oudste

Marieke, want zo noemde ik mijn eerste schoonmoeder altijd, is vandaag begraven. Ik heb ze meer dan veertig jaar gekend en het is tenslotte mijn schoonmoeder geweest voor dertig jaar. Het was een vrouw met karakter. Een familiemens. Iemand die graag mensen ontving en een warm hart had. Och ja, zal je zeggen, dat zeggen ze over iedereen. Ok, maar je kan die dingen menen of ze zeggen uit beleefdheid. Dit is absoluut niet het geval. Ik kan je vertellen dat het iemand was die indruk op me maakte en door haar manier van doen en in een familie aanwezig te zijn, een enorme indruk maakte. Ze was er om te helpen enerzijds, maar ook om je het aangenaam te maken anderzijds. Ze had zo haar eigen stijl, die misschien niet altijd orthodox was, maar ze slaagde er altijd in om een gelukkige familie rond zich te hebben. Het was haar leven om mensen te ontvangen en te koken voor hun. Haar eigen familie was bijna alles en voor de rest had ze niet zo graag contacten. Toen haar man stierf, trok ze terug naar haar geboortedorp en vond ze weer enkele mensen terug die ze kende van vroeger. Dan was er een nieuw "opvanghuis" voor de hele bende. 11 kleinkinderen en 11 achterkleinkinderen. Ze heeft ze allemaal gemist als ze er eens niet waren op de familiefeesten. Ik zal er altijd een schitterende gedachte aan overhouden. ik vind niet dat ik via dit medium andere gevoelens kan uitspreken, maar ik deed dit in een persoonlijk berichtje naar de kinderen. Marieke blijf aan me denken op jouw eigenste manier.

De cd's die we met de Kerst kregen staan natuurlijk al op itunes. Onmiddellijk beluisterd. Mooi. Ik ben daar altijd even niet goed van. Bij gelegenheid moet je maar eens gaan zoeken naar iets van Cecilia Bartoli. Dat was één van de gekregen dingen. Ik ben echt zeer blij met de geschenken en ik wil via deze weg iedereen nog eens bedanken. Ook een dikke merci aan iedereen die Kerst- en nieuwjaarswensen doorstuurde via mijn blog of mail. De mensen waar we kaartjes van gekregen hebben, hebben al allemaal onze wensen toegekregen. Moest ik iemand vergeten zijn, met deze dan onze allerbeste wensen voor 2008

het was weer zeer gezellig gisterenavond. Altijd plezierig zo met de kinderen en kleinkinderen kerstavond vieren. Het klinkt misschien oubollig, maar ik kan daar echt van genieten. Heel de kroost zo rond de tafel en dan nadien al de pakskes opendoen. Het was weer de moeite. Ik hoop dit nog een pak jaren mee te maken.

Deze morgen moest ik mijn jongste zoon naar zijn werk brengen. (platte band) Ik heb genoten van het landschap onderweg en van hem achteraf. Mensen, zoals het er deze dagen heeft uitgezien is in jaren niet meer voorgekomen. De natuur was gewoon schitterend. Zo iets kan je in een mensenleven maar enkele keren meemaken. De manier waarop de sneeuw zich aan de takken van de bomen heeft vastgehecht is uniek. Of zie ik dit nu pas en is me dat alle vorige levensjaren niet opgevallen? Het was een schitterend tafereel. Ik ben dus foto's gaan maken en blijkbaar was ik niet alleen. Voor mij in de straat stond iemand met een perfecte uitrusting op statief en dergelijke en verderop was er iemand net dat aan het fotograferen waar ik ook even voordien had gestaan. Wat kan de natuur toch mooi zijn.

De moeder van mijn eerste vrouw is vannacht overleden. Ik heb daar natuurlijk een serieuze band mee gehad, ik heb ze tenslotte tientallen jaren gekend. Het was een vrouw uit één stuk die wist wat ze wilde. Toch had ze altijd dat dienstvaardige. Ze hielp graag en ze stond ook altijd klaar om je te ontvangen. Ze reed nog met haar fiets rond tot enkele jaren geleden. Een volkse vrouw die dan achter de schermen toch ook de nieuwe denkbeelden volgde en er ook mee om kon. Ze kon dan zo eens monkelen als er iets verteld werd wat eigenlijk niet in haar leefwereld en opvoeding paste. Eigenlijk zijn dit dingen die er niet toe doen. Wat ik wil vertellen is dat het een vrouw was om naar op te kijken. Het was zo een rots in de branding. Een heel eenvoudige vrouw die wist wat ze wilde en dan ook gedaan kreeg wat ze op een of andere manier in haar gedacht had om te doen. Het was een verstandige vrouw. Iemand waar veel van de nazaten nog veel herinneringen zullen aan over houden. Er zal nog dikwijls verteld en gepraat worden over "Meter". Marieke het ga je goed. Ik hoop dat je, waar je ook bent, geluk mag hebben. Ik zal nog dikwijls aan je denken.

Naar jaarlijkse traditie weer een aantal kaartjes geschreven met allerlei wensen. De ene zijn al wat persoonlijker dan de andere, toch blijf ik er aan houden om het op deze manier te doen ipv de electronische mail. Ik weet dat je via dat medium even intiem en rechtstreeks een boodschap kunt overbrengen, maar toch blijf ik de post nog wat steunen door eigen geschreven kaartjes te sturen. Dit jaar was de recordhouder 7/12 met zijn wensen. De dag nadien ontvingen we al een tweede kaartje, maar het is echt pas op gang gekomen sinds gisteren. Ondertussen hebben we er al een boel toegestuurd gekregen. Toffe dingen bij.

Gisteren even gaan oppassen bij de jongste dochter. Trui en Ken waren nieuwsgierig om van de schooljuf te horen hoe Evora het er van af bracht op school. Blijkbaar zeer voorbeeldig en behulpzaam in de klas. In het naar huiskomen hoorde ik op de radio een gesprek over de wettelijke feestdagen in ons landje. Het kwam er op neer dat de helft van de vrije dagen christelijk geïnspireerd waren en dat, rekening houdende met andersdenkenden, ze die dus beter zouden afschaffen en voor iedereen keuzedagen in de plaats stellen. Het gesprek ging ook over 11 juli natuurlijk. Moet men hier dan ook over andersdenkenden spreken? Uiteindelijk begreep ik de toedracht van een aantal dingen. Het was een uitzending van het humanistisch verbond. Zo lang je aan het werk bent, ken je die dagen zeer goed en feest of niet, je geniet gewoon van die vrije tijd. Ook diegenen die dan bij de zogenaamde andersdenkenden horen.

Vroeger deed ik tussen de 25 en 30.000 kilometer per jaar met de wagen. Ik denk dat dit nu teruggebracht is tot een kleine 5.000. Daarstraks was ik in de garage voor een onderhoud en blijkt nu dat ik mijn bandenspanning meer moet nakijken. Ik had al wel gemerkt dat mijn voorste banden te plat stonden, maar trop is te veel. Door zo blijven te rijden zijn ze al dubbel zo veel afgesleten als normaal. Hier zal ik dan ook eens werk moeten van maken. Mensen met pensioen!!! Toch niks anders te doen zeker? Een auto is voor mij een middel om me van a naar z te brengen en ik hecht daar verder allemaal niet veel belang aan. Nochtans deed ik vroeger alles (bijna alles) zelf aan mijn wagen. Nu ga ik om de zoveel kilometer eens naar de garage om dat ding eens na te kijken. Ach ja, niks onoverkomelijks. We kunnen weer met een gerust hart verder bollen.

zoals mijn broer terecht opmerkt, ik heb al een aantal dagen niks meer geschreven. Vrijdag was de laatste nabehandeling van het vrouwke in de kliniek. Nu nog een afspraak maken met de chirurge om nog een foto te maken van de vorderingen in de (totale) genezing. Alles zal wel meevallen. Gisterenavond liepen we de buurman tegen het lijf. Als je hem tegenkomt vraagt hij steevast om even binnen te komen en iets te drinken. Het is een man alleen en ik begrijp dat hij af en toe gezelschap zoekt. Gesprekken gaan over het dagdagelijkse leven en eindigen altijd over de politiek. Hij heeft zo zijn uitgesproken mening over een aantal dingen en dan heb ik de mijne natuurlijk. Geen zware discussies, maar we zijn het altijd oneens.

Er gebeurde de laatste dagen niks spectaculairs en niets speciaals om te vermelden in mijn dagdagelijkse bestaan. Ik blijf volop nadenken over een aantal onderwerpen die ik zou kunnen behandelen in een boek dat ik zou willen schrijven. Het zouden allemaal dagdagelijkse dingen zijn, korte anecdotes, dingen waar ik mee bezig ben of waar ik me aan erger. Het eerste verhaal is zo wat klaar en ondertussen heb ik al losse gedachten genoteerd die ik zeker nog verder moet uitwerken. Eigenlijk zou ik permanent met een notitieboekje moeten rondlopen en opschrijven waar ik op dat ogenblik aan denk. Er gaat zo veel verloren. 's Nachts denk ik ook regelmatig aan ganse teksten, maar tegen 's morgens zijn die natuurlijk al lang weg. Ik denk dat dat bij iedereen zo wel is. Als je de slaap niet kan vatten, ben je soms met dingen bezig en als je wakker wordt is alles in een mist verdwenen en kan je je misschien hier en daar nog flarden herinneren van waar je zo intens over aan het denken geweest bent.

Om in de sfeer te blijven dan vandaag maar de Kerstmarkt in Leuven eens bezocht. Spijtig genoeg kan dit onze interesse niet wegdragen, al gaan we er alle jaren naar toe. Contradictie? Altijd maar op zoek naar iets nieuws, maar dat is er niet. Het is altijd hetzelfde. Alle jaren vertellen we dat ook en toch gaan we er altijd eens langs. Zoals steeds op een half uur langs al de stalletjes en zoals het een jaarlijkse gewoonte is, gaan we een Hasselt café drinken op het einde van ons bezoek. Daarmee is dit jaarlijkse ritueel weeral achter de rug. Hier moet ik toch eens verder over nadenken en er eens iets over schrijven. Waarom doet een mens dit toch?

We zijn nog maar 8 december, en toch konden we het niet laten om al de kerstsfeer in huis te hebben. Dus alles maar bovengehaald en de boom geplaatst en versierd. Och ja, het is nog wel twee en een halve week, maar we kunnen nu al genieten van de lichtjes in de boom en de geur van de kaarsjes. Toch hebben we speciaal gewacht tot de sint terug naar Spanje was.

Zelden of nooit ben ik ziek. Nu toch wel geen buikgriep opgedaan zeker. Hevige buikkrampen en natuurlijk om de zo veel tijd.... Woensdag toen we bij mijn oudste dochter waren had Sare het ook. Als je er zelf mee geconfronteerd wordt, weet je pas dat dat kind niet overdreven heeft met te zeggen dat ze zeer pijnlijke krampen in haar darmen had. Gelukkig gaat het na een 24 uur weer door en is (bijna) alles vergeten. Mijn dochter en schoonzoon hadden het ook gisteren. Ik denk en hoop dat nu bij hun alle leed ook geleden is. Ik wou deze morgen mijn vrouwtje naar de kliniek brengen voor de wekelijkse behandeling, maar ze weigerde furieus. Ze ging met de bus en ze zou wel met de bus terug komen. Niks aan te doen, ik moest terug mijn bed in. Ze had het goed ingeschat, want ik zou me daar echt ellendig gevoeld hebben. Om het dan maar zeer "plat" te zeggen, mijn darmen waren leeg straks. Ondertussen is alles zo goed als over.

Normaal gingen gisteren twee van de kleinkinderen komen, omdat Sinterklaas hier al geweest was. Ze zouden dan nog niks gegeten hebben, dus ik stelde voor om dan maar iets te voorzien. Voor Tom en Goedele had ik mosselen gehaald en voor Sare en Lise ging ik koninginnenhapje maken. Heilaas, Sare had de nacht voordien een aanval van buikgriep gehad en ze was nog niet genezen. Dus dit bezoekje ging niet door. Tom stelde dan maar voor om de mosselen bij hun thuis te komen klaarmaken. Dus we zijn op verplaatsing geweest met de cadeautjes. Nadien nog een lekkere kop koffie gedronken en nog wat bij gepraat. Ik ben wel benieuwd of het ondertussen al beter is met de zieke, want ze wou absoluut naar school vandaag, want de Sint kwam.

Ik heb het in mijn hoofd gehaald om beginnen te schrijven. Ik weet al precies hoe het er allemaal zal uitzien, maar het zal zeker geen roman worden. Ik ben van plan om allemaal korte anekdotes op een ludieke manier ergens te gaan bundelen. Of dit ooit uitgegeven zal worden is nog zeer de vraag. Misschien kan ik al een tiental exemplaren kwijt aan de directe familie en misschien nog een tiental aan kennissen en vrienden. Het zou absoluut niet de bedoeling zijn om hier geld aan te verdienen, maar om toch zo een speciale gedachtengang aan andere mensen te laten kennen. Een beetje zoals een stand-up comedian die ook een bepaalde visie heeft over bepaalde dingen en ze ook zo maar te grabbel gooit. Goed vinden of niet.

Gisteren dan al de verjaardag van Lester gaan vieren. Het mannetje is twee geworden, maar een ferm bazeke. Hij weet wat hij wil en heeft zo al zijn eigen karakter opgebouwd. Hij had gisteren alleen maar oog voor de geschenkjes die zijn zus had gekregen. Het was weer een hele bende die bij de jongste dochter was binnen gevallen. Ongeveer een 15 tal volwassenen en dan nog 5 kinderen, dus huisje vol. Weer eens tof om die mensen allemaal te ontmoeten, want dit is alleen maar bij zulke gelegenheden. Dit hebben we weeral gehad en er volgen hopelijk nog een pak van die gebeurtenissen.

gisteren dan nog maar eens voor de zoveelste keer naar de kliniek. Och ja, je went een beetje, maar gezellig weerzien is het nooit. Het zijn nabehandelingen voor het vrouwtje en natuurlijk moet je die doen en ondergaan. Ikzelf was deze week ook al voor een NMR op Gasthuisberg in Leuven. We hebben blijkbaar een te regelmatige afspraak in deze instellingen. Volgende week moet ik voor een gesprek naar de behandelende geneesheer en Amandine moet nog twee maal op nabehandeling en dan denk ik dat alles achter de rug is. Al een geluk dat we deze mogelijkheden hebben in Vlaanderen, ergens anders is dat niet zo evident. Ooit waren we eens op Kreta in een situatie dat we een dokter nodig hadden en die vertelde ons spontaan dat als hij ooit iets ernstigs zou voorhebben, hij naar Leuven zou komen. Och ja we klagen wel, maar de gezondheidszorg is hier één van de beste van de wereld. We zweven, maar moeten ook rekening houden met wat we hebben.

mijn oom van 82 heeft onlangs zijn auto verkocht. Volgens de dokter was het onverantwoord dat hij nog met de wagen zou rijden. Er zijn natuurlijk een aantal formaliteiten te regelen en er dienen een pak brieven verstuurd te worden. Verzekering, huur garage, bijstand op de weg, nummerplaten binnensturen, autotaks en zo meer. Het is moeilijk om na zo veel jaar afscheid te moeten nemen van de wagen en te beseffen dat je als chauffeur afgeschreven bent. Iemand die altijd zo fier geweest is over zijn rijgedrag en zijn bekwaamheid op de weg, moet nu na meer dan 60 jaar zijn voertuig aan de kant laten staan en toegeven dat het onverantwoord is dat hij nog de baan op zou gaan. Ikzelf zou daar de zwaarste problemen mee hebben. Ooit komt dit ook.

amaai, warm in de serre. 21 graden. Het was een tijdje geleden dat ik nog in mijn tuintje was. Echt een verrassing. De andijvie nog niet bervroren, in mijn serre volop peterselie en sla. Gebruik van gemaakt natuurlijk. Een gans stuk in winterruggen gelegd. (winterland) Prei meegebracht,, gekuist en ingevroren. Nog raapjes geoogst en ik zie dat er in mijn serre nog een knolselder te blinken staat. Ook een van dees meebrengen. Rode kool gesneden en morgen klaarmaken om in te vriezen. Minstens drie kilo. Dus met appels en ajuin, hebben we zeker een vijftal kilo in de diepvries. Dus zelfs in deze mindere tuinperiode toch nog werk en oogst. Het is nog lang, maar ik kijk al uit naar de volgende plant en oogsttijd.