Leven als een boom is opstaan
vóór de dag begint om tegenslagen te kunnen trotseren
en voeling te hebben met het leven
Nog een mooi oponthoud op mijn blogje .
21-03-2010
Houden Van ...
Houden van....
Houden van, is verdrinken in je bruine ogen Houden van, is alles kunnen verdragen. Houden van, is je lieve gezicht strelen. Houden van, is mijn vuur voor je laten branden. Houden van, is met je praten, Houden van, is voelen wat jij voelt. Houden van, is aanvoelen wat jij bedoeld. Houden van, is dansen met je tot een stuk in de nacht. Houden van, is je verrassen op een moment dat je dit niet verwacht. Houden van, is samen ons liefd en leed delen Houden van, is samen door een vuur gaan...
Het is een mooie tijd met jou Wie weet hoelang ik er nog ben Langzaam wordt onze wereld anders, Ik leef mijn leven met je, jij die mij zoveel gaf De liefde,het kind, Jij gaf mij waar ik nood aan had (liefde) Jij bent er,en blijft diep in mijn hart , Eens in de toekomst, die zo snel aan het afkorten is, zal afscheid nemen nog het meest pijn doen, ik ga wel,maar verlaat je niet, hoop nog een hele tijd ik in je herrinneringen verder te mogen leven.
Wat kan de toekomst voor mij nog betekenen, ik kan het niet verlengen , misschien kan ik dan mijn rust terug krijgen , in een andere wereld, wat het ook moge betekenen .
Als ik aan je lig te denken en ik doe mijn ogen dicht. Krijg ik een warm gevoel vanbinnen dan is het net of je naast me ligt. Jouw armen om me heen en ben ik niet meer zo alleen .
De weerstand is bijna voorbij je kan er niet aan ontkomen in de wereld waar je leeft door iedereen verlaten wie heeft er nu nog tijd voor je is er nog een toekomst néé die is bijna voorbij, Je mag me nu stilaan loslaten.....
Ja deze nacht weer goed doorgekomen Een waterzonnetje piept door het raam. Hoor reeds een tortelduif roepen, vroeg voor deze tijd van het jaar, Zal wel van geluk zijn denk ik. Sta langzaam op, en ja hij zit hoog in de nog kale lindeboom. Voor de rest hoor ik niets, zo vroeg in de morgen, voel weer die rot traan in mijn ogen, je voelt je zo eenzaam. Dan hoor ik je stil de kamer inkomen, neemt me zachtjes in je armen en kust de traan van mijn wang, yep deze dag die kan niet meer stuk...
De zon gaat zachtjes onder, s'avonds is de lucht een wonder, wolken als witte schaapjes die langzaam aan de einder verdwijnen. Het parket kraakt zachtjes onder je voeten, Je enige wens nog is dat deze pijnen nog even wilden verdwijnen. Telkens sterft je hart een beetje meer, de tijd die je nog te goed heb duurt niet zolang meer.
Nooit zeggen, ik ben er altijd voor je, Als je het niet meent, Ik heb je nodig Nodig om mijn verdriet met je te kunnen delen het is als een nacht vol duisternis. De pijn waart door mijn lichaam, je kan niet slapen door mijn immer aanhoudend gehoest, ook al lig ik in een andere kamer, tranen lopen over mijn wangen, zou het niet beter zijn voor ons beiden om afscheid te nemen? Heb al een ster uitgekozen vanwaar ik je kan zien..
Zomaar een gedicht recht uit mijn hart vaak doorsponnen door die pijnen toch kom ik die dagen door, met een lach en een traan de vele vrienden dacht je? je wordt door zovelen nagetrapt ze zien je amper, leven ogenschijnlijk met je mee; je kan ze wel aankijken met een glimlach wat kan een mens toch wreed zijn dan maar weer een lach doorsponnen met een traan, en denk je maar weer, komaan je leven gaat verder ook zonder hen, maak er van wat er nog van te maken valt!
Waar grenzen vervagen Groeit het welbehagen Het niets willen zijn Los te laten
Groeiend verlangen Weerzien met zovele Liefde te delen Enkel maar zijn
Jouw rest de pijn Eenzaam het zijn Vol van verlangen Niet meer kunnen ontvangen
Mijn grootste gevoel Liefde is wat ik bedoel Waar grenzen niet bestaan Blijf ik altijd naast je staan
Blijf ik je steun bieden in zorgen Voor elke dag gister vandaag en morgen Weet dat wij nog steeds verbonden zijn Door grenzen van zijn en niet zijn In liefde voor altijd
1 Als je de schoonheid ziet in elkaar het licht ziet in dit leven De vrijheid van geven en nemen Het resultaat van wat je kiest kan je nooit verliezen Wetend dat schoonheid immer vergaat Er altijd opnieuw iemand in de plaats komt Het zaad steeds voor nieuw leven zorgt Waardoor de dood dan ook verstomd...
2 Het leven is heerlijk,het leven is mooi. Vlieg uit kruip niet in een kooi! Mens, durf te leven! Je kop in de hoogte,de neus in de wind. En heb lak aan hoe iemand anders er over denkt! Hou een hart vol, van warmte en liefde in je en wees op je eigen plekje een mens Wat je zoekt kan geen ander je geven.
Bij de bushalte zag ik je staan over je wangen rolden de tranen niemand buiten mij die het merkte of zag niemand kende je grote verdriet met een glimlach stond je daar maar niets was minder waar wist niet hoe ongelukkig je was wist niet wat je met die glimlach bedoelde zie je daar nog staan met op je wangen die tranen. want het deed me wel iets dit is iets dat ik nooit zal vergeten je zag er zo hulpeloos uit Tijd moest ik je geven, aan het verbeteren van je leven. je leefde je leven in het toenmalige, met de bagage van je leven. nu in dit huidige leven ben je gelukkig iedereen ziet het, je lach aan die ogen mijn God was ik toen op de juiste plaats!!
Eenzaam,en alleen. Eenzaam,niemand om je heen. Eenzaam dagen en nachten. Eenzaam, niemand die op je wacht. Eenzaam,duister en kil. Eenzaam,een iemand die van je houdt. Eenzaam,is dat de reden van je bestaan? Het woord "eenzaamheid" waaronder ieder aan tenonder moet!!. Weinigen weten hoe eenzaam je soms kan zijn Soms, geen mensen om je heen De pijn van eenzaamheid is gewoon niet te beschrijven een gevoel van gemis,en spijt Waarom moet het leven zo moeilijk zijn Waarom kon ik niet gewoon gezond zijn Het licht toch niet aan mij? één ding weet ik wel zeker; Leven dat doet zeer! In't donker durf ik al eens te huilen als niemand mij stoort In het donker durf ik al eens iets zeggen Wat op klaarlichte dag niemand hoort
Het vergt kracht om zeker te zijn, Het vergt moed om twijfels te hebben. Het vergt kracht om erbij te horen, Het vergt moed om eruit te springen. Het vergt kracht de pijn van een vriend te delen, Het vergt moed je eigen pijn te voelen. Het vergt kracht om je eigen pijn te verbergen, Het vergt moed om het te tonen en er wat mee te doen. Het vergt kracht om alert te zijn, Het vergt moed om je alertheid te laten zakken. Het vergt kracht om te overwinnen, Het vergt moed om je over te geven. Het vergt kracht mishandeling te doorstaan, Het vergt moed deze te stoppen. Het vergt kracht om alleen te staan. Het vergt moed om te leunen op een vriend. Het vergt kracht om lief te hebben, Het vergt moed om liefde te ontvangen. Het vergt kracht om te overleven, Het vergt moed om te leven.
Weet je hoe blij men zou zijn om weer te kunnen lachen Weet je hoe goed het zou doen om weer gewoon je eigen te zijn, weet je dat daar niet meer veel van over is Weet je dat men bijna de hele dag in zijn bed ligt weet je dat men bang is de ogen te sluiten weet je hoe eenzaam men zich dan voelt weet je dat men dit nu niet wil weet je dat men alleen maar zichzelf wil zijn weet je dat men het zo moe is alsof er niets met je aan de hand is weet je dat iedereen denkt,die redt het wel weet je hoe het aanvoelt om weer naar beneden te donderen het doet zo zeer, maar ja,je redt het wel
Wat was ik een verwend man, gezond, geld, een kind, vrouw een mooi huis mooie wagen, met nog zovele wensen altijd denkend aan méér, nooit tevreden,van niets zeker met "nu" nog slechts één wens die"niemand" mij kan geven. Gezond zijn alstublieft , met nog een beetje toekomst !! Alleen sterven maakt één ding zeker, eindelijk ben je dan van al je angsten bevrijd.
Dag na dag, kijk ik uit mijn raam, Zie je in mijn verbeelding daar staan. Denk ik terug aan die tijd toen ik nog gezond was, Zou je zo graag nog eens in mijn armen nemen, zoals in onze jonge jaren kijk ik dan terug naar het verleden?. Je humor, je lach, je romantische momenten. Maar je bent dezelfde niet meer, getekend door het leven, Een leven met een zieke. Hopen maar dat je later weer de oude wordt, want nu in mijn gedachten voel ik enkel pijn, een traan rolt over mijn wangen, en telkens sterft mijn hart een beetje meer...
Allerlei gedachtes die zich in je hoofd blijven binnendringen, wist je maar hoe je ze kon bedwingen. Waarom doet ‘t leven toch zo’n zeer? Waarom ben je al jaren jezelf niet meer? Wat is er toch in hemelsnaam met je aan de hand? Het lijkt wel of je in een afgrond ben beland. Dit gevoel is de afgelopen jaren beetje bij beetje naar binnengeslopen. En je blijft steeds maar op beterschap hopen. Je hebt er zelfs vele dingen voor opgegeven, maar zelfs dat gaf geen verbetering in je leven. Dat je positiever moet denken, dat weet je best, maar voor je gevoel heb je het zelf verpest. Soms weet je niet eens meer een reden voor je bestaan, en moet je vechten voor de kracht om er mee om te kunnen gaan. Je wil zo graag weer de wijde wereld in. Maar met zo’n gevoel heeft dat gewoon geen enkele zin. Voorlopig zal het ook nog wel even zo blijven.
Dat ene woord Dat naar een ander toe iets zegt Zonder enig gebaar, maakt gevoelens kenbaar Het maakt alles in je los, machteloos voel je het aan Laat je helemaal gaan, emoties borrelen omhoog Tranen prikken in je oog Waarom heb je het gezegd, het vraagt om te worden uitgelegd Maar een woord is maar een woord Kan alleen worden gehoord Niet zo innig worden gevoeld, zoals het eigenlijk is bedoeld Een paar woorden zijn niet genoeg, het worden er steeds meer Telkens vragen uitleggen keer op keer Het maakt je zo kwetsbaar, hulpeloos en teer Komt er dan geen einde aan Door steeds maar te vertellen, beantwoorden van vragen Eindeloos te praten keer op keer Komt het moment dat je verwerkt je gevoel Dan zal je weten wat ik bedoel Kan het nog worden uitgepraat voor 2010??
Er is altijd een vraag die gaat over gevoel Als jij het antwoord kent weet je wat ik bedoel Er is vaak een gevoel dat zweeft in de lucht Soms lijkt het eeuwig te duren Dan is het voorbij als een zucht Er is een gebaar zo gewoon Maar toch heel apart Het komt om zo te zeggen regelrecht uit je hart Het is er als vanzelf je weet niet hoe het komt Maar dat moment is alles alsof de rest verstomd Het behoeft maar een beetje, al is het nog zo iel Bevredigend als liefde het is voeding voor je ziel
Soms voel ik me zo eenzaam en alleen staar ik naar buiten door het raam Ben soms bang,en dan denk ik, wil weg van hier,weg van mezel kijk naar de mensen, zie ze praten,lachen hebben deze mensen dan geen zorgen?, sta ik me dan af te vragen zou er willen bij zijn, wou dat dit nog ging het is het om moedeloos van te worden Draai me om en veeg een traan weg en ga maar weer aan mijn pc en probeer het maar weer van me af te schrijven...
Even zou ik in jou willen zijn Even voelen wat je voelt Even weten wat je weet Even voelen hoe je een kus ervaard Even dat zalige gevoel hebben Even voelen hoe je de liefde ervaard Even alleen al je gevoelens hebben Even voelen hoe je een knuffel ervaard Even voelen hoe een vrouw als jij een man ervaard Even alleen te voelen hoe jij je voelt met een zieke man te leven zoals ik?
Achter een lach schuilt soms veel leed en pijn dit is de werkelijkheid , men zou ook wel eens anders willen leven, maar ja we hebben het nu eenmaal niet zelf voor het zeggen. en de tranen die komen toch hoor, ook al heb je een sterk karakter vaak ben je onzeker,ben je bang Je speelt het als een eenakter, want je staat er praktisch alleen voor, je zal het moeten volhouden en niets of toch weinig kom je nog te boven, men leeft als zwaar zieke alleen nog op karakter het is of ze het weinige goede dat ons nog rest ,ons nog zouden willen afnemen
Machteloos als een dier gedreven in het nauw, lopend door de kamer zo leeg zonder jou de wind huilt,de regen tegen het raam de zon komt op, plaatsmakend voor de maan, zit hier al een eeuwigheid, zo lijkt het toch, begaan om jou omdat je zo een leven niet wou leven met een zieke,zovele jaren. Hetgeen we nu moeten ondergaan zouden daar wel woorden voor bestaan? het is bijna een"helse"tocht naar een onzekere toekomst zo die nog voor ons bestaat.
Hier zit ik schrijvend over mijn gevoelens wetend dat je er nooit achter zal komen wou toch dat je wist wat ik ermee bedoel schrijf dat ik je altijd zie in men dromen schrijf dat ik beef telkens je voorbij loopt schrijf dat ik elke dag aan je denk schrijf dat ik altijd al op jouw heb gehoopt schrijf dat mijn hart sneller klopt als je lacht schrijf dat ik wil zeggen dat ik je wil beminnen dat dit het enigste is waar ik naar smacht schrijf dat je alles voor mij betekent ik je wilde zeggen dat ik alles doen wil voor jou hier zit ik weer en weet dat de wereld hopeloos in elkaar zou storten zonder jou..
Ik wordt wakker, hoor de regen zachtjes tegen het raam tikken, sta op en loop naar het raam, eventjes komt de zon door de wolken ,voel de weldadige warmte op mijn huid en geniet, een wolk verschijnt en verduisterd de zon. Ik huiver en denk waar is die warmte ineens naartoe, en je wacht. Misschien komt het zonnetje er wel weer door? Nee dat zal voor later zijn, De regen valt nu in stromen neer tranen zitten er weer aan te komen, gelukkig niemand die het ziet, niemand die iets vraagt het lucht je op, je moet je niet schamen en je kruipt maar weer dat bedje in.
Hoe is het zover kunnen komen, heb er geen antwoord op veel nadenken heeft geen zin ben zo goed als leeg vanbinnen. De wereld stortte ineen voor mij moest het gewoon over mij heen laten gaan. Deze ziekte is niet meer van deze tijd het is zo,zal het moeten ondergaan zit hier al een tijdje, zonder inspiratie,de druk in deze ziekenkamer zal de boeken maar sluiten, komt niets meer uit mijn vingers ik overlees nogmaals wat ik geschreven heb, vind het niet veel zaaks, vindt het dan ook maar verloren tijd. Zoals de laatste jaren van mijn leven.
Soms zijn van die dagen dat het even niet gaat, en heb je het gevoel dat iedereen je in de steek laat. Dan voel je zo een verdriet,en niemand die het ziet. je eigen gevoel laat je in de steek, dan voel je je klein en week. De man in je die zo sterk en krachtig is wordt dan heel klein, die wil alleen maar een beetje warmte . Diep in zijn hart weet hij wel hoe het is, maar soms wil hij voelen die momenten van warmte, want hij is ook maar van vlees en bloed. Even mekaar omhelzen, zonder woorden, gewoon even voelen, zoals het hoort. waarom kan zoiets moois soms zo pijnlijk zijn. Morgen zal het misschien weer wat beter gaan, vandaag laat ik mijn tranen even gaan. Jij alleen kan dit begrijpen, omdat je mij zo goed kent.
Afscheid nemen van je zelf. Is gewoon de deur achter je dichtdoen. Het jonge leven is reeds lang aan je voorbij gegleden , of moet ik zeggen gevlogen. Je kijkt voor je, en liefst niet terug. Herinneringen laten je voorlopig koud. Het laatste, je ouderdom wil je graag intens beleven. De weg naar ouderdom is berijkt. Je kunt hem nu helemaal begaan. Beslissingen moet je niet veel meer nemen. ze worden door je ziek zijn voor je genomen Je kan sommige momenten nog eens proberen op eigen benen te staan. Afscheid nemen van jezelf, valt op zo een momenten wel best mee Zal je nog vele malen kunnen gebeuren. Maar je geraakt er wel nooit aan gewend..
Blijf trouw aan jezelf met je fouten, je krachten, Je eenzaamheid soms, je emoties, je moed. Aan dat wat alleen maar in jou kan groeien In wisselend klimaat met wat kwaad en wat goed. Blijf trouw aan je denken, verlangen van voelen en uiten, aan warmte, aan stilte aan muziek, Want jij bent een mens als geen ander op aarde, In jou is de wereld bijzonder uniek Trouw blijven aan jezelf,aan je lachen,je zingen, Je vallen en opstaan, je inzet je pijn, Waardoor je in alles herkenbaar kunt zijn. Blijf trouw in je denken, je zwakte, je aarzeling, Je hoop, en je waarde, je angst, je liefde, Je bent een mens die van belang is In een bestaan dat zo uniek is….
Ons leven kent slechts één zekerheid STERVEN!! Verdoe daarom geen tijd, weeklaag niet Als het eens wat minder met je gaat Beleef elk uur alsof het je laatste is je kan je er ook bij neerleggen, (niet accepteren!!,) dit verandert en versterkt uzelf, het groeit, het bloeit je kan je er bij neerleggen , Beleef telkens weer iedere dag Accepteer je leven zoals het is en probeer nog te genieten , Met soms gevoelens van boosheid, wanhoop of verdriet Blijf niet hangen in deze onwezenlijke pijn er zijn mensen die lang ziek zijn, weet ik ook wel Na onze geboorte, wint de dood het pleit De dood is niet het einde maar een nieuw begin van een wedergeboorte.
Het gevoel van eenzaamheid je kan het niet uitleggen. Velen die het niet begrijpen S'morgens sta je op, niemand. S'avonds ga je slapen, niemand. Ieder meent het wel goed met je Maar verstaan of begrijpen?? dagen dat je niemand ziet, maar hopen dat ze dat gevoel, eenzaamheid nooit moeten ervaren..
