden en had het Von Schlieffenplan klaar dat er voor moest  zorgen dat binnen de 42 dagen België doorkruist was en Frankrijk bezet.

Het zou evenwel anders lopen . België bood verzet en zou geen vrije doorgang van zijn  land toestaan. Het uiteindelijke resultaat is dat een belangrijk deel van het land bezet werd door de Duitser, heel wat burgers de dood vonden en het Belgisch leger uiteindelijk stand zou blijven houden in de Westhoek van Vlaanderen achter de IJzer Daar is nog meer over te schrijven en te vertellen, maar dat zal het onderwerp zijn voor een volgende blog.

Gisteren, zondag 23 november, gekeken naar de uitzending van Witse op TV-een??  De verhaallijn vertelt over een ongeval van een jonge amazone, dochter van de uitbater vaneen manege. Als de plot een gegeven wordt voor een feuilleton zoals Witse, dan betekent dit uiteraard dat er iets van moord bij te kijken komt en dat is uiteraard hier ook het geval.

Ik wil het hier echter niet over dit verhaal zelf hebben, maar over iets dat tussendoor ook nog aan bod komt. Om even uw geheugen te verfrissen:

Een van de broers van Samanthe De Koninck – de vrouwelijke collega van Witse – werd in een vorige aflevering aangehouden  als verdachte van een moord alhoewel dat zijn rol blijkbaar er enkel in bestond om zijn voertuig uit te lenen aan de eigenlijke moordenaar.

In de aflevering van gisteren treedt Witse op als getuige in deze zaak  die door een proces voor assisen zijn beslag moet krijgen. De openbare aanklager (de procureur dus) vraagt aan Witse of die een enkel bewijs kan aandragen dat de beklaagde onschuldig is, waarop de eigenzinnige doch rechtlijnige figuur van de commissaris niet anders dan negatief kan antwoorden. Waarop de aanklager zich wendt tot de jury en ongeveer zegt: “Dames en heren van de jury, mag ik er u op wijzen dat de commissaris geen enkel bewijs kan aanbrengen van de onschuld van de beklaagde!”

Waarom dat ik hier op wil terug komen? Schijnbaar is dit symptomatisch voor wat ook vandaag gaande is bij de rechtspraak  en vooral dan voor assisen. Het gaat hier maar om een feuilleton, maar de scriptschrijvers werken toch op basis van hun kennis en van wat er gaande is in de maatschappij. Bovendien worden ze toch bijgestaan door mensen uit de praktijk die hen moeten bijstaan met raad en daad. Waarschijnlijk is het bij de meeste mensen niet blijven hangen omwille van het feit dat het tegenwoordig allemaal zo normaal lijkt. Maar waar wil ik dan naar toe?

Ik ben geen jurist maar heb tijdens mijn actieve loopbaan nogal wat contact gehad met de bestrijding van - wat het recht of de wet - misdrijven noemt en in sommige gevallen zelfs met misdaad (wat men in officiële termen nogal graag aanduidt met het woordje criminaliteit). Hierbij kon ik nogal vaak vaststellen dat met het recht een loopje werd genomen zowel door het openbare ministerie als door de advocaten. De winnaar is dan meestal diegene die het meest bespraakt is en het meest beroep kan doen op emotie. Dit is zeker het geval bij processen voor assisen. De jury bestaat dan uit mensen geplukt uit het dagelijkse leven en die als achtergrond hun eigen levenservaringen meedragen en deze volop laten meespelen in hun beoordeling. Zij kunnen dan ook afstappen van de strikte wettelijke regels en een oordeel vellen volgens hun gevoel dit in tegenstelling met magistraten die in de meeste gevallen gebonden zijn aan de regels van de wet. Bij een assisenproces spelen dan ook de gevoelens een veel grotere rol dan in enig ander soort proces. En hier wringt dan ook het schoentje!

Daarom even teruggegrepen naar de episode van gisteren. De Belgische wetgeving gaat uit van het schuldig zijn van een beklaagde bij de beoordeling van zijn daad. Alhoewel wij hier – in tegenstelling met de rechtspraak in de Verenigde Staten – het begrip reasonable doubt (redelijke twijfel) niet kennen, is onze rechtspraak principieel gebaseerd op de vastgestelde schuld. Hiervoor zullen de onderzoekers alle mogelijke ‘wettelijke’ bewijsvoering mogen aanbrengen die de schuld van de beklaagde moet vastleggen. De onderzoeksrechter van zijn kant is gehouden een fair onderzoek te voeren waarbij zowel de vaststellingen ‘à charge’ als aan ‘à decharge’ hun plaats moeten krijgen. In principe zal een proces slechts gevoerd worden als de feiten ten laste (à charge) zwaarder wegen dan de feiten ten onlaste (à decharge). Met andere woorden zal een proces niet gevoerd worden als de schuld van de aangeklaagde niet voldoende vaststaat en zeker ook niet als hij zijn onschuld niet kan bewijzen!

In de tegenwoordige rechtspraak – en dit vooral onder impuls van de Europese wetgeving – gebeurt het wel eens dat de omkeerbaarheid van bewijsvoering wordt voorzien. Dit wil zeggen dat de aangeklaagde dan wel moet bewijzen dat hij niet schuldig is aan de hem ten laste gelegde feiten, maar dit komt in de meeste gevallen dan ook voor bij misdrijven en niet bij misdaden en bovendien is zeer duidelijk bepaald in welke gevallen dit principe mag aangewend worden.

Dat de aanklager, in de episode van Witse, beroep doet op het gebrek aan bewijzen voor de onschuld van de beklaagde is dan ook tegen de regels van een normale rechtspleging. Eens afwachten wat het uiteindelijke resultaat zal worden, want gisteren werd nog geen definitief oordeel geveld, het is immers een episode die wordt vervolgd. Ik ben benieuwd wat er uit de bus komt in verband met het proces voor assisen. Een veroordeling van de broer van Sam(antha) zou in de context van onze rechtspraak – naar mijn mening althans – een aanfluiting zijn op alle rechtsgevoel.

Hallo beste Bloggers,

Van vrienden ontving ik een mooi gedichtje naar aanleiding van de seniorenweek. De naam van de opsteller staat er niet bij en ik kan dan ook niet zeggen wie de dichter is, maar het is mooi en wil het u bijgevolg niet onthouden. Hier komt het:

Als de vloer van de zolder klaar is en het overtollige materiaal daar opgeborgen, kunnen we de volgende stap zetten. De overblijvende gipsplaten moeten dan naar de kamers gebracht worden zodat we de muren kunnen opbouwen voor de wc en de badkamer. Hier weer eenzelfde scenario: aanbrengen van de profielen en isolatie, elektriciteitsleidingen leggen en aansluitdozen voorzien, de waterleidingen goed leggen en aansluiten naar de wc, de pompbak, de douche en de waterverwarmingsketel. De gipsplaten aanbrengen en daarbij de aansluitingen en leidingen voorzien voor de centrale verwarming. Ruimte voorzien voor de deuren en aansluiten van de afvoer van het water.

Als dat allemaal klaar is, dan moeten eerst de voegen en de vijsgaten gedicht worden met jointfiller, gelijk geschuurd, nog eens gevuld en andermaal geschuurd. Daarna een afwerkinglaag aangebracht met floating. Vooraleer we dan verder kunnen moet alles droog genoeg zijn. Met de winter voor de deur betekent dit uiteraard extra verwarming voorzien. Ook dat is momenteel voorlopig geïnstalleerd zodat we echt niet in de kou moeten werken. Een hele opluchting toch! Dat hebben we dan te danken aan de creativiteit van mijn zoon.

Een volgende stap zal dan bestaan in het aanbrengen van de definitieve vloer. Eerst een geluiddempende laag en daarop een laminaatparket. Voor de badkamer moet die bovendien waterdicht zijn. Het is slechts daarna dat we de deuren zullen kunnen uitmeten, bestellen en plaatsen. Tegelijkertijd zullen we dan ook de afwerking van de veluxramen onder handen kunnen nemen. Ook daar moet immers een kader voorzien worden, zodat het geheel schoon afgewerkt is.

Vervolgens moeten we dan de wc plaatsen, de pompbak met toiletkastje en de douchekabine. Daarbij zullen we toch voorzichtig moeten werken voor de aansluiting van de afvoer. Deze moet helemaal naar beneden in de kelder – dwars door alle plafonds en vloeren heen – om daar aangesloten te worden op de grote afvoerbuis naar de riool. Daar wringt uiteraard het schoentje want de grote afvoerbuis is in gres en de bewerking daarvan – laat staan het uitboren van het aansluitingsgat – is uiterst secuur. De minste onhandigheid kan een breuk veroorzaken met alle gevolgen van dien. Maar zover zijn we nog niet en zoon Wim heeft er goede hoop op dat alles vlot verloopt. Ik hoop het met hem. Als tenslotte de waterverwarmingsketel aangesloten is, dan zijn we al een heel eind verder!

 

De daarop volgende stap zal zijn om de muren te verven. Gelukkig kunnen we hierbij rekenen op de hulp van de schoonvader van Wim. Niet alleen doet die dat graag maar bovendien kan hij het goed.
Vele handen maken licht werk!

Als dit dan allemaal voorbij is, kunnen we er aan denken de verwarmingselementen te plaatsen, de plaatjes op de schakelaars en stekkerdozen aan te brengen en de kamers in te richten zodat broer en zus kunnen verhuizen en eindelijk hun eigen kamer zullen bezitten. Een mooi vooruitzicht voorwaar en ik verheug me al op de dag dat ze voor de eerste keer hun eigen kleine territorium zullen mogen betreden. Ik denk dat de papa en de opa minstens even fier zullen zijn. Daarom doe je dat toch? Om de blijheid in kinderogen te kunnen zien, zou ieder mens alle drukte opzij moeten zetten!! Het geluk van kinderen is een recht voor hen en een verplichting voor alle volwassenen. Dat is toch wat ik er over denk en u moet het mij niet eens zijn, maar u mag het wel!

 

Gisteren begonnen we op de zolder. Een eerste werkje was het aanbrengen van isolatie tussen de balken en draagplanken. Hiervoor gebruiken we thermofloc. Drie pakken moet voldoende zijn voor de isolatie van tien vierkante meter op een diepte van 10 centimeters. Het isolatiemateriaal is zo stevig samengedrukt dat je het uiteen moeten halen vooraleer het aan te brengen. Het is geluidswerend en thermische isolatie die in principe eveneens onbrandbaar is. Er is bovendien ook broomzout bijgevoegd. Bij het uiteenhalen van de isolatie komt er veel stof vrij had de verkoper ons gewaarschuwd en dat is inderdaad weldegelijk het geval. Het beste konden we werken met een stofmasker alhoewel de materie niet giftig is, maar toch heel wat stof doet slikken!

In een eerste fase hebben we dat plichtsbewust gedaan, maar de maskers vlogen vlug af. Beiden zijn we brillendragers en na enkele seconden dampen deze zo aan dat je echt niet meer ziet waar je staat of zit. Het risico om door het nieuwe plafond te trappen wilden we vooral vermijden en daarom. Binnen de kortste keren proefden onze papillen de zilte smaak van het broomzout en bovendien liep onze neus vast. De kleur van het in de zakdoeken gedeponeerde goedje leek niet gezond! Alleen nu al door er over te schrijven proef ik het weer!

Maar niet geklaagd, verder zullen we gaan. Telkens we een bepaalde hoeveelheid isolatie aangebracht hebben, kunnen we nu de vloerplaten aanbrengen. De structuur van een oud huis vraagt hier en daar wat inventiviteit om dakbalken en zo hun plaats te geven in de platen, maar traag en toch zeker zullen we vooruitgaan. Als de hele vloer ligt, kunnen we de gaten aanbrengen voor de verluchtingsroosters van wc en badkamer en de aansluiting voorzien naar buiten. Bovendien kunnen we dan ook heel wat materiaal van de kamers overhevelen naar boven zodat we wat meer ruimte hebben voor de volgende afwerking. Daar waar mogelijk en als andere bezigheden met niet aan de waggel houden, zal ik proberen overdag wat alleen verder te werken, maar veel zal moeten gedaan worden voor en na de werkuren van de zoon. Momenteel zal dit beperkt blijven tot de woensdagnamiddag, de zondag en de zaterdagen waarop hij een vroege dienst heeft en we de namiddag dan  nog een en ander kunnen fiksen.

Voor de woensdag zullen we echter moeten beroep doen op oma om de kinderen bezig te houden beneden terwijl wij boven ons zweet vrijelijk doen vloeien naar de aardse vloer. Duimen maar dat oma niet te veel sukkelt met haar gezondheid dus.

Het is sinds de zevende november geleden dat ik nog eens iets in de blog kon verwerken. Ondertussen is er heel wat gebeurd en dat wil ik dan ook wel even omzetten in wat letters toevertrouwd aan het scherm en bijgevolg te lezen door iedereen die het maar wil.

Mijn zoon Wim ziet zijn ouderschapsverlof ten einde lopen en alhoewel de twee nieuwe kamers op de zolder vorm beginnen te krijgen, is nog heel wat werk op de plank. Er komt heel wat bij kijken en de uitvoering van de werken is evenredig aan onze deskundigheid. Het betekent niet meer of niet minder dat de snelheid van onze werken deze van amateurs is, redelijk traag dus, alhoewel de kwaliteit van wat we al gedaan hebben mag gezien worden. Er is trouwens al heel wat gedaan maar de afwerking vraagt heel wat geduld en tijd.

 

Je moet wel bedenken dat we begonnen zijn met af te breken. Eerst hebben we de oude zolder vloer uitgebroken, de draagbalken versterkt waar nodig en tussenstukken geplaatst vooraleer we er nieuwe vloer hebben aangebracht in OSB platen. Nadien moesten de draagbalken en de raamstructuur gemaakt worden waarop onderaan het plafond van de kamers moest komen en bovenop de vloerplaten van de nieuwe zolderruimte die overbleef.

 

Het voorzien van elektriciteit, water, centrale verwarming en afvoer was nog zo een hindernis die moest genomen worden vooraleer we konden denken aan het hechten van de Knauf-platen voor de plafonds van de kamers. Een volgende stap was dan het uitmeten en plaatsen van de profielen voor de wanden, voorzien van de ruimte voor de deuren en isolatie met rockwool-platen, gevolgd door het aanbrengen langs een kant van de opstaande Knauf-platen. Ook daar moesten we dan de elektriciteit voorzien, stekker- en schakelaardozen plaatsen en de waterleidingen aanbrengen waar nodig. Daarna kon dan de andere kant van de profielen bekleed worden met de gipsplaten, maar ook daar moesten we stekkers en schakelaars voorzien evenals de aansluitingen  voor waterleiding en afvoer.  De twee oorspronkelijke zijmuren moesten bepleisterd worden en gedroogd alvorens we vlot voort konden werken met de rest. De buitenmuren van hun kant werden dan weer voorzien van dikke gipsplaten met isolatie.

De ruimte is nu vol materiaal en de workmate staat al evenzeer in de weg om gemakkelijk verder te kunnen. We moeten dringend beginnen aan wat ordening (opruiming noemt mijn vrouw dat) vooraleer we de volgende stap zetten. Maar dat is een verhaaltje voor het volgende hoofdstuk.

De kogel is door de kerk. Hoesein Barrack Obama wordt in januari 2009 de 44^ste president van de Verenigde Staten van Amerika. Het zou een doodgewoon bericht zijn tussen de honderden die dagelijks ons medialandschap ‘bevolken’, ware het niet dat de man een donkere huidskleur heeft met roots in Kenia en een naam heeft die in de V.S. een sinistere klank heeft.

Het staat waarschijnlijk model voor de afkeer die de Amerikanen hadden gekregen voor de politiek gevoerd door George W. Bush en zijn kliek hardliners. Was in den beginne de oorlog in Irak en het verdrijven van de dictator Sadam Hoessein nog voor velen plausibel, het lang wegblijven van de US-troopers, de aanslepende oorlog daar met de vele slachtoffers en de regelmatige terugkeer van dode Amerikanen in ‘bodybags’ werd stilletjes aan te veel, des te meer de nachtmerrie van Vietnam bij menigeen nog vers in het geheugen gegrift was.

De economische crisis ontstaan in de V.S., de moeilijke leef omstandigheden voor velen naar aanleiding van het bankendebacle en het besef dat de financiële problemen in de rest van de wereld voor een groot stuk bij hen lagen, hebben blijkbaar de Amerikanen aangezet tot het massaal kiezen voor ‘verandering’.

Het is inderdaad een fenomeen dat zoveel kiezers opgedaagd zijn als je weet hebt van de inspanning die Amerikaanse burgers zich moeten getroosten om te mogen gaan kiezen. Niet alleen moeten ze zich vooraf laten registreren, maar bovendien leggen ze soms zeer grote afstanden af om hun kiesverrichtingen te vervullen. Dat ze dit maal met zo velen opkwamen is wellicht synoniem van hun wil tot verbetering.

Velen hebben het al geschreven, maar de taak van de nieuwe president is zeker niet te onderschatten. Vandaag vernemen we dat hij trouwens al begonnen is met consultaties voor de samenstelling van zijn regering. Tijdens de campagne – die trouwens zoveel geld kost dat we dit met onze Europese normen bijna niet kunnen vatten – werd door de republikeinse kandidaat MacCain nogal minachtend gedaan over de internationale ervaring van Obama.
Het is dus weer een teken van de bijzondere intelligentie van de nieuwe president dat hij volop gebruik maakt van de adviezen en medewerking van oud-Clinton gedienden. De internationale ervaring zal hierbij zeker voldoende gewaarborgd worden hetgeen zeker hoopgevend is voor de toekomst en de samenwerking met andere landen.

Er wordt van alle kanten gejuicht en euforisch gedaan over deze historische verkiezing van een zwarte medemens in het land dat bij uitstek symbool was voor raciale uitbuiting (slavernij), segregatie en achteruitstelling van medeburgers. Dat dominee Jackson zijn tranen de vrije loop liet, is dan ook niet verwonderlijk. Europa en ook ons eigenste landje kunnen hier een voorbeeld aan nemen om ook bij hen valabele medeburgers met een andere origine of huidskleur meer te betrekken in de regeling van het dagelijkse leven.

Maar dat men zich niet vergisse! Obama is en blijft een Amerikaan die eerst en vooral de belangen van zijn eigen land en zijn eigen burgers voorop zal stellen. Een voorbeeldje?

Laten we even nadenken over zijn voorstel om de Amerikaanse bedrijven te belonen die de werkgelegenheid in eigen land houden. Laten we wel wezen. Dit wordt gezegd door wat je politiek een neo-liberaal zou kunnen noemen, in tegenstelling met een MacCain die je als conservatief liberaal kan situeren.

Ooit al dergelijk voorstel gehoord in ons landje? Noch vanwege de conservatieve noch door de zogenaamde progressieve partijen hoorde ik hier dergelijke stelling. De laatste jaren is immers een uitverkoop bezig van Belgische bedrijven, laatst nog bevestigd door de splitsing en verkoop van Fortis aan Nederland en Frankrijk en de uitbesteding van Dexia aan Frankrijk. Al  vele jaren is een beweging van delocalisatie aan het werk in ons land en bijna geen enkel bedrijf is in Belgische handen gebleven. Het zoeken naar winst – door verhuis naar lage loonlanden - kreeg absolute voorrang op de ‘verankering’ in eigen land zoals ook weeral jaren terug werd gepleit door o.a. Luc Vandenbrande.

Indien Obama zijn voorstel doorgedrukt krijgt en Amerikaanse bedrijven inderdaad aangemoedigd worden om eigen volk in eigen locaties te werk te stellen, dan heeft hij de kans om de werkgelegenheid aan te zwengelen en van zijn land terug een economische grootmacht te maken. Dat hij hierbij het voornemen heeft de minderbedeelden wat voorkeurregelingen te geven en de rijken wat meer te doen bijdragen, kan zijn populariteit bij de grote massa slechts ten goede komen.

Dat een kleine hoeveelheid mensen op een –perverse? – manier er in slaagt om de grootste hoeveelheid geld en luxe te beheren, en het grootste aantal mensen hierbij uit de welvaartsboot tuimelen , is trouwens niet te verantwoorden, laat staan moreel te noemen.

Dit is trouwens niet alleen geldig voor de V.S., maar kan wereldwijd doorgetrokken worden. De globalisatie van de wereldmarkt heeft er zeker en vast bij toegedragen dat meer mensen van een zekere welvaart kunnen genieten in vergelijking met vroegere tijden, maar toch blijft het schrijnend dat op te veel plaatsen nog veel te veel mensen in armoede moeten leven en gespeend blijven van de meest elementaire zorgen.

Wie werkt verdiend loon naar werken, maar wie door tegenslag getroffen wordt verdiend evenzeer te mogen terugvallen op de solidariteit van iedereen die het beter heeft.

Wordt onder de impuls en de leiderschap van Obama een inhaalbeweging ingezet die de wereldvrede helpt realiseren en de armoede in de wereld verbant? Een utopische gedachte misschien, maar ik wil er graag mee gaan slapen en weer opstaan.

Heb je je dat ook al afgevraagd? Van waar de naam spitfire.leo afkomstig is? Als ik mijn mailadres meegeef aan iemand wordt die vraag me regelmatig gesteld en voel ik me dus moreel verplicht de uitleg hierover uit de doeken te doen.

Eigenlijk beantwoordt dit aan mijn nooit vervulde jeugddroom. Ik ben geboren in de eerste maand van 1946 en ben eigenlijk nog een ‘oorlogsproduct’. Als ik dit aan mensen van een oudere generatie vertel, dan trekken die de schouders op, want zo’n ‘snotaap’ – in hun ogen althans – verwachten ze dit alvast niet. Toch is het niet helemaal onwaar. Hoe dat zoal komt? Hier volgt een stukje familiegeschiedenis dat alles duidelijk maken zal.

Mijn vader is geboren in het jaar des heren 1912 en als dusdanig een echte deelnemer aan de wereldbrand van 1940 opgestart door dat schreeuwlelijk monster met een snorretje en een bles op het voorhoofd.

In realiteit betekende dit dat vader na zijn legerdienst meermaals werd opgeroepen (gemobiliseerd) voor kampen en andere militaire aangelegenheden om daarna zo veel malen weer gedemobiliseerd te worden. In die tijd was dat voor jongeling schering en inslag. Het waren dan ook troebele en onzekere tijden. In mei 40 was het dan zo ver en moest vader binnen voor het echte krijgsspel. Als antitankschutter werd hij ingezet bij de verdediging van het vaderland en bevond zich op zeker ogenblik aan de oevers van de Leie waar hij met zijn eenheid toegevoegd werd aan de Ardeense Jagers. Je weet wel, die mannen met die rare grote bruine mutsen uit de Walen, die een echte ijzervreters reputatie hadden en toch heel wat weerstand boden aan de binnenrukkende vijand.

Net zoals voor vele anderen kwam voor hem echter ook een einde aan de gevechten toen te kort aan munitie en performant materieel  een ernstig probleem werden en koning Leopold III een einde maakte aan het bloedvergieten. Ook zoals vele anderen volgde voor vader een lange mars in krijgsgevangenschap met als einddoel een stalag ergens in Oostenrijk.

Er volgden enkele maanden van gevangenschap maar geluk bij een ongeluk maakten dat hij toch nog redelijk vlug naar huis mocht vertrekken. Niet alleen zijn Vlaamse identiteit was hiervan oorzaak, maar het feit dat hij als treinbestuurder (machinist) een veel gevraagd product was, gaf hem de mogelijkheid om bij de eersten terug te keren. Zet  daar nog bij dat een begin  van bevriezing van de voeten een ernstige bedreiging was en dat hij bovendien nog wegens de slechte omstandigheden aan de maag moest geopereerd worden (twee derde van dit orgaan werden bij zijn terugkeer op operatieve wijze weggenomen) en je hebt alle redenen op een rijtje om die snelle repatriëring te begrijpen.

Nadat hij voldoende hersteld was, mocht/moest hij snel weer de baan op om met treinen te zorgen voor het nodige vervoer van reizigers, militairen en allerhande krijgsmateriaal. Locomotieven en treinstellen waren uiteraard geliefkoosde voorwerpen van geallieerde vliegtuigaanvallen, maar het lot was hem bijzonder goed gezind en zelfs bij de intensieve bomaanval op de fabrieken van de Erla in Mortsel kon hij zijn vervoerscombinatie bijtijds doen stoppen om na de aanval voorzichtig (stapvoets vertelde hij me) zijn reis verder te zetten naar Antwerpen.

Zijn stelplaats was Den Dam in Antwerpen en voor diegenen die het niet zouden weten, bevindt deze plaats zich op het einde van de Italiëlei (rechts) in die tijd tegenover het Entrepot van douane (nu al enkele jaren spijtig genoeg afgebroken en onder andere vervangen door het Administratieve Centrum) en dicht bij verschillende dokken zoals o.a. Kattendijkdok en zo meer.

Na de geallieerde ontscheping in Normandië op 6 juni 44, werden de Duitse troepen stilletjes aan teruggedreven naar hun heimat, maar Antwerpen bleef toch nog een hele tijd bezet net als het eiland Walcheren. Dank zij de pientere tussenkomst van een man uit Boom (dacht ik toch) konden de Britten toch op zekere dag doordringen tot aan en in de stad en de laatste Hun verjagen. Ter herinnering aan deze daad, noemt men het einde van de A12 trouwens de ‘Bevrijdingstunnel’ en heeft er jaren een ‘Cromwell-tank’ gestaan als herinnering aan dit heugelijke feit. Tijdens de vernieuwingswerken werd deze tank verplaatst en ze bevindt zich nu een beetje meer naar ‘den Beerschot’ toe.

De ‘Slag van de Ardennen’ kwam als laatste stuiptrekking ontstaan uit het (ziekelijke) brein van Adolf Hitler nog wat roet in het eten gooien, maar dank zij de inzet van de jonge Amerikaanse G.I.’s kon toch nog bijtijds een einde aan de Duitse aanwezigheid in België gemaakt worden tot grote opluchting van de getergde bevolking die meer dan vier jaren onder de meedogenloze verdrukking van de bezetter had geleefd. Toch was dit nog niet het einde van alle ellende, want de in Nürenberg aangekondigde nieuwe wapens bestonden wel degelijk en alhoewel ze te laat kwamen om de krijgskansen nog te keren, zouden ze nog zorgen voor veel kommer en kwel in Antwerpen. Deze ‘Vergeltunswaffen’ werden dan ook massaal ingezet en de V 1’s en V 2’s bezorgden de inwoners van Antwerpen nog veel ellende door beschadigingen en dodelijke slachtoffers.

Mijn moeder woonde toen in Merksem, achter Den Dam, en je begrijpt het al, tijdens een aanval leerden moeder en vader elkaar kennen. Toen vader nog leefde placht ik hem te plagen door te zeggen: ‘toen de V 1 naar beneden kwam, dook jij waarschijnlijk de gracht in en kwam zo op moeder terecht, die geprikt door de netels en de distels onder haar kont naar boven wipte en zo mijn ontstaan bevorderde, zeker?!’. De conceptie gebeurde nog in 1945 dus en daarom dat ik altijd beweer dat ik nog een oorlogsproduct ben. We konden er nog om lachen.

Mijn kinderdroom was om piloot te worden. Ik las toen nogal veel en vertoefde met regelmaat in de omgeving van de ‘Wezenberg’. In vroegere tijden was daar een vliegveld gelegen van waarop o.a. Jan Olieslagers nog zijn vliegtochten begon en eindigde. Bovendien was de slag om Engeland ook toen al een legende en de Spitfire sprak in die tijd tot menigeen’s verbeelding! Ook tot de mijne dus! Verschillende Belgische piloten – die tijdens de oorlog bij de RAF waren gegaan – kwamen terug naar ons landje en werden hier als helden beschouwd. Zij lagen mee aan de basis van de uitbouw van de Belgische Luchtmacht en de Spitfire werd hierbij ook ingezet.

Helaas was mijn lichamelijke conditie niet van dien aard om piloot te kunnen worden en een zekere graad van kleurenblindheid sloot volledig de deur voor een vliegende loopbaan bij de luchtmacht. Maar de droom is altijd gebleven net als mijn  ver- en bewondering voor de Spitfire! Vandaar dus!

Een goede vriend en nog steeds actieve collega zorgde voor een goede foto waarop mijn kop in de cockpit van zulke Spitfire ingeplant werd en bijgevolg is de bestendiging van mijn roepnaam met deze dan vastgelegd. In de rubriek ‘Over mijzelf’ links van deze blog zie je de verkleinde foto en op vraag van iemand die me dierbaar is, vind je ze ook hier terug in een iets groter formaat. Zo zie je maar dat des mensen leven soms eigenaardige kronkels kent.

Voor diegenen die het vliegtuig niet zouden kennen, is er informatie genoeg te vinden op het internet en op de luchtmachtbasis van Florennes staat een exemplaar in het museum. Ook daarvan vind je een fotootje terug.

De kleine luchthaven van Deurne wordt geflankeerd door een klein – maar interessant - museum over Stampe en Vertongen (het SV4 vliegtuig deed nog lang dienst als opleidingsmachine bij de Belgische luchtmacht) en tijdens de winterperiode staat er gewoonlijk een nog vliegend exemplaar van een Spitfire die dan overgebracht wordt uit het Verenigd Koninkrijk. Ook dat museum is een bezoek waard.

Zo dat was dan weer een hele boterham, niet? Laat hem je smaken! Met de groetjes van spitfire.leo.

Oeps,

Gisteren pech gehad. Mijn bloedmooie vampier was wel aanwezig, maar met andere dingen bezig en het bloedtrekken werd dan maar overgenomen door de endocrinoloog. Ditmaal steeg mijn bloeddruk in eerste instantie naar een ongeziene hoogte, maar dat was meer aan de teleurstelling te wijten dan aan wat anders. Het verschil is dan ook immens! Mijn bloed is niet van kleur veranderd noch gekabbeld, dus op dat vlak is alles oké! Mijn nieuwe pillenvoorraad gekregen en drie potjes om binnen drie maanden  gevuld terug te bezorgen. Een troost is wel dat de mevrouw die alles in goede banen leidt en het dossier met zorg behandelt eveneens een prettige verschijning is en dan nog vriendelijk ook; het is wel een verademing in vergelijking met sommige andere personeelsleden. Is het u ook al opgevallen dat het medisch personeel – en ik bedoel dan diegenen die verzorgen en begeleiden – in de meeste gevallen vriendelijker is dan het administratief personeel – en ik bedoel dan diegenen die de patiënten inschrijven en zo?
Zou dat komen doordat de eersten meer geconfronteerd worden met de ellende en de ziekten en de laatsten meer in routine vervallen?

Ondertussen zijn we nu dinsdagavond en ben ik in Mechelen gesukkeld. De oudste zoon heeft nachtwerk en zijn vriendin is naar de oudervergadering voor de eerste communie. Oma is thuis naar de oudervergadering als parochieel medewerker voor de eerste communie en zo zit opa dan maar op verplaatsing voor de pc. Het is eigenlijk geen babysitten meer maar ‘kind-sitten’. De kleindochter is er zeven geworden en kon met wat moeite in bed gemotiveerd worden. Wat een opa lijden kan!

Ondertussen staat de teevee nu op 2BE, het vroegere Kanaal Twee en gaat opa zich klaar maken om naar de voetbal van de Championsleague te kijken. Het Spaanse Real Madrid tegen het Italiaanse Juventus,dat belooft toch wel wat te worden, als de Italianen zich niet bezondigen aan catenaccio uiteraard.

Zo tot een volgende blog dan maar!

Ciao

Hallo lezer(s),

Het is nu weeral een tijdje geleden dat ik mijn toetsten bespeelde voor een blogje. ’t Is nogal druk geweest de laatste tijd en dat is natuurlijk verschrikkelijk om te moeten zeggen. Als toekomstige gepensioneerde droom je er van om eindelijk eens wat rust te krijgen en je tijd te mogen besteden aan al wat je tijdens je actieve carrière droomde te ondernemen. Nu je in dat gepensioneerden tijdperk belandt, moet je gewoon vaststellen dat leven weliswaar een andere wending neemt, maar dat de tijd niet stilstaat. Integendeel, met de dag lijkt de secondewijzer sneller te lopen en bovendien geeft de dag zelf de indruk alsmaar verder in te krimpen. Een paar nachten geleden  droomde ik dat ik een vaas kapot liep en dat er een geest uit te voorschijn kwam. Ik mocht echter maar een wens doen en dat was om te beginnen al een ferme tegenspoed. Verdorie: in de meeste verhaaltjes mag je drie wensen uiten!

Ik moest me uiteraard bij de feiten neerleggen en vroeg dan maar om dagen van 48 uur, in de hoop zo wat meer tijd te krijgen. Maar dat was zonder de vrouw en de jongste gerekend. Het antwoord van mijn goede geest was niet uitgesproken als ‘ons’ vrouw me wakker schudde met de telefoon in de hand. Jongste had me dringend nodig! Weg mijn 48 uren dagen!!!

Misschien maar goed ook. Het was me wat de laatste tijd, hoor. Werken bij de jongste zoon aan de kamers, werken thuis aan een deur (afbijten – opschuren – primer – gelijkmaken met staalwol – eerste laagje lakverf – terug wat gelijkmaken en tweede laagje voorzien). Een muur volledig afkrabben en voorzien van een grondlaag, aanbrengen van een dunne laag isomo om daarna nog even te behangen met vlies. Ondertussen het vuur uit de schouw genomen en weggebracht naar containerpark wegens ‘kapot meneer en herstellen kost veel geld’. Het weer slaat om en ’s morgens is het soms niet al te warm in de keuken, zegt mijn madam en voel ik zelf trouwens ook wel. Maar niet getreurd alles komt in orde, geloof me (doet je dat niet denken aan dat tuinspotje?).

Rampzalige week ook wegens de verkoudheden en de honderden virussen die daardoor de lucht in gezwierd worden. Eerst de schoondochter, gevolgd door de jongste zoon, daarna de oma en tenslotte de opa – uw dienaar dus.  Je kent dat ook wel, h酅 keelpijn want de keel voelt als een rasp, koorts (bij het minste dat je doet vloeit het zweet in beken van je hoofd over je ruggengraat tot tussen de spleet van je kont)  hoesten doet je niet alleen naar adem happen, maar je krijgt er barstende hoofdpijn van en slapen dat je kan…..in stukjes en brokken dan toch…activiteiten naar een zeer laag pitje geschoven en de mogelijkheid onderzocht om zoveel mogelijk contact te maken met mijn matras. Er loopt echter ook nog zo een 11- jarige Mechelse scheper rond die om aandacht schreeuwt (bij wijze van spreken nietwaar)en die zich graag laat vertroetelen als een klein kind! Planning was er, maar kon helaas niet altijd gevolgd worden.

In onze planning voor vandaag hadden we voorzien om een bezoekje te brengen aan Oud-Rekem waar nog wat activiteiten doorgingen in het kader van hun verkiezing als mooiste dorp van Limburg.  Daar is dan spijtig genoeg geen gevolg aan gebreid omdat we beiden – oma en opa dus – slappe benen en een zere kop (plus de rest) hadden door die dekselse verkoudheid. Het zal dus maar moeten verschoven worden naar een latere datum. Een van dezer dagen moeten we echter dringend naar de Westhoek…… ieder jaar probeer ik met een vriend (en de vrouw als ze mee wil) om een bezoekje te brengen aan de wereldoorlog 1 plaatsen. Je kan dat beter in de herfst of in de winter doen omdat de bladeren van de bomen gevallen zijn en je zo een beter inzicht krijgt over het landschap. Je begrijpt dan beter de strategische inzichten van de legers van toen en de moeilijkheden die de geallieerden ondervonden bij hun offensieven omdat ze in de meeste gevallen altijd wel bergopwaarts moesten (voor wat een berg dan hier voorstelt, maar toch niet te onderschatten als je met volle uitrusting moet optrekken). Dit jaar ligt zeker Boesinghe op onze weg en verder stippel ik nog wel wat uit. Rond Ieper liep die tijd een spoorweg en in sommige bermen zijn nog overblijfsels terug te vinden van bunkers of andere schuilplaatsen. Het bezoek aan een zoveelste militaire begraafplaats is dan ook altijd wel indrukwekkend  en een mogelijke ‘last post’ met een of andere delegatie die bloemen neerlegt aan de Menenpoort doet nog altijd mijn haren op mijn  armen trillen!

Straks om 10 uur wordt ik verwacht in de kliniek voor mijn driemaandelijks bezoekje. Nuchter aanbieden a.u.b. om bloeddruk te laten meten (driemaal) en bloed te laten trekken. Eerste meting is altijd wat hoger dan gewoonlijk, zegt de specialist me telkens weer. Hoe wil je dat anders, repliceer ik dan, als zo’n jonge, ferme, blonde poes naast je komt zitten, je arm vast neemt en er de band voor meting rond legt. Hoe zou je zelf zijn en dan vooral op een nuchtere maag. Hola, zeker. Een echte marteling is het soms…vooral als ze je arm nemen, die even op hun  dij doen rusten om dan de naald ‘met een klein prikje’ in je ader te duwen! Om maar te zeggen dat het levenspad van een ouwe vent zo vol met wolfijzers en schietdinges…geplaveid is. Mag dan ook niet vergeten mij plaspotjes mee te nemen. In de week voorafgaand aan mijn doktersbezoek moet ik immers driemaal mijn eerste  -ochtend- plasje opvangen in een plastiek potje met een bewaarpil er in. Daarna goed dicht, zorgvuldig afvegen en in de frigo maar eerst niet vergeten op te schrijven: datum en uur van de collectie! Telkens weer er aan denken om ze op tijd uit de frigo te halen en te verpakken zo dat ze niet kunnen uitlopen…ik heb het geluk en fantastische madam te hebben die van verpakken heel wat kaas gegeten heeft….en dat is dus altijd wel een pluspunt voor een handige Harry als ik.

Zie zo, voor vandaag hebben we het weer gehad. Ga nog een koortspilletje pakken en dan bedje inkruipen. Mag een beetje langer slapen want een nuchtere aanbieding bij de ‘bloedmooie vampier’ sluit een ontbijt uit….en dus mag ik mijn oogjes even langer dicht houden voor zover de telefoon, de bel, de postbode, de madam noch de hond wat eten in het roet smijten, want dan zal de nacht toch nog kort genoeg zijn.

 

Tot blogs dan maar weer.

Leo

Vrijdag bezig geweest met het aanbrengen van Knauf-platen op de schuine dakgedeelten van wat de nieuwe kinderkamers moeten worden. Bij thuiskomen komt de kleinzoon Nick even kijken en trekt dan zijn overall aan om opa te helpen.

Nick mag helpen lijnen trekken op de platen op de hoogte van de latten, zodat we de vijzen op de juiste plaats aanbrengen. Hij mag van opa ook vijzen inbrengen.

‘Opa, weet je’, zegt hij:’dat ik het enige kindje ben die zijn opa mag helpen met werken!’
Dit wordt met overtuiging gezegd en met een gelukkige glimlach op het gezicht.

Boven alle complimenten en schouderklopjes is het dat zinnetje dat mijn dag maakt. Daarvoor wil ik opa zijn: om een kleinzoon te zien die gelukkig is dat hij mag werken met zijn opa en die dus ervaart dat men hem vertrouwt.

Wat is er prettiger en gelukzaliger
dan de glimmende ogen van een kleinkind
dat vol vertrouwen de wereld inkijkt
en weet dat zijn opa pal achter hem staat
en naast hem post neemt indien dat nodig is.
Soms denk ik:
‘was ik als vader maar zo dikwijls aanwezig geweest bij mijn eigen kinderen’.
Soms denk ik:
‘ook zijn pa heeft dezelfde problemen nu als ik als vader toen.’
Soms denk ik:
‘waar ik vroeger geen tijd voor had, kan ik nu wel’
en dan weet ik:
‘ook dat is vader zijn, opa zijn voor je kleinkinderen.’

Vrijdag deden de beurzen het nog even slecht als de dagen tevoren. Dexia ging in eerste instantie fors vooruit, maar verloor daarna toch weer een belangrijk percentage van zijn aandelen. Het kon tenslotte afsluiten met een kleine winst.

Aandeelhouders en personeel van Fortis zijn boos omdat de regering onvoorwaardelijke garanties geeft voor de leningen aangegaan door de andere banken. Wat is dan de aanleiding van hun boosheid?

Had de regering dat ook voor ons gedaan, zo zeggen ze, dan hadden we niet met onze rug tegen de muur gestaan en had men niet moeten overgaan tot de verkoop van Fortis Nederland en ABN Amro, noch de verkoop  aan BNP Parisbas. Dan was Fortis volledig bij ons gebleven!
Een punt natuurlijk! De aandeelhouders en het personeel hebben dan blijkbaar ook besloten om gerechtelijke stappen te zetten tegen o.a. de betrokken regeringen. Benieuwd wat dat zal geven.

Uiteraard gebied de eerlijkheid ons te zeggen dat ook de besluitvormers verrast werden door de elementen en telkens gereageerd hebben  naar de diverse mogelijkheden van het moment. Of ze goed hebben gehandeld is een andere vraag die alleen de toekomst zal uitwijzen.

De vraag is ook wat er zou gebeurd zijn moest men de situatie gewoon zijn verloop hebben laten volgen. De bankiers zouden dan op de blaren moet zitten, maar de kleine aandeelhouders – die het moet gezegd – geen vinger in de pap hadden bij de activiteiten van de managers en andere CEO’s, zouden dan ook onherroepelijk meegesleurd geweest zijn. Men mag er niet aan denken!

Wat in IJsland gebeurd is, moge dan ook een waarschuwing zijn voor de andere landen. Stel je voor dat België – nog altijd zwaar onder leningslasten en een weinig schitterende financiële toestand – op dezelfde wijze de banken in ons land zou moeten nationaliseren? Wat of wie zou dan garant kunnen zijn voor alle bedragen? Hoe kan een land dat gebukt gaat onder een hoge schuldenlast waarborgen geven voor de financiële gevolgen van bankovernames?

Een eerste vaststelling is zeker dat geld en de beheerders ervan (o.a. de grootkapitalisten) de wereld regeren en hebben geregeerd, maar nu dat het slecht gaat ontlopen zij hun verantwoordelijkheid en laten ze het herstel over aan de politiek en aan de belastingsbetaler. Hieruit blijkt duidelijk dat ook een vrije (kapitaal)markt  onderworpen moet blijven aan bepaalde regelgeving en controle. Dit is geen politieke vaststelling, maar wel de ervaring dat je mensen niet vrijelijk kunt laten doen omdat je dan terecht komt in een wereld waar de wet van de sterkste altijd geldt. 

De wet van de sterkste – of dit nu omwille van het geld of het snelle pistool was – kon in de US slechts onder controle gebracht worden door de aanstelling van sheriffs, marshalls en andere Texas rangers.

In de hedendaagse wereld is dit niet anders. De humaniteit en de rechtvaardigheid varen er wel bij als goede regels toegepast worden en gesanctioneerd. Hopelijk hebben de politici nu hun lesje geleerd alhoewel daar iet of wat mag aan getwijfeld worden.

In mijn vorig leven werd ik nogal wat geconfronteerd met drugs en nu en dan met drugsgebruikers. In een latere periode mocht ik daar zelfs les over geven in het kader van beroepsopleiding. Mensen die mij kennen en vroegere leerlingen weten dat ik radicaal tegen drugsgebruik was en dat had soms homerische discussies tot gevolg.

In de context van de huidige maatschappij was en is het niet ondenkbaar dat de mensen die opgeleid werden om drugs en drugsgebruikers op te sporen, zelf al ooit aan de roesmiddelen zaten of erger nog: nog steeds gebruikers waren/zijn.

Tegen mijn radicaliteit tegen drugsgebruik reageerde men dan ook op verschillende wijzen. Sommige waren met mij akkoord, anderen dan weer lachten het weg als overdreven, een derde groep vond dan weer dat vrijmaken zaligmakend zou zijn en een vierde groep leek me niet geïnteresseerd.

De laatste jaren waren de moeilijkste omwille van het feit dat de overheid – naar Nederlands voorbeeld – een soort van gedoogbeleid huldigde. Drie gram in bezit voor eigen gebruik was niet meer strafbaar tenzij enkele bijkomende overtredingen een bezwarend gevolg hadden en eigenlijk leek de bestrijding van de zogenaamde ‘softdrugs’ voor het gerechtelijk apparaat  geen prioriteit meer te zijn. Daarenboven werd het gebruik en de gevolgen van softdrugs – zoals marihuana (wiet) en de derivaten hasj en hasjolie – door bepaalde wetenschappelijke en andere kringen ongevaarlijk verklaard.

Nochtans bleek uit serieuze onderzoeken dat alle drugsvormen – net zoals tabak, alcohol en andere – op lange of korte termijn onherroepelijk schade brachten aan de gezondheid. Het grootste effect van drugsgebruik situeert zich in het zenuwstelsel en mettertijd wordt aan bepaalde delen er van onherroepelijk en onomkeerbaar schade toegebracht. Niet alleen zenuwcellen kunnen beschadigd of uitgeschakeld worden, maar door het afleiden van bepaalde reacties naar andere receptoren dan voorzien, kan dit gevolgen hebben op andere lichaamsdelen. Vergelijk het even met een sporter die een spierkwetsuur heeft, pijnstillende middelen toegediend krijgt en verder blijft sporten. Het is al meermaals voorgekomen dat ze daardoor blijvende spierletsels oplopen of zelfs gehandicapt geraken. Een van de meer bekende voorbeelden is o.a. Josip Weber, die desondanks erge rugklachten bleef verder spelen, zelfs naturalisatie tot Belg vroeg en verkreeg, maar tenslotte amper bij de rode duivels kon spelen. Tegenwoordig is hij teruggekeerd naar zijn vaderland waar hij voetbalopleiding geeft aan de jeugd, maar zelf het baltoetsen mag vergeten wegens een gekraakte rug.

Zo’n vier jaar geleden wees een nieuwe studie uit dat de gevolgen van het wiet roken slechter waren dat sigaretten roken. Oorzaak was de aanwezigheid van teer in papier en planten, maar ook de tabak die gemengd met de marihuana (of de hasj) het roken moest mogelijk maken. Het feit dat de joint rokers veel langer en dieper inhaleerden om zoveel mogelijk te kunnen genieten van hun roesmiddel, zorgde voor een groter volume van de schadelijke producten in de longen. Het gevolg laat zich raden: longkanker was bij deze types meer aanwezig dan bij gewone rokers.

In het oktobernummer van Reader’s Digest staat weer een artikel met onrustbarende gegevens over het wietgebruik vooral met betrekking tot de zogenaamde Nederwiet, d.i. marihuana die in Nederland, maar ook in ons land, door eigen kweek bekomen wordt.

Wat is er aan de hand? De actieve stof in marihuana (of Cannabis Sativa) is THC (Tetra Hydro Cannabinol). Door het experimenteren met kruisingen van diverse planten en de bijna wetenschappelijke teeltwijze, is het gehalte THC in de hier geproduceerde planten van een zeer hoog niveau. De effecten op het zenuwstelsel zijn dan ook ingrijpender en de gevolgen zijn dus ook navenant. Bovendien is de kunstmatige wijze waarop het telen hier doorgaat (o.a. meestal verwarming op basis van elektriciteit) een bepalende factor wat de waarde betreft. De roesmiddelen zijn bijgevolg niet goedkoop.

Naast het feit dat gebruikers onbetrouwbaar worden in hun functioneren, heb ik meermaals schrijnende verhalen gehoord van gezinnen waar gebruikende personen geweld gebruikten ten opzichte van de andere gezinsleden en dit voornamelijk om de nodige gelden te bekomen om de producten te kunnen aanschaffen. Vaak werd ook gestolen van ouders, grootouders, broer en zus, vrienden en zo verder. Over dit maatschappelijk fenomeen zijn blijkbaar nog geen studies gedaan en een objectieve verzameling van gegevens is haast onmogelijk omdat vele gezinsleden te beschaamd zijn om deze problematiek in het openbaar te gooien.

Drugsgebruik heeft bijgevolg voornamelijk negatieve kanten en blijft dus af te raden. Alhoewel THC een gunstig effect kan hebben als pijnstiller ten voordele van patiënten die gedurig met pijn geconfronteerd worden en in dat geval de verslaving minder groot is dan bijvoorbeeld het gebruik van morfine, blijft voorzichtigheid toch geboden. Dergelijk gebruik zou strikt onder controle moeten gebeuren van een gekwalificeerde arts, die op zijn  beurt aan toezicht onderhevig is van bijvoorbeeld een of andere commissie. Bovendien zou de medische wetenschap zich dan moeten bezighouden met een degelijke studie van de stof, zodat enkel de werkzame pijnstiller kan geïsoleerd en gebruikt mag en kan worden. De andere nevenaffecten zouden dan vermeden worden en de prijs wellicht onder controle blijven.

Wie vaart er tenslotte wel bij de verkoop van de roesmiddelen? Het misdaadmilieu uiteraard, dat zich ook in Nederland – ondanks de bedoelingen van de wetgever bij de opstelling van het gedoogbeleid – grotendeels meester heeft gemaakt van de verhandeling van de producten.

De hoge opbrengsten worden niet alleen gebruikt voor een luxueus levende, maar zijn tevens menigmaal de bron voor andere criminele activiteiten.

Weg dus met die rotzooi!

Eenzaam flikkert een ster in het uitspansel
ik kijk en denk: ‘hoelang zijn je stralen nu al onderweg?’
‘Schijn je nog? Geef je nog warmte af?
‘of is je licht al eeuwenlang gedoofd en zien we nu alleen de resten van je vroeger leven aan de hemel staan?’

Vergane glorie in het firmament
achtergebleven als in een etalage van een definitief gesloten winkel.

In mijn jonge leven nog, werd mij voorgehouden regelmatig naar de grote beer te kijken.
Na de paarden en zevenmaal in het verlengde van de achterste spant van de aanhangende kar
daar…… de poolster als richting wijzend naar het noorden

Ondertussen blijkt het licht van deze ster al tanend in de hemel te staan
en moet je vooral kijken naar Venus, de Avondster…

Hoe leg je uit dat stralen lichtjaren onderweg reizen vooraleer ze op ons netvlies branden?
En welke van deze knipperende lichtjes zou mijn ene of de andere oma zijn?
Of welke van mijn vader zaliger in een poging de conversatie voort te zetten die we in leven te weinig hadden?

Het zijn van die momenten die een mens stil krijgen en confronteren,
het zijn van die ogenblikken waar het mysterie van de dingen en het ontstaan van het leven weer tot volle recht komen,
het zijn die kleine tellen die de oneindigheid van rondom bevestigen
en de mens aanzetten tot mijmeren en genieten van deze grootheid.

Vandaag weer een drukke dag doorgemaakt. Na een korte nachtrust de post en de krant uit de bus gelicht en even doorgenomen.  In de krant meestal weer ontnuchterende berichten gelezen: tegenwoordig echt geen goednieuws krant!

De post weeral voorzien van verschillende enveloppen met vensters! Verdorie……weeral van alles te betalen…als het zo voortgaat dan zal de maand er weeral uit bestaan te berekenen hoe het einde van de maand kan gehaald worden zonder te veel problemen. Net zoals we jong waren, juist gehuwd en de wedde van vrouw en mezelf, de Heer deed wenen van verdriet omwille van hun geringheid.

Daarna vrouw, materiaal en werkkledij bijeengeraapt en naar de jongste zoon gereden. Momenteel werkt die halftijds in zogenaamd ouderschapsverlof en we willen daarvan profiteren om op zolder twee kamers te maken voor hun kinderen.  De schoondochter was werken vandaag en de kindjes hadden pedagogisch verlof, daarom dat oma meekwam zodat papa en de opa zouden kunnen verder werken en de kleinkinderen toch nog een volwassen aanspreekpunt hadden. Oma doet dat uiteraard zeer graag alhoewel ze het daarna moet uitzweten. We worden beiden een dagje ouder zeker?!

De werken vorderen tamelijk goed. Het plafond is afgewerkt en de Knauf-platen (zeg niet Gyproc want dat is een blasfemie) er tegenaan gevezen. Vandaag een paar in de weg liggende balken weggemoffeld met enkele MDF-platen. Daarna begonnen met op de schuine dakkanten de latten te plaatsen om ook daar – waarschijnlijk vrijdag – de gipsplaten te kunnen bevestigen. Tussen de dakspanten hebben we overal dikke glaswol en een beschermende laag plastiek aangebracht.

Plezant is wel dat je alles beetje bij beetje ziet vooruitgaan en het werken met je zoon doet de familieband toch wel goed, denk ik dan.

Kleinzoon had nog wat schoolwerk te doen in voorbereiding van een test morgen donderdag. De school heeft een goed uitgewerkte internetsite en daarop kunnen de leerlingen dan voorbereidende teksten en foto’s afhalen. Vandaag was het onderwerp hun dorp, Merchtem. Onder de foto’s moesten ze de straatnamen invullen door middel van uitgeknipte namen van een lijst. Een andere oefening bestond er in de straatnamen te zoeken aan de hand van een beschrijving. Een niet oude straat blijkt dan de Nieuwstraat te zijn. Heerlijk dat soort oefeningen te kunnen doen met behulp van elektronische communicatiemiddelen. Je moet er natuurlijk een leraar voor hebben die heel wat tijd steekt in de voorbereiding er van en die nog weg weet met de internetsite. Deze onderwijzer doet dat met veel applicatie en creativiteit. Meester Koen ligt dan ook in de gratie van mijn kleinzoon.

Ik kan me inbeelden dat deze man heel wat manuren steekt in de verwezenlijking van deze oefeningen en dat siert hem uiteraard. Waarom ik dat zo nadrukkelijk willen meedelen? Omdat er nogal vlug gezegd wordt dat onderwijzend personeel een luxeleventje heeft met veel vakantie. Ik ben er van overtuigd dat heel wat zogenaamde vrije dagen door meester Koen ingevuld worden met dit soort werk. En dat is iets dat de meeste mensen niet zien. Daarom van hieruit een dikke proficiat, meester Koen en hopelijk kan je dit nog vele jaren doen. Je leerlingen zullen er de vruchten van plukken en velen zullen er later met dankbaarheid aan terug denken.

En dat is dus wel goed nieuws!

Doemprofeten hadden het voorspeld: andere banken zouden ook in de klappen delen. Vandaag hebben de beurzen wereldwijd nog maar eens getoond met welk een wantrouwen de beleggers te werk gaan. Voorzichtig…..als een egel die de liefde bedrijft……blijven ze hun geldmiddelen weghalen of wegdoen. Opportunisten die over geld beschikken kunnen nu misschien de zaken van hun leven doen. Het hangt er maar van af hoe alles zich met de tijd zal herstellen. Ondertussen deelt de KBC in de klappen en zag zijn aandeelwaarde zakken met zo’n 15 procent.
Erg is eigenlijk wel dat je niet kan weten of dit alles gefundeerd is op geruchten, roddels of echte problemen. Ik kan me perfect inbeelden dat de bankiers het achterste van hun tong nog niet laten zien.

Andere koek is het natuurlijk voor de kleine beleggers die, met hun zuinig gespaarde geld, ingingen op het advies van allerlei beleggingsspecialisten en zich hier en daar kleine aandelen aanschaften. Zij zien hun zuur verdiende centen – en tegelijkertijd hun dromen – in rook opgaan.

Erg was echter ook dat de gouverneur Quaden - van Belgische Nationale bank – op teevee kwam verklaren dat deze crisis nog erger was dan deze van 1930. Ben ik verkeerd als ik denk dat er ook een zeer belangrijke recessie in de US was in de twintiger jaren? Het staat me voor dat er toen ook heel wat miljonairs sneuvelden of was dat toch in 1930. Ik was nog niet geboren en kan alleen maar voortgaan op proza en literatuur hierover. De verklaringen van de heer Quaden hebben er zeker niet toe bijgedragen het vertrouwen te herstellen.

Ondertussen niets meer gehoord van de bestuurders zoals Maurice Lippens en andere Votron’s. Zij hebben zich teruggetrokken in hun riante verblijven en verbijten naar alle waarschijnlijkheid enkel het feit dat hun grootheidsplannen niet lukten. Een stoute kant van mijn karakter doet me hopen dat hun nachten even slecht zijn als deze van de modale beleggers. Hoe duister kan een mens soms zijn, nietwaar?