studiebeurzen

Woensdag 15 augustus 2007

vrije meningsuiting-vervolg

de verdedigers van het recht op vrije meningsuiting

Het zou vermakelijk kunnen genoemd worden - als het niet zo ernstig was - wie de advocaten van de vrije meningsuiting zijn als het gaat om het schofferen van moslims.

Was het niet Filip Dewinter en zijn fractie die er in de Antwerpse gemeenteraad op aandrongen om het Toneelhuis zijn subsidies af te nemen omdat daar volgens hen een 'onzedelijk' toneelstuk werd vertoond?

Die zelfde Dewinter stond op de Brusselse Grote Markt grijnzend toe te kijken, samen met zijn bloedbroeder Annemans, toen hun stoottroepen Willem Vermandere aanvielen die zijn liedje 'Bange blanke man' aankondigde. Op de IJzerbedevaart werden Vlaamsgezinde mensen ondersteboven gelopen door deze specialisten van de mensenrechten onder leiding van hun Obersturmbahnführer Wim Vereycken.

Van beide incidenten waren beelden te zien in het VRT-journaal: mij is het een raadsel waarom die beelden nog nooit zijn gebruikt om de demagogen te confronteren met hun leugens.

Wie ooit de uitzendingen van 'Zwart-Wit' heeft gevolgd, het zondagmiddagprogramma van Jurgen Verstrepen, heeft talloze keren kunnen vaststellen dat hij opbellende kijkers die vragen stelden die hem niet bevielen, de mond snoerde en kleineerde.

Maar goed, het VB gaat bloemen leggen aan het monument van priester Daens, eist 1 mei op als zijn feestdag: dus de mensenrechten kunnen er ook nog bij. Al klinkt het alsof een pedofiel een weeshuis opricht.

Geschreven door staf de wilde om 14:54 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 augustus 2007

hangjongeren

hangjongeren (zie Humo deze week)

In het artikel over hangjongeren vinden we allerlei vormen van wangedrag en repressie, maar over de oorzaken van het fenomeen lezen we niets.

Tot begin de jaren 1960 was ons straatje verkeersvrij en buiten spelen of rondhangen was een evidentie. Maar ook de ouders kwamen naar buiten: om te kaarten en te babbelen.

De ergste vandalenstreken bestonden uit het omgooien van een hooiopper, het binnendringen in een boomgaard en 'vuile manieren doen' - wat afgezien van een paar bleekscheten met een te klein pietje niemand overlast bezorgde.

Vandaag stellen we twee zaken vast: diverse gradaties van vernielzucht en agressie, en een schijnbaar totaal verschillende leefwereld van ouders en kinderen.

De vraag is wat de oorzaken hiervan zijn.

Vernielzucht en agressie zijn vrijwel altijd een uiting van psychisch onbehagen en frustratie. En ten tweede kunnen we ons afvragen wat deze jongeren voortdurend het huis uit drijft.

Ervaren ze het gezin als verstikkend, hen totaal vreemd? Zijn zij zo mentaal leeg dat zij geen plezier kunnen beleven aan boeken en ander huiskamervermaak? Eisen hun ouders het tv-toestel op zodat er alleen programma's te zien zijn die hen geen lor interesseren? Is er een computer in huis?

Al deze vragen lijken me veel interessanter en wezenlijker dan louter de oppervlakte van het wangedrag beschouwen.

En repressie is altijd het meest gemakzuchtige antwoord: een leraar hoeft een lastige leerling maar de klas uit te sturen en de rust keert weer. Maar die lastpost omturnen tot een geïnteresseerde die wil meewerken, is veel moeilijker. De grootste voldoening vindt de leraar dan ook wanneer dit lukt met een persoonlijk gesprek waarbij de ordeverstoorder heeft kunnen ondervinden dat er minstens één persoon zich om hem bekommert, niet enkel als leerling maar als jonge mens.

Al moeten we niet naïef zijn: hoe vroeger deze remediërende aanpak wordt toegepast, hoe meer kans op succes. Als men te lang wacht, kan het wangedrag en de maatschappijvijandigheid zo diep ingeworteld zitten dat schadeperking de eerste doelstelling wordt.

Niettemin lijkt het me twijfelachtig of de hangjongeren het gevoel hebben dat zij 'erbij horen', dat zij volwaardig deel uitmaken van onze maatschappij. Wat de breuk heeft veroorzaakt, kan sociologisch onderzoek uitwijzen. Maar alleen met een politiereglement dat getuigt van stoerdoenerij, zal het probleem niet worden opgelost.

Vroeger werden burgemeesters nogal folkloristisch 'burgervaders' genoemd: alleszins bij Rambo Antheunis van Lokeren zie ik weinig vaderlijks.

Geschreven door staf de wilde om 14:50 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 augustus 2007

alfabet

vrouwelijk alfabet

al die geliefden: hoe

geliefd waren zij wel?

begeerd, ja, en jij bezeten

een gek die een revolver

kocht om de knal te horen

in het galmgat van een

Venetiaanse nacht

een zwever die een valscherm

koos om met twee de armen

te spreiden: joelende vogels die

neerdoken en dan een touw

in de knoop, verward door

al die schone dwaasheid

al die verzonken gezichten

je trok een kring om elke letter

van het alfabet en welke

ontbrak aan je palmares?

al die geliefden verhevigd

tot een eeuwig leven want

langer dan de roes zouden

ze geuren in de marmeren

rozen van je woorden

bezeten zat je bij een telefoon,

liep voorbij een verduisterd raam

later overliep je het alfabet van

lippen en haren, telde de

letters zonder naam

waanzinnig wanneer een bliksem

je borstkas openspleet en je te staren

stond als een verkoolde boom

al die geliefden, zij verslonden

de dood in je hoofd en daagden

hem uit en je danste door

de Venetiaanse nacht:

een geschilderd skelet, de non

in zijn armen klonk als

een hyena die lacht

Geschreven door staf de wilde om 11:48 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 augustus 2007

Dedecker over vrije meningsuiting

dorpsethiek

Vandaag verdedigt de Oostendse brulboei JM Dedecker in zijn bekende Rambostijl het recht op vrije meningsuiting. (in verband met de verboden anti-islambetoging in Brussel)
Het is geen toeval dat Jean-Marie Dedecker, die er zo prat op gaat 'rechts voor de raap' te zijn, het recht op vrije meningsuiting absoluut stelt met als axioma: 'Een opinie is geen delict.'

In werkelijkheid staat geen enkel moreel principe op zichzelf: het moet in vrijwel alle gevallen worden afgewogen tegen andere. Dedecker geeft zelf het voorbeeld van een eigenaar die weigert te verhuren aan een homokoppel: hier komen de rechten van de eigenaar in botsing met het recht op wonen en het recht om niet gediscrimineerd te worden.

Ons rechtssysteem hanteert onder meer de notie 'laster en eerroof': men mag over een persoon niet om het even wat verkondigen. En racisme kunnen we beschouwen als 'laster en eerroof' aan het adres van een hele groep.

Lukraak gekozen citaten worden in de retorica afgewezen als een vervalst beroep op autoriteit. Dedecker citeert de huidige paus maar het is zeer twijfelachtig of zij allebei hetzelfde bedoelen.

En Chomsky heeft in de VS mooi praten: de joden zijn daar zo onaantastbaar dat zij niet moeten vrezen voor racistisch geweld. De feiten bewijzen dat dit in Europa en elders niet altijd zo is en de ontkenning of minimalisering van de holocaust is meer dan een denkfout: het wordt meestal gebruikt als een vergoelijking voor nieuw racisme.

Een paar jaar geleden verklaarde een Nederlandse imam: 'homo's zijn nog erger dan varkens.' Ook die uitspraak werd door tolerant Nederland geduld als een vrije mening, maar wie een kind van 15 heeft dat tot de ervaring van zijn 'anders zijn' is gekomen, die denkt daar allicht anders over.

Trouwens, de laatste tijd stelt men in het om zijn tolerantie geprezen Amsterdam steeds meer geweldplegingen op homo's vast.

Is dit verwonderlijk of toeval? Als je kijkt naar het molesteren van joden en joodse winkels in het Duitsland van de vroege jaren 1930: steeds is het verbale geweld aan het fysieke vooraf gegaan.

De vrijheid van meningsuiting kan nooit een vrijgeleide zijn om mensen tot in het diepst van hun ziel te kwetsen, zoniet keren we terug naar het recht van de sterkste wat in dit geval betekent: het recht van de meest mediatieke of meest verbaal begaafde om de minder weerbare ongestraft psychisch geweld aan te doen. Het recht van de sterkste is inderdaad geen 'dorpsethiek', het is de ethiek van de jungle.

Geschreven door staf de wilde om 13:15 Reageer op dit bericht

Maandag 13 augustus 2007

recht op beledigen

recht op beledigen?
In De Standaard van maandag betoogt Oscar van den Boogaard, in navolging van Ayaan Hirsi Ali, dat het recht op vrije meningsuiting een recht op beledigen impliceert.
Strict genomen is dit juist; en het is eveneens waar dat bepaalde mensen op een bijna ziekelijke manier overgevoelig zijn voor beledigingen.
Maar deze overgevoeligheid is ons niet vreemd.
Denk aan het proces dat modeontwerpster Ann de Meulemeester aanspande tegen volksschrijver Herman Brusselmans. Naar mijn mening een dwaze zet want de beledigende passages uit het boek van Brusselmans stonden integraal in De Morgen, maar de oppergod van de Vlaamse literatuur werd wel veroordeeld.
De vraag is of een cultuur van (wederzijds) beledigen onze beschaving vooruit helpt. Ik maak een onderscheid tussen contestatie, provocatie en opzettelijke smaad.
De contestatie is noodzakelijk en eerbaar wanneer ze gericht is tegen om het even welke vorm van machtsmisbruik of leugenachtigheid.
De provocatie kan het inzicht aanscherpen en de tegenpartij dwingen zich te verantwoorden. Maar de opzettelijke smaad is een daad van agressie en lokt meestal een agressieve reactie uit.
Hoe moeten we deze abstracte analyse nu toepassen op de overgevoeligheden van de moslims?
Naar mijn inzicht is de ontvlambaarheid van moslimmassa's te wijten aan een gebrek aan democratische traditie. De meeste moslims leven in autoritaire of dictatoriale landen, of zijn daaruit afkomstig. Een 'opendebatcultuur' kennen ze dus niet.
Zeker in deze autoritaire landen is de scholingsgraad meestal pover, wat de bevolking des te ontvankelijker maakt voor demagogen, haatpredikanten en ophitsers. Voeg daar hun precaire sociaal-economische situatie aan toe en je begrijpt hoe laag de drempel is om zich gefrustreerd te voelen. Het eerste wat de arme zich aanschaft is een radio- of tv-toestel en zo ziet hij heel scherp het schrijnend en tergend verschil tussen zijn eigen situatie en die van de rijkeren.
Zijn enige houvast, zijn enige waardigheid ontleent hij aan zijn geloof, en wanneer dat dan - zoals het hem door de demagogen wordt ingelepeld - belasterd wordt, dan ontploft hij.
Nogmaals, helemaal vreemd is dit gedrag ons niet, als we 50 of meer jaren terug gaan in de tijd. Toen had je in het overwegend katholieke Vlaanderen een boekenindex - zelfs de bijbel mocht door de gewone gelovige niet worden gelezen - en tijdens de schoolstrijd zagen we betogingen voor 'de ziel van het kind'.
Om al deze redenen sta ik huiverig tegenover 'een recht om te beledigen' wat naar mijn smaak wijst op een verruwing van de zeden, op een toenemende onbeschoftheid, maar tegelijk zie ik hierin geen reden om te zwichten voor elke dreiging met geweld vanwege de zich beledigd voelende partij, in casu de moslims. Moslims zullen moeten leren op een democratische, geweldloze manier op te komen voor hun rechten: in een democratische rechtsstaat geldt dit voor iedereen.
Uiteindelijk gaat het om doelmatigheid: de islam heeft net als het katholicisme, creationisme (en andere -ismen van politiek-ideologische aard) een aantal eigenschappen die moeten aangevochten worden, maar met welke middelen? Is schelden en beschimpen de kortste weg naar een 'verlichte' islam, naar de emancipatie van de moslims van de letterlijke interpretatie van hun heilig boek en naar hun ontvoogding van een bekrompen geestelijkheid?
Wanneer Vlaanderen vandaag in grote mate geëmancipeerd is, dan is dit niet te danken aan de ruimdenkendheid van de katholieke kerk: in die Europese landen waar ze nog voldoende macht heeft - Polen, Italië, Spanje - probeert de kerk nog steeds de wetgeving te beïnvloeden. Maar door de toegenomen welvaart en scholingsgraad hebben de meeste burgers zich losgemaakt van de vroegere hersenspoeling en - in extreme gevallen - psychische terreur.
Ruimdenkende moslims zullen geschoolde en welvarende moslims zijn met democratische rechten.

Geschreven door staf de wilde om 09:50 Reageer op dit bericht

Zondag 12 augustus 2007

geitenboerderij

geitenboerderij ’t Reigershof 20 jaar

- voor Renaat, Katrien en kroost -

geiten hebben een meisjessnoet

niet voor niets laten ze zich

strelen: een handvol voldoet

hun geur voert je mee naar

een jeugd lang geleden

een boerin van verse karnemelk

botergeel stro in het haar

geiten hebben een meisjessnoet

beschilder ze met sproeten

en ze maken je verlegen

hun geur voert je mee naar

een wereld die verdween

onder ringweg en rijhuis:

voel de warmte van hun huid

alsof je wijn proeft uit een

kelder onder puin, een gewelf

uit een wereld van wilgen en

notelaars, een warme boerin

een boomgaard met pruimen

geiten hebben een meisjessnoet

ze laten zich strelen, een teder

handvol voldoet

Geschreven door staf de wilde om 10:14 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 augustus 2007

massahysterie

neen aan de hysterie

Een krant voor intellectuelen opende haar website en haar weekeindeditie voor een debat over de verboden anti-islambetoging in Brussel.

De waarde van een manifestatie kan je afleiden uit de ordewoorden.

'Neen aan de islam' is zo veralgemenend dat het beledigend en bedreigend wordt voor elke moslim in Europa. Ook voor de gematigden en die zijn, althans op ons continent, ruim in de meerderheid.

Professor Vermeersch verwijst in diezelfde krant naar de 'Cairo Declaration of Human Rights in Islam' van 1990 die de mensenrechten ondergeschikt verklaarde aan de sharia. Maar dat was een bijeenkomst van leiders.

Op analoge wijze zou men het Vatikaan kunnen aanklagen voor zijn mensvijandige seksuele moraal die vooral in de Derde Wereld - bijvoorbeeld op de Filippijnen -desastreuze gevolgen heeft. Maar niet iedere katholiek gaat met de stellingen van Rome akkoord, en niet iedere katholiek leeft ze na.

Sommigen werpen op dat gematigde moslims aan een manifestatie tegen de sharia zouden moeten deelnemen: dat zou hen meer krediet geven bij de publieke opinie.

Men kan inderdaad vaststellen dat tolerant Vlaanderen al heeft betoogd tegen de uitwassen van extreem nationalisme. Maar je kan ook het standpunt volgen van de Palestijnse cineast die vorige zondag in 'Zomergasten' (VPRO) aan het woord kwam: 'Waarom moeten wij, gematigde moslims, ons verantwoorden voor extremisten met wie wij niets te maken willen hebben?'

Moet iedere christen zich schuldig voelen telkens in naam van zijn God ergens bommen worden gedropt?

De vraag is wat nu in feite de doelstellingen zijn van de manifestanten en hun sympathisanten. Als je onder meer de reactie van Jurgen Verstrepen, die ten tijde van zijn tv-programma 'zwart-wit' zijn demagogische talenten afdoende heeft gedemonstreerd, leest: 'het verbod van burgemeester Thielemans is het zoveelste bewijs van het PS-fascisme' dan weet je het wel. Op de website van de krant kun je lezen dat de islam wordt ervaren als een volksvreemd fenomeen en dus beter uit Europa zou verdwijnen. De extremisten zien in andere extremisten hun spiegelbeeld. Vervang 'islam' door 'zwarte Afrikaan' en je herkent de mentaliteit.

Europa kan trots zijn op de verworvenheden van de Verlichting, maar het is niet bij extreem-rechts dat deze verworvenheden aan het licht komen.

Wat in Brussel in het geding is of was, lijkt me niet het recht op demonstreren en vrije meningsuiting, maar het recht op provocatie om een klimaat van angst en hysterie aan te wakkeren.

Onze samenleving wordt een explosieve cocktail wanneer de redelijkheid en de nuance worden verdrongen door een opgeklopt en monolitisch vijandbeeld.

'Neen aan de sharia', zeer zeker, maar net zo goed 'neen' aan elke vorm van massahysterie.

Geschreven door staf de wilde om 11:02 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 augustus 2007

Muziekbos

Muziekbos

er woonde, volgens een

waardig schrijver, een trotse

vrouw die mannen bedwong

als schuimende paarden

oudere wandelaars zagen er

nimfen verspringen van

hyacint naar hyacint

blauwkousjes geloofden

dat geen wind er huilde

maar een roedel weer-

wolven: een sprong in

de nek van een slapeloze

die het dwaallicht volgde

van de maan – de schrijver

droomde daar een hut

te bouwen, een kapel in

een kathedraal van beuken

hij hoorde daar het gekletter

van de getouwen niet, de kruinen

verdreven de rook van

schoorsteen en fabriek

bos van muziek bij een zieke stad

bos met kloven van schaduw

en licht, blauwe bloemen alsof

een geliefde er ligt opgebaard

terwijl nimfen de citer en harp

bespelen van narcis en hyacint:

bos waar de droom begint

Geschreven door staf de wilde om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 augustus 2007

vrienden

jubileum in een voorjaar, een toespraak

wat zijn vrienden

zal ik zeggen dat het minnaars zijn

met wie je nooit zal slapen

dat ze zeldzaam zijn

als stenen waar een vis

van een verdwenen soort in zwemt

zal ik zingen met mijn valse stem

dat ze trouw zijn

en eens een vriend, altijd een vriend

ook al drijven op je vel

de levervlekken van het verre zwijgen

want zo zijn onze wegen

bezaaid met landmijnen :

‘zet mij aan land,

heb het land aan mij’

daarom dat we vaak branden

met onze schepen

maar op een dag als deze

vlak voor de heer verrezen is

die net zo goed een dame kon zijn

een slet mooi en geil en onvolprezen

nu spreken we het uit

er is geen verdict dat afsluit

geen slotsom

vrienden berekenen niet

en daar gaat het om

Geschreven door staf de wilde om 18:18 Reageer op dit bericht

Vrijdag 10 augustus 2007

Pasternak

Pasternak

waren zijn verzen

een vingeroefening

voor die ene grote worp?

zeker, niets komt uit

het niets en het woord

verwekt meer woorden

een hoofd moet jaren

dragen eer het open

gaat, en zie: het maakt

een wereld nieuw, een rode

zon op sneeuw en berken

wolven huilen om een huis

een geliefde golft zoals

de zeeën ruisen, een meeuw

snikt in haar mond

wie vat met vingers

deze kanteling, deze

draaikolk: elke drop

een enkeling, de tijd

een trechter die verzwelgt

hij deed er jaren over

vers na vers, geen beeld

volstond, tot die ene zuil

van woorden waarin ze

alle staan gebeiteld: man

en vrouw en moordenaars

een rode zon, een zilverberk

een kraai, een balalaika:

een boek als een venster

in een toren terwijl

de toren implodeert

Geschreven door staf de wilde om 11:40 Reageer op dit bericht

Donderdag 9 augustus 2007

gidsland

Nederland gidsland?
Wat is er toch aan de hand met onze noorderlijke buren? Ooit keek progressief en links Vlaanderen met ontzag en afgunst op naar de Nederlandse tolerantie en vrijmoedigheid. Sedert de triomfantelijke opkomst van Pim Fortuin lijkt het deksel van een beerput gelicht en komen allerlei geurtjes naar boven die herinneringen oproepen aan de donkerste bladzijden uit onze gemeenschappelijke geschiedenis.
De laatste jaren is het bon ton geworden om uit de meest tegenovergestelde hoeken uitspraken te doen die het imago van het vroegere gidsland aan scherven slaan.
Een jaar of twee geleden was er een Nederlandse imam die homo's 'nog erger dan varkens' noemde, vandaag is er de geblondeerde Geert Wilders - voorzitter van een partij die zich nota bene Partij Voor de Vrijheid noemt - die oproept om de koran uit de handel te halen: in zijn ogen is dit boek het 'Mein Kampf' van het 'islamofascisme'.
En bij ons was er een Congolese student die 'Kuifje in Afrika' wil verbieden.
Het doet denken aan de profetische zin van de Duitse dichter Heine:
'Daar waar boeken worden verbrand, zullen weldra mensen worden verbrand.'
Is onze West-Europese beschaving, met Nederland als ontaard gidsland, op de terugweg naar de jaren 1930? Moeten we vrezen voor een charismatische leider die al dit fanatisme oppikt, de media naar zijn hand zet en opnieuw een vendel- en knuppelzwaaiende beweging op gang trekt?
Gelukkig klinken de tegenstemmen talrijk en krachtig, zowel in Nederland als bij ons. Maar in elk geval bewijzen de ongeleide projectielen van het extremisme dat een tolerante samenleving altijd op haar hoede moet blijven: de verdraagzame democratie is juist door haar verdraagzaamheid en openheid zeer kwetsbaar. En zij kan deze superieure eigenschappen alleen bewaren door ze te verdedigen met de middelen van de rechtsstaat: door opvoeden tot weerbaarheid tegen het fanatisme, en door repressie wanneer de grens van de gewelddadigheid of de oproepen daartoe wordt overschreden. Het betoog van Wilders en dat van die imam komen aardig in de buurt: zij zijn de haatzaaiers die de geesten vergiftigen en indirect geweldplegingen kunnen veroorzaken.

Geschreven door staf de wilde om 12:31 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 augustus 2007

Orpheus

Orpheus

neem afscheid van de meisjes

de ingelegde doosjes van jade

jaspis en ivoor, gooi de glazen

sleutel in het water

vergeet de bergplaats, de brieven

de boodschappen in de brieven

die vergeefs werden begrepen

neem afscheid van de ogen van jade

obsidiaan, de wouden en de vrolijke

dieren in die wouden

waar je vingers lagen als dood hout

laat de huiden van onyx en ivoor

aan de tover en tongval van goden

die lood maken van goud

neem afscheid volg de sporen

die lopen door je schedel

zoals de schreven van een lepel

over de wanden van een cel

bespeel je nutteloze woorden

zoals een rietfluit, een vedel

er komen verlegen dieren op af

die verrukt zijn met een treurig lied

lieve doden verlaten hun graf

neuriën mee en meer

verlangen ze niet

Geschreven door staf de wilde om 13:38 Reageer op dit bericht

Woensdag 8 augustus 2007

vacature

- God bless Inch’Allah -

PVBA

wenst aan te werven:

almachtige (m)

vloeiend Arabisch en Amerikaans

ervaren in het zegenen

van kruisraket en zelfmoordgordel

bedreven in het bespelen

van hoogmoed hebzucht en angst

in het wissen van geheugen

bekwaam tot het inblazen

van list en leugen

deugen in het beramen

van kwelling en verdriet

men biedt:

een soepele werktijd

verloven van eeuwen

en overuren vergoed

met duizendmaal

duizend maagden

ongeschoren of geëpileerd

door vlammen van wraakzucht

of wellust verteerd

en extra legaal

naar keuze

een holte van leuzen

een steen

zwart van gedoofde ogen

en glinsterend van geween

een kruis

in het hout van splinter en stormram

in het onverwoestbaar weefsel van het dwangbuis

kandidaten wenden zich

tot de Heer van de Vliegen

met vermelding:

‘Endlösung endlich’

god zijn is geen easy job

geen wonder dat ze vacant is

Geschreven door staf de wilde om 10:03 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 augustus 2007

onderwijzers

het eilandgevoel

Zowel in De Standaard als in De Morgen staan vandaag reacties op het voorstel van Mieke van Hecke, de grote baas van het katholiek onderwijs, om meer aso-leerlinge te recruteren in de opleidingen tot onderwijzers(-essen)
Tot ongeveer 1967 was het evident dat de toekomstige onderwijzers uit het aso kwamen. De toenmalige Normaalscholen splitsten immers een zesde jaar humaniora in tweeën en koppelden hieraan een pedagogisch-didactische vorming.

Sinds de opleiding op zichzelf staat, zijn de problemen ontstaan die Pieter Lesaffer in De Standaard beschrijft. Soms gaat het om een tweede keuze wat geen garantie biedt voor het nodige enthousiasme, soms dienen zich kandidaten aan met onvoldoende intellectuele begaafdheid.

Maar de denkfout van Mieke van Hecke lijkt me te zijn dat zij de problemen in hun eindstadium wil aanpakken terwijl ze beter bij de wortel worden bestreden.

Het tso is inderdaad ook bedoeld als een doorstromingsrichting: niet zozeer gericht op de universiteit als wel op het vroegere A1-niveau, de huidige bachelors.

In principe zouden deze leerlingen dus een lerarenopleiding moeten aankunnen, maar door het dalende niveau - in het bijzonder wat de talenkennis betreft - voldoet het tso meestal niet meer aan deze verwachting.

En daarnaast is het zo dat leerlingen van bescheiden of vreemde afkomst vaak verkeerd - wat wil zeggen: onder hun niveau - worden georiënteerd: een uitgestelde studiekeuze zou hier kunnen helpen.

Al ben ik geen fan van een volledig gemeenschappelijke eerste graad in het secundair onderwijs: een kind met technische of manuele begaafdheid is meestal niet theorisch of verbaal getalenteerd en omgekeerd.
Tenslotte heeft Lesaffer gelijk als hij stelt dat het onderwijs een te stug systeem is dat enthousiaste en creatieve mensen afschrikt of het werken bemoeilijkt en bijgevolg ontmoedigt. Het dirigisme en de regelgeving zijn de laatste jaren alleen maar erger geworden. Enthousiasme is een vorm van liefde en in de opera 'Carmen' wordt gezongen dat die zich niet laat kooien: zonder soepelheid en voldoende vrijheid maak je de gedrevenheid kapot.

Bureaucratie, een overvloed aan paperassen, doodt in elke sector het creatieve en persoonlijke, zeker in het onderwijs.

Geschreven door staf de wilde om 18:15 Reageer op dit bericht

Maandag 6 augustus 2007

magdala

Maria van Magdala

niet de krampen aan dat kruis

maar de nagels van je tranen

de geseling van je haar

was de verlossing

wanneer ik opsteeg

moest het jouw omhelzing zijn

die openbrak als een ei

na ons en zonder ons

heeft men mij god genoemd

om moord en roof

te vermommen te tooien

met een reden

maar wanneer ik wederkeer

zal het een ronddolen zijn

huilend als een hongerend beest

tot ik de holte vind

waar ik warm

en als helder water werd

van jouw oneindigheid

aan deelbare lippen

en, voorwaar, ik ben god geweest

telkens ik te beven lag

geschokt

door de openbaring van jouw adem

dat buikspreken

waarmee jij mijn huid tekende

tot een heilig boek

wie kan in mij geloven

en loochenen

hoe ik alleen genezen kon

met de zalven van jouw klieren

dat ik sinds jou met jou

alleen verkondigen kon

en als een razende moest tieren

dit bliksemend inzicht:

het enige wonder van de zonde

Geschreven door staf de wilde om 13:56 Reageer op dit bericht

Maandag 6 augustus 2007

EO

censuur op de EO
De Nederlandse EO-zender meent het recht te hebben om natuurdocumentaires zo te verknippen dat elke verwijzing naar de evolutietheorie wegvalt. Vanwege zijn grote ledenaantal is deze zender intussen de grootste geworden in Nederland en misschien de invloedrijkste. De leden manifesteren zich als creationisten die het scheppingsverhaal uit het boek Genesis zeer letterlijk interpreteren.
Hoe is het te verklaren dat vandaag niemand meer gelooft in de mythologie van Grieken en Romeinen, maar wel nog in de joods-christelijke?
Voor een deel zal dit wel te maken hebben met de indoctrinatie in het gezin en op school: heel wat kinderen worden gehersenspoeld met dit gedachtegoed.
Maar wellicht is er een diepere oorzaak.
We leven in een wereld van versnelde transitie: globalisering, migratie, delokalisatie, klimaatdreiging, oorlog en terrorisme verschijnen dagelijks op de buis of in de krant.
Kortom, de wereld en zeker de nabije of verdere toekomst wordt als uiterst bedreigend ervaren.
Dit zou kunnen verklaren waarom men zich zo krampachtig houdt aan de oude zekerheden.
Bij ons in Europa heeft het godsdienstig fanatisme met zijn godsdienstoorlogen, joden- en ketterverbrandingen een hoogte- of dieptepunt bereikt sedert 1492: een nieuwe wereld ging wijd open en de geesten sloten zich af, gingen hermetisch dicht.
Het gaat om een psychologische variant van de dominotheorie: als ik één stukje van mijn geloof laat vallen dan tuimelen al mijn zekerheden als een kaartenhuisje of rijtje dominostenen in elkaar.
Vandaar de intellectuele verkramping: men schuwt alle informatie die het vertrouwen in het eigen verklaringsmodel zou kunnen aantasten.
Op zich is dit enkel betreurenswaardig voor de betrokkenen zelf en voor hun kinderen die ofwel ooit de schok van de ontdekking zullen meemaken en dan in crisis kunnen geraken ofwel jonge zeloten zullen worden.
Maar dit wereldvreemde kan voor iedereen een bedreiging vormen wanneer het maatschappelijke en politieke macht krijgt. Dit zien we nu reeds in de VS waar de kliek rond Bush duidelijk onder invloed staat van christelijke fundamentalisten. Dit vertaalt zich dan in het stopzetten van hulpprogramma's ter bestrijding van aids, maar erger nog is de mythologische terminologie van 'het rijk (of de as) van het kwaad' , een taalgebruik dat herinneringen oproept aan de kruistochten en de aanhang inderdaad voorbereidt om gewapenderhand tot een nieuwe kruistocht over te gaan.
Wat, paradoxaal genoeg, opvalt aan dit fundamentalisme is zijn uitgesproken 'vertikalisme': men streeft een zuiverheid na in de leer en in de relatie tot de godheid, maar met het 'horizontalisme' van naastenleifde en sociale rechtvaardigheid houdt men zich nauwelijks bezig. Tenzij dan in de stijl van moeder Theresa: men predikt de aanvaarding van het lijden, dat gezien wordt als de wil van God, en veel meer dan stervensbegeleiding heeft men niet te bieden.
Veel belangrijker en gevaarlijker dan de dwaasheid van de intellecutele afscherming of verkramping en de censuur zijn deze politieke implicaties.
Omdat censuur de eerste steen kan zijn die een lawine aan het rollen brengt, is waakzaamheid geboden en kan men niet lacherig doen over wat de EO-zendelingen uitspoken.
Het verwerpen van de wetenschap loopt als een stinkend spoor doorheen de geschiedenis van het godsdienstig fanatisme.

Geschreven door staf de wilde om 10:26 Reageer op dit bericht

Zondag 5 augustus 2007

Czeslaw Milosz

uit 'Geboortegrond' van Czeslaw Milosz
Om mijn eigen geheugen wat op te frissen volgen nu enige sprokkels uit dit zeer lezenswaardige boek van de Poolse Nobelprijswinnaar van 1980: door de 'l' in zijn namen moet eigenlijk een streepje maar dat zit niet op mijn klavier.
In het Pools is de titel eigenlijk 'geboortegrond Europa': Milosz is diplomaat geweest in de VS en ziet een duidelijk verschil tussen de Europese, in het bijzonder de Midden-Europese cultuur en de Amerikaanse. Dit boek is een vermenging van autobiografie en filosofie en politiek-historisch essay. Daarom is hij te vergelijken met György Konrad. Afgezien van Harry Mulisch, die net als Konrad van joods-Hongaarse afkomst is, ken ik geen Nederlandstalige auteur die een gelijkaardige ambitie heeft.
1.
Herinneringen: dat deel van ons leven waarover we zonder blozen kunnen spreken.
Dit aforisme van Ambrose Bierce moet voldoende zijn om de liefhebbers van openhartigheid te ontmoedigen. (...) Pretendeert men de onbereikbare waarheid te vertellen, dan liegt men, omdat men gebeurtenissen die ons in een ongunstig licht stellen, verzwijgtµ.
2.
Als men de geschiedenis niet levend kan maken door iets wat voor ons persoonlijk leeft dan zal zij altijd min of meer abstract blijven en bestaan uit conflicten van anonieme machten en schema's. (...) Misschien betekent elk vernietigd familiearchief, elk verbrand gildeboek, elke nieuwe stap op de weg naar de vergetelheid wel een consolidering van de classificaties en de ideeën ten koste van de werkelijkheid.
3.
Er is in wezen niets dat meer anti-burgerlijk is dan bepaalde delen van de intelligentsia die ongevoelig voor geld zijn.
4.
In de burgerlijke maatschappij is er nog steeds één eilandje waar armoede geen schande is als deze vervangen wordt door een titel, dat wil zeggen: roem.
5.
Eén kei kan beslissend zijn voor de richting waarin de lawine van iemands lot zal rollen.
6.
Papieren zijn uiteindelijk verzinsels van ambtenaren die het leven van de mensen vergiftigen en je moet je niet al te nauwkeurig aan zulke voorschriften houden.
7.
Daar waar het onmogelijk is vast te stellen wat nationaal is en wat religieus, wordt de religie een sociale kracht van conservatieve en conformistische aard.
8.
Alleen discipline is in staat koelbloedig begane misdaden te rechtvaardigen.
9.
Als ooggetuige van volkerenmoord en tegelijk niet in het bezit van de luxe van de onschuld ben ik geneigd mezelf en anderen daarvoor aan te klagen. In wezen is het echter niet gemakkelijk een oordeel te vellen, als het gaat om gevallen waar de hulp aan de slachtoffers van de terreur voor de helper de doodstraf kan betekenen.
10.
Hoe primitiever het verstand, des te meer genot put het uit de gelegenheid de versnipperende veelheid terug te brengen onder een gemeenschappelijke noemer.

Geschreven door staf de wilde om 09:45 Reageer op dit bericht

Zaterdag 4 augustus 2007

island

island in the sun – Harry Belafonte

geelgroen als limoenen,

de catalpa, een brede

lichtvlek in de tuin

de kroezelkop van een

schietwilg danst een trage

reggae, je verdenkt hem

ernstig van gebruik

deinend als een dobber

golft een kwikstaart op de

stilte, een zweefbel gekibbel

van mezen om een kever,

een aardworm, een korst

loog, een lauwe mensenlucht

een buurvrouw hangt

de was op, je tuimelt

van je eiland zoals

een noot uit een boom

een publiek van populieren

spreekt met dertigduizend

doekjes zijn ongenoegen uit

Geschreven door staf de wilde om 18:13 Reageer op dit bericht

Zaterdag 4 augustus 2007

oude molen

H.

ze woonde bij de Oude Molen

en rookte als een schoorsteen

het doodt de kiemen in je keel,

zei de hese leerling-verpleegster

haar stem een staccato hobo,

soms een trombone con sordino,

haar lach klom hoger:

een klarinet in de nacht

je zat die laatste avond

bij een schone die meer beloofde

voor de duur van een verdwazing

zij wuifde uit haar verte

een rookpluim aan een schoorsteen

haar lichaam een dadelpalm,

een abrikoos haar kontje,

haar mond een maantje

ananas: haar enige zoen

een cocktail in omsuikerd glas

ze woonde bij de Oude Molen

jij rookt nu als een schoorsteen

je hoort een koperen posthoorn

kleeft een zegel op een zending

naar een ver gezicht, een meisjes-

naam, verder niets dan: Oude Molen

Geschreven door staf de wilde om 12:07 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava