Mijn leven,mijn verleden
De rugzak die ik draag
Het zijn die verhalen die mij vormen
tot wie ik ben vandaag
Ze zitten in mijn hart,ze staan op mijn gelaat
Je hoort ze in mijn stem,wanneer je even met mij praat
Dat geeft ook niet,het is zo
Het is waar ik mij in herken
Ik zou je enkel willen vragen
Neem mij zoals ik ben
Met mijn lach en ook mijn tranen
Mijn vreugde en mijn pijn
Ik wil het met je delen ,als ik mijzelf mag zijn.
Meintje
Achter tralies van het asiel, of dwalend op de straat,
leeft een ziel die de wereld vaak vergeet of achterlaat.
Geboren zonder warmte, of plotseling gedumpt in de kou,
dragen zij een rugzak vol angst, maar ook vol potentiële trouw.
Zij kennen het harde beton en de eenzame, stille nacht,
het wachten op een hand die eindelijk redding bracht.
Vaak weggedrukt als 'ongewild', voorbijgelopen en miskend,
terwijl hun hart zo hunkert naar iemand die hen verwent.
Want wie de tijd neemt en door hun schuwheid heen kan kijken,
ziet een rijkdom aan liefde die met niets is te vergelijken.
Een zwerver die een thuis krijgt, een asieldier dat weer straalt,
is een vriend voor het leven die jouw liefde dubbel terugbetaalt.
Geen afkomst bepaalt de waarde van hun trouwe hart,
elk vergeten dier verdient een warme, nieuwe start.
.jpg)