sla

Onze Roeland kocht voor vaderdag het boek "over de taalgrens" van Guido Fonteyn. Misschien niet op een schitterende manier geschreven, maar ik heb er enorm veel aan gehad. Ik veronderstel dat geschiedkundig hierin ook alles correct is. Ik werd destijds thuis opgevoed als een Vlaams voelende jongen en ik ben in dit opzicht nooit veranderd. In dit boek ontdek ik geen nieuwe dingen, maar gewoon bevestigingen van wat ik vroeger mee kreeg van mijn bomma en van mijn nonkels. Ik zie nonkel "Rie 's namiddags nog altijd op zijn rustbed liggen (hij was onder andere bakker) met "het pallieterke" naast hem. Nochtans lees ik net dat dit veel te veel gekleurd was. Ook bij nonkel Staf was dit een vast abonnement. Ik denk dan nu aan de politieke impasse. Ik geloofde destijds in Hugo Schiltz en een aantal na hem. Hij zou alles wel waarmaken. Alle Vlaamse politici hebben altijd maar toegevingen gedaan. Ik laat me gewoon te veel gaan waarschijnlijk. Geen verdere commentaar.........   

Onvoorstelbaar hoe mensen je proberen op te lichten en op een gemakkelijke manier geld te verdienen. Het is nu de zoveelste keer dat ik een telefoon gekregen heb met de mededeling dat ik wat gewonnen heb of gratis iets kan krijgen. Mensen toch. Niemand geeft iets zo maar weg zonder dat er wat tegenover staat. Het was in het Frans en dus heb ik gereageerd door te zeggen dat ze de beleefdheid moesten hebben om me in mijn eigen taal te bellen. Natuurlijk vertelde ik hen ook dat ik geen interesse had.

Pas nog een bericht gekregen waar je naar een 0900 nummer moet bellen en waar ze je tien minuten bezig houden en dan zelf een bepaalde som op strijken van heel het telefoon gebeuren. Uiteindelijk vertellen ze je gewoon dat het een vergissing is. Ondertussen betaal jij je gesprek en zij ontvangen, zonder iets te doen. Wat vinden ze allemaal uit om mensen te bedriegen.  

Toch even nadenken voor je zo iets zou doen.  

Toevallig hoorde ik op de radio, in het terug komen van mijn tuin een interview met de dochter van JM le Pen. De discussie ging over het homo huwelijk waar ze nu in Frankrijk over bezig zijn.  Dit hou je niet voor mogelijk. Het is een extreem rechtse dame en haar uitspraken zijn werkelijk niet te harden. Ze is daar absoluut tegen en ze ging zelfs nog een stap verder. Och, zegde ze, waar zit de grens? Binnenkort vraagt men om bigamie toe te staan of te trouwen met één of meerdere partners van dezelfde sekse. Zo ging ze maar door. Jullie gaan daar misschien in mee, maar ik absoluut niet. Och ja, ik mag mijn mening wel geven.

Ik kan absoluut niet in de tuin werken met handschoenen. Ik moet voelen wat ik aan het planten of zaaien ben. Natuurlijk heb ik dan smerige vingers en handen. Ik krijg ze niet meer proper. Wassen helpt niet meer.  Absoluut niet meer rein te krijgen. Och, ik trek me dat allemaal niet aan. Als bij speciale gelegenheden ooit mijn vingers heel proper moeten zijn, zal ik daar wel voor zorgen. 

Een hele tijd geleden schreef ik over iemand die slecht kan parkeren. Eerlijk gezegd ben ikzelf daar ook niet zo goed in. Rechts van de baan heb ik het altijd moeilijk, maar links gaat dat zonder een enkel probleem. Nochtans heb ik mijn drie dochters rijles gegeven. Maar wat ik nu gezien heb was echt niet zo schitterend. De persoon waar ik het over heb ( ik noem speciaal geen geslacht om niemand voor het hoofd te stoten) is het gelukt om bij het binnen rijden van de garage 3 maal tegen hetzelfde voorwerp te botsen. Nu, enkele dagen later, heeft hij of zij ook nog de rand waarin de poort op en neer gaat, uit de muur gereden. Een echte ravage. Ze zijn het nu aan het herstellen.  

Normaal gaan we met vaderdag altijd met gans de bende (kinderen en kleinkinderen) ergens eten. Al jaren een gewoonte. Dit jaar zou niet iedereen er kunnen bij geweest zijn of maar gedurende een beperkte tijd. Dus niks georganiseerd. Iedereen belde, mailde of kwam langs. Ach ja, als ze in de loop van het jaar laten weten dat ze je graag zien en dat ze je appreciëren, is dat eigenlijk meer dan voldoende. Dat extra moet absoluut niet, maar het is wel eens plezant.    

Ik kende het woord ranken van uit de kruiswoordraadsels. Blijkbaar heeft het een dubbele betekenis. Het is niet alleen een druivenrank, maar het is ook een werkwoord. Mijn tuinbuur was straks zijn druiven aan het ranken toen hij me met minder aangenaam nieuws kwam. Hij was de dag voordien naar de kliniek gemoeten voor een chemo. Tot nu toe heeft hij aan iedereen verzwegen dat hij ziek was, maar we vonden allemaal daar in de tuintjes dat we hem de laatste tijd zo weinig zagen. Het is een sterke man met wilskracht en doorzettingsvermogen. Hij zal er zeker door komen. 

Verdorie toch. Ik schreef nog maar pas dat ik mijn ganse tuin zou moeten overspannen met vogelnetten en ik heb een van die smeerlappekes op bezoek gehad zeker. Gisteren had ik rode kool gezet en er wel degelijk een net over gespannen, maar op een of andere manier moet er een bosduif toch onder geraakt zijn. Alles af gevreten. Het beestje moet zwaar gevochten hebben om er terug onder uit te geraken, want alles ligt vol pluimen. Het is aan al de pluimen die er nog liggen dat ik weet dat het een bosduif is. Ik heb ze liever op mijn bord.

Net heel even naar een reportage op tv gekeken over huisdieren. Je kan het zo gek niet bedenken. Onvoorstelbaar wat baasjes van honden en katten allemaal doen met hun dieren of wat ze er aan uit geven. Ik denk dat ze dat voor hun eigen kinderen niet zouden doen. Ik noem enkele dingen. Speciale hotels voor honden met hun eigen tv programma. Taxi's die alleen maar je hond wil vervoeren. Plastische chirurgie voor je beestje dat je laten castreren hebt. Namaak teelballen! Kleren die zo ongeveer 2000€ kosten. Anti depressiva. Een draagmand in krokodillenleer.  Een leiband met diamant enz... Ik noem nu nog maar enkele dingen, maar je kan het zo gek niet bedenken of het bestaat. Trouwpartijen met aangepaste kledij en zo zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan. Misschien zijn een aantal mensen absoluut niet akkoord met hetgeen ik nu schrijf, maar, je mag dan wel gek zijn van je huisdier, maar overdrijven is overdrijven. Het is volgens deze uitzending een miljarden industrie.  

Daarstraks ben ik naar de feestzaal Camargue geweest om alles te bespreken voor een verjaardagsfeest dat ik daar wil geven. Vijf jaar geleden ben ik daar ook geweest en dat is toen enorm goed mee gevallen. Vooral de tuin en de omgeving waren ideaal. Het was toen zeer mooi weer en dat zal ook meegespeeld hebben natuurlijk. De bediening was gewoonweg schitterend en al deze positieve ervaringen spelen mee in de keuze natuurlijk. Afwachten en hopen.

Je zet het nieuws aan op radio of TV en het eerste wat je dan te horen krijgt is vandalisme, gevechten tussen jongeren of verschillende etnische groepen, brandstichting en zo gaat dat al maar door. Zijn er dan geen andere manieren om je ongenoegen kenbaar te maken? Ze gaan al maar driester te werk. Ik zou op dat ogenblik niet graag aan de kant van politie, brandweer of veiligheid staan. Ok, bij die diensten zijn het ook allemaal geen engeltjes, maar je zal maar eens met een minderheid tegenover zo een woedende meute staan. Wellicht zitten er altijd mensen tussen die alleen maar komen om amok te maken en die waarschijnlijk zelfs van het ganse opzet niks snappen en zelfs niet weten waarvoor er betoogd wordt. Een mens zou schrik hebben om 's avonds nog op straat te komen.  

Ik moet bijna mijn hele tuin gaan overspannen met vogelnetten. Ze vreten gewoon aan alles wat jong en groen is. Aan mijn buurman zijn erwten staat geen blad meer en zijn kolen, van allerlei soort, zijn compleet afgegeten. 
Ik heb niks tegen die diertjes en dus is een net spannen een kleine moeite. Ik schrijf "tjes", maar als ik de gaaien, de eksters en de kraaien bekijk die daar rondvliegen, mag ik dat verklein woordje vergeten. Schrik hebben ze ook niet. Ze durven blijven zitten op een paar meter.   
Enfin, ik mag niet klagen, want ik zit daar in een prachtige omgeving met vijvers, bos, ganzen, zwanen, reigers en zo veel meer. Het beekje achter mijn tuin, altijd heel helder en klaar,  zorgt dan weer voor voldoende aanvoer van water. Het staat nooit droog. 
Ik ben echt zeer graag op dat plekje.

Ik hou van regelmatige bijeenkomsten met mensen die ik van vroeger ken of waar ik een speciale band mee heb, maar ook kan ik intens genieten van een familie reünie. Och ja, toch valt het allemaal dikwijls in het water. Mensen die niet willen of kunnen komen. Dergelijke dingen verwateren. Vorig weekend nog hoor ik mijn dochter zeggen dat ze zelfs de kinderen van neven en nichten helemaal niet kent en misschien zelfs nog nooit gezien heeft. Van daar dat ik destijds gestart ben met de familie reünie. Het was echt de moeite, althans dat vond ik dan. Het verwaterde ondertussen en ik kan absoluut begrijpen dat niet iedereen even enthousiast is over dergelijke bijeenkomsten.   
Vandaag zijn we met enkele collega's samen geweest en van de oorspronkelijke 14 schieten er nog 3 over. Ik geniet daar van, maar de dure eden die destijds gezworen werden om zeer regelmatig samen te komen, daar komt dus niks meer van.  

Sinds enkele dagen heb ik hier een waar unicum in huis. 
Mijn peter maakte vroeger zelf wijn voor eigen gebruik. Het werd een jaarlijkse productie van honderden liter appelwijn en ook van moerbessen (cassis bessen) . Hij kon niet rap genoeg beginnen aan de consumptie en dus bluste hij de gisting door er alcohol op te gieten. Het werd dus altijd een goeie straffe wijn. Het was bijna porto. 's Zondags als we op bezoek gingen bij ons moeder, sprongen we altijd eens binnen bij nonkel, die daar juist naast woonde. Altijd werd er wijn geschonken en in de late namiddag kwamen we, met een rooie neus, terug bij ons ma voor de boterhammen. 
Toen mijn peter overleden was, ben ik, samen met mijn broer, de laatste wijn gaan aftappen. Ik heb destijds alles wat ik had, op gedronken. Vik heeft één fles bij gehouden en hij heeft ze deze week bij mij afgezet. Of deze wijn nog goed is weet ik niet, maar, gezien het alcohol gehalte, denk ik van wel. Een echt unicum.
Nu wil ik die niet op mijn eentje uitdrinken, maar ik wil ze ook geen jaren meer laten staan. Er zal wel een perfecte gelegenheid komen een van de volgende. Misschien mijn verjaardag? 

Wat een plaag. In mijn tuin groeit er volop kattestaart en daar is werkelijk niets tegenop gewassen. Een onkruidverdelger laat de plantjes even vergelen, maar iets later staan ze daar weer. Uit ondervinding heb ik geleerd dat steeds weer uit trekken tot zo diep je kan, om zo de plant te vermoeien, de enige remedie is. Die wortel zit zo diep dat je hem nooit volledig kan mee nemen. Als je dan ook maar 1 cm laat zitten is de plant terug in groei. In mijn tuintje is het grote probleem dat mijn buur er niks aan doet en de wortels verspreiden zich onder de grond zeer ver. Blijven verder doen zoals ik bezig ben zeker.

Mijn tuingebuur Jan had ons uitgenodigd voor een muzikale brunch opgeluisterd door "claricatesse". Een groep klarinetspelers die ontstaan en gegroeid is uit de harmonie waar Jan bij speelt. 
Ik had al zo veel gedaan voor hem zegde hij en hij wou absoluut iets  terug doen. Och mensen, we wisselen gewoon wat plantjes uit en als de ene niet kan komt de andere helpen. 
We zijn dus naar dat concert geweest. 
Niet dat dit mijn lievelingsmuziek is, maar er waren een paar mooie stukken bij. Csardas, Roemeense dansen van Bartok en "puszta" van Jan Vander Roost. Mooi op deze klarinetten, maar toch waren en dingen bij die ik liever op andere instrumenten hoor spelen. Bv Gymnopedie nr 1.
Al bij al een geslaagde middag. Terug iemand ontmoet die ik dertig jaar niet meer gezien had. Tof om terug bij te praten. 

We zij deze namiddag gaan kijken naar de open lessen in de balletschool "Aike Raes", waar mijn dochter klassiek ballet geeft. Mijn kind, schoon kind natuurlijk, zal je denken, maar het niveau ligt echt zeer hoog. We hebben een les van ongeveer 1,30 uur mee gemaakt en het was echt de moeite. Schitterend gewoon. Als ik Goedele dan de danspassen zie voordoen, dan sta ik in volle bewondering. Ze heeft "het" gewoon. Het zijn de kleine details die het hem veelal doen. Waar ik dikwijls op let is de stand van het hoofd en ook de uitstraling die de danseressen mee geven. De leerlingen zijn soms te veel geconcentreerd op de bewegingen die ze moeten maken en ze houden met hun attitude minder rekening. Toch was het echt schitterend. Het was echt de moeite om mee te maken. 

Voor ik naar mijn tuin vertrok heb ik nog eens even de regenkansen voor onze regio bekeken. Niks, maar dan ook niks zal er vallen bij ons in de buurt. Dan zal het emmertjes water dragen worden tijdens de volgende dagen. Een groot geluk dat ik die beek heb achter de tuin, die nooit droog staat. Och ik klaag niet, want de meeste mensen hebben het graag droog. Nu hoor ik straks van een buur dat er iemand is die voorspelde dat het tot half juli zonder regen zou blijven hier in Vlaanderen. Dan is dat ook maat zo. We kunnen er toch niks aan veranderen. Veel voordelen ook natuurlijk. Minder gras af doen en minder onkruid. Ook bijna geen slakken en zo veel meer. Voor vandaag hou ik het voor bekeken. Morgen zie ik alweer.