Vadertje Tijd loopt langzaam voort,
met de jaren als zijn stille woord.
Een oude klok draagt hij met zich mee,
vol herinneringen, lief en wee.

Zijn haren grijs, zijn blik zo wijs,
hij kent de weg van iedere reis.
Hij neemt de dagen, één voor één,
en niets komt ooit nog terug meteen.

Hij leert ons dat niets eeuwig blijft,
dat tijd steeds verder met ons schrijft.
Geniet van morgen, maar ook van vandaag,
want tijd wacht niet, hoe graag je dat ook vraagt.

Vadertje Tijd gaat altijd door,
hij kent geen einde, geen retour.
Dus koester elk moment dat je krijgt,
voor het als herinnering voorgoed verdwijnt.

Liefs

Meintje

Mijn kleine wonder 

In de stilte van jouw dromen,
voel ik liefde, zacht en puur.
Jij bent het mooiste dat mocht komen,
mijn hart, mijn thuis, mijn levensduur.

In mijn armen, dicht bij mij,
is de wereld even stil.
Mijn kleine wonder, mijn liefste jij,
jij bent alles wat mijn hart wil.

Liefs 

Meintje

Niemand ziet jou stille tranen in de rouw ,die verder leeft,

in elke lach die anders is,

om alles wat voorgoed voorbij is,

en alles wat dat nooit zal zijn.

Om het gemis van zogeloos

en het onzichtbare van pijn,

die je draagt.

Je ouders verliezen ,doet ondraaglijk veel pijn.

Een wijze man zei,

je hoeft je niet te schamen.

Je tranen betekenen niet , dat je zwak bent.

het leven heeft je niet gespaard.

Het betekent dat je gevoelens echt en oprecht zijn.

Muziek raakt je hart, heel zacht en fijn,
het laat je lachen, doet je dromen zijn.
Een melodie die door je ziel heen gaat,
zelfs als geen enkel woord je verstaat.

Een viool vertelt een verhaal,
van liefde, hoop en dromen allemaal.
Elke noot draagt een gevoel met zich mee,
als golven van de zee, zo rustig en tevree.

Muziek brengt mensen dicht bij elkaar,
verzacht verdriet en maakt het leven wonderbaar.
En waar woorden soms verloren gaan,
blijft muziek voor altijd in je hart bestaan

Mijn leven,mijn verleden

De rugzak die ik draag

Het zijn die verhalen die mij vormen

tot wie ik ben vandaag

Ze zitten in mijn hart,ze staan op mijn gelaat

Je hoort ze in mijn stem,wanneer je even met mij praat

Dat geeft ook niet,het is zo

Het is waar ik mij in herken

Ik zou je enkel willen vragen

Neem mij zoals ik ben

Met mijn lach en ook mijn tranen

Mijn vreugde en mijn pijn

Ik wil het met je delen ,als ik mijzelf mag zijn.

Meintje

Achter tralies van het asiel, of dwalend op de straat,
leeft een ziel die de wereld vaak vergeet of achterlaat.
Geboren zonder warmte, of plotseling gedumpt in de kou,
dragen zij een rugzak vol angst, maar ook vol potentiële trouw.
Zij kennen het harde beton en de eenzame, stille nacht,
het wachten op een hand die eindelijk redding bracht.
Vaak weggedrukt als 'ongewild', voorbijgelopen en miskend,
terwijl hun hart zo hunkert naar iemand die hen verwent.
Want wie de tijd neemt en door hun schuwheid heen kan kijken,
ziet een rijkdom aan liefde die met niets is te vergelijken.
Een zwerver die een thuis krijgt, een asieldier dat weer straalt,
is een vriend voor het leven die jouw liefde dubbel terugbetaalt.
Geen afkomst bepaalt de waarde van hun trouwe hart,
elk vergeten dier verdient een warme, nieuwe start.