1.     Coup de theatre.

Je kan het een ‘coup de theatre’ noemen: de aanstelling van de oude krokodil Wilfried Martens als verkenner voor de nieuwe samenstelling van een regering. Koning Albert II heeft het nuttig geacht om een oude man te belasten met de verkenningsronde die vooraf moest gaan aan de samenstelling van een (ver)nieuw(d)e regering. Deze oude rot bezit uiteraard een formidabele ervaring in het beoefenen van politiek. Je zou voor minder, hij heeft immers 8 of 9 regeringen geleid die ons land jammer genoeg opgezadeld hebben met een onoverzichtelijke staatsschuld. De reden hiervan is velerlei, maar een belangrijk aspect – typisch voor het Belgisch politiek van die tijd – ligt vooral in de toepassing van de zogenaamde ‘wafelijzerpolitiek’. Eigenlijk was dit een verschijnsel waarbij volwassen mensen zich verlaagden tot kinderlijk gedrag. De meeste partijen waren in die tijd nog ‘unitair’ Belgisch en dit fenomeen speelde dan ook mee in dit gedrag. Waaruit bestond deze wafelijzerpolitiek dan wel, zal je me vragen.  De staat was nog niet gesplitst in gewesten en gemeenschappen en bestond in die tijd uit twee gemeenschappen, nl. de Waalse en de Vlaamse. Met de kleine Duitstalige gemeenschap hield men geen of weinig rekening, de Waalse gemeenschap rekende deze volledig tot de zijne.

2.     De wafelijzerpolitiek

De wafelijzerpolitiek dus. Stel je voor dat het verkeer het noodzakelijk maakt om een vlotte wegverbinding te maken tussen Brussel en Oostende. De nodige plannen en de budgetten worden gemaakt en aanbesteed. Daarna begint men met de aanleg van een snelweg tussen beide steden.

‘Hola’, zegt de Waalse gemeenschap:’wij willen eenzelfde budget voor onze gemeenschap’. Wat daarmee dan uitgericht wordt, is vooral hun probleem en Vlaamse pottenkijkers kunnen ze hierbij best missen. Zo zijn er vele miljarden franken verloren gegaan omwille van de symmetrie van de uitgaven. Dat dit op lange termijn niet te houden was, blijkt nu nog jaren later, waar iedere Belg jaarlijks bijdraagt aan de delging van de toen ontstane schuld.

De federalisering heeft hier gelukkig maar een eind aan gemaakt met die beperking dat het ‘rijke’ Vlaanderen nog ieder jaar aanzienlijke sommen transfereert naar Wallonië als ‘solidariteitsbijdrage’.
In deze bijdrage ligt trouwens een van de fundamentele problemen die de huidige politieke gedragingen fundamenteel beïnvloeden en de Vlamingen doen vragen naar meer financiële autonomie. Maar dat zal later nog wel eens aan bod komen, want we hebben het nu over de nieuwe regeringsvorming. 

3.     Prognoses over het premierschap.

In een eerste beoordeling over het politieke klimaat gaan de meeste media er van uit dat een doorstartregering met dezelfde coalitie tot de mogelijkheden behoort en dat de eerste minister ook uit de CD&V zal komen. Jean-Luc Dehaene – voormalig premier en bedacht met de naam van loodgieter – en Guy Verhofstadt van de Open Vld en voorgaande premier, net als de CD&V coryfee, Herman Van Rompuy komen hiervoor ogenschijnlijk in aanmerking. Er zijn echter obstakels want Dehaene wil slechts optreden tot 2009, tijdstip waarop in principe gekozen wordt voor Europa, net  trouwens als Verhofstadt, die zijn ambities voor een Europees postje nooit onder stoelen of banken stak en Herman Van Rompuy voelt zich goed in zijn vel als Kamervoorzitter en sleept zijn verleden met zich mee waarin hij stellig verklaarde zijn politieke carrière te beëindigen zonder ooit eerste minister te worden.
Het is bovendien duidelijk dat de Open Vld de Europese kandidatuur van haar voormalige boegbeeld Guy Verhofstadt niet in gevaar wil brengen en bijgevolg met alle mogelijke middelen het scoren wil beletten van CD&V-er Jean-Luc Dehaene.

4.     Van Rompuy toch formateur en het begin van een stoelendans.

In de nieuwsbulletins verschijnt echter het nieuws dat Van Rompuy toch bij de koning voorbijgegaan is en hierbij de post als formateur heeft aanvaard. Allerhande speculaties steken de kop boven, maar men kan zich wel indenken dat de druk vanwege de partij en de coalitiegenoten erg groot moet zijn geweest. Binnen de twee dagen zijn de formatiegesprekken rond en al op 30 december legt de nieuwe regering de eed af bij de koning. Twee CD&V ministers van de voormalige regering zijn echter uit het geheel verdwenen, nl. Yves Leterme, ex-eerste minister en Jo Van Deurzen, de voormalige minister van Justitie. Daarmee begint dan een stoelendans die toch heel wat vragen met zich meebrengt.

Dat Stefaan De Clerck minister van Justitie wordt, is niet geheel onverwacht. Met zijn achtergrond als jurist en als voormalige minister van Justitie, lijkt deze keuze logisch. Dat Van Rompuy  eerste minister wordt, is dan weer geheel in de lijn der verwachtingen: hij is immers aangesteld als formateur en geniet door zijn politieke ervaring het vertrouwen van Vlamingen zowel als van Walen.

De keuze van Patrick Dewael als Kamervoorzitter in de plaats van Van Rompuy is dan van een geheel andere orde. Deze man ligt immers onder vuur wegens de problemen ontstaan bij benoemingen bij de federale politie waarbij hem vooral nalatigheid en incompetentie worden verweten. De oppositie ziet dit dus als een zijspoor voor de politicus. Het is evenwel geen onbelangrijk zijspoor want hij wordt hiermee de eerste burger van het land en zijn loonzakje weegt tevens zwaarder als dat van de premier.  Op het moment dat ik dit artikel nu verder zet, is de controverse weer een beetje aangegroeid vermits de chef van de  federale politie – als onderdeel van zijn verdediging notabene – een klacht heeft ingediend tegen zijn voormalige minister omwille van schriftvervalsing. De akte van benoeming van de secretaresses in kwestie zou immers geantidateerd zijn en getekend op een ogenblik dat Verhofstadt de overgangsregering voor Leterme I leidde en bijgevolg slechts voorlopige beslissingen mochten genomen worden. Een benoemingsbesluit ligt hier duidelijk buiten.

Andere donderslag aan de hemel is het ontslag van Inge Vervotte, o.a. minister voor de hervorming van het openbaar ambt, die zich niet kan akkoord verklaren met het gevolgde scenario en aanklaagt dat enkel de CD&V beladen werd met alle zonden Israëls en twee van haar politieke zwaargewichten plaats moesten ruimen zonder dat de andere partijen van de regeringscoalitie verantwoordelijkheid voor de crisis diende op te nemen.
Alhoewel Inge Vervotte gekend staat als een stevige aanhangster van Yves Leterme en ze bijgevolg van enig opportunisme kan verdacht worden, scoort ze toch een punt.
Bij het verloop van de evenementen die aanleiding waren voor het ontslag van de regering en het ontslag van Jo Van Deurzen en Yves Leterme, circuleert het hardnekkige gerucht dat de informatie over het lekken van het nog te publiceren arrest over de zaak Fortis, zou komen vanuit het kabinet van Vice-premier en minister van financiën Didier Reynders (M.R.). Indien dit werkelijk het geval was, dan is dit een bedenkelijk feit waarbij kan vermoed worden dat het de moedwillige bedoeling was om Yves Leterme en Jo Van Deurzen te beschadigen en de CD&V aldus te onthoofden in het zicht van de verkiezingen van 2009.
De zienswijze van Vervotte is bijgevolg een denkpiste die eveneens grondig moet onderzocht worden door de commissie belast met het onderzoek over de feiten. Indien inderdaad zou blijken dat het kabinet van Reynders hierbij rechtstreeks betrokken was, dan lijkt het me normaal dat ook de vice-premier een stap opzij moet zetten , hetgeen uiteraard luidruchtig zal toegejuicht worden door de Waalse politieke opposanten van deze politicus.

5.     De stoelendans van de Vlaamse regering.

Het is logisch dat de politieke tegenstanders van – vooral CD&V – proberen om maximum garen te spinnen uit de omstandigheden en dat ze bijgevolg ook aandrongen om Kris Peeters, minister-president van de Vlaamse regering – de post van eerste minister op te dringen. Vermits dit jaar regionale en Europese verkiezingen plaats hebben en Peeters het boegbeeld van de CD&V zal zijn, zou hij politieke zelfmoord bedrijven bij het aanvaarden van de post. Als initiatiefnemer en kartrekker van de communautaire besprekingen van gemeenschap tot gemeenschap, legt hij trouwens zijn hoofd al op het kapblok en dreigt hij bij niet-akkoorden te sneuvelen op het politieke slagveld.

De overstap van Steven Van Acker (CD&V) naar de federale regering, moest evenwel nog een minister aangeduid te worden die hem bij de Vlaamse regering moest vervangen. De keuze hiervoor was echter niet zo eenvoudig, want niet alleen moest het evenwicht tussen de verschillende Vlaamse provincies gewaarborgd worden, maar bovendien moest deze politicus ook nog nauwe banden hebben met de christelijke vakbond vermits alle politici met syndicale achtergrond uit de regering verdwenen waren.
Het is uiteindelijk een nauwelijks bekende dame geworden uit Limburg (Veerle Heeren). In de betrokken kringen staat ze bekend omwille van haar werkkracht en dossierkennis, maar de regionalisering van de partijen en de provinciale indeling hebben er in de loop van de tijd voor gezorgd dat men elkaar nog nauwelijks kent buiten de provinciegrenzen.

De partijtucht – die stemming verplicht in de lijn van de partijverwachtingen – en het systeem van opvolgers in het parlement, hebben dit democratisch beleids- en controleorgaan in de loop der jaren monddood gemaakt. De angst om de postjes is zo voelbaar dat geen enkel parlementslid – hetzij federaal of regionaal – nog een eigen visie durft te verdedigen in het parlementair halfrond, laat staan een afwijkend kiesgedrag zou tonen.

Parlementairen die zich beklagen over het weinig impact dat ze nog hebben op het beleid, houden hiermee een hypocriet gedrag. Indien ze dit willen veranderen, dan moeten ze maar de moed hebben zich te onthouden of tegen te stemmen als ze niet akkoord gaan met de voorgelegde wetvoorstellen of –besluiten. De parlementen zijn verworden tot een praatbarak van beunhazen die bovendien nog verrast blijken te zijn als ze vaststellen dat de meerderheid van de landgenoten geen vertrouwen meer hebben in politiek of politici. De antipolitiek van hun landgenoten hebben ze vooral aan zichzelf te danken, maar het blijkt tegenwoordig ‘bon ton’ te zijn om de verantwoordelijkheid van al wat tegengaat bij een ander te leggen.

6.     De nieuwe doorstartregering legt de eed af en krijgt het vertrouwen van de kamer – meerderheid tegen minderheid.

Op 31 december legt de nieuwe regering de eed af bij de koning en op 2 januari volgt dan de regeringsverklaring. Wie nieuwe initiatieven had verwacht, komt bedrogen uit, want de nieuwe coalitie zal verder werken op de akkoorden gemaakt tijdens Leterme I. Uiteraard dat de oppositie roept dat het om ‘oude wijn in nieuwe zakken’ gaat. Dat is nu eenmaal de rol van oppositie voeren en bovendien is het zelfs niet onjuist wat ze verklaren. De nieuwe regering ontkent dit zelfs niet, maar een zeer gedreven en spraakvaardige premier Van Rompuy weerlegt de kritiek op zijn vlijmscherpe kenmerkende spreektrant en vraagt de beoordeling van het eindresultaat dat hij in 2011 plaatst. Om het in wielertermen te zeggen: het is inderdaad aan de meet dat men de prijzen uitdeelt.

Alhoewel ieder rechtgeaarde Vlaming beseft dat er grondige veranderingen moeten gebeuren in het politieke landschap, is nu voornamelijk een tijd nodig van politieke stabiliteit waarbij de aandacht vooral moet uitgaan naar het herstel van de economische draagkracht, de tewerkstelling en het sluiten van het sociaal net.
Als deze regering nu eens de moed zou betonen om te regeren als een goede huisvader, dan kan iedere partij wel een van de pluimen op zijn hoed steken en dan zal – naar mijn bescheiden mening -  duidelijk blijken dat bepaalde communautaire verschillen weggewerkt moeten worden om de weg begaanbaar te maken.  
Dat iedere taalgemeenschap hierbij de mogelijkheid moet hebben om bepaalde zaken een eigen invulling te geven, lijkt me logisch zonder dat evenwel het solidariteitsprincipe opgegeven wordt. In een maatschappij die zichzelf respecteert is het de plicht van de sterksten de lasten van de zwaksten mee te helpen verlichten, dit is vooral een principe gebaseerd op een menselijk gedrag onafhankelijk van geloof of ideologie.
De wafelijzerpolitiek van ‘als jij een lekstok krijgt, wil ik een praline’ moet maar eens en voor altijd gedaan zijn.

Dat de nieuwe regering het vertrouwen van de kamer zou krijgen, meerderheid tegen minderheid, lag in de lijn der verwachtingen en misschien moeten we dat allemaal maar eens doen:

Niet op voorhand veroordelen, maar met een kritische en waakzame geest het voordeel van de twijfel toekennen aan de nieuwe ploeg en oordelen op basis van het eindresultaat.

In deze blog zal u met hopelijk een goede regelmaat mijn kritische beschouwingen kunnen volgen.

Wat ons landje nu meemaakt is van het ongeziene. Je zou dit verwachten in een of andere bananenrepubliek, maar neen, het is hier hartje Europa, hoofdstad van de Europese Unie dat het onwaarschijnlijke toneel van onsmakelijke politiek zich afspeelt.

Midden in een internationale recessie worden politieke spelletjes gespeeld die alleen nog maar begrepen worden door de acteurs zelf. Eminente persoonlijkheden – onafhankelijk van welke gezindheid ze ook zijn - stellen zich vragen, niet alleen bij het scenario dat gevolgd werd, maar ook over de competentie  van de huidige generatie leiders. Deze eensgezindheid van kritiek is nog nooit gezien. Toch had men het min of meer kunnen zien aankomen. Vanaf het begin na de verkiezingen werd het de kroniek van een aangekondigde dood. Volg even mee.

Yves Leterme – die heel wat credibiliteit had opgebouwd als premier van de Vlaamse regering – draagt de fakkel over aan Kris Peeters - omdat hij zelf de nationale (federale) verkiezing wil ingaan als kopman van het kartel CD&V-N-VA (Nieuwe Vlaamse Alliantie). De CVP (Christelijke Volkspartij) heeft zich een nieuwe naam aangemeten met een uitdrukkelijk Vlaams tintje: Christendemocraat & Vlaams en gaat bovendien een kartel aan met de nationalistische N-VA – dat een deel is van de ontbonden Volksunie en geleid wordt door historicus Bart De Wever. De hele campagne draait rond de herschikking van federale bevoegdheden naar de gewesten en de door de Raad van State opgelegde splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde.

De CD&V komt dan uit een louterende oppositiekuur en gaat resoluut de Vlaamse tour op. Tijdens een van zijn toespraken voor het Vlaamse Parlement is Leterme categoriek: de splitsing van BHV vergt slechts vijf minuten politieke moed! Deze uitspraak vervolgt hem trouwens tot op heden en vormt uiteraard het middelpunt van de ironie door de huidige oppositie rijkelijk gebruikt om de spot te drijven met de neergang van de regering en van Yves Leterme.

Tijdens de verkennende gesprekken blijkt al dadelijk dat het vormen van een regering die grondwetwijzende bevoegdheid heeft, quasi onmogelijk is. De Franstaligen stellen zich – over de partijgrenzen heen – als een blok tegenover de vragen die uitgaan van de Vlaamse gemeenschap. Ze vrezen immers het wegvallen van de geldstroom uit Vlaanderen, maar tevens zijn ze beducht voor een uiteenvallen van de federale staat. Mevrouw Joëlle Milquet – madame Non – van de Franstalige CDH krijgt de zwarte piet toegespeeld voor het mislukken van de regeringsvorming, maar wees er van overtuigd dat dit gedragen wordt door alle Franstalige partijen, zonder uitzondering!

Na de vaudeville van het ontslag van de formateur Yves Leterme, komt liberaal en oud premier – Guy Verhofstadt – de meubelen redden met een voorlopige regering, hetgeen zijn partij – de Open VLD – in een euforische roes dompelt en met fermheid de uitspraak uitlokt dat een regering met hen slechts kan als de liberale accenten heel duidelijk zijn. Het land heeft echter nood aan een kordaat beleid want acht jaar paars bestuur hebben België – na het herstelbeleid ingezet onder de voormalige premier Jean-Luc Dehaene – op de rand van het faillissement gebracht.

Uiteindelijk gaat toch een definitieve regering aan het werk onder de leiding van Yves Leterme als premier. Het is een rare constructie geworden want een volledig asymmetrische samenstelling moet een 2/3 meerderheid leveren die de nodige grondwetswijzigingen moet mogelijk maken. Aan Waalse zijde  komen de MR (Mouvement Réformateur en liberaal)in een kartel met het FDF (Front Démocratique Francophone), te samen met CDH (Centre Démocrate Humaniste) en de PS (Parti Socialiste) aan bod, terwijl de Vlaamse kant bevolkt wordt door de CD&V-N-VA en Open VLD (Open Vlaams Liberaal en Democratisch). De SP.A (Sociaal Progressief Alternatief) blijft aan de zijlijn staan.

Deze constructie is gedoemd tot mislukken en wel om diverse redenen. Ten eerste heerst wantrouwen tussen de verschillende gewestelijke partijen onderling. De M.R. en de PS vechten een oorlog uit om de heerschappij van Wallonië, voorheen een wingebied voor de socialisten maar bij de laatste verkiezing met een duidelijke kanteling naar het liberale toe. De CDH flirt dan weer met de PS, waarmee ze in veel lokale besturen trouwens stevige coalities heeft neergezet. Het FDF giet dan weer regelmatig olie op het vuur en houdt de communautaire afkeer voor Vlaanderen brandend.

Bij de Vlamingen heerst een duidelijke animositeit tussen de liberalen en de christendemocraten waarbij de eersten het niet nalaten om regelmatig stokken te steken in de wielen van hun regeringspartner. Moet het gezegd dat de kartelpartner N-VA het hierbij stevig moet ontgelden?

Ten tweede tussen de gemeenschappen botert het alles behalve. Iedere legitieme vraag vanwege de Vlamingen wordt onmiddellijk de grond in geboord door de Franstalige partijen. De heer Olivier Maingain - van het FDF – laat zich hierbij absoluut niet onbetuigd en wordt door zijn kartelvennoot – de MR – op geen enkele wijze geremd noch tegengesproken. De Franstalige partijen noemen Leterme een gevaarlijke man en de Franstalige pers doet er alles aan om de N-VA en zijn voorzitter Bart De Wever, te demoniseren. De media in beide landsgedeelten verliezen alle redelijkheid bij hun commentaren en eerlijke politieke analyses blijken onmogelijk of op zijn minst zeer zeldzaam.

Ten derde en misschien wel de meest onderschatte reden is de figuur van Yves Leterme zelf. 800.000 kiezers achter zijn naam hebben hem het plebisciet van de leiding gegeven, maar de formule waarmee hij die stemmen heeft gehaald, namelijk de verzekering dat hij de Vlaamse verzuchtingen zou realiseren, doet hem tevens de das om. Aan Waalse kant vermoedt men een verborgen Vlaamse agenda bij de eerste minister en twijfelt men er aan of hij wel de figuur is die kan opkomen voor het belang van alle landgenoten. Men kan zich bijgevolg terecht vragen stellen bij de opportuniteit om Leterme aan te stellen als premier. Was de koppigheid van de man zo groot en de wil om eerste minister te worden zo sterk, dat hij alle realiteit uit het oog verloor? Of was de oppositiekuur van zijn partij – de CD&V – zo frustrerend geweest dat men koste wat kost de leiding van de nationale politiek in handen wou nemen? De echte reden zullen we wellicht nooit te weten komen, maar het  is best mogelijk dat beide redenen in combinatie oorzaak was van het eerste ministerschap.
Ware het niet beter geweest om een andere politieke coryfee – eventueel van CD&V signatuur – aan te stellen waarbij de keuze zou vallen op een communautair neutrale maar technisch en politiek onderlegde figuur? Eigenlijk is het onbegrijpelijk dat een partij zoals de CD&V , die jarenlang deel uitmaakte van ’s lands regering en veel bekwame en erudiete personen in zijn rangen telt, in deze val is getrapt.

Het resultaat is er dan ook naar. In een eerste reactie trad de N-VA consequent uit het kartel en uiteindelijk moest ook de regering ontslag nemen na een onverkwikkelijke historie met mogelijke inmenging in de rechtsgang inzake de Fortis-regeling. Het spijtige aan deze zaak is dat een bekwaam, gedegen en naar mijn mening zeer integere man als Jo Van Deurzen hier beschadigd uitkomt. Als minister van Justitie was hij eindelijk begonnen met de adequate hervorming van het oubollige gerechtsapparaat na jarenlang geween en tandengeknars van alle betrokken spelers, de magistratuur inbegrepen.

In deze kerstperiode zou je dan verwachten dat ook politici tot bezinning komen en trachten een oplossing te vinden ten bate van de ganse bevolking – zelfs indien dit communautaire herschikkingen zou inhouden – maar neen, liever dan dat houden ze zich bezig met het opblinken van hun eigen blazoen. Volgend jaar juni is het immers weer verkiezing en je kan dan toch niet de pluimen laten aan een ander als je ze zelf op je hoed kan steken. Neen, deze generatie politici is gebuisd over de hele lijn, zelfs een tweede zit verdienen ze niet. Eigenlijk verdienen ze het lot te ondergaan van de hondenstaart die afgezet wordt omwille van een kwetsuur. Weg er mee! Ander maar vooral beter.

Dat het perspectief niet zo goed is, bewijst de aanduiding als verkenner van Wilfried Martens voor de vorming van een nieuwe regering. Deze man is niet alleen van een leeftijd die vooral kenmerkend was voor de leden van het Politburo van de voormalige Sovjet-Unie, maar bovendien is hij de verpersoonlijking van 8 regeringen die – o.a. met de toepassing van de wafelijzerpolitiek – het land opzadelden met een dergelijke openbare schuld, dat we nu nog altijd afbetalen en dat nog vele jaren verder zullen mogen doen. Dat oude krokodillen uit de poel worden opgevist en geciteerd worden als mogelijke nieuwe premier is eveneens een teken aan de wand dat we niet te veel moeten verwachten.

Het spijtige van heel het gebeuren is dat de enige overwinnaar weeral duidelijk de anti-politiek is. De beste stuurlui staan weer aan wal en roepen het luidst. Ze hebben het gemakkelijk want ze moeten alleen maar ironie, hoon, spot en afbraakpolitiek hanteren, opbouwende medewerking is blijkbaar ook aan hen niet besteed. Ook hier primeren eigenbelang duidelijk op het algemeen welzijn!
Het verrast me vooral dat bij de Franstaligen de groenen van Ecolo niet meespelen in het algemeen geroep, maar blijkbaar een meer realistische houding aannemen, terwijl bij de Vlamingen Mieke Vogels – een ouwe getrouwe van Groen! – evenmin meehuilt me de oppositiewolven in het bos, maar een menselijkere kijk op het gebeuren verspreidt. Hun geitenwollen sokken zijn de ecologisten allang ontgroeit maar hun discours is blijkbaar veel volwassener geworden en dat is een verfrissing in het politieke landschap van speelgoedtreinpolitici.

Het wordt alleszins de hoogste tijd dat er echte staatsmannen op staan die het beleid van dit land met het nodige inzicht en kennis willen leiden. Waar zijn ze? Willen ze alsjeblieft opstaan, het land zal hen dankbaar zijn.

Yves Leterme,

van jeune premier naar ex-eerste minister ocherme,
heeft in ons landje de rol van een belangrijke politieker gespeeld
en door koppigheid, onhandigheid of was het iets anders, het politieke landschap als nooit tevoren verdeeld!

De gemeente waar ik woon situeert zich in de rand van Brussel-Hoofdstad . We ontvangen dan ook de ‘Randkrant’ die de inwoners van de rand wil informeren over het reilen en zeilen in de regio. In het januari nummer van volgend jaar al, lezen we met verbazing een artikel  over een schooltje in  onze buurgemeente Merchtem , dat vanwege de Vlaamse Minister van Milieu, mevrouw Hilde Crevits, het derde MOS-logo en het tweede MOSmobi-logo uitgereikt kreeg.

Het gaat hier om de vrije lagere school ‘Ter Dreef’ waar de twee kinderen van onze jongste zoon en zijn vrouwtje hun schoolse opvoeding  mogen ervaren. Het MOS-logo staat voor Milieuzorg op School en is een beloning voor de scholen die zich extra inzetten voor het milieu.  Het MOSmobi-logo wordt dan weer uitgereikt aan de scholen die specifieke acties ondernemen voor een verkeersveilig en milieuvriendelijk woon-schoolverkeer. Toon De Munter is de MOS-leerkracht  van Ter Dreef en weet er dus alles van.

Onder de initiatieven  die het project kenmerken, is de VERO-route: dit is een verkeerseducatieve route die de leerkrachten van de school kunnen gebruiken bij hun verkeerslessen.

Leerlingen worden gestimuleerd om verkeersveilig en milieuvriendelijk  naar school te komen . Uit ervaring weet ik dat je – vooral aan de lagere school – veel fietsende leerlingen ziet, allen mooi voorzien van een fluo-geel veiligheidshesje en fietshelm.

Voor ouders organiseert de school acties rond veilig en correct parkeren aan de school. En ook uit ervaring weet ik – dat behalve enkele hardnekkige uitzonderingen  – de meeste ouders en grootouders zich hieraan houden.

Aan het nieuwe MOS-logo is een subsidie van 1.500 euro verbonden waarmee de school nieuwe fietsrekken wil kopen. Niet alleen is dit initiatief milieuvriendelijk en verkeersveilig, maar bovendien komt dit de lichamelijke conditie van de leerlingen ten goede.

Proficiat ‘Ter Dreef’ jullie zijn een school naar mijn hart.

(Voor de gegevens werd geput uit het artikel van de Randkrant. Met dank dus ook aan de reporter TD)

Zo, dinsdag was dus de grote dag voor zoon Wim. De avond tevoren had men hem nog gebeld vanuit de kliniek: de professor had besloten de operatie te vervroegen van 10.30 uur naar 08.00 uur. Aanbieden dus om 07.30 uur was de boodschap. Het zou dus een vroege dag worden!
De kleinzoon van acht zou meerijden om zijn papa de nodige steun te geven en om afscheid te kunnen nemen 'onder mannen'.
Iets voor zeven stond ik dus aan de voordeur, de auto al goed opgewarmd, want buiten was het aardig koud. De kleinzoon vastgezet in zijn reglementaire verhoogde zit en de papa - na wat gesukkel - vastgesnoerd in zijn zetel en weg waren we. Het was nog donker en de Vlaamse wegversmallingen indachtig manoeuvreerden we voorzichtig langs die her en der -zelfs tussen de velden en de weiden - geplaatste snelheidsvertragers om veilig en wel bij de kliniek te geraken. Mekaar kruisen op smalle wegen met grachtjes en slijksleuven naast je voertuig is in normale omstandigheden al geen sinecure, maar bij duisternis en na heel wat hemels vocht van de laatste tijd, wordt het bijna een behendigheidsparcours. Ik moet toegeven: de wegbeheerders zijn er in Vlaanderen bijzonder in geslaagd het verkeer zondanig te bemoeilijken dat het snelheidsniveau inderdaad zakt naar diepvriespeil. Als het in ons landje zo verder gaat, dan rijden we binnenkort met zijn allen gemiddeld 30 km per uur over het ganse grondgebied en zullen de garagehouders nog meer kunnen juichen wegens het veelvuldiger onderhoud van remmen, banden, ophanging en vering. Als dat geen bijdrage is tot de oplossing van de werkloosheid?!
Maar alle cynisme op een stokje, heelhuids kwamen we tenslotte aan de ingang van de kliniek in Asse terecht. Van veel plichtplegingen was er dan geen sprake meer, want ik vermoed dat de zoon het afscheid kort wou maken en zonder te veel sentiment. Dus, dikke knuffel papa en een dikke zoen en tot straks! We wachten wel op je telefoontje om je te komen halen. Zo worden kleine jongens ook groot.

Als opa gedacht dat de opdracht hiermee voorbij was, dan had hij blijkbaar geen rekening gehouden met het schitterend geheugen van zijn kleinzoon, want deze herinnerde aan de voorgaande belofte om bij de bakker om donuts te gaan. Tja, dat was ik even totaal uit het oog verloren, maar belofte maakt schuld en dus naar de bakker.

Weet je wat, Nick, de bakker bij jullie is nu gesloten. Ik stel voor dat we tot bij opa rijden, daar om donuts gaan en tegelijkertijd een ontbijtverrassing meenemen voor oma. Wat denk je, is dat een goed voorstel?
Uiteraard is dat een goed voorstel, we zullen dat akkefietje – mannen ondereen, nietwaar – eens vlug oplossen zie. En goed een halfuur later staan we dus voor de voordeur met onze doos vol lekkere ‘surprises’ en bellen aan om te kunnen genieten van de verraste ogen van oma. Lekker gevoel, toch?

Dient het gezegd dat we Nick nog een tijdje bij ons hebben kunnen houden, zo kon mama naar de kinesist . We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem te laten helpen bij het in enveloppen doen van de kerst- en nieuwjaarswensen, het dicht kleven er van en het kleven van de adresetiketten. Hetgeen hij met veel verve, motivatie en – het dient gezegd – met de nodige handigheid wist te verrichten.

Aan alle plezier komt evenwel een einde en dus moesten we even uitkijken naar een alternatieve bezigheid. Wat zou je er van denken om eens naar een videofilm te kijken? Eentje uit de oude doos, met een prachtig mooi monster, en……al een beetje geschikt voor jou?  Ik was eigenlijk niet verrast, maar het voorstel werd wel met het nodige enthousiasme verwelkomd.
In de voorraadkast hadden we nog ‘The neverending story’ liggen en dat mocht het zijn. Diep genesteld in de zetel, bijna verstopt in de oksel van opa, werd de film met de nodige nieuwsgierigheid bekeken en soms van commentaar voorzien. Eigenlijk wel grappig hoe ernstig een knaap als hij vragen kan stellen over wat hij ziet en er tevens de nodige fantasie bij ontwikkelen.

Het verhaal was duidelijk ook voor hem niet gedaan, want bij het einde vroeg hij me of er een vervolg was, hetgeen ik naar alle eerlijkheid alleen maar kon beamen. Of hij die dan ook zien, vroeg hij? Tja, dat zou dan – indien we nog tijd hadden en de papa in tussentijd niet had gebeld – toch maar voor na het middagmaal zijn.
Spek met eieren hebben we gegeten, lekker Kempisch spek, met lekker bruin brood.  Thuis ligt dat wat moeilijker, want het spek is dan ofwel te dik, te dun, te hard gebakken, niet gebakken genoeg……je kent al die uitvluchten wel……maar nu was het ‘hemels, opa’. Niet alleen meisjes verstaan de kunst om opa’s (en oma’s) rond hun vinger te draaien…maar tenslotte zijn oma’s en opa’s daar om hun kleinkinderen te verwennen, zeker?

’t Moet hem wel echt gesmaakt hebben, want de hoeveelheid die hij naar binnen heeft gewerkt, kan tellen voor zo’n kleine man. Maar je kent het gezegde ook wel….bij een ander smaakt het altijd beter en ziet het gras altijd groener.

Na het eten was er nog geen telefoon van papa zodat het vervolg mocht bekeken worden, maar ook dit maal moest opa de nodige zekerheid bieden tegen al de ruige tegenstand die Bastian ondervindt. Opa’s oksel was bijgevolg weer een schitterende schuilplaats voor de kleine man ……en opa? Die geniet intens van dat vertrouwen!
Gelukkig dat het niet om te lange films gaat, want teevee kijken houden we liever beperkt en dat doen ook de mama en de papa en bovendien om 17 uur werd onze scout verwacht op het kerstfeestje van zijn kring.

In het naar huis rijden hebben nog wat postbode gespeeld en hier en daar in het dorp onze kerst- en nieuwsjaarswensen in brievenbussen gedeponeerd. Missie geslaagd en dus naar huis voor een avondmaal en aantrekken van uniform, opa zou hem wel wegvoeren. De avondmaaltijd was wat vroeg voor zijn doen en het gevulde middagmaal had nog altijd bezit van zijn verteringsorganen, zodat hij eigenlijk de keuken van mama weinig eer heeft aangedaan. Ik kan al wel verklappen dat hij tijdens het kerstfeestje bij de scouts zijn schade dubbel en dik heeft ingehaald, maar dat was al wat later dus.

Tegelijkertijd rinkelde de telefoon, want papa mocht afgehaald worden. De teleurstelling van niet mee te kunnen, moesten we dan maar wegwerken door hem vlug weg te voeren naar het scoutslokaal waar hij met zijn vriendjes even de aandacht kon verleggen naar het begin van de schoolvakantie, het einde van het jaar en de vooruitzichten naar het volgende. Ook dat zijn  groei-ervaringen.

Ondertussen was het weeral donker geworden en moest weeral het hindernissenparcours doorworsteld worden om de papa af te halen, die aan het bushokje stond te wachten, genietend van zijn eerste sigaretje van de dag. Met krukken lopen is niet zo eenvoudig en in een auto neerploffen evenmin, maar het type wagen maakt dat je gemakkelijk kan gaan zitten zonder onderuit te zakken.
Er is dus een stukje uit de meniscus weggenomen en nu kan de revalidatie beginnen. Eerst nog een omweg via de apotheker om er de spuitjes tegen bloedklontertjes en daarna recht naar huis, naar moeder de vrouw en dochtertje Jana.

Er is met de zoon afgesproken dat hij opa moet bellen voor de verplaatsingen en indien er andere hulp nodig is en daarna kon opa moe en dus blij dat hij ook aan rusten kon denken, terug naar de warme armen van oma. Of hoe een dag die eigenlijk begint met een minder prettige opdracht toch nog geluk voor een grootouder betekent.

Naar al wat enkele jaren een traditie geworden is, zijn we ook dit jaar naar Mechelen getrokken om er deelachtig te zijn aan de middernachtmis. Verschillende redenen liggen hieraan ten gronde, maar onze vriendschap met de huidige voorganger zal hier zeker niet vreemd aan zijn, noch het feit dat een van mijn – nog actieve – collega’s al jaar en dag zijn basstem ten dienste stelt van het prachtige koor. Bovendien had ik ooit het geluk hier in onze parochie de begeleider te mogen zijn van een koppel blinden die toen getuigenis kwamen afleggen voor het blindenwerk.  Mijn vrouw en ik hadden enkele dagen voordien al een bezoek gebracht aan deze mensen om alles af te spreken voor de betreffende zaterdagavond en zondag en de dag zelf mochten we het geluk ervaren om deze twee bijzondere personen te mogen begeleiden. Tijdens het middagmaal hadden we de gelegenheid tot een goed gesprek en zo kwamen we te weten dat ze de toenmalige voorganger in Mechelen zeer goed kenden. Van het een kwam het ander en we spraken af ze de volgende zondag af te halen en met hen naar de eucharistie in Mechelen te gaan om er de pastoor te verrassen. Ik moet zeggen dat het een tamelijk emotioneel weerzien was, die ons altijd is bijgebleven. Zo heeft Onze Lieve Vrouw over de Dijle gaandeweg ons hart verovert en door de jaren heen is het onze bedevaart geworden ter gelegenheid van kerstmis. Om 23.00 uur begint de kerstwake met orgelspel en soms ook enkele jongeren die er hun progressie op een of ander instrument komen getuigen. Om 23.30 uur zingt het koor zijn mooiste kerstrepertoire en om 24.00 uur begint de eigenlijke viering met het binnenbrengen van het kindje Jezus, vergezelt van de acolieten en alle aanwezige kinderen. In de verduisterde kerk volgt het licht de weg door deze stoet afgelegd, om uiteindelijk in volle glorie te schijnen als het kindje voorzichtig in de voederbak wordt neergelegd. Het gregoriaans gezongen intredelied zorgt voor de sfeer. Je kijkt er naar en luistert er naar en je beseft dat het goed is.

Ook dit jaar is het geboorteverhaal door de evangelist Lucas de spil van het hele gebeuren. De voorganger zei het ongeveer zo: Het verhaal over de geboorte van Jezus is door de evangelist Lucas geschreven als voorwoord op zijn verhaal van de man van Nazareth. Het kwam dus eigenlijk als laatste aan bod en was de inleiding die moest aanzetten tot het lezen van het verdere verhaal dat gaat over een man die nieuwe waarden ontdekt en wil meegeven, die de verdediging opneemt van al wie zwak of anders is, van al wie onrechtvaardig behandeld wordt, van al wie mindere kansen krijgt. Een man die tegen de haren van de gevestigde personaliteiten in strijkt maar consequent voor de mindere kiest en God hierbij centraal stelt.

Het is een kind dat geboren wordt en dat de hoop van de wereld op vrede vervult. Ook dat is niet zo vreemd want tenslotte hebben we hier ook te maken met een heel nieuwe wereldvisie, die weliswaar religieus gefundeerd is, maar die als grondslag een betere wereld voorheeft. Het is niet alleen de geboorte van een nieuwe godsdienst maar tevens de geboorte van een nieuwe kijk op de wereld die vrede en gerechtigheid voor elkeen moet brengen.
Geschiedkundig is de datum van 25 december waarschijnlijk niet heel accuraat, maar hij valt wel samen met de winterzonnewende die door de Germanen al gevierd werd omwille van het lengen van de dagen. Het was de geboorte van een nieuwe periode met de ontluikende lente in het vooruitzicht. Als symbool van een nieuwe start zou dit in de loop der eeuwen door de christenen samenvallen met de geboorte van hun geloof in de persoon van het kindje Jezus.
Of het al of niet geschiedkundig juist gesitueerd is, doet er eigenlijk niet toe. Belangrijk is dat gelovigen ieder jaar weer een balans kunnen maken van wat voorbij is en met vernieuwde intenties de komende periode weer mogen binnengaan. Het is een loutering die positieve effecten kan genereren.

Hebben we nu die wereld van vrede en gerechtigheid verwezenlijkt? Het antwoord mag duidelijk zijn: neen, er is nog veel werk voor de boeg. De tollenaars, de Samaritaanse vrouw, de melaatsen, de lazarussen, de verloren zonen: ze zijn er nu nog. Ze heten nu: Afghanen, Irakees, Congolees, Iraans……het zijn de verkrachte vrouwen uit Afrika, de vermoorde christenen of anderen in India, de vermoorde vrouwen en meisjes in Afghanistan, het zijn de vluchtelingen in Soedan, het zijn de ‘sans papiers’ in Brussel’, het zijn alle mensen die uit de sociale boot gevallen zijn over de hele wereld heen, het zijn de daklozen, het zijn de werklozen wier fabriek verplaatst worden naar goedkope landen, het zijn de kinderen die uitgebuit worden, mishandelt……het zijn er zovelen die heden ten dage nog lijden onder onrechtvaardigheid en ongelijkheid.

Voor christenen is de geboorte van Jezus een aanzet om telkens weer de ketenen van deze slavernij te doorbreken, te helpen bouwen aan een betere wereld.

Moge het kind van Betlehem ook voor u een aansporing zijn om mee te werken aan vrede en gerechtigheid. Moge het kind van Betlehem ook in u een stem vinden om onrecht aan te klagen en de naam van alle vervolgde personen te blijven herhalen opdat ze niet vergeten zouden worden…en moge het kind van Betlehem ook u dragen op de golven van barmhartigheid al ben je atheïst, boeddhist, socialist, communist of nog andersdenkend of gelovig.

Ik wens aan ieder een zalige wedergeboorte in een wereld van vrede en rechtvaardigheid!

Kerstvrede?

Het is december 1915 en in de loopgraven in Vlaanderen en Frankrijk zijn soldaten mijmerend begaan met wat henzelf treft en hun dierbaren die ze achterlieten in de ‘heimat’. Alle politieke en militaire overheden, hierin gevolgd door een algemeen euforisch gevoel bij de bevolkingen, waren er van overtuigd geweest dat de oorlog vlug achter de rug zou zijn en wel voor kerstmis 1914. Het was dus wel even anders uitgedraaid. Het was nu een jaar later en de vooruitzichten waren niet zo denderend. Iedere dag haast bracht zijn doden, gewonden en vermisten en het uitgraven van de stellingen beloofde geen beterschap.

Uit de loopgraven van de Duitsers klonken zachte kerstgezangen en de geallieerden luisterden – eerst met verwondering en later met heimwee – naar de eeuwenoude liederen die vertelden van vrede, vreugde en vervulling. Wie was de eerste? Wie deed de eerste stap? Was het een Duitser, was het een Brit, een Belg, een Fransman of een of ander exotische krijger uit een ver land? Het doet er weinig toe, maar opeens was er wel de wil tot verbroedering, de wens naar stilte en vrede. Duitsers spraken Engels en Belgen spraken Duits en zelfs zonder spreken verstonden ze elkaar. Het was haast een kopie van het Bijbelse pinksterverhaal. Drank, voedsel, sigaren en andere kostbaarheden werden uitgewisseld en men vertelde over de familie, de gewoontes en het vroegere leven. Beduimelde foto’s werden bovengehaald en men wees elkaar de ouders, de vrouw, de kinderen…aan. Men speelde zelfs voetbal in een vroege Europacupsfeer…Men droomde weer van vrede, men verzuchtte naar het gewone leven, naar de stilte! Men vroeg zich af wat men mekaar wel misdaan had om elkaar zo maar wild weg neer te maaien?....Het mocht allemaal niet baten…de hogere militaire leiding wou van geen verbroedering weten, de vrede was geen alternatief, hogere officieren bevolen terugkeer in de loopgraven en herneming van de oorlogsactiviteiten. Enkele van de officieren die het moment van vrede hadden toegestaan, werden gefusilleerd…als voorbeeld…als aanmoediging verder te strijden: DE VREDE KAPOTGESCHOTEN!

We zijn nu vele jaren later en blijkbaar heeft  de mensheid nog niets geleerd. In Congo word lustig verder gemoord, verkracht, geroofd…en desondanks de gerechtvaardigde woede van onze Minister De Gucht, weigert Europa op te treden. In Azië liggen veel potentiële vuurhaarden zo niet te branden, dan toch te smeulen… In het Indiase Mumbay werd onlangs nog maar veel blind terreur oorzaak van vele – weeral – onschuldige slachtoffers…In de Gaza-strook heeft Hamas aangekondigt een einde te maken aan het wapenbestand en stuurde al onmiddellijk enkele raketten naar Israël, de reactie liet niet lang op zich wachten: helikopters maakten wat slachtoffers als weerwraak.
DE PRILLE VREDE KAPOTGESCHOTEN!

Onze regering is gevallen, gestruikeld over een blijkbare inmenging van de politici in de rechtsmacht. De oppositie roept om nieuwe verkiezingen…de aandeelhouders van Fortis zijn geneigd te triomferen omdat de rechter hen blijkbaar gelijk geeft en de beurzen? Die zijn stijgende! Joepie. Terwijl het land te lijden heeft onder de mondiale recessie, terwijl dagelijks bedrijven sluiten of herstructureren en werknemers op de straat worden gezet, terwijl de energieprijzen de pan uitswingen en de hoeveelheid aankopen in het mandje alsmaar verkleind tegenover een stijgend bedrag….terwijl mensen ongerust zijn over de toekomst van hen en hun familie, terwijl………terwijl van alles misgaat, spelen de politici spelletjes omwille van hun prestige of hun financiële vergoeding!

 

Aan de vooravond van Kerstmis zal onze koning zijn kerstboodschap nog maar eens via de media verspreiden. Op de buis zal hij het waarschijnlijk hebben over solidariteit, compassie met de medemens en zal hij meer dan waarschijnlijk oproepen tot wat meer gemeenschap. De kroon mag niet ontbloot worden en ieder boodschap – ook die van kerstmis – moet gesteund worden door een of andere minister, zo niet zelfs door hem geschreven. Welke minister zal deze boodschap nu schragen? Er is immers geen regering meer, alleen een ontslagnemende die enkel het hoogstnoodzakelijke mag doen.

Verkiezingen zijn eigenlijk onwettelijk omdat Brussel-Halle-Vilvoorde nog niet gesplitst is zoals dit door het Grondwettelijk Hof werd voorgeschreven. Politici zullen hier wellicht ook wel weer een achterpoortje vinden, want daarin vooral zijn het kampioenen.
Door de arrogantie, de onkunde of de onwetendheid van politieke mensen zijn de verwachtingen van vele mensen nog maar eens de grond ingeboord.
VERZUCHTINGEN EN VERWACHTINGEN VOOR VREDE KAPOTGEMAAKT!

België is een land met veel ervaring van bezettingen en weet als geen een hoe ongelukkig dit allemaal is, maar we hebben er blijkbaar niets van onthouden. Het zal dus waar zijn wat de professor vertelde: we zijn slechts in staat om een periode van hoogstens acht jaar te onthouden!

Terwijl worden de (e-)brievenbussen overladen door wensen van alle kanten en in alle vormen, kleuren en muziek. De mensen hunkeren dus naar vrede……maar te veel beleidsmensen zien het niet!

De vrede wordt dus nog altijd letterlijk en figuurlijk kapotgeschoten……en de boer hij ploegde voort..

Desondanks dit negatief gevoelen, met toch nog een beetje hoop in mijn hart, hoop in de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen, niet alleen een wens, maar een gebed:

Maak dat mensen met open ogen gemakkelijk in eigen hart kunnen kijken,
maak dat mensen met een open hart gemakkelijk de weg vinden naar hun medemens,
maak dat mensen in hun hart kunnen voelen hoe goed het met mekaar kan zijn,
en maak dat ze daardoor werken aan een wereld waar iedereen zijn plaats kan vinden op de weg van geluk en vrede!

Aan u beste lezer wens ik uit het diepste van mijn  hart
dat je de meest menselijke warmte moge ervaren van mensen rondom jou,
dat dagelijks iemand tegen je zegt – met woorden of in gebaar –
IK HOU VAN JOU! Meer dan van mezelf: IK HOU VAN JOU!

De zaak Lhermitte is beoordeeld! 

Vandaag sprak de jury van het Assisenhof van Nijvel zijn oordeel uit over moeder Lhermitte. Het is een harde uitspraak geworden! Schuldig aan moord van haar kinderen met voorbedachten rade!

Even een poging tot samenvatting van de feiten. Geneviève Lhermitte is getrouwd met een man met Marokkaanse roots en heeft met hem vijf kinderen. De man werd door dokter Schaar naar hier gehaald om er te studeren, maar hij betaalt niet alleen zijn studies, maar blijkt tevens financiële sponsor voor het gezin waarbij hij na een tijd gaat inwonen. Hij betrekt er een eigen verdieping, maar loopt binnen en buiten bij het gezin alsof het zijn eigen woning betreft. Op geregelde tijdstippen slaapt hij zelfs in de echtelijke kamer zodat het paar geen enkele privacy meer heeft, maar dat is twistpunt voor de echtgenoot die het allemaal normaal vindt. Deze echtman verblijft meer in Marokko dan in zijn eigen gezin en tijdens zijn verblijven hier bezoekt hij geregeld de sauna, maar dan wel zonder zijn vrouw noch kinderen. Soms slaapt hij boven in het appartement van zijn ‘mecenas’.

De aantijgingen dat hij homo zou zijn, ontkent hij in alle toonaarden, maar wordt toch betrapt in bed met dokter Schaar: maar ze deden toen niets verkeerd!
Als tegenprestatie mag Geneviève Lhermitte de was en de plas doen van de eerwaarde dokter, maar dit blijkt ook al een onaangename karwei te zijn want de man is niet van de meest hygiëne mensen.
Voor Lhermitte stapelt zich alles op en ziet ze de toekomst maar somber in, des te meer dat ze bij haar echtgenoot geen gehoor vindt. Ook de  psychiater die haar uiteindelijk moet begeleiden ziet blijkbaar niet in hoe erg het met haar is gesteld en zelfs een door haar geschreven briefje dat ze van plan is haar kinderen en zichzelf van het leven te beroven, schudt deze expert niet wakker en dus onderneemt hij geen actie met het noodlottige gevolg dat de moeder uiteindelijk tot de daad overgaat.

De moeder koopt in een grootwarenhuis een scherp vleesmes, roept haar kinderen een voor een bij zich en snijdt ze uiteindelijk de keel over, waarna ze ze terug in bed legt. Zelf onderneemt ze een poging tot zelfdoding, maar deze mislukt. Over deze gruwelijke daad wordt uiteraard in de media uitvoerig geschreven en de nu gescheiden vader, net als dokter Schaar, krijgt tweemaal de gelegenheid op de beeldbuis bij EEN zijn mening te ventileren.

De schok is groot en de meeste mensen die de zaak volgen vragen zich uiteraard af hoe een moeder haar kinderen dit kon aandoen. Een antwoord hierop kan waarschijnlijk niet gegeven worden, maar de vrouw reageert nogal op een labiele wijze op haar proces hetgeen zou kunnen wijzen op een geestestoestand die in de war is. Dit wordt blijkbaar ook zo begrepen door de voorzitter van Assisen die een nieuwe en grondig onderzoek vraagt vanwege psychiatrische experts waarbij degenen horen die een eerste advies hadden uitgebracht. Dit eerste advies – op basis van de verklaringen van de beschuldigde -  was tot de conclusie gekomen dat de vrouw op het ogenblik van de feiten toerekeningsvatbaar was, m.a.w. dat ze zeer goed wist wat ze deed en bijgevolg volledige verantwoordelijkheid draagt voor de feiten. Het tweede advies – dat volgt uit de observatie en de vaststellingen en getuigenissen tijdens de procesgang – geeft een totaal ander zicht. Vrouwe Lhermitte wordt nu ontoerekeningsvatbaar verklaart, hetgeen de jury de mogelijkheid verleent ze te laten interneren in een instelling eerder dan in een gevangenis.  Deze tegenspraak tussen de beide adviezen veroorzaken natuurlijk de invraagstelling van de experten, des te meer het om dezelfde personen gaat die nu een tegengestelde conclusie meedelen. Weten deze specialisten dan nog waarmee ze bezig zijn, is een vraag die velen zal bezighouden.

De advocaten van de verdediging laten al vlug in hun kaarten kijken als ze aankondigen in eerste instantie te willen pleiten op de ontoerekenbaarheid van de beschuldigde zodat ze kan geïnterneerd worden. In tweede orde willen ze pleiten dat de feiten gepleegd werden onder een ‘onweerstaanbare dwang’ hetgeen de vrijspraak zou betekenen.

De burgerlijke partijen pleiten uiteraard voor kindermoord met voorbedachten rade en deze stelling wordt ook gevolgd door het openbaar ministerie.

Deze namiddag viel dus het verdict:moord met voorbedachten rade en na urenlang beraad volgt de strafmaat – levenslange gevangenisstraf.
De jury bestond voor een groot deel (8 op de 12) uit vrouwen en dit kan in het nadeel van Lhermitte gespeeld hebben uiteraard.

Bij een uitspraak door het Hof van Assisen is geen beroep mogelijk. Er zijn slechts twee mogelijkheden om een arrest te verbreken. Indien er eventueel procedurefouten zijn gebeurd dan kan een van de betrokken partijen dit betekenen bij het Hof van Cassatie. Dit rechtsorgaan spreekt niet ten gronde uit en zal dus niets aan het arrest wijzigen, maar moet bepalen of er procedurefouten werden begaan. Indien de voorziening in Cassatie ontvankelijk werd verklaar en er procedurefouten werden vastgesteld, dan zal het Hof van Cassatie het arrest verbreken en een nieuw assisenproces ordonneren. Uiteraard gebeurt dit dan met andere raadsheren en juryleden.
Een tweede mogelijkheid is wanneer de beroepsrechters zouden vaststellen dat er onterecht gestraft werd of in overdreven maten, dan kunnen ze ook het arrest doen verbreken en een nieuw proces moet dan plaatsvinden. Naar mijn weten is dit in het verleden nog maal twee keer voorgevallen, de eerste keer in een ver verleden, de laatste keer enkele jaren terug waar een van de drie beschuldigden volgens de rechters onterecht schuldig werd verklaard en een strafmaat opgelegd kreeg.
Dit zie ik hier niet gebeuren. Dat de advocaten van de verdediging in Cassatie zullen voorzien, kan men echter wel verwachten, maar dit zullen we binnen uiterlijk een vijftiental dagen te weten komen.

Men kan zich uiteraard vragen stellen bij de uitspraak. Zijn er echt geen verzachtende omstandigheden? Is het onmogelijk dat een moeder in dergelijke situatie werd gebracht dat ze zulke gruwelijke en bijna ondenkbare daad stelt? Wat gezegd  over een psychiatrische rapportering die bij het tweede onderzoek volledig in tegenspraak is met het eerste? Waarom werd op TV EEN tot tweemaal toe aan de echtgenoot en de dokter Schaar, een forum aangeboden waar ze hun ‘waarheid’ konden bekendmaken? Is een proces voor Assisen geen proces op tegenspraak, zodat ook Geneviève Lhermitte een gelijkaardig forum zou krijgen?

Allemaal vragen die door mijn hoofd spoken omdat ik niet kan begrijpen dat een moeder dit zou doen zonder dat ze op het ogenblik van de feiten haar zinnen niet meer meester is, tenzij ze doorslecht zou zijn. En dat blijkt zeker niet uit de moraliteitsgetuigenissen waarin de moeder toch wel meestal positief tot zeer positief werd beoordeeld. Begrijpe wie het begrijpe kan en ik moet zeggen dat dit mijn petje te boven gaat.

Dit is geen verwijt naar de jury toe, want het zijn ook maar mensen en de beelden die ze gezien hebben en het rapport dat ze hoorden over de feiten, moeten hun geest ook wel op een onmenselijke manier dooreen geschud hebben. Ik was er niet graag bij geweest!

Misschien heeft moeder Lhermitte zelf wel de sleutel gegeven tot dit onmenselijke  en onbegrijpelijke drama. Bij het begin van het proces en op het einde, toen haar nog de gelegenheid kreeg laatste woorden tot de jury te spreken, sprak ze woorden van spijt en eindigde met te zeggen:

‘Een moeder doodt haar kinderen niet!’

en dat besef dat ze de rest van haar leven moet meedragen, zal wellicht de zwaarste straf van alle zijn. Ik hoop voor haar dat ze ooit hiermee in het reine kan komen.

Wat we eigenlijk hadden gevreesd, is bevestigd deze morgen door de specialist in de kliniek van Asse. Bij het nazien van de genomen scan blijkt dat een stuk van de meniscus inderdaad afgebroken is en nu losjes rond zweeft en als dusdanig de pijn veroorzaakt die Wim ondervindt.
Dit wordt dus een zogenaamde kijkoperatie: twee gaatjes maken, cameraatje erin en stukje wegnemen, jongeman, en 's avonds kan je al een beetje rondkruipen zoals nu.
Dit wordt dus dinsdagmorgen binnengaan om de ingreep te ondergaan en in principe - wanneer er zich geen complicaties voordoen - in de loop van de namiddag terug 'home'!
Daarna een periode revalidatie met nodige bezoeken aan de kine in de hoop zo vlug als mogelijk terug aan de slag te kunnen. Een jong gezin met huislasten en twee kinderen kan zich heden niet meer permitteren langer thuis te blijven dan noodzakelijk of hoe het financiële altijd maar weer zijn impact bewijst op alle gebied.
Opa zal dus nog wel een paar keren mogen voor vervoer zorgen, des te meer de kerstvakantie voor de  deur staat en waarschijnlijk nog wel wat activiteiten moeten gedaan worden met de kleinkinderen. Dit is toch wat oma en opa zo'n beetje hopen!
De overgang van oud naar nieuw zal dus dit jaar een beetje in mineur verlopen, maar ook dat kan zijn charme hebben.

Wel, wel, Vandaag was het een dag met een wel uitzonderlijke ervaring. Twee dagen (nu drie ondertussen) ontving ik bericht dat het anti-virusprogramma dat onze pc's beschermd een update terbeschikking had. Dus niet gelaten, de installatie onmiddellijk aangevat met goed resultaat op mijn machine, maar toch een beetje anders op het apparaat van mijn vrouw, waar de installatie verkeerd liep. De computer liep gewoon vast en telkens heropstarten bracht geen aarde aan de dijk. Uit pure miserie de Hitman pro maar eens laten lopen, maar ook dat was het Moriaantje gewassen!
Opnieuw opstarten van de pc bracht al onmiddellijk de boodschap dat de plugin voor de antivirus fout zat. Alle mogelijke kuis- en andere dingen geprobeerd, allemaal onverrichterzake, de installatie lukte maar niet!!
Via de technische ondersteuning dan maar, maar ook daar liep het fout, alles blokkeerde en bovendien kreeg ik de melding dat er geen virusbescherming meer was....mensen, mensen...om gek van te worden.
Dan maar via mijn pc-tje geprobeerd en daar dan toch de technische ondersteuning aan de chat gekregen, maar ja, over en weer lopen was ook geen optie, dus even terug naar af.
Ook vandaag de hele dag gesukkeld om uiteindelijk een bericht te zien dat Microsoft een invoegtoepassing had geïnstalleerd die er eigenlijk niet moest zijn. Deze dan maar via configuratiescherm er uit gehaald en zie .... het wonder geschiedde: ik kon contact maken met de technische ondersteuning van mijn anti-virusleverancier, de firma Symantec.
Een eerste interventie lukte niet omdat ik telkens de boodschap kreeg dat het programma  niet kon geïnstalleerd worden omdat er nog een op de pc zat, hetgeen nergens te zien was, want geen onderdelen van het programma meer te zien.
Wat dan gebeurde zal me toch wel een tijdje bijblijven. De technieker vroeg me toelating om vanuit zijn zetel zelf het nodige te doen op mijn pc, hetgeen ik uiteraard beaamde. Ik moest niks doen, de pc zou verschillende malen herstart worden en zo verder en we zouden permanent in verbinding blijven met een chatvenster.
En dan ben ik met mijn eigen ogen in de 21ste eeuw gesukkeld, want van dan af zag ik de pijl allerlei bewegingen maken, files weghalen en opkuisen, patches verschijnen die van alles deden, maar zo snel dat ik amper kon volgen en inderdaad verschillende keren de pc heropstarten. Het is wat raar, want je hebt de neiging zelf op bepaalde boodschappen te antwoorden, maar ziet het pijltje dan voor je neus van de ene kant naar de ander gaan, regels ingevuld worden en zo verder...
Uit het systeem en de register werden heel wat achtergelaten en verborgen onderdeeltjes gehaald om daarna tenslotte het programma te installeren, ieder onderdeel voorafgegaan door een check.....amazing thing was dat.
Na een goed uur kreeg ik via de chatbox het signaal: probleem opgelost!
En ja het was zo het ook. Ik kreeg de controle terug over de pc en klaar was kees!
Een pak viel me van het hart en proficiat voor de deskundigheid van de dame aan de ander kant van de elektronische lijn!
Als ik er al iets uit geleerd hebt, dan is het dat je niet voorzichtig genoeg kan zijn met de bescherming van je machientje, want eenmaal iemand de controle erover krijgt, dan doet ie wat hij wil, met alle gevolgen van dien. Je moet het eens meemaken om het gevaar te beseffen dat je loopt indien een hacker er in slaagt zich meester te maken van je pc. Het is angstwekkend, hoor.
De aanschaf voor een Symantec (Norton) bescherming heeft me verleden jaar wat geld gekost, maar ik heb er toch iets voor teruggekregen, de integriteit van mijn computer om te beginnen en de wetenschap dat aan de andere kant toch deskundige mensen zitten die er nu mee voor gezorgd hebben dat ik zonder zorgen kan mailen, internetten en bankieren. Dank je wel Stephanie van Symantec!