familie

Ik hoorde enkele dagen gelden op de radio een reportage over het behoud van het buurtcafé. Ik was er net in mijn boek een aantal bladzijden over aan het schrijven, want het plaatsje waar ik het daar in over heb, kan je denk ik nergens meer vinden. De bazin heeft daar tot haar 85 achter de toog gestaan, ze is er om het zo maar te zeggen bijna achter gestorven. Het was nog zo een typisch cafétje met meubilair van voor de oorlog, waar jong en oud bij mekaar kwam en waar altijd plezier was. Marieke de uitbaatster was een fenomeen, zoals je ze niet meer zal vinden. Enfin, een plezier om daar over te schrijven.

We zijn met vijf thuis en ik ga nu niet zeggen dat we mekaar dagelijks opbellen of wekelijks bezoeken, maar toch is er een intense band. We zien mekaar op reguliere basis, maar als er ook maar iemand van ons iets mankeert is iedereen onmiddellijk gealarmeerd. Dan moet je zien wat een over en weer getelefoneer er is om toch maar iets te kunnen weten of iets te doen. Al bij al moet je dus zeggen dat we mekaar toch echt graag zien. In het ouder worden is die band dan nog hechter geworden. Als je jong bent is er altijd dat leeftijdsverschil en bij vijf kinderen loopt dat dus op. Maar nu kan je echt ondervinden dat er eigenlijk daarvan geen sprake meer is, want iedereen heeft ondertussen de nodige levenservaring opgedaan om op gelijke basis te kunnen spreken. Het is dus weer zo ver dat er iemand opgenomen werd in de kliniek en dan gaat die alarmbel weer. Nu is er dus die dagelijkse telefoon en de zorgen bij iedereen. Alles komt weer goed en dan gaan we weer ons gangetje.

Ik moet een pak mensen bellen die ik dat beloofd had op het einde van vorig jaar. Ik ben al lang gewend aan 2008 en ik vergis me zelfs niet meer met het neerschrijven van de datum. Vorig jaar klinkt al weer zo lang geleden en het is nog maar een dikke week. De goeie voornemens zijn al weer opgeborgen, al blijven er misschien toch een paar over om te realiseren. Onder andere die mensen bellen die ik dat beloofd had om er eens een afspraak mee maken. Er zijn personen bij die ik in het afgelopen jaar wat verwaarloosd heb misschien en die ik toch graag eens terug zou ontmoeten. Ik ga er nu meteen werk van maken.

mensen, ik ben een lentemens en vanaf 21 december begin ik af te tellen, want vanaf dan beginnen de dagen weer langer te worden en gaan we stilaan naar de warmte. Ik kan zo genieten van de eerste zonnestralen die werkelijk doordringen tot op je botten. Felix Timmermans beschreef het zo mooi. "Toen de winter was gesmolten en wegdreef uit het land, langs de beken en de rivieren naar de zee, was het kaal, dor en verlaten over de wereld. O.L.Heer stuurde dan de lente naar beneden, om aan bos en beemd, veld en weide een schoon uitzicht te geven." Hoe goed kan ik me daar in vinden en ik kan perfect meeleven met de gedachte die hij daar heeft bij gehad.

Ik heb me altijd voorgenomen om op mijn blog nooit iets over wereldpolitiek te schrijven, al heb ik natuurlijk mijn mening daarover. Ik kan er uren over discussiëren als je wil en ik doe dat ook graag, maar ik zal nooit mijn visie daarop op mijn blog schrijven. Ik heb absoluut geen schrik van een bepaalde reactie en de lezers moeten me maar nemen of laten voor wie ik ben. Och misschien later dan toch nog eens iets dergelijks. Over onze Belgische politiek ben ik na het zien van het nieuws vanavond snel uitgepraat. Platbroeken!!! Schande om voor zulke mensen gekozen te hebben. Als de Vlamingen even goed voet bij stuk moesten houden als madame "non", zouden we al een stuk verder staan. We gaan weer eens toegevingen doen en alles zal weer bij het oude blijven. Compromissen, dat is het enige waar we goed in zijn.

Als je naar de radio luistert of het nieuws op TV volgt, zie wel wekelijks een interview met iemand die een boek geschreven heeft. Net nu ik dat ook van plan was. Ik ben al een tijdje bezig, maar tot op vandaag heb ik nog maar 22 bladzijden. Nochtans probeer ik er dagelijks toch enkele uren voor uit te trekken. Ik heb geen bekende kop en mijn naam is nog nooit genoemd in de media, dus de kans dat het een topper zal worden is klein. Alleen familie en vrienden zullen dit misschien ooit lezen.

Nog even alle slaaptekort en het teveel aan eten en drinken proberen te verwerken. Toch nog even nieuwjaar gaan wensen bij tante en nonkel en voor de rest niks meer. Ik kan er absoluut niet meer tegen. Vroeger kon ik dagen doorgaan, maar er komt ergens een grens. Ik herinner me dat we vroeger uitgingen tot zes uur 's morgens en het koppel dat bij ons was nog meevroegen om thuis nog een "afzakkertje" te komen drinken. Toen we daaraan wilden beginnen stonden de kinderen op en maakten we gewoon een thermos koffie en begonnen aan de volgende dag zonder slapen. Ik zou het nu absoluut niet meer kunnen. Er is een leeftijd voor alles. Ik voel me niet oud, maar dergelijke escapades wegen een week op mijn gestel. Morgen zou het weer kunnen sneeuwen en dan kan ik misschien een frisse neus halen. Terug een beetje gezonde lucht inademen.

wij zijn geen nieuwjaarsvierders en normaal blijven we gewoon onder ons tweetjes thuis. We gaan dan iets lekkers halen en we kijken wat TV. Dit jaar werden we een paar dagen geleden gebeld door een nicht met de vraag of we iets speciaals deden met oudjaar. Op het antwoord dat we absoluut niets van plan waren, kwam spontaan de vraag of we dan niet tot bij hen wilden komen om samen het eindejaar uit te wuiven. Het was snel afgesproken en we hebben op een zeer plezierige wijze de laatste uren van 2007 doorgebracht. Het was de moeite en we spreken zeker zeer snel nog eens af. Na middernacht was er overal in de buurt wel vuurwerk en natuurlijk steek je dan je hoofd eens buiten om er iets van te zien. Er stond vlakbij een groep jongeren die daar ook wilden van genieten en ze hadden enorm veel plezier. We zijn er naartoe gegaan en die ganse bende was echt zeer open en spontaan. Je zou zo mee met hen gaan verder feesten hebben. Het waren echt schattige mensen. Zo krijg je je geloof in de jeugd terug. In het nieuws hoor je niets dan negatieve dingen over de jongeren, maar deze groep bewees dan weer eens dat de meerderheid nog altijd op een gezonde evenwichtige manier door het leven gaat.

Aan iedereen die het nog zou lezen voor het einde van het jaar: Een spetterend en allerbeste nieuwe jaar. Als je jaar 2007 al goed was, dan wens ik jullie toch nog een beter 2008. Al wat ik voor mezelf wens, wens ik ook aan jullie toe.

mijn oudste zoon was vandaag even op bezoek. Hij is speciaal voor de begrafenis van zijn meter afgekomen van Portugal. Gisteren schreef ik over de begrafenis van Marieke. Dat was dus zijn meter en we hebben vandaag nog enkele anekdotes bovengehaald natuurlijk. Er zijn er zo veel te vertellen, maar hij heeft samen met haar in het restaurant van mijn schoonbroer gewerkt en kent er dus zo veel meer. Ik heb er ook geholpen na mijn werktijd om iets bij te verdienen, maar dan was zij er niet en dus die verhalen ken ik dan maar uit tweede hand. Je blijft er dus mee bezig. Vermits hij in de familie de computerspecialist is, profiteer ik er altijd van om hem eens naar die PC thuis te komen kijken en er dan toch de nodige verbeteringen in aan te brengen. Ik bewonder altijd hoe de jongeren spelen met die dingen, terwijl dit voor mij dikwijls de grootste gruwel is als dat verdomde Macje niet doet wat je er van verwacht. Eigenlijk zou ik hem bijna permanent in dienst moeten nemen om al mijn problemen op te lossen. Ik weet nog hoe ik hem miste toen hij vertrok zo een tien jaar geleden. Ik heb geweend als een klein kind, je leert er mee leven, maar wennen doe je nooit. Het is een onvergetelijk gemis.

Marieke, want zo noemde ik mijn eerste schoonmoeder altijd, is vandaag begraven. Ik heb ze meer dan veertig jaar gekend en het is tenslotte mijn schoonmoeder geweest voor dertig jaar. Het was een vrouw met karakter. Een familiemens. Iemand die graag mensen ontving en een warm hart had. Och ja, zal je zeggen, dat zeggen ze over iedereen. Ok, maar je kan die dingen menen of ze zeggen uit beleefdheid. Dit is absoluut niet het geval. Ik kan je vertellen dat het iemand was die indruk op me maakte en door haar manier van doen en in een familie aanwezig te zijn, een enorme indruk maakte. Ze was er om te helpen enerzijds, maar ook om je het aangenaam te maken anderzijds. Ze had zo haar eigen stijl, die misschien niet altijd orthodox was, maar ze slaagde er altijd in om een gelukkige familie rond zich te hebben. Het was haar leven om mensen te ontvangen en te koken voor hun. Haar eigen familie was bijna alles en voor de rest had ze niet zo graag contacten. Toen haar man stierf, trok ze terug naar haar geboortedorp en vond ze weer enkele mensen terug die ze kende van vroeger. Dan was er een nieuw "opvanghuis" voor de hele bende. 11 kleinkinderen en 11 achterkleinkinderen. Ze heeft ze allemaal gemist als ze er eens niet waren op de familiefeesten. Ik zal er altijd een schitterende gedachte aan overhouden. ik vind niet dat ik via dit medium andere gevoelens kan uitspreken, maar ik deed dit in een persoonlijk berichtje naar de kinderen. Marieke blijf aan me denken op jouw eigenste manier.

De cd's die we met de Kerst kregen staan natuurlijk al op itunes. Onmiddellijk beluisterd. Mooi. Ik ben daar altijd even niet goed van. Bij gelegenheid moet je maar eens gaan zoeken naar iets van Cecilia Bartoli. Dat was één van de gekregen dingen. Ik ben echt zeer blij met de geschenken en ik wil via deze weg iedereen nog eens bedanken. Ook een dikke merci aan iedereen die Kerst- en nieuwjaarswensen doorstuurde via mijn blog of mail. De mensen waar we kaartjes van gekregen hebben, hebben al allemaal onze wensen toegekregen. Moest ik iemand vergeten zijn, met deze dan onze allerbeste wensen voor 2008

het was weer zeer gezellig gisterenavond. Altijd plezierig zo met de kinderen en kleinkinderen kerstavond vieren. Het klinkt misschien oubollig, maar ik kan daar echt van genieten. Heel de kroost zo rond de tafel en dan nadien al de pakskes opendoen. Het was weer de moeite. Ik hoop dit nog een pak jaren mee te maken.

Deze morgen moest ik mijn jongste zoon naar zijn werk brengen. (platte band) Ik heb genoten van het landschap onderweg en van hem achteraf. Mensen, zoals het er deze dagen heeft uitgezien is in jaren niet meer voorgekomen. De natuur was gewoon schitterend. Zo iets kan je in een mensenleven maar enkele keren meemaken. De manier waarop de sneeuw zich aan de takken van de bomen heeft vastgehecht is uniek. Of zie ik dit nu pas en is me dat alle vorige levensjaren niet opgevallen? Het was een schitterend tafereel. Ik ben dus foto's gaan maken en blijkbaar was ik niet alleen. Voor mij in de straat stond iemand met een perfecte uitrusting op statief en dergelijke en verderop was er iemand net dat aan het fotograferen waar ik ook even voordien had gestaan. Wat kan de natuur toch mooi zijn.

De moeder van mijn eerste vrouw is vannacht overleden. Ik heb daar natuurlijk een serieuze band mee gehad, ik heb ze tenslotte tientallen jaren gekend. Het was een vrouw uit één stuk die wist wat ze wilde. Toch had ze altijd dat dienstvaardige. Ze hielp graag en ze stond ook altijd klaar om je te ontvangen. Ze reed nog met haar fiets rond tot enkele jaren geleden. Een volkse vrouw die dan achter de schermen toch ook de nieuwe denkbeelden volgde en er ook mee om kon. Ze kon dan zo eens monkelen als er iets verteld werd wat eigenlijk niet in haar leefwereld en opvoeding paste. Eigenlijk zijn dit dingen die er niet toe doen. Wat ik wil vertellen is dat het een vrouw was om naar op te kijken. Het was zo een rots in de branding. Een heel eenvoudige vrouw die wist wat ze wilde en dan ook gedaan kreeg wat ze op een of andere manier in haar gedacht had om te doen. Het was een verstandige vrouw. Iemand waar veel van de nazaten nog veel herinneringen zullen aan over houden. Er zal nog dikwijls verteld en gepraat worden over "Meter". Marieke het ga je goed. Ik hoop dat je, waar je ook bent, geluk mag hebben. Ik zal nog dikwijls aan je denken.

Naar jaarlijkse traditie weer een aantal kaartjes geschreven met allerlei wensen. De ene zijn al wat persoonlijker dan de andere, toch blijf ik er aan houden om het op deze manier te doen ipv de electronische mail. Ik weet dat je via dat medium even intiem en rechtstreeks een boodschap kunt overbrengen, maar toch blijf ik de post nog wat steunen door eigen geschreven kaartjes te sturen. Dit jaar was de recordhouder 7/12 met zijn wensen. De dag nadien ontvingen we al een tweede kaartje, maar het is echt pas op gang gekomen sinds gisteren. Ondertussen hebben we er al een boel toegestuurd gekregen. Toffe dingen bij.

Gisteren even gaan oppassen bij de jongste dochter. Trui en Ken waren nieuwsgierig om van de schooljuf te horen hoe Evora het er van af bracht op school. Blijkbaar zeer voorbeeldig en behulpzaam in de klas. In het naar huiskomen hoorde ik op de radio een gesprek over de wettelijke feestdagen in ons landje. Het kwam er op neer dat de helft van de vrije dagen christelijk geïnspireerd waren en dat, rekening houdende met andersdenkenden, ze die dus beter zouden afschaffen en voor iedereen keuzedagen in de plaats stellen. Het gesprek ging ook over 11 juli natuurlijk. Moet men hier dan ook over andersdenkenden spreken? Uiteindelijk begreep ik de toedracht van een aantal dingen. Het was een uitzending van het humanistisch verbond. Zo lang je aan het werk bent, ken je die dagen zeer goed en feest of niet, je geniet gewoon van die vrije tijd. Ook diegenen die dan bij de zogenaamde andersdenkenden horen.

Vroeger deed ik tussen de 25 en 30.000 kilometer per jaar met de wagen. Ik denk dat dit nu teruggebracht is tot een kleine 5.000. Daarstraks was ik in de garage voor een onderhoud en blijkt nu dat ik mijn bandenspanning meer moet nakijken. Ik had al wel gemerkt dat mijn voorste banden te plat stonden, maar trop is te veel. Door zo blijven te rijden zijn ze al dubbel zo veel afgesleten als normaal. Hier zal ik dan ook eens werk moeten van maken. Mensen met pensioen!!! Toch niks anders te doen zeker? Een auto is voor mij een middel om me van a naar z te brengen en ik hecht daar verder allemaal niet veel belang aan. Nochtans deed ik vroeger alles (bijna alles) zelf aan mijn wagen. Nu ga ik om de zoveel kilometer eens naar de garage om dat ding eens na te kijken. Ach ja, niks onoverkomelijks. We kunnen weer met een gerust hart verder bollen.

zoals mijn broer terecht opmerkt, ik heb al een aantal dagen niks meer geschreven. Vrijdag was de laatste nabehandeling van het vrouwke in de kliniek. Nu nog een afspraak maken met de chirurge om nog een foto te maken van de vorderingen in de (totale) genezing. Alles zal wel meevallen. Gisterenavond liepen we de buurman tegen het lijf. Als je hem tegenkomt vraagt hij steevast om even binnen te komen en iets te drinken. Het is een man alleen en ik begrijp dat hij af en toe gezelschap zoekt. Gesprekken gaan over het dagdagelijkse leven en eindigen altijd over de politiek. Hij heeft zo zijn uitgesproken mening over een aantal dingen en dan heb ik de mijne natuurlijk. Geen zware discussies, maar we zijn het altijd oneens.