Een wijze ...

Muziek raakt je hart, heel zacht en fijn,
het laat je lachen, doet je dromen zijn.
Een melodie die door je ziel heen gaat,
zelfs als geen enkel woord je verstaat.

Een viool vertelt een verhaal,
van liefde, hoop en dromen allemaal.
Elke noot draagt een gevoel met zich mee,
als golven van de zee, zo rustig en tevree.

Muziek brengt mensen dicht bij elkaar,
verzacht verdriet en maakt het leven wonderbaar.
En waar woorden soms verloren gaan,
blijft muziek voor altijd in je hart bestaan

Mijn leven,mijn verleden

De rugzak die ik draag

Het zijn die verhalen die mij vormen

tot wie ik ben vandaag

Ze zitten in mijn hart,ze staan op mijn gelaat

Je hoort ze in mijn stem,wanneer je even met mij praat

Dat geeft ook niet,het is zo

Het is waar ik mij in herken

Ik zou je enkel willen vragen

Neem mij zoals ik ben

Met mijn lach en ook mijn tranen

Mijn vreugde en mijn pijn

Ik wil het met je delen ,als ik mijzelf mag zijn.

Meintje

Achter tralies van het asiel, of dwalend op de straat,
leeft een ziel die de wereld vaak vergeet of achterlaat.
Geboren zonder warmte, of plotseling gedumpt in de kou,
dragen zij een rugzak vol angst, maar ook vol potentiële trouw.
Zij kennen het harde beton en de eenzame, stille nacht,
het wachten op een hand die eindelijk redding bracht.
Vaak weggedrukt als 'ongewild', voorbijgelopen en miskend,
terwijl hun hart zo hunkert naar iemand die hen verwent.
Want wie de tijd neemt en door hun schuwheid heen kan kijken,
ziet een rijkdom aan liefde die met niets is te vergelijken.
Een zwerver die een thuis krijgt, een asieldier dat weer straalt,
is een vriend voor het leven die jouw liefde dubbel terugbetaalt.
Geen afkomst bepaalt de waarde van hun trouwe hart,
elk vergeten dier verdient een warme, nieuwe start.