Vrijdag 18 mei 2007

brief aan de minister van onderwijs

brief aan minister Frank Vandenbroucke

Geachte heer Minister,

vandaag las ik uw opiniestuk in De Morgen over de opwaardering van het technisch en beroepsonderwijs. Uit mijn ervaring in een 'gemengde' school (oorspronkelijk tso en bso, later ook aso) kan ik bevestigen dat het 'cascadesysteem' nog altijd van kracht is: ouders proberen het met hun kinderen eerst in het aso of niet op handenarbeid gerichte tso, dan pas in andere richtingen.

Het vooroordeel zit dus in de hoofden van de ouders en van de gehele maatschappij, niet zozeer in het onderwijs zelf.

Ik geloof dat de media hier wat kunnen aan doen door meer mensen met een vakopleiding aan het woord te laten en in beeld te brengen.

En de politieke partijen zouden dergelijke mensen meer moeten aantrekken als kandidaten: hoeveel vakarbeiders of mensen met een tso-opleiding zitten er in de diverse parlementen? Hoeveel handenarbeiders zetelen in een gemeenteraad?

Daarnaast zou een sensibiliserende campagne om de gelijkwaardigheid van handenarbeid te promoten geen overbodige luxe kunnen zijn.

Dan kom ik bij mijn vak, het Nederlands: willen we bereiken dat deze mensen meer aan het woord komen dan moet hun verbale vaardigheid worden verhoogd. Tot mijn ontstelling heb ik al meermaals moeten ondervinden dat juist in het bso en tso het aanbod talen wordt verwaarloosd, in het bijzonder het aantal uren Nederlands dat dan onder een algemene noemer valt zoals 'algemene vorming' etc waardoor het vak wel eens gegeven wordt door mensen met een 'voldoende geacht' diploma maar zonder echte kennis van de moedertaal en zonder een diepe betrokkenheid bij het vak.

Een mentaliteit veranderen moet mijns inziens op alle fronten gebeuren. Gelieve uw collega van media Geert Bourgeois hierover aan te spreken opdat de openbare omroep eveneens zijn verantwoordelijkheid opneemt. Gewone mensen moeten niet alleen aan bod komen in dwaze spelletjes.

Groeten,

Geschreven door staf de wilde om 14:48 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 17 mei 2007

negativisme

negativisme

In het dubbelinterview met de allochtone journalisten Özgünes en Yüksel (zie Humo deze week) herhaalt deze laatste het mantra dat door vrijwel alle nieuwsproducenten wordt gezongen: 'Helaas, goed nieuws is geen nieuws.'

Welke mediapaus heeft dit dogma ooit geproclameerd, op welke goddelijke openbaring is het gebaseerd?

Op de kijk- en verkoopcijfers allicht. Maar spreek je buur of kennis persoonlijk aan en de vraag: 'Wil jij ook eens positief nieuws horen of lezen' blijkt een retorische vraag te zijn.

Het eenzijdig - met de nadruk op eenzijdig - negativisme in de berichtgeving heeft zorgwekkende nadelen:

- het versterkt de sensatiezucht. Behoeften kan men nu eenmaal creëren of aanwakkeren.

- bewust of onbewust ondermijnen de onheilsberichten het welbevinden van de bevolking. Hoe kan men in alle ernst blijven zeuren over de zogenaamde verzuring als men het onbehagen juist in de hand werkt door dagelijkse bombardementen met negatieve prikkels?

- de solidariteit wordt op de duur gezien als een dwaasheid: waarom zou men zich bijvoorbeeld nog moeten engageren voor Afrika als uit dat continent alleen maar boodschappen komen van corruptie en geweld?

- de samenlevingsproblemen in eigen land krijgen een rechtvaardiging door de steeds herhaalde koppeling van moslims aan godsdienstig fanatisme, misdadigheid en gewelddadige waanzin - idem dito voor het zogenaamde 'onveiligheidsgevoel': hoe zouden de mensen zich veilig moeten voelen in een maatschappij waaruit alleen maar tijdingen komen van moord, diefstal en inbraak?

Dit is geen naïeve roep om een good news-show: er is de informatieplicht van de media - struisvogels staan met hun kont in de lucht en bij de meesten van ons is dat geen fraai gezicht -, maar het nieuwsaanbod is totaal uit evenwicht. Om te geloven in de toekomst, om vertrouwen te hebben in de medemens heb je ook berichten nodig die deze positieve levenshouding ondersteunen. Anders kan men zich in het beste geval ervan afmaken met een liedje van Urbanus: 'de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij...'

Of geloven de nieuwsfabrikanten - en neem dit woord letterlijk: door hun selectie maken de media het nieuws al beweren zij dat zij het alleen maar signaleren en doorgeven - zelf dat de Apocalyps voor de deur staat?

Aanvulling: als leraar Nederlands heb ik mijn laatstejaars altijd verplicht om de actualiteit te volgen. Telkens zat ik met het gewetensprobleem: 'heb ik het recht om deze 17-, 18-jarigen met hun neus boven de beerput te duwen?' Want dat serveren onze kranten en tv-zenders: de beerput van de menselijke beschaving, alsof de mensheid tot niets anders in staat is.

Geschreven door staf de wilde om 10:27 Reageer op dit bericht

Donderdag 17 mei 2007

Vasudeva aan de Lethe

duw je boot af, haak

de bomen in hun beugel

ze staan al aangeschoven

wenken aan hun overkant

eerbiedig de stroming, volg

langs draaikolk, zandbank –

drijf in de lijzijde voor het lis:

geroepen ben je, volbreng

je zending, deze overtocht

ze nemen het meertouw, slaan

het om de bolder en jij staat

schrijlings op roeiboot

en oever, biedt je arm

aan een moeder, een wankele

vader – nauwelijks schommelt

een doft, zo licht is hun lichaam

vaar nu, veerman, voer ze

naar deze kant waar alles

doorgaat alsof geen ziel

verhuist, geen naam wordt

gewist door wind en getijden

hoe stil hun gezicht

je zag het in het water

onder ruisen alsof je

bladerde in een boek

Geschreven door staf de wilde om 08:43 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 mei 2007

Rabbie Burns

(de lieveling van de Schotse 'vrienden van de poëzie' )

ontwaken in oktober

met ‘Hearts of Midlothian’

een ei bloedt in rode strepen

op vegen vermiljoen

de daken van de buren

zijn donkere heuvelen

je hoort er het pijpen bij

een doedelzak beurelt

wijsjes van Robbie Burns

ijle geluiden

het stijgt uit de stilte op

vertakt als een vlucht ganzen

tekenen om te duiden

Hearts of Midlothian

iets wil het zeggen

maar wat

en wat heeft het te maken

met een bezopen bard

verward neem je genoegen

met sporen van vrede

met een ei en spikkels van rode peper

op een bord in vermiljoen

je droom van een vorig leven

geboren onder een strooien dak

een armenzoon die wijsjes componeerde

uit het zwijgen van de zee
het dampen van heuvels

zwart rijzen ze op

uit de nevelen in je hoofd

stijgen gakkend als ganzen

langs vermiljoenen strepen

iets bloedt maar de pijn is verdoofd

Geschreven door staf de wilde om 16:03 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 mei 2007

the piano

The Piano – Jane Campion

zink maar met een piano

als anker, de keuze dan:

een wiegende stilte of

je laars, een lege bolster

aan een koord

men wordt toch meermaals

geboren: een verstomde

die plots spreekt, wie

werd geschonden herstelt

dagelijks vindt men zich uit:

een beeld dat sliep in het eigen

gebeente – het gebeurt in schokken

alsof de aarde vervelt

soms een dwaze ruil, je vele

rokken laat je in een kamer

en je adem is te horen

van over de zee

naakt toch steeds, het wezen

blootgelegd, zijn schade en

genade, de twee gezichten

van de ene god

je zinkt door handen als

zand door een zeef: wat

je overrompelt is de glinstering

een steentje ligt nu open

gelijk een lotus op water

een wiegen in stilte

Geschreven door staf de wilde om 10:48 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 mei 2007

colloque

uit Van Toen en Thuis

colloque sentimental

hoe laat men doden praten

na het slopen van hun huis:

hun woorden verdonkerd, opgeslorpt

zoals een bloedvlek door een gaas

ze hebben ruzie gemaakt, zeker,

met een stoel als wapen:

je ziet de koperen koppen nog

van sierspijkers, zijn plaats

in de murwe geur van geraniums

ze hebben de liefde bedreven, ongetwijfeld,

er was die brief in een verboden lade

die je opgewonden hebt gelezen

met een glimlach om die schrijffout

in het sierlijke handschrift van vader

ze hebben beraadslaagd

over hun schulden en de schuld

van kinderen die al sliepen of

al snikkend te wachten lagen

op hun lijfstraf

en het huis stond als een stolp

van matglas te trillen

over het razen en bedaren

over het hijgen en snikken

in de geur van de geraniums

je hoort de doden praten

het slaan van een hek

en het huis wacht

als een verre lichtvlek

in de nacht

Geschreven door staf de wilde om 11:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 mei 2007

maximumfactuur scholen

maximumfactuur scholen

De schooldirecteurs doen in De Morgen hun beklag over het maximumbedrag dat zij zouden mogen besteden aan meerdaagse uitstappen. Zij wijzen op de pedagogische waarde van sneeuw- en bosklassen.
Het kan best dat de door minister Vandenbroucke voorgestelde maximumfactuur voor de lagere scholen te laag uitvalt. Maar moeten lagere scholen noodzakelijkerwijze sneeuwklassen organiseren? Is het nodig dat kinderen vóór hun 12de of zelfs 18de leren skiën, afgezien van toekomstige skivedetten dan?

Kun je milieubewustzijn en energiezuinigheid bijbrengen en tegelijk met alle lagere scholen elk jaar naar verre skigebieden trekken? Is Vlaanderen niet groot genoeg om in de eigen natuur aan het groepsgevoel te werken?

En als bijzondere activiteiten een kans zijn om de ouders samen te krijgen waarom kunnen deze ouders dan niet naar het voorbeeld van de Steinerscholen initiatieven ontwikkelen om het schoolgebouw en de klassen te verfraaien, om het leerlingenvervoer te verzorgen wat in Nederlandse dorpen een vanzelfsprekendheid is geworden. Daar zouden hun kinderen alle dagen wat aan hebben en de band tussen ouders en school zou pas echt intens zijn. Als je spreekt over 'pedagogische waarde': leren keuzes maken en inzien dat je niet alles tegelijk kan hebben, lijkt me zeker in deze tijd een van de meest essentiële opdrachten in de opvoeding.

Geschreven door staf de wilde om 11:44 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

she was looking back to see if I …

- …was looking back at her. John Mayall -

een liefje uit Limburg

vergeet je niet

al heb je van al die jonge klare

een geheugen als een vergiet

zou het dat taaltje zijn

die zeepbellen waarvan je dacht

dat het ballonnen waren

om op te stijgen als een heilige

een hijgende

zou het de heide zijn geweest

waar je de liefde kon bedrijven

geurend naar hars en bijenwas

waar de stilte je moede hoofd kon

boenen dat het weer glom van

binnen als ivoor

als nooit te voren

neen, een liefje uit Limburg

vergeet je niet

al heb je met de jaren

een geheugen als een vergiet

was het de Maas misschien

het schichtig gemurmel aan de grens:

schipper mag ik over varen

ja, dat mocht van die brave mens

op een trekpont aan een kabel

het leven hangt soms lachend

aan een draad die bijna in het water hangt

je leven hing toen lachend

aan de draden van haar vingers

een web dat nooit heeft los gelaten

en elke nacht bijna wanneer de maan

zich inzeept om zich te scheren

voel je een zuigen aan je huid

ja, een liefje uit Limburg

dat vergeet je niet

al heb je nog weinig haren

en een geheugen als een vergiet

was het’ zingend en klingend’ haar geluid

de rinkelende belletjes van haar taal

was het de heide en zijn harsig verhaal

van bokkenrijders

was het iets ouders iets wijzers

van water met een trekpont

waar zij op staat nu na dertig jaren

met dat lachje om haar mond

en omziet of jij omziet

en de veerman blijft maar varen

er stijgen zeepbellen uit een vergiet

Geschreven door staf de wilde om 16:00 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

spraakkunst van de liefde

een beknopte spraakkunst van de liefde

houden van er is geen
houden aan: een lastig
werkwoord, zijn wijs
aanvoegend; zijn vervoeging
voegt zich naar geen tijd:
te vroeg voor een verleden,
voor een andere toekomst
al te laat - en wat is tegenwoordig

in zijn klank: goud en fout,
de heldere 'én'
die geen 'of' toelaat

zijn tongval valt, verrijst in
'van' en 'kan', in banvloek
soms: alle tongen van de
wereld wanneer het geheel
vloekt met de delen

het komt op delen neer:
niet op- niet overhouden
wanneer de dobbelstenen
hebben gesproken, soldaten
grijpen naar de kleren en
minstens één lichaam
is gebroken

een lastig werkwoord
zijn wijs aanvoegend:
dat lijkt perfect soms
op bevelend
maar wie beveelt
is niet te bevroeden

Geschreven door staf de wilde om 15:39 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

uit Een stuk of wat

rookt uw pijpken blij, uw gedachten…

wonend in stilte, ik adem

mijn zwijgen uit

sprekend tot de vogels

in de bomen der herinnering

is mijn stem een tafpapieren vlieger

het koren in schoven

op de ruig geschoren kouterkaak

hoort de koekoek in de blauwe bossen

de nevel die aan de beemden gebeurt

zoals vrede aan de doden

draagt het meisje vlinders in ‘r vlechten:

‘rooibos van singelingelaa…al wie ah…

al wie omziet zal op zijn gatje vaa-llen…

rooibos’ – en stilte een witte kaars

een Weesgegroet tot doven

ik woon in stilte

pijprokend met wat spoken

het aroom gelijk een oude moeder

stopt de sokken van mijn adem

en dat verhalend aan de kinderen

van mijn angst is mijn taal

een gebroken koord

Geschreven door staf de wilde om 09:57 Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

aftreden

aftreden voor slecht bestuur

Guy Tegenbos hekelt vandaag in De Standaard het feit dat de huidige ministers van financiën en justitie niet zijn afgetreden ondanks overduidelijke fouten op hun departement.

Hij maakt de vergelijking met de ontsnapping van Dutroux toen de ministers Stefaan de Clercq (justitie) en Vandelanotte (binnenlandse zaken) prompt ontslag namen. Alsof zij persoonlijk verantwoordelijk waren voor twee ingedommelde rijkswachters.

Maar wat zagen we gebeuren: onmiddellijk keerde de Clercq terug als voorzitter van de grootste oppositiepartij en Vandelanotte als minister van begroting.

Sedert Louis Tobback aftrad vanwege de dood van Semira Adamu - zeer tegen de zin van premier Dehaene trouwens - heeft de 'keizer van Leuven' nooit meer een ministerportefeuille aanvaard en evenmin de post van partijvoorzitter. Tobback is dan ook 'van de oude stempel'.

Een 'geste' heeft pas enige morele en intellectuele inhoud als het om meer gaat dan een stukje theater. Voor ieder van ons betekent een ontslag een bewijs van onbekwaamheid: wie op het zelfde niveau blijft functioneren zegt in feite dat zijn ontslag ongegrond zoniet een farce was.

Aanvulling: eens te meer neemt De Standaard de rol van oppositiekrant op zich en schiet ze op de meest dankbare 'koppen van jut' (voor zover van die uitdrukking een meervoud bestaat) zijnde Onkelinx en Didier Reynders. De eerste afkraken is in Vlaanderen geweldig populair gezien haar stuntelige, om niet te zeggen schandalige Nederlands (en dat voor de dochter van een uitgeweken Vlaming), de andere spreekt onze taal voorbeeldig maar lijkt een symbool van het Waalse immobilisme, van de onwil om vooruit te gaan. En dit laatste zou wel eens waar kunnen zijn: Reynders lijkt inderdaad niet gemotiveerd om de fiscale fraude aan te pakken. Maar in die zin is hij eerder een donkerblauwe liberaal dan een typische Waal: het is weinig waarschijnlijk dat een Vlaamse liberaal het beter zou doen op het departement financiën, zeker Vincent Quicky of Rik Daems niet.

En wat justitie betreft: hier zijn de visies op een aantal deelproblemen zoals de bestraffing van jeugdige criminelen zo verschillend in de landsdelen en liggen die verschillen zo muurvast, dat een splitsing op zijn minst in het vervolgingsbeleid zich opdringt: als de Walen de jonge boefjes alleen maar willen heropvoeden dan kunnen ze dat, de meeste Vlamingen willen een stap verder gaan en ze ook bestraffen.
Al is dit in grote mate een schijndiscussie: zoals eerder gezegd is een gevangenis waarin niet aan heropvoeding wordt gedaan een mensonwaardige gevangenis en op langere termijn een oorzaak van nog meer criminaliteit.

Geschreven door staf de wilde om 09:50 Reageer op dit bericht

Zondag 13 mei 2007

uit Een stuk of wat

terugwegwijs

kijk, waar je vader woonde

toen ie een zoon was zoals jij

ja, het huis is weg, de tuin

is weg, maar doe je ogen dicht

en ik toon je wel onder de nieuwe

huizen en hun nieuwe tuinen

de weiden waar hij een echte keeper

werd bijna die duikelde naast een koeienvla

de lege akkers en de late zomerschemer

dat hij katje verloren speelde (zovele jaren

tot het nichtje borstjes had bij muggenbeetjes)

de wegel, de zwarte beukenhaag die ’s avonds

zwarte poten kreeg en een weerwolf was, zei

moeder, mijn moeder, het rapenveld en daarin

stond het zoetepoepje dat ik voor haar vond

doe je ogen dicht, doe je ogen dicht

dat je het asfalt niet ziet, de ring

met knipperlichten – hoor,

over de kasseien komt geklos geklos

de boekaros met vier paarden en lantaarnen

die pakt de stoute kinderen mee – ach, nee,

laat los: ik startte de wagen maar. kom,

kunnen we achteruit?

stop, pas op, kijk, papa, dat is stom:

die jongen daar viel in het zand

zijn fiets die heeft geen banden

Geschreven door staf de wilde om 14:31 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

bij het monument

bij het monument van Filip de Pillecijn
(in de verte nog een hijskraan van de voormalige Boelwerf)

Geschreven door staf de wilde om 18:43 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

de veerman

de veerman en de jonkvrouw (Filip de Pillecijn)

de veerman met zijn twee vrouwen: de frêle jonkvrouw en de donkere Annemarie, op het monument alledrie even grijs - op de achtergrond het torentje van Sint-Jozef in Tielrode

Geschreven door staf de wilde om 18:35 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

kreeft

uit Een stuk of wat

ascendant kreeft

aan de treurwilg bij de turfput

aan de vijverplomp

aan de windlier

aan het waterlicht

ik kom terug

aan de wegelrug en het speenkruid

aan het schemergroen en de lijster

aan de beek onder de bramen

aan een iegelijk blad van de populier

ik kom terug

aan het eendenkroos over de stekelbaars

aan de beukenhaag naast de leuningbrug

aan de plas

aan de kiezel

ik kom terug

aan de kreeft op de bodem

aan de zwam in de rand

aan het lood van de visser

aan de reiger op de scheef gezonken boot

ik kom terug

aan de trap in de dijk aan de bank langs de dijk

aan de stroom zijn geklots aan het zog en het roer

aan de steigerpaal voor de bocht, de dukdalven

aan de lamp in de baken, de stormlamp op de plecht

ben je d’r nog, je had het gezegd

Geschreven door staf de wilde om 18:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

tijgebonden

de Schelde bij Driegoten, het bord geeft aan dat de Durme alleen te bevaren is bij hoog tij: vroeger voeren de vrachtschepen tot Waasmunster, aan de kade in Hamme lagen de aken met wel vijf of zes in een rij.

Geschreven door staf de wilde om 18:05 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

boswegel

boswegel bij Driegoten langs de Schelde

Geschreven door staf de wilde om 12:28 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

nog een rapport

het rapport van paars

Tot mijn ontgoocheling moet ik vaststellen dat De Standaard de voorbije weken meer een blad van de CD&V-oppositie lijkt dan een objectieve waarnemer. In Terzake mocht Bart Brinckman de 'woordbreuk' van Leterme 'met de mantel der liefde toedekken' maar zou deze vergevensgezindheid ook te horen zijn mocht het een minister van paars betreffen?

Typerend is de evaluatie van Laurette Onkelinx die van DS 52 % meekrijgt en van Le Soir 70 % . Misschien speelt hier het gezegde : 'het hemd is nader dan de rok' en neemt Le Soir deze Waalse politica in bescherming maar het belangrijkste argument dat Onckelinckx tot haar verdediging aanvoert: 'ik heb meer geïnvesteerd dan al mijn voorgangers' wordt door jullie commentaar bevestigd en dat de kolos van het gerechtsapparaat weinig in beweging komt, wordt door Renaat Landuyt zeer terecht toegeschreven aan de arrogante houding van eigenmachtigheid van de gerechtelijke kaste: het immobilisme is vooral daar te zoeken en door de scheiding der machten kan één minister daar niet zoveel zo snel aan veranderen.

Herman van Rompuy mag verklaren dat we terug moeten naar het beleid van Jean-Luc Dehaene - wat dus in feite betekent: terug naar zijn eigen begrotingsbeleid. Dehaene en van Rompuy waren geobsedeerd door de Maastrichtnorm en voerden een inleveringsbeleid. Deze inlevering werd betaald door de loontrekkenden en door de non-profitsector. Waarom braken er onder paars-groen protesten los in het onderwijs en in de gezondheidssector? Waarom krijgt Inge Vervotte het verwijt naar het hoofd geslingerd dat zij zal worden herinnerd als de minister van de wachtlijsten? Kan men op een beperkt aantal jaren recht trekken wat gedurende meer dan 10 jaren is scheef gegroeid, rekening houdende met het feit de problemen - met name de vergrijzing - nog zijn toegenomen?

De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is mislukt, net als de regeling van de geluidsnormen voor Zaventem: maar welke partij zal deze problemen wel oplossen zolang er altijd wel een tegenstander is die zich onverzoenlijk opstelt? En dit kunnen zowel de Vlamingen uit de Noordrand zijn als de francofone Brusselse parvenus.

Ik wens Leterme veel succes mocht hij de nieuwe premier worden maar ik vrees dat zijn imago van 'goed bestuur voor de mensen' en rechtlijnigheid zwaar op de proef zal gesteld worden eens hij aan de onderhandelingstafel zal moeten gaan zitten. Benieuwd of de argusogen van De Standaard dan even onverbiddelijk zullen toezien en oordelen.

Noot: het is duidelijk dat de politieke analyses in De Standaard gekleurd worden door de persoonlijke voorkeuren van de meeste journalisten van dit blad. Zij kunnen hun sympathie niet wegstoppen voor een stringent begrotingsbeleid, een strenger generatiepact etc Dat de armoede in Vlaanderen, een van de rijkste regio's ter wereld, hierdoor alleen maar zou toenemen telt blijkbaar niet. Zij verkiezen politici zoals Herman van Rompuy die een wit voetje willen halen bij het IMF, de Wereldbank en de Oeso, organisaties die in de eerste plaats denken aan de belangen van de bedrijven, de aandeelhouders en beleggers, en heel wat minder aan de meest kwetsbaren onder ons: de veel te lage pensioentjes, de wachtlijsten, de gezondheidskosten etc
Hun gezegde: 'de taart moet eerst gebakken worden eer ze kan worden verdeeld' is correct; alleen hebben zij weinig aandacht voor de manier waarop de taart wordt gebakken en hoe onrechtvaardig ze wordt verdeeld.

Geschreven door staf de wilde om 12:19 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

oproep

more poetry, my lord, more poetry

In de literatuurbijlage van De Standaard van gisteren vrijdag stonden twee advertenties voor bekroonde poëziebundels, die van Nolens en Zwagerman: geen enkel gedicht en dit is al verscheidene weken, zelfs maanden zo.

Naar mijn mening is dit een tekort in een kwaliteitskrant.

Mijn eerste argument: de poëzie is een economisch gezien bedreigde sector. Dat wordt tegengesproken daar het relatief hoge aantal gepubliceerde bundels maar men zegt er nooit bij hoeveel exemplaren van die bundels worden verkocht en hoeveel een uitgeverij (laat staan de dichter) eraan overhoudt.

Ten tweede zou een gedicht een moment van bezinning kunnen bieden in een krant die toch dagelijks allerlei beladen feiten moet meedelen: 'een stil hoekje' kan toch geen grote moeite zijn.

Gelijkaardige mails heb ik al verstuurd naar jullie collega's van De Morgen en Canvas, zonder enig resultaat: misschien doet De Standaard er wel iets mee? De Standaard is wel geen literair tijdschrift maar moet poëzie gereserveerd worden voor de cenakels van de literatuur?

Toevoeging: dergelijke mailtjes heb ik al vaak verstuurd, nog geen enkel werd gepubliceerd blijkbaar omdat de redacties van de kranten en tijdschriften van oordeel zijn dat ik overdrijf. Wie er ook zo of integendeel anders over denkt mag het laten weten. Misschien moeten we een soort petitie lanceren om meer poëzie te krijgen in dag- en weekbladen, op radio en tv????

Geschreven door staf de wilde om 12:11 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 mei 2007

Afrika Djolé

Africa Djolé

de vrouwen die hij naloopt

door motregen, over stoepen

met hondenpoep (kop in de

grond, wat wil je) zij willen

naar Africa, de jongste

naar Nicaragua, de rode

zij zeggen: het doemdenken

het toezien uit de verte uit het voze

hoe elders het leven aanvangt

of als een boom staat vol mango’s

het verstijft je spieren tot spijlen

waar je nog amper een woord tussen krijgt

hier opstappen, hieraan ontsnappen, zeggen zij,

en aarden – puls in puls – stampen

met je voeten, met je buik tot je opstijgt, tot

je verbeelding vleugels krijgt

en doen, het eerste voor het eerst doen

en zijn , geen zombie met een stropdas

geen robot voor een botte klas

tussen de bergen zijn in de hangmat

van het dal, arm zijn, armen en omhelzen,

dansen, je lichaam laten galmen

als een boombrede tamtam

hier word je lam, hier slaan

ze jou als een kram in dood hout

hier ben je oud

daar wil ik me enten, het sap opzuigen

van de kalebas, van de ananas

(en liefhebben in tenten, mannen

berijden als paarden)

zij zeggen: ik wil weer wortels hebben

en bewegen met de aarde

Geschreven door staf de wilde om 09:12 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava