zeer eigenaardig

Wat een specialleke. Blijkbaar leeft er in Steenokkerzeel een oude(re) dame die zo maar uit het blote hoofd, 500 oude Vlaamse volksliedjes kan zingen. Een unicum en iemand om te bewaren, te bewonderen en te koesteren. Ik hou nogal aan al die dingen. Net schreef ik naar een vriend dat ik een groot archief heb van de familie met foto's, brieven en andere interessante documenten. Mijn broers en zussen vinden dat plezant, maar het kan goed zijn dat de volgende generatie dat allemaal weg gooit.
Enfin, ik deed mijn best. Ik ben misschien een beetje te nostalgisch naar al wat uit het verleden komt in verband met familie en kennissen, maar ook hetgeen ik van mijn grootmoeder hoorde. Al hetgeen zij vertelde over een tijd die wij absoluut niet kunnen bevatten. Ze is geboren in 1883 en ze is 95 geworden, dus ze heeft een en ander mee gemaakt. Ze woonde bij ons thuis en dus heb ik allerlei verhalen gehoord en dingen vernomen die je niet voor mogelijk houdt. Een schat aan informatie. Weinigen zullen dit ooit mee gemaakt hebben. Bij mij steekt het in mijn bolleke en ik vergeet dit nooit meer.   

Natuurlijk is het voor de mensen die dagelijks de baan op moeten niet zo prettig met dit weer. Ik herinner me nog dat de winter ons verraste een aantal jaren geleden en dat ik pas na 4 uur file van Brussel tot Leuven geraakte.
Maar mensen, het is toch zo mooi. Ga eens kijken naar prachtige plekken. Nu is zelfs een kerkhof idyllisch en echt mooi om te zien. Kerktorens en open ruimtes zijn nu de moeite om een foto van te nemen. Een open stralende blauwe hemel tegen al dat overheersende wit is zo beklijvend. Beelden die je nooit meer vergeet. Ik herinner me de sneeuw toen ik nog een klein mannetje was, maar de opnames van de mooie natuur toen, die ik zeker nog in mijn geheugen heb, zijn niet van diezelfde aard. Ik genoot van het maken van een sneeuwman en van het gooien met sneeuwballen, maar de interesse voor de mooie beelden waren er niet.
Iets ouder worden heeft zo zijn voordelen, want dan kan je meer van die dingen genieten.

Ik zoek het zelf, maar toch wil ik er iets over schrijven. Door naar de verkeerde zenders op de radio te luisteren, krijg ik natuurlijk al die dingen te horen. We zijn nog een 10 tal dagen van de Kerst, maar ik ben al die zeemzoete stomme kerstliedjes al kots beu. Meestal van die Amerikaanse dingen. Do you know it's Christmas tiiiiiime. En zo gaat dat maar door de ganse dag.
Christmas tiiiiiime. Dan ook nog die moraliserende cdtjes, waar we met zijn allen aangemaand worden om de wereld te veranderen. Natuurlijk hoort daar altijd een groot koor bij om ons dat allemaal duidelijk te maken.
Zoals ik zegde, het is mijn fout. Maar van zender veranderen en dan ben ik daar van verlost.

Ben een soort van sinus ontsteking aan het krijgen. De methode van mijn grootmoeder was een snuif met gezouten water. Ik pak het drastischer aan. Ik pers een ajuin in de lookpers en snuif dat sap op. Het is even niet aangenaam, maar het helpt fantastisch. Ajuin is een van de sterkste natuurlijke antibiotica. Normaal heb ik zelden of nooit last, maar vandaag was het zo ver.  Gegarandeerd morgen beter. Deze methode helpt bij alle ontstekingen die je in en rond je neus hebt. Je stinkt een tijdje vanwege de ui geur, maar het is het meest afdoende middel dat ik ken.

Even bij tante langs geweest deze morgen. Weer vragen over paperassen en overschrijvingen. Mens toch, wat een rompslomp na een overlijden. De papieren en vragen blijven maar komen. In  normale omstandigheden is diegene die overblijft ook al van een respectabele leeftijd en dus is het moeilijk om heel die administratieve handel op een degelijke manier te begrijpen en te behandelen. Het blijft maar komen. Enfin, we zijn er om te helpen nietwaar.

Vandaag een pps binnen gekregen met foto's over Amerikanen die gaan winkelen. Degoutant gewoon.
 Deze avond naar de kerstmarkt geweest in Leuven. Toch altijd hetzelfde en alle kraampjes van de vorige jaren op dezelfde plaats. Nog heel even iets gaan drinken en terug naar huis met de bus. Snoepjes gekocht. De volgende dagen dus een pak suiker opslaan. 

ik weet dat er zeer veel mensen zijn die echt uitkijken naar de feestdagen, maar het feesten op zich zegt me eigenlijk niet zo veel. Het hoort er bij natuurlijk. Waar ik wel kan van genieten is de familiebijeenkomst op kerstavond. Met oudjaar doen we in principe niks en blijven we meestal thuis. Al dat opgeklopte en verplichte feest gedoe interesseert ons niet. Toch kan ik niet zeggen dat we nog geen plezante nieuwjaarsvieringen hebben mee gemaakt. Absoluut. Dan zijn de verplaatsingen met de bus de taxi of te voet zelfs.  

normaal kijk ik daar nooit naar, maar met het zappen toevallig op terecht gekomen. Dit heb ik nog nooit gezien!!!! Het was het programma van tante Kaat die huizen gaat opruimen en weer bewoonbaar maken. Dit hou je niet voor mogelijk. Hoe iemand zo kan leven, begrijp ik niet. Mensen toch, hoe dit nu in deze huidige tijd nog mogelijk is begrijp je helemaal niet. Heel dat huis dan ook nog vol muizen. Overal zaten ze. Ajakkes!!

Och mensen ik krijg er niet genoeg van. Mijn broer bracht weer een boekje mee over Timmermans, met foto's van kalenders die de Fee destijds geïllustreerd heeft. Ongelooflijk hoe hij met zijn naieve tekeningen toch zijn ziel bloot legt en laat zien wat hij allemaal kan en hij geeft in die schilderijtjes weer hoe hij het in zijn boeken zo wonderlijk kan verhalen. Voor mij is er niemand die de natuur op zo een manier geroken heeft en op een dusdanige manier beschreven. Zeer veel van zijn boeken beginnen met een beschrijving van de scène waar het verhaal begint. Je kan onmiddellijk zien en voelen waar de personages zich bevinden.

Deze namiddag even langs mijn oudste dochter geweest, om daar ook een beetje sint te spelen voor Liese en Sare. Toffe meiden. Veelzijdig en een grote interesse voor alles en nog wat.  Een warm nest. Een hecht gezin, dat voel je.
Ondertussen ook de aanpassingen en de verbeteringen aan de verbouwingen gezien. Amaai, Peter heeft daar met de vestiaire kast een degelijk werk neergezet. Nog wat afwerking en de klus is weeral geklaard. Beetje bij beetje komt alles weer in orde en binnen enkele maanden zullen we alleen nog praten over hoe het er vroeger uitzag en wat er allemaal gebeurde in die tussentijd.

Ondertussen is het al lang voorbij middernacht, maar dus gisteren zijn we de 70e verjaardag van mijn zus gaan vieren. Veel jeugd aanwezig, want ze heeft ondertussen een familie van 18 mensen en een negentiende op komst. Schatten allemaal, die klein mannen. Maar zo gaat dat in grote families, je weet uiteindelijk niet meer wie van wie een kind is, behalve de grootmoeder dan natuurlijk. Toch heb ik zeker genoten van al dat klein grut. Echt de moeite. 

Deze morgen was ik bij mijn jongste dochter om daar de St Niklaas cadeautjes te brengen. Och mens toch. De kinderen hadden gevraagd om de afwas te mogen doen en ze zaten tot hun ellebogen in het afwaswater toen ik daar aan kwam. Schitterend om ze bezig te zien. Toen Evora de geschenkjes zag heeft ze onmiddellijk haar handen afgedroogd, maar Lester wou blijven door doen, tot mijn dochter zegde dat de rest wel straks zou gebeuren. Ok, hij van zijn stoeltje af en het cadeautje aangepakt. Hij speelt de laatste tijd veel met autotjes, dus de sint had dan ook iets in die richting voorzien. Daarna onmiddellijk naar de living om dit bij de andere auto's te zetten die hij al heeft. Zo gestructureerd en geordend is dat ventje. Ik zeg niet ordelijk, maar geordend.
Schitterend gezin. Prachtige kinderen. We ervaren in deze tijd compleet andere dingen.

Ach wat weeral kopen voor de kleinkinderen voor hun sniklaas zou Toon Hermans zeggen? Ze hebben alles, al hebben ze nog altijd bepaalde wensen. Waar is de tijd dat onze kinderen nog klein waren? Ik vertelde al over de tijd toen ik nog jong was en over wat we toen kregen. Toch blijft die geur van de chocola, maar vooral van de mandarijntjes voor de rest van mijn leven in mijn neus hangen. Je herkent die van op meters afstand. Er zijn nog zo van die dingen die altijd een heel speciale reuk hadden en die je nooit of nimmer meer vergeet. Eigenaardig toch.  

dit is een verhaal dat je nooit zal geloven en toch is het echt waar. Ik werd door een Duitse firma uitgenodigd om hun fabrieken te gaan bezoeken. De eerste dag wilden ze absoluut iets zeer speciaals laten zien. Er loopt een kanaal in een metalen constructie over een bestaande stroom. Via dat kanaal kan je met de boot in een sas afdalen naar de rivier die daar onder door loopt. We kwamen daar toe en de kapitein vertelde ons dat zijn laatste vaart voor die dag er op zat. De grote baas van die fabriek ging een babbeltje doen met die man en hij huurde die ganse boot af (voorzien voor 150 personen)  om met ons 6 dezelfde afvaart te maken. Wij met dat kleine ploegje op een boot waar zo veel volk op kan. Ik durf absoluut niet denken aan de kostprijs. Toch deden we het. Echt de moeite. Een enige ervaring.

Deze voormiddag heb ik al mijn boeken van en over Felix Timmermans op een excel file gezet. Bij elk werk heb ik gezocht naar de datum van publicatie en plots kom ik nog een foto tegen van jaren geleden en een aandenken van diezelfde periode. Hoe die dingen daarin terecht gekomen zijn weet ik niet, maar het was weer een herinnering die boven kwam. Bij het inscannen van de familiefoto's heb ik ook van die flash backs gehad. Er komen dan allerlei beelden naar boven en daar is natuurlijk altijd een gebeurtenis uit het verleden aan verbonden. Plezant om alles te herbeleven.

Al de oude(re) foto's die ik van bij mijn dochter mee bracht zijn in gescand. Tenminste de bruikbare exemplaren. Er waren er enorm veel bij waar absoluut niets mee te beginnen valt. Mens toch, wat heb ik destijds toch veel onbruikbare dingen op film vast gelegd. En zeggen dat elke foto ontwikkeld en afgedrukt werd. Lang leve het digitale tijdperk, waar je enkel die exemplaren kan selecteren die je nog de moeite vindt. 

Weer een bewijsje dat ze niet klein blijven. Een van de kleinkinderen heeft ontdekt dat de Sint eigenlijk de Sint niet is. Onze goedheilig man is van zijn troon gevallen. Het gaat allemaal zo snel. KLEINkinderen worden GROTE kinderen. Binnen enkele jaren zijn we zo ver dat ze er alle zes zullen om lachen en hierover grappige verhaaltjes zullen vertellen. 

Vorige zondag heb ik bij Trui een pak foto's mee gekregen van de goeie ouwe tijd. Ik ben de exemplaren die kunnen dienen, aan het inscannen en dan kom je natuurlijk een aantal dingen tegen vol nostalgie of ongeloof. Ik denk dat de enige opname van mijn legerdienst de bijgevoegde is. Dit was trouwens de enige dag dat ik een "zo gezegde" echte legerdag heb mee gemaakt. Wel ik kan je vertellen wat er die dag precies gebeurde. We moesten ons camoufleren en we aten uit een gamel. Maar daar blijft het bij. De rest van de dag lagen we ergens in de kant en de munitie die moest gebruikt worden, werd zo maar in de lucht af geschoten. We hebben zelfs geen geweer in onze handen gehad. Ik ben altijd zeer denigrerend over het leger, waarschijnlijk omdat ik die diensttijd altijd een "verloren" tijd gevonden heb. Toch zijn er mensen die beweren dat dit de mooiste periode in hun leven was. Ieder zijn mening.

vandaag nog eens naar de tandarts geweest. Prettig is dat niet, maar allez.. Ik heb daar altijd een probleempje. Steeds heb ik een slik reflex als ik daar met mijn mond open moet zitten. Vervelend, ook voor de tandarts, denk ik. En natuurlijk, hoe meer je daar aan denkt, hoe erger dat wordt. Door mijn neus ademen lukt ook niet op dat ogenblik. Toch eigenaardig hoe een mens in mekaar zit. Het zit hem in het hoofdje en je kan er niks aan doen. Niet dat ik schrik heb voor de behandeling, maar toch is er iets dat een knopje gaat omdraaien ergens in mijn hersenen.