de vlam van politiek correct Vlaanderen

Meestal weet je niet waarmee eerst te beginnen. Je schrijft als een soort ‘tic nerveux’ je wekelijkse repliek op de column van Mia Doornaert, en eigenlijk wou je eerst op de brief van Kristien Hemmerechts reageren. De donkere vlam van ‘politiek correct Vlaanderen’ vindt dat we moeten ophouden met het wij-zijdenken en niet meer mogen vervallen in uitspraken zoals: ‘moslima’s moeten onze uitgestoken hand aangrijpen en niet weigeren.’ Wij zijn allemaal Vlamingen: joden, katholieken, moslims etc Het is hetzelfde mantra als door de liberalen wordt gezongen: ‘benader de mensen als individu en niet als lid van een groep’ want het eerste emancipeert, het tweede zaait verdeling.

Wat zien we in de praktijk: ook de liberalen spreken over ‘de houding van de vakbonden’ en daarmee bedoelen ze niet één gesyndiceerde afzonderlijk of één vakbondsleider, maar de vakbond als organisatie of groep. Er zijn nu eenmaal groepen die zich als geheel manifesteren. In het verleden zijn de sociale rechten niet toegekend aan de arbeider als individu maar aan de arbeiders als klasse of groep, net zoals álle vrouwen in 1948 of ’49 stemrecht hebben gekregen en niet vrouw per vrouw als individu.

Vandaag stellen we vast dat bijvoorbeeld de chassidische joden in Antwerpen zich als homogene groep afzonderen van de rest van de bevolking: zij kleden zich anders, volgen andere leefregels. Maar het verschil met fanatieke moslims is dat de chassidim hun gedragsregels niet willen opdringen aan de rest van de samenleving. En dat is precies wat in Temse gebeurde: wanneer men gebruik maakt van een openbare inrichting dan moet men de regels in die inrichting naleven ten bate van iedere gebruiker. Veiligheid en hygiëne zijn in een zwembad geen individuele optie maar een algemene verplichting, precies zoals in het verkeer rechts rijden geen persoonlijke keuze is maar een noodzakelijke afspraak. En de reglementen hangen uit voor iedereen, inderdaad voor elk individu afzonderlijk maar tegelijk voor alle zwemmers als groep.

zwemmen in een boerka

zwemmen in een burka In zijn magistrale boek ‘Onder de gelovigen’ reist V.S. Naipaul van Iran over Pakistan en Maleisië naar Indonesië, en overal stelt hij hetzelfde vast: een verontwaardigde afwijzing van de Westerse decadentie en tegelijk een gretigheid om van de technologische voordelen van dat duivelse Westen gebruik te maken. In het zwembad van Temse komt daar nog een verduidelijking bij: een visie op zedigheid en op (vrouwelijke) seksualiteit. Die visie is ons Europeanen niet onbekend, wij hebben ze zelf meegemaakt in de negentiende eeuw.

Ter herinnering: men kan op twee manieren seksueel geobsedeerd zijn; op een ja-zeggende of op een neen-zeggende. In beide gevallen denkt men voortdurend aan seks, in het eerste geval om er zoveel mogelijk mee aan de slag te gaan en liefst met zoveel mogelijk partners; in het tweede geval beschouwt men seks als iets beestachtig of als het werk van de satan. En in beide gevallen gaat het om een neurotische afwijking. Moeten wij in naam van de tolerantie deze neurotische obsessie aanvaarden? Vlaanderen heeft er lang over gedaan om zich met moeite te emanciperen van de verstikkende moraal van het kleinburgerlijke christendom. Zullen we deze emancipatie nu opgeven omdat we gehypnotiseerd zijn door het racisme van extreem-rechts? Er zijn minimumregels die iedereen moet naleven om tot een samen-leving te kunnen komen, bij het incident in Temse gaat het om de veiligheid en de hygiëne. Bovendien sta je telkens weer tegenover datzelfde irrationele argument: ‘mijn geloof, mijn godsdienst, mijn God zegt mij…’ En meestal betreft het dan een anachronistische interpretatie van een eeuwen geleden geformuleerde gedragsregel. Kan de islam van ons verwachten dat wij mee die reis terug maken: terug naar de duisternis van de Middeleeuwen of van de Victoriaanse negentiende eeuw?

euthanasie

In de wachtkamer van een tandarts vind je toevallig het novembernummer van het Tijdschrift voor Psychologie. Daarin wordt een emeritus-hoogleraar in de anestesiologie van de universiteit van Nijmegen opgevoerd. Die man beweert dat euthanasie overbodig is geworden gezien de vorderingen inzake pijnbestrijding. Deze stelling is al tegengesproken door andere specialisten in de oncologie en geriatrie, maar dit is niet het enige tegenargument: deze geleerde heer ziet maar één reden om voor euthanasie te kiezen, namelijk lichamelijke pijn. Dat mensen weigeren de vernedering te ondergaan van het verlies van zelfcontrole en van totale afhankelijkheid, dat kan er bij deze emeritus niet in. Menselijke waardigheid is voor hem geen criterium. Hij haalt verder een moreel én een emotioneel argument aan: ‘Medisch handelen is niet te verzoenen met doden; dokters brengen na een euthanasie soms slapeloze nachten door.’

Is medische deontologie dan wel te verzoenen met therapeutische hardnekkigheid, is laten sterven op verzoek hetzelfde als doden? Zou het niet net zo goed waar kunnen zijn dat een aantal dokters zich opgelucht voelt omdat zij patiënten uit hun lijden hebben kunnen verlossen?

Of omgekeerd: een dokter die persoonlijk meeleeft met een patiënt, kan er evenzeer wakker van liggen wanneer die patiënt ondanks zijn of haar goeie zorgen toch overlijdt. Is het al dan niet wakker liggen van een therapeut de beslissende norm in het medisch verantwoord gedrag? Hoe vaak liggen leerkrachten niet wakker na een deliberatie: soms omdat een leerling naar hun mening onterecht is tegengehouden of net omgekeerd onterecht een diploma heeft gekregen? Is deze slapeloosheid een indicatie van het juiste gedrag? En wat gezegd over rechters die moeten beslissen over vrijheid/onvrijheid of een regeringsleider die moet uitmaken of zijn land al dan niet aan een oorlog zal participeren?

Dit betekent niet dat men als waarnemer onverschillig kan blijven voor de persoonlijke emotie van de zorgverstrekkers. Een medicament in de trant van de roemruchte ‘pil van Drion’ dat door de patiënt zelf kan worden ingenomen dus, zou de emotionele belasting voor de zorgverlener allicht minder zwaar kunnen maken, maar uiteindelijk gaat euthanasie over de keuze van de patiënt: een dokter die daar niet op in kan gaan, heeft de plicht die patiënt door te verwijzen naar een collega die zijn privé-moraal wel kan verzoenen met de vraag om te mogen sterven. In extremis gaat het om de confrontatie tussen de moraal van de therapeut en die van de patiënt, en de machtspositie van de therapeut betekent nog altijd niet dat daarom ook zijn moraal superieur is. De ultieme vraag luidt: ‘whose life is it, anyway?’

muco

 

een rivier van een vrouw

en langzaam slibt ze dicht

een ziltig meer dat vogels

mijden en ze wou nog

 

tegen mannen als rotsstenen

schuimen, door hun dromen

gaan zoals een kaaiman

schuift door mangrove:

 

schubbig en breed, en langzaam

slibt ze dicht, kleeft een bezinksel

aan elke rimpel in haar bodem

 

een rivier van een vrouw

waarin de steltloper stikt

de hoop op iele poten

 

ze zag het gebeuren en wacht

op haar beurt: een rivier

die hapt naar adem, klevende

vissen ophoest tot een avond

 

van zalmroze en zilver

glinstert op een ziltig meer

en alles stroomt zoals

nooit daar vóór

in een lade

 

wat niet gelezen wordt, is niet

geschreven: man en vrouw, wrede

en lieflijke dieren vlees geworden

in de vormen van het woord

 

neem dit landschap in je op

zijn nevel van witregel, het stroomt

van kantlijn naar kantlijn, welft

en wentelt in leesteken, lettergreep

 

hoor de verpozing, de trilling

in de stilstand waar de zin

aarzelt: zal hij zwijgen, spreken,

betekenis dragen als een bult

op zijn rug of los laten alles

wat betoogt en verwijst

 

lees, kleed deze woorden

in je verbeelding: naakt

kwamen ze ter wereld, bloot

gaan ze dood als geen mond

geen innerlijk praten

ze beademt,  beaamt

 

dit is mijn woord dat jou

gegeven wordt: drink het,

eet het, schrijf het over,

schrijf het mee – het ontstaat

niet eerder dan jij het leest

rederijkersreferein voor J.T.

- na ‘Kwartet’, over voorbije glorie –

 

er is geen goeie ouwe tijd

wanneer men alleen nog óm kan zien

met dwaze trots of droeve spijt

een heup die kwakkelt bovendien

 

er was een goeie jonge tijd

toen we door de dagen raasden

de harten hoog, de aders wijd

daden waarmee we onszelf verbaasden

 

er is geen goeie ouwe tijd

zie de nubiele dochter bij de buren

hoe ze onze schorre groet vermijdt

een vinger opsteekt naar ons gluren

 

er was een goeie felle tijd

toen demonen tot ons kwamen

goden samen die slempten, praalden

met hun gore majesteit

 

dat was de goeie bonte tijd

toen we beurs ontwaakten

as verstrooiden op tapijt, woorden

schreven die de droom genaakten

 

maar geen goeie zo oude tijd

zo’n tandeloze, voorstanderloze:

de oppas heeft aan ons het schijt

in een buidel die ons doet blozen

 

Prince, bespaar mij dit afgrijzen:

zo’n spiegelbeeld dat kwijlt en kwijnt

maak dat onze wegen scheiden

dat één van ons op tijd verdwijnt

m & m

Moe en moedeloos word je ervan. In De Morgen van vandaag pakt Yves Desmet uit  met een bloemlezing van de mails die bij Yves Leterme reeds zijn aangekomen. De bedoeling van deze bloemlezing is duidelijk: de stormram van DM wil het initiatief van Leterme ten allen prijze belachelijk of verdacht maken.
Nu is daar wel iets voor te zeggen, als je de reacties leest: 'Al zijn kazernes geen heropvoedingsscholen, onze jeugd zou er zeker een levensles aan overhouden en leren dat niet alles kan.' Deze schrijver is wellicht vaak bedreigd geweest met het cachot. Nog maar 60 jaar geleden heeft ons deel van de wereld ondervonden wat voor levensles er bij het leger te rapen valt: 'Befehl ist Befehl', prent dat maar goed in je jongenskop en je voert alles uit zonder je verder nog vragen te stellen.
Wat er aan meningen leeft onder onze bevolking is een wirwar van tegenstrijdige visies, vaak een schreeuw om meer wet en orde, en helemaal geen visie maar een oprisping. Moe en moedeloos word je ervan. Soms kun je zodanig veel begrijpen dat je niets meer begrijpt, dat je de greep verliest op je eigen overtuiging, op de aanstormende feiten. Onze bevolking is duidelijk in de war, voelt zich onzeker en bedreigd. Zou het ook anders kunnen met al wat er dagelijks op de lezers en kijkers afkomt? Wanneer gaan de producenten van nieuws en vermaak eindelijk beseffen dat ze bezig zijn de geesten ziek te maken? Ziek van angst en onmacht tegenover een vreemde,  bedreigende wereld.
Terwijl je vandaag op de frontpagina van dezelfde krant net zo goed kunt lezen dat studenten van Leuven zich gaan inzetten voor de kinderen van kansarmen om hun prestaties op school te verbeteren. Zou de bevolking niet rustiger ademen en klaarder denken, mocht dit soort berichten wat vaker worden verspreid?

meer over vrt en co

Onlangs verklaarde de chef informatie van vtm dat een nieuwsmedium zijn klanten moet bedienen, aanbieden wat de kijker of lezer wil zien of lezen.
Dit is onzin. Een nieuwsmedium is geen stuk koperdraad dat zonder beïnvloeding een signaal doorgeeft: elke krant, elke zender maakt een keuze; elk medium plaatst het ene bericht vooraan, het andere achteraan, aan het ene besteedt men 100 seconden, aan het andere 10 etc
Het afwijzen van de eigen verantwoordelijkheid is laf en leugenachtig: de pers wordt in onze democratie terecht de vierde macht genoemd, laat ze dan ook de consequenties van deze machtspositie dragen. Wanneer de vrt van de moord in Oostende een dagelijks feuilleton maakt, dan wordt de kijker meegesleurd in de overtuiging dat dit feit de belangrijkste gebeurtenis van de week is. Gisteren was er enige aandacht voor de armoede in België: stel je voor dat hiervan een feuilleton zou worden gemaakt, dat week na week hierop gehamerd zou worden, zouden onze politici zich dan niet verplicht voelen om deze schande bij hoogdringendheid aan te pakken?
De pers als waakhond van de democratie: Zola heeft er gebruik van gemaakt, vandaag worden heel wat persorganen geleid door  poenscheppers en opportunisten: verkopen of kijkers lokken is hun opperste doelstelling, wat ze onder de bevolking aanrichten zal hen een zorg zijn.

de ark van Pessoa

1.
Ik ben ene plebejer van de eerzucht omdat ik probeer te verwezenlijken; ik durf het zwijgen niet aan, als iemand die bang is voor een donkere kamer.
2.
Als ik een grote liefde zou beleven, zou ik die nooit kunnen vertellen.
3.
Ik moet schrijven alsof ik strafwerk maak.
4.
Ik schrijf terwijl ik mezelf wieg, zoals een gekgeworden moeder haar dode kind.
5.
De gevoelens die het meeste pijn doen, de emoties die het ergste kwellen, zijn die die absurd zijn - het hunkeren naar onmogelijke dingen, het heimwee naar wat nooit is geweest (...)
6.
Al wat wij nastreven, streven we na vanwege een ambitie, maar we bereiken niet wat we ambiëren en dan zijn we arm, of we denken dat we het bereikt hebben en dan zijn we rijke dwazen.
7.
Het gemaakte werk is altijd de groteske schaduw van het gedroomde werk.
8.
Landschappen, zo schitterend als schilderij, zijn gewoonlijk onprettig als bed.