uit Overschotjes

geestigheden

als men de geest heeft

komt hij verdoven

zoals geestrijk water en

men kan zijn ogen weer geloven

men ziet beter

wat onzichtbaar blijft

en wat in en om de kamer leeft

raakt mild beneveld

het is de leegte die de geest geeft

loslippig soms

of met trage adem

een golf die vertroost

de dingen worden bekleed

met namen uit de mode

een greep naar de macht

die hun schaduwen beramen

als men de geest heeft

opent hij ogen die al jaren slapen

hun adem komt als kevers in jouw

nekhaar gekropen

men ziet beter

waar de leegte is gebleven

waar de namen staan

als dingen in de kamer

als men de geest heeft

komen de lettergrepen

gelijk lieve vingers uit de nevel

en raken je aan

De Zevende Dag
Je denkt dat je reeds alles hebt gehoord en dan kijk je naar De Zevende Dag en volgt het debat over het boekje van  CD&V-partijideoloog Wouter Beke.

Op het einde zegt Gerolf Annemans: 'ik betreur dat zij niet verwijzen naar het evangelie (...)'

Hallo, evangelie? In welk evangelie staat: 'Eigen Volk Eerst'?

Sommige mensen zijn toch echt de schaamte voorbij: zij mishandelen de woorden zoals zij dat in andere tijden met mensen zouden doen.

De koningin van de daverende lach, de Sirene van de Kempen, wil drugsverslaafden laten castreren. Tom Naegels stelt daar vandaag in De Standaard tegenover: een verbod op seks met Margriet.

Keer op keer moeten politieke partijen tot hun eigen schaamte toegeven dat ze met het binnenhalen van BV's een enorm risico hebben gelopen. Er was Marc Wilmots die door de MR werd overhaald om op hun senaatslijst te komen staan en  na  één zitting tot het inzicht kwam dat politiek niets voor hem zou zijn en dus liet hij zich betalen voor een functie die hij niet uitoefende.

Men wordt BV omdat men op de een of andere manier mediageniek is. Zelfs Betty van Big Brother, die de Nederlandse taal heeft verrijkt met een nieuwe betekenis van het werkwoord 'piekeren', had aan haar borsten en gegiechel genoeg om in Vlaanderen een beroemdheid te worden.

Politiek is een vak en vraagt zoals elk vak een vakbekwaamheid: een minimum aan intelligentie en wijsheid en een elementair fatsoen. Voor elk beroep moet je over een bekwaamheidsattest of diploma beschikken, kandideren voor een politiek ambt mag iedereen. Geen wonder dat er minstens af en toe - laten we beleefd blijven - onbenullen tussen zitten, zoniet regelrechte gangsters.

Meestal weet je niet waarmee eerst te beginnen. Je schrijft als een soort ‘tic nerveux’ je wekelijkse repliek op de column van Mia Doornaert, en eigenlijk wou je eerst op de brief van Kristien Hemmerechts reageren. De donkere vlam van ‘politiek correct Vlaanderen’ vindt dat we moeten ophouden met het wij-zijdenken en niet meer mogen vervallen in uitspraken zoals: ‘moslima’s moeten onze uitgestoken hand aangrijpen en niet weigeren.’ Wij zijn allemaal Vlamingen: joden, katholieken, moslims etc Het is hetzelfde mantra als door de liberalen wordt gezongen: ‘benader de mensen als individu en niet als lid van een groep’ want het eerste emancipeert, het tweede zaait verdeling.

Wat zien we in de praktijk: ook de liberalen spreken over ‘de houding van de vakbonden’ en daarmee bedoelen ze niet één gesyndiceerde afzonderlijk of één vakbondsleider, maar de vakbond als organisatie of groep. Er zijn nu eenmaal groepen die zich als geheel manifesteren. In het verleden zijn de sociale rechten niet toegekend aan de arbeider als individu maar aan de arbeiders als klasse of groep, net zoals álle vrouwen in 1948 of ’49 stemrecht hebben gekregen en niet vrouw per vrouw als individu.

zwemmen in een burka In zijn magistrale boek ‘Onder de gelovigen’ reist V.S. Naipaul van Iran over Pakistan en Maleisië naar Indonesië, en overal stelt hij hetzelfde vast: een verontwaardigde afwijzing van de Westerse decadentie en tegelijk een gretigheid om van de technologische voordelen van dat duivelse Westen gebruik te maken. In het zwembad van Temse komt daar nog een verduidelijking bij: een visie op zedigheid en op (vrouwelijke) seksualiteit. Die visie is ons Europeanen niet onbekend, wij hebben ze zelf meegemaakt in de negentiende eeuw.

euthanasie

In de wachtkamer van een tandarts vind je toevallig het novembernummer van het Tijdschrift voor Psychologie. Daarin wordt een emeritus-hoogleraar in de anestesiologie van de universiteit van Nijmegen opgevoerd. Die man beweert dat euthanasie overbodig is geworden gezien de vorderingen inzake pijnbestrijding. Deze stelling is al tegengesproken door andere specialisten in de oncologie en geriatrie, maar dit is niet het enige tegenargument: deze geleerde heer ziet maar één reden om voor euthanasie te kiezen, namelijk lichamelijke pijn. Dat mensen weigeren de vernedering te ondergaan van het verlies van zelfcontrole en van totale afhankelijkheid, dat kan er bij deze emeritus niet in. Menselijke waardigheid is voor hem geen criterium. Hij haalt verder een moreel én een emotioneel argument aan: ‘Medisch handelen is niet te verzoenen met doden; dokters brengen na een euthanasie soms slapeloze nachten door.’

Is medische deontologie dan wel te verzoenen met therapeutische hardnekkigheid, is laten sterven op verzoek hetzelfde als doden? Zou het niet net zo goed waar kunnen zijn dat een aantal dokters zich opgelucht voelt omdat zij patiënten uit hun lijden hebben kunnen verlossen?

Of omgekeerd: een dokter die persoonlijk meeleeft met een patiënt, kan er evenzeer wakker van liggen wanneer die patiënt ondanks zijn of haar goeie zorgen toch overlijdt. Is het al dan niet wakker liggen van een therapeut de beslissende norm in het medisch verantwoord gedrag? Hoe vaak liggen leerkrachten niet wakker na een deliberatie: soms omdat een leerling naar hun mening onterecht is tegengehouden of net omgekeerd onterecht een diploma heeft gekregen? Is deze slapeloosheid een indicatie van het juiste gedrag? En wat gezegd over rechters die moeten beslissen over vrijheid/onvrijheid of een regeringsleider die moet uitmaken of zijn land al dan niet aan een oorlog zal participeren?

muco

een rivier van een vrouw

en langzaam slibt ze dicht

een ziltig meer dat vogels

mijden en ze wou nog

tegen mannen als rotsstenen

schuimen, door hun dromen

gaan zoals een kaaiman

schuift door mangrove:

schubbig en breed, en langzaam

slibt ze dicht, kleeft een bezinksel

aan elke rimpel in haar bodem

een rivier van een vrouw

waarin de steltloper stikt

de hoop op iele poten

ze zag het gebeuren en wacht

op haar beurt: een rivier

die hapt naar adem, klevende

vissen ophoest tot een avond

van zalmroze en zilver

glinstert op een ziltig meer

en alles stroomt zoals

nooit daar vóór

in een lade

wat niet gelezen wordt, is niet

geschreven: man en vrouw, wrede

en lieflijke dieren vlees geworden

in de vormen van het woord

neem dit landschap in je op

zijn nevel van witregel, het stroomt

van kantlijn naar kantlijn, welft

en wentelt in leesteken, lettergreep

hoor de verpozing, de trilling

in de stilstand waar de zin

aarzelt: zal hij zwijgen, spreken,

betekenis dragen als een bult

op zijn rug of los laten alles

wat betoogt en verwijst

lees, kleed deze woorden

in je verbeelding: naakt

kwamen ze ter wereld, bloot

gaan ze dood als geen mond

geen innerlijk praten

ze beademt,  beaamt

dit is mijn woord dat jou

gegeven wordt: drink het,

eet het, schrijf het over,

schrijf het mee – het ontstaat

niet eerder dan jij het leest