Maandag 22 oktober 2007

donkerblauw

donkerblauwe repressie

In De Zevende Dag verdedigden Hugo Vandenberghe en Bart Tommelein het nieuwe jeugdsanctierecht van oranjeblauw.

Tegen kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove zei Tommelein: 'Niet alleen de jonge daders hebben rechten, ook de slachtoffers en de gemeenschap.'

Hier zijn twee opmerkingen bij te maken.

Ten eerste zal dit soort argumentatie zelden door liberalen worden aangevoerd als het gaat om problemen zoals de werkloosheid en de migratie: vrijwel nooit zal een liberaal, en zeker geen donkerblauwe als Tommelein, de klemtoon leggen op de rechten van werklozen en vluchtelingen.

Ten tweede valt het op dat van alle grote democratische partijen de liberalen traditioneel de meest repressieve zijn. Behalve als het gaat om dossiers waarin ook de bovenste lagen van de maatschappij zich kunnen herkennen: homorechten, abortus en euthanasie.

'Meer blauw op straat' is in oorsprong inderdaad een blauwe slogan. Jacht maken op werkonwilligen: de liberalen melden zich graag als de aanvoerders van de meute. Iets minder gretig tonen ze zich als het de jacht op fiscale fraudeurs betreft.

Hoe is deze repressieve voorkeur te verklaren in een partij die het humanisme hoog in het vaandel draagt en dus bij uitstek de rechten van het individu verdedigt?

Zou het kunnen dat het individu dat door donkerblauw wordt verdedigd in de eerste plaats een bezitter is, 'een hardwerkende Vlaming' en liefst met minstens één eigendom en een ruimvoorziene bankrekening?

Wordt ervan uitgegaan dat de kinderen van welgestelden zich niet zo gemakkelijk zullen ontpoppen tot jeugdige criminelen? Alweer met het gebruik van soft drugs als uitzondering want daarin herkennen zich zelfs liberale excellenties: deze menselijke zwakheid is hen niet vreemd.

Vluchten voor armoede, ontsporen als gevolg van sociaal-economische marginaliteit: dat zijn gedragingen die donkerblauwe liberalen zeer bizar en verwerpelijk voorkomen.

Kortom, het humanisme moet net als de christelijke naastenliefde wijken als er hogere belangen in het spel zijn, de hogere waarden van bezit, kasbons en aandelen.

Het humanisme dat zich bekommert om de meest weerlozen kan je niet verwachten van mensen die zichzelf nog nooit als weerloos hebben ervaren.

Geschreven door staf de wilde om 09:24 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 21 oktober 2007

Mia miauwt

de eerste oorzaak van honger?

Alweer herhaalt Mia Doornaert (zie De Standaard van zaterdag) haar favoriete dogma: de honger in de Derde Wereld is in de eerste plaats de schuld van corrupte regimes.

Het punt is dat Doornaert in de meeste gevallen voor de helft gelijk heeft, maar de andere helft weigert ze te zien.

Is het toeval dat haar voorbeelden dictaturen zijn met 'een eigen socialisme' of islamlanden?

Recent maakten we het mee dat een interventie van de VN in Darfour stuitte op een veto van China in de Veiligheidsraad: deed China dit om ideologische redenen?

Kijk naar ons eigen postkoloniaal verleden: hoe vaak hebben Belgische en Franse paracommando's het parasitaire regime van Moeboetoe overeind gehouden?

Overal waar je in de ontwikkelingslanden dictaturen vaststelt, of ze nu links of rechts zijn maakt geen verschil, tref je dezelfde constanten aan: overbewapening door Europa of door een van de drie grootmachten, exploitatie van de grondstoffen door multinationals of een van hoger genoemde buitenlanden.

Wie zijn de leveranciers van al de landmijnen die in zovele Derde Wereldlanden de bevolking terroriseren?

Waarom blijft de Kivu of heel Oost-Congo zo gewelddadig: zou dit ook het geval zijn mochten er geen grondstoffen te vinden zijn waar niet alleen de plaatselijke war lords en profiteurs maar ook buitenlandse firma's fortuinen aan verdienen?

Waarom wordt er al jaren campagne gevoerd tegen 'bloeddiamanten': die diamanten worden heus niet alleen verkocht of gedragen door Afrikaanse parvenu's.

Om het even welke studie je leest over Afrika en andere probleemgebieden, telkens lees je over een binnenlandse migratie van het platteland naar de bidonvilles rondom de hoofdsteden. Waarom? Afgezien van geografische oorzaken - droogte bijvoorbeeld - heeft dit te maken met de internationale landbouwpolitiek, met de houding van de Wereldhandelsorganisatie, het IMF etc

Het zijn de machtige landen, de EU inbegrepen, die structureel een beleid opleggen dat nefast is voor de plaatselijke bevolking.

En dan heb je nog de invloed van ingevoerde morele codes die een programma van geboortenbeperking in de strijd tegen de overbevolking onmogelijk dreigen te maken.

Kortom, de Derde Wereldlanden zijn geen economische en politieke eilanden: zij zitten in internationale structuren gevat, legale en illegale, die zelfs een 'verlicht' beleid zwaar belasten. De zeldzame Afrikaanse landen die wel ernstige pogingen doen om aan de armoede te ontsnappen botsen telkens weer op het dumpen van gesubsidieerde overschotten die hun eigen markt boycotten en op opgedrongen regels die duidelijk de belangen van de rijke landen dienen.

Wie er belangstelling voor heeft die zag op onze eigen openbare omroep de beelden van West-Afrikaanse vissers die nauwelijks een petieterig visje uit de oceaan ophalen omdat grote vissersboten vanuit Japan of Europa hun visgebieden leeg plunderen.

Een ander voorbeeld is de massale boskap, zowel in Zuid-Oost-Azië (Thailand en Birma) als in Centraal-Afrika en Latijns-Amerika. De gevolgen zijn desastreus: bodemerosie die stortvloeden en grondverzakkingen teweeg brengt in het regenseizoen, het wegspoelen van vruchtbare gronden, het vernietigen van biotopen, het verdrijven van oorspronkelijke bewoners uit hun natuurlijk leefmilieu etc

Je kan dan zeer terecht opmerken dat lokale potentaten al te gretig hun smeergelden incasseren en voor de slachtoffers geen greintje mededogen opbrengen (denk aan de militaire junta in Birma), maar de eerste verantwoordelijkheid en het grootste profitariaat ligt bij Japanse en andere buitenlandse bedrijven.

Trouwens, mensen die werkzaam zijn in Afrika signaleren een steeds aanzienlijker Chinese aanwezigheid: gelooft er iemand dat de Chinezen daar bezig zijn met ontwikkelingshulp?

Als je dat weigert in te zien om wat voor ideologische reden dan ook, dan geef je de lezers het signaal van : wij zijn goed bezig, het zijn alleen de anderen die steeds dezelfde fouten blijven maken.

Of zoals Doornaert schrijft: 'En neen, ook dat is meestal niet het gevolg van het egoïsme van de rijke wereld, maar van de machtswellust, de corruptie, de onbekwaamheid van de eigen leiders.'

Met die analyse kan iedereen weer met een gerust gemoed naar bed.

Geschreven door staf de wilde om 18:39 Reageer op dit bericht

Zondag 21 oktober 2007

euthanatos

Der Tod ist ein Meister – naar P. Célan

om te benijden:

de ogen die glazig

in een verte staarden,

de adem die vertraagde

zo, zei een meester

in het vak, dit is het:

zo’n verglijden

ons viel te beurt

de vrede van verraders

die vriendschap offeren

voor een hoger doel:

de pijnloze staat

een sluitspier ging open

als een grenspost:

het laatste bewijs

dat men achterlaat

wij dachten, ingewijd,

uitgenodigd: ooit komt

een lieve verrader

en onze adem vertraagt

we glijden in een staat

van vrede, een meester

beweert: zo moet het

zijn, een golfstroom

ondertekent het afscheid

op een uitgespreid doek

Geschreven door staf de wilde om 13:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 20 oktober 2007

de weg naar mekka

Jan Leyers op weg naar Mekka

Het programma Nachtwacht heeft bij mij een bijzondere sympathie nagelaten voor het natuurtalent Jan Leyers.

Maar zijn reisfeuilleton 'De weg naar Mekka' en het interview in Humo, bezorgen mij een zeker onbehagen.

Jan Leyers klaagt het feit aan dat zovele vrouwen in de moslimwereld opgesloten zitten in een gevangenis van textiel.

Wij, mijn partner en ik, zijn zelf in totaal ongeveer een maand in moslimlanden op bezoek geweest en hebben daar de grootst mogelijke diversiteit inzake klederdracht vastgesteld: gaande van spannende spijkerbroeken en sexy topjes naar die afschuwelijke zwarte lap voor het gezicht en in totaal welgeteld 3 boerka's.

Meer fundamenteel is zijn basisstelling dat het laatste wat je in de islamlanden tegen komt de twijfel is. Hoe verklaart onze reizende filosoof dan de diverse facties binnen de islam en de geschiedenis van theologische disputen binnen de islamtraditie: kan men tot een dispuut komen zonder twijfel?

Opvallend is eveneens de toegeeflijkheid van Leyers ten opzichte van ons autochtone christendom.

In de VS staat 'in God we trust' op de nationale munt; een Amerikaans politicus waagt het niet een toespraak tot zijn electoraat af te sluiten zonder de frase: 'God bless you' of 'God bless America'.

Kan men zich inbeelden dat in het huidige Polen een niet-katholiek tot premier of president wordt verkozen? In Polen is een katholieke radio actief, onder leiding van priesters, die zich gedraagt als een propagandazender voor de huidige regering van de nationalistische en antisemitische tweelingbroers.
Een feministische partij durft het thema abortus niet aan te snijden uit schrik voor represailles.
In Italië en Spanje doet de roomse kerk er alles aan om een legalisering van euthanasie tegen te houden. In het oerkatholieke Ierland moeten vrouwen voor een abortus uitwijken naar het buitenland.

Er zijn fundamentele verschillen en die staan in onze grondwet: de vrijheid van godsdienst, de vrijheid van meningsuiting en de gelijkheid tussen man en vrouw.

Maar zijn deze verworvenheden er gekomen dankzij het christendom of ondanks het christendom? Hoe lang is het geleden dat getrouwde vrouwen ontslag moesten nemen uit het katholiek onderwijs?

Zeff heb ik talloze dreigtelefoontjes ontvangen toen ik mijn leerlingen aanspoorde om naast katholieke kranten ook De Morgen te lezen: dit is nauwelijks 10 jaren geleden.

Waar ik mij mateloos aan blijf storen is deze arrogante tweedeling: de islam is achterlijk en wij hebben alle vormen van mentale dictatuur achter ons.

Voor alle duidelijkheid: ik voel niet de minste neiging om 'the clash of civilisations' (Samuel Huntington) te minimaliseren of te onderschatten.

Maar - zoals de Amerikaanse socioloog en reisauteur Robert D. Kaplan (in Reis naar de einden der wereld) bij herhaling benadrukt: zonder rekening te houden met politieke, demografische en economische verklaringen komt je nooit tot een beter begrip. En daarover zegt Leyers hoegenaamd niets.

Nochtans leert onze eigen Vlaamse en Europese geschiedenis overduidelijk: mensen worden pas vrij en mondig wanneer zij niet meer moeten vrezen dat hun persoonlijke mening en zelfgekozen levenswijze geen represailles uitlokken. En dan nog: hoeveel Vlaamse ouders laten hun kinderen dopen of hun plechtige communie doen uit vrees voor de reacties van oudere familieleden?

Tot op vandaag leven honderdduizenden Europese moslims met respect voor onze wetgeving - zij het niet altijd zonder conflicten en moeilijkheden -: willen wij hen de kans geven eenzelfde emancipatie door te maken als wijzelf is een houding van angst en verkramping eerder een rem dan een bevordering van deze ontvoogding.

Om nog te zwijgen over de hysterie en haatcampagnes van onze eigen extremisten.

En je kan niet verwachten dat mensen die uit onderontwikkelde rurale gebieden afkomstig zijn in een bestek van 20 jaar een proces doormaken waarvoor onze bevolking 200 jaar nodig heeft gehad.

De enige strategie met kans op slagen lijkt me te zijn: onverzettelijkheid inzake de grondwettelijke rechten en geduld met al wat minder essentieel is. In wezen is dit de houding van een goed pedagoog. Een filosoof als Leyers zou dit moeten weten.

Geschreven door staf de wilde om 19:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 20 oktober 2007

Friedrich N

folge Friedrich nach

toen kon het nog:

meisjes hingen hun kleren

als gordijnen voor de wereld

en alle geweld en gruwel

werd een beet, een beetje

kleverig van perziklippen

en ademnood een tijdverdrijf

van gonzende hormonen,

zweet dat gomde over de tijd

nu hangen je kleren

als getuigen van vermiste

lijven, dansen

in de wind

meisjes zijn feiten van

een vermoeid verleden

beelden die de wereld verzint

om voor te buigen:

al de dingen en hun aard

na het scheuren der gordijnen

er staat wel ergens nog een paard

als je in een omhelzing wil verdwijnen

Geschreven door staf de wilde om 12:35 Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 oktober 2007

llanto por el C

vamonos a Vallegrande

- llanto por el C. –

na dertig jaar bleven

de botten herkenbaar

aan oogkas, voorhoofd,

polsgewrichten waaraan

de handen ontbraken

(waarom dacht je aan

een asbak waarin een

sigarenpeuk smeult?)

de doos van een speelgoed-

trein onder driehoek, ster

en strepen gedragen door

jongens in ganzenpas

bleven over in shops, bazaars

en kraampjes: de posters,

T-shirts, stickers op

rugzak en pet

zeefdruk, silhouet

op omheining, blinde gevel

baret en baard, en gericht op heel

de wereld: die ogen herkenbaar

aan oogkas en voorhoofd

Geschreven door staf de wilde om 17:17 Reageer op dit bericht

Woensdag 17 oktober 2007

Ja WADA

JaWada

Dopingzondaars zullen in de toekomst tot 4 jaar kunnen worden geschorst, als het WADA van Dick Pound zijn zin krijgt.

Toevallig had ik het boekje 'God heeft echt bestaan' van Jan Populier in handen, een samenvatting van de theorie van de Franse filosoof en menswetenschapper René Girard.

Daarin staat de zondebok centraal: de gemeenschap drijft in de persoon van een zoenoffer het kwaad uit dat ze zelf heeft bedreven.

Het gaat in essentie om een zuiveringsritueel, te vergelijken met duiveluitdrijving: de duivels van deze tijd zijn de dopingzondaars en door ze hysterisch en genadeloos te vervolgen zuiveren we onszelf van onze eigen corruptie.

Want laten we wel wezen: ik moet nog de eerste Belg tegenkomen die nooit in het zwart heeft gewerkt of laten werken, een Belg die stipt al zijn inkomsten aangeeft.

En kijk naar ons gedrag in het verkeer: een bord met 70 als maximumsnelheid doet ons 80 of 90 rijden; als we kunnen inhalen waar het niet mag maar waar de pakkans onbestaande is, zullen we het zeker niet laten.

Kortom, we zijn een volkje van anarchisten die lak hebben aan lineair opgelegde regels. Eén troost: in het buitenland zijn ze niet beter.

Toch lokt het debat over doping de meest gepassioneerde discussies uit, zowel tussen volksmensen op café als tussen universitair gediplomeerden.

Deze irrationaliteit lijkt me alleen te verklaren door het onbewuste karakter van het zondeboksyndroom: het morele onbehagen dat onze eigen fouten veroorzaken, moet worden uitgezuiverd door brandstapels en schandpalen.

Eeuwenoude rituelen van reiniging en verdringing: voor de duur van het ritueel zijn we even verlost van het knagend schuldbesef. Wij zijn immers de rechtvaardigen, de zuiveren van hart. De corrupten staan aan de overkant, in de krant of op een website: geschorste of betrapte of zelfs maar verdachte atleten.

Tegelijk valt op hoe selectief die morele zuiverheid wordt gehanteerd. Vraag niet waarom grote sportevenementen plaats vinden in landen die bekend staan om doorlopende schendingen van de mensenrechten. Het antwoord luidt voorspelbaar: we doen aan sport, niet aan politiek. Alsof de sport zich afspeelt op een eiland.

Over heel de wereld zie je het zelfde fenomeen: morele onverzoenlijkheid op één deelgebied, gewetenloos opportunisme op de meeste andere. Het leven is heilig in de moederschoot, eens geboren mag het worden uitgehongerd of plat gebombardeerd.

Of zoals een Franse chansonnier het zong: 'la morale c'est toujours la morale des autres.'

Geschreven door staf de wilde om 15:19 Reageer op dit bericht

Woensdag 17 oktober 2007

bloeddiamant

bloeddiamant

dagelijks zift je woorden

en hoe weinig schittert

op het raster, hoe vaak

hoor je het gerammel van

lege kannen op een melkkar

zo troosten ze: onvermoed

loop je weer door het straatje

over het grindpad, naast

het geklepper van paarden-

hoeven op kasseien

groter rumoer bestond

toen niet, tenzij op zondag:

de donderpreek, de loeiende

steekvlam uit de muil

van duivels

buiten vloek en verdoeming

begon het veld en donkere koeien

in nevel: loeien was een woord

om mee te leven, het geluid

van roerig bloed en drogend

speeksel, soms een groet

van een mollige buurvrouw,

meestal alleen de sonore

verre hoorn van een boot:

er moest een haven zijn, om

een volgende bocht, een onder-

komen in een later jaar,

een lichaam even warm, even

veelzijdig als een woord,

de bloeddiamant op een lip,

de lange lettergrepen van

gestamel, de bevende

syllabe: o

het kortste woord en geen

ander kon zo duren

Geschreven door staf de wilde om 12:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 17 oktober 2007

akelig vlaanderen

Akelig Vlaanderen

Omdat ik zelf Vlaamsgezind ben opgevoed volg ik de ontwikkeling van het flamingantisme en van Vlaanderen in het algemeen met enerzijds nogal wat emotionele verwarring en anderzijds een toenemende intellectuele afwijzing. Dit is niet het Vlaanderen waar ik 30 of 40 jaar geleden van heb gedroomd.

Een opiniepeiling in De Standaard wees uit dat 80% van hun lezers akkoord gaat met gevangenisstraffen voor 14-jarigen. Onze neofascisten kunnen nog altijd beter in het opbod inzake repressieve stoerheid: zij willen kinderen vanaf 10 jaar opsluiten. Als je de lezersbladzijden in allerlei populistische kranten leest en op de interactieve websites gaat kijken, zou je kunnen vaststellen dat onverdraagzaamheid en wraakzucht de toon aangeven.

De meest gemediatiseerde 'Vlaamse Beweger' van het laatste jaar, Bart De Wever, verzint een dubieuze psychologische analyse om racisme 'begrijpelijker' te maken en kan zelf zijn haast racistische afkeer voor alles wat links is nauwelijks verhullen.

Ik heb de stickers met 'Ik ben Vlaming en daar ben ik fier op' altijd een puberaal verschijnsel gevonden. Hoe kun je trots zijn op Rubens als je zelf geen penseel kunt vasthouden of Rubens niet kunt onderscheiden van zijn tijdgenoten en nog niet eens weet in welke tijd Rubens heeft geleefd.

Al wie in onze geschiedenis iets te betekenen heeft gehad, was zowel Vlaming als Europeaan en wereldburger. 'Willem die Madocke maakte' schreef een Vlaams én een universeel verhaal.

Wat blijft in het flamingantisme van vandaag over van August Vermeylens dubbele oproep: 'more brains' en 'Vlaming zijn om Europeër te worden' (waaraan hij vandaag 'en wereldburger' zou toevoegen)?

Waar zijn de geestelijke erfgenamen van Maurits Coppieters: jarenlang NCOS-voorzitter en sterk geëngageerd voor de Derde Wereld en samen met Norbert Debatselier onze eerste andersglobalist - zie 'Het Sienjaal'. Een open geest, een solidaire geest: volgens de tenoren van het huidige Vlaamse front ongetwijfeld veel te links.

En zonder twijfel wordt het discours van de populisten gedragen door een meerderheid bij de bevolking: een meerderheid van beleggers, Benidormbedevaarders en fiscale foefelaars. Kortom, een meerderheid die foert zegt tegen de ware, beschamende problemen: de uitsluiting van steeds meer armen en rechtelozen.

En, uiteraard, wie er niet blind voor is, merkt dat het openbaar debat wordt gemanipuleerd: kijk maar welke onderwerpen continu aan bod komen en welke niet of nauwelijks. Als een redactie voortdurend zelf beslist over welke items hun lezers of kijkers mogen stemmen of hun mening ventileren, dan gaat het om orchestratie en niet om een neutrale weergave van wat er leeft. Vlaanderen en Wallonië lijken twee ijsschotsen die steeds verder van elkaar wegdrijven, maar betreft het hier een natuurlijk en onvermijdelijk proces dan wel het gevolg van eenzijdige berichtgeving en demagogie - zie het imago dat Joelle Milquet opgekleefd krijgt in de meeste Vlaamse media.

Dit is een akelig Vlaanderen. Het wordt meer dan tijd dat ons landsdeel zijn andere gelaat toont: een gezicht zonder verkramping met een blik die verder reikt dan de eigen navel. Een Vlaanderen met een visie die essentie onderscheidt van futiliteiten, die menselijke waardigheid belangrijker acht dan taalvetes en communautaire geldstromen. Een Vlaanderen dat geen betonnen littekens kerft in eigen vel. Een Vlaanderen dat zichzelf niet opsluit achter de tralies van zelfgenoegzaamheid, arrogantie en consumentisme: Eigen Buik Eerst.

Vandaag is het zover gekomen dat het enige Vlaanderen waar ik nog vrede mee kan nemen een zeldzaam bos is, zoals Gezelle schreef: 'alleen en van geen mens gestoord.'

Geschreven door staf de wilde om 09:56 Reageer op dit bericht

Woensdag 17 oktober 2007

net gemist

net gemist

In De Morgen van dinsdag blikt een aantal toonaangevende journalisten terug op hun studententijd. In het bijzonder de bijdrage 'Net gemist' van Filip Rogiers heeft me getroffen: hij lijkt het zich te beklagen dat hij de woelige generaties van 68 en de late jaren 90 heeft gemist.

Ik vraag me af wat mijn generatie - die wel mei 68 bewust of onbewust heeft meegemaakt - daaraan heeft overgehouden. Hoevelen dragen nog de idealen of dromen van toen uit: de verbeelding aan de macht, verboden te verbieden, contestatie van elke vorm van machtsmisbruik en van dwaas consumentisme? Aan de recente verkiezingsuitslagen is daar niet zodanig veel van te merken.

Om te beginnen moeten we toegeven dat we een minderheid vormden, een zeer kleine al bij al: een harde kern die zich gedroeg als rode missionarissen, een ruimere kring meelopers daar omheen - en daar tegenover de grote meerderheid die net als de generatie van 80, die van 'cocooning', uitsluitend bezig was met de eigen carrière en in afwachting daarvan met zuipen, versieren, en met een minimum aan inspanning een diploma halen.

Het aanbod van de universiteit was inderdaad meestal ouderwets, duf en muf, en in hoofdzaak op memoriseren gericht: soms tot in het absurde alsof je net zo goed een telefoonboek van buiten kon leren. 'Weetjesschap' noemde een studievriend het, hij is intussen zelf prof en doet het volgens zijn oudstudenten stukken beter.

Wat ik alleszins aan de vermolmde germaanse filologie heb overgehouden is de kritische analyse van teksten, het wantrouwen van elk zelfverklaard gezag, het ziften van woorden en vaststellen dat je meestal weinig ziet schitteren op het raster.

In wezen had de generatie van 68 de zelfde droom als de huidige andersglobalisten, maar de kans dat hun alarmsignalen ernstig worden genomen lijkt me groter dan het met de dweepzucht van maoïsten en trotzkisten is gebeurd: hun oogkleppen zijn allicht eerder dan de Muur weggevallen, een eerste maandloon en zeker een eerste kind waren doorgaans voldoende als tegengif.

In elk geval, wie van oordeel is dat hij of zij te weinig wordt gestimuleerd door professoren, die moet maar stimulerende vrienden zoeken en soms vind je die op de bladzijden van een boek.

Geschreven door staf de wilde om 08:26 Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 oktober 2007

jeugdgevangenissen

jeugdgevangenissen

Gelukkig houdt redacteur Filip Verhoest het hoofd koel en toont hij met wetenschappelijke bevindingen aan dat jeugdgevangenissen niet zo'n goed idee zijn.

Dat 80 % van De Standaardlezers er anders over denkt, geeft mij als oudleraar een tik.

Als je niet meer gelooft in de heropvoedbarheid van 14-jarigen geloof je dan nog wel in de kracht van onze beschaving?
Het kan pretentieus klinken, maar ik heb de voorbije jaren al herhaaldelijk geschreven dat de eenzijdige berichtgeving in onze massamedia, in het bijzonder in de tv-journaals, met hun overbeklemtonen van negatieve sensaties onvermijdelijk schadelijke gevolgen moet hebben op de psychologie van onze bevolking - en niet alleen bij ons uiteraard.

Op zijn minst ontstaat daardoor een 'onbehagen in de cultuur' om met Freud te spreken, erger zijn de verkrampte reacties die kenmerkend zijn voor angst- en onveiligheidsgevoelens.

Als je alleen de tv-journaals van 19 uur bekijkt en een van de populistische kranten leest, dan is het niet zo onlogisch dat je om zekerheden en bescherming roept.

Dagelijks word je bestookt met bedreigingen en voorbeelden van normenloosheid, van totale ontsporing en onheil. Probeer dan maar de wereld en vooral de toekomst met vertrouwen aan te kijken: angst inspireert altijd tot agressie en 14-jarigen opsluiten in een gevangenis is een daad van agressie.

Frank Vandenbroucke heeft eens terloops opgemerkt dat een politicus ook een soort opvoeder moet zijn: geen naloper van de publieke opinie maar soms een voorloper, in elk geval iemand die boven de waan van de dag staat en met zin voor verantwoordelijkheid leiding geeft. Populisten geven gehoor aan de roep die het luidst weerklinkt.

Noot:
Wat mij al jaren opvalt is dat de Vlaamse liberalen de stoerste zijn van alle zogenaamd democratische partijen als het over repressie gaat: meer blauw op straat, strenger asielbeleid, en nu jeugdgevagenissen. Naar het schijnt zijn de liberalen humanisten. Kan iemand mij uitleggen waar het humanisme te vinden is in deze repressieve mentaliteit? Het adjectief 'Open' bij VLd lijkt alleen te slaan op de achterdeur waarlangs steeds meer VLD-leden wegsluipen naar Lijst Dedecker: stoer, stoerder, stoerst. En dat allemaal ter ere van de bange blanke man en vrouw.

Geschreven door staf de wilde om 19:56 Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 oktober 2007

Bart De Wever in De Morgen

racisme volgens Bart De Wever

Volgens Bart De Wever valt het best mee met het racisme van Hans Van Temsche: het is gewoon de in elke generatie opduikende puberale rebellie tegen het establishment dat vandaag unisono antiracist zou zijn.

Twee of drie bedenkingen.

Ten eerste is het racisme geen exclusief gedrag van jongeren en wanneer het bij jongeren voorkomt kan men de vraag stellen in welke mate het imitatiegedrag betreft.

Bijvoorbeeld de discriminatie op de werkvloer wordt niet gepleegd door jongeren; de meetings van het VB worden niet door meer jongeren bijgewoond dan die van andere partijen. Op mijn katholiek schooltje ben ik vaak op racisme gestoten: inderdaad bij leerlingen die met zichzelf en het gezag in de knoop lagen, maar vooral zeer expliciet bij oudere collega's en niet de laatste jaren maar als een constante aanwezigheid. Ontmoetingen met bejaarde Vlaamse radicalen, met name Oostfronters, leren dat ze hun afkeer voor bolsjevieken en joden hebben verschoven naar de eigentijdse vreemdelingenhaat.

Puberale rebellie begint bij verzet tegen het ouderlijk gezag en dat ouderlijk gezag wordt vandaag niet gekenmerkt door antiracisme.

Ten tweede, wat bedoelt De Wever nu precies met deze frase: 'Maar racisme is wel een onderwerp dat het verdient om op een verstandige manier benaderd te worden.'

Wil hij de wet op het racisme afschaffen, het centrum voor racisme- en discriminatiebestrijding opdoeken, het VB behandelen 'als een partij zoals alle andere' (dixit een VRT-vedette) en hun haatpropaganda alle kansen bieden in onze media?

We hebben er het raden naar en van raadspelletjes komt het vermoeden dat De Wever zich wil profileren als 'fatsoenlijk rechts': hij ziet zijn vriend Dedecker kiezers weghalen bij het VB en denkt allicht dat ook zijn partij aan het uiterste rechts van het politieke spectrum stemmen kan recupereren.

Trouwens, wat zegt volgende frase over het oordeelsvermogen van De Wever: 'Voor de linkerzijde vulde het antiracisme de ideologische leegte die na het vallen van de Berlijnse Muur zo duidelijk werd.'

Voor De Wever staat links dus gelijk met communisme en hebben linkse denkers en militanten een leeg hoofd dat enkel kan gevuld worden met het meest voor de hand liggende, met een ideologie van intellectuele gemakzucht. Etiketten kleven is een zeer efficiënte manier om een debat te versimpelen: laten we spreken van 'antiracisme' alsof het een kwaal betreft die minstens zo erg is als het racisme zelf en laten we 'de linkse kerk' van dit etiket voorzien zodat we zelf kunnen achterover leunen in het comfort van ons superieure denken. Maar wat dat superieure denken precies inhoudt, komt de lezer niet te weten.

Geschreven door staf de wilde om 08:51 Reageer op dit bericht

Maandag 15 oktober 2007

vrede

give peace a chance – J.L.

vrede komt met open plooien

van een verkrampte hand

leg ze op tafel, beweeg

de vingers een voor een

en zie de waterlelie

drijvend op het zwarte water

vrede komt met stromen,

behagen ruist door ader

en huid: het doet er even

niet toe, vandaag moet

niets zonodig – je hebt

vrijaf genomen, de loden bol

glijdt van schouder en nek:

de aarde draait wel zonder

jouw duwen, stoten, persen

neem je hand als de hand

van een vreemde, zeg:

aangenaam, al zo vaak

over jou gehoord of

ken ik jou uit een vorig

leven, ongetwijfeld, toen

de dieren spraken en wij

elkaar volmaakt begrepen

vrede komt met open

vingers: ze leerden voor

even het grijpen af, liggen

klaar om op te vangen,

louter de gave van het licht

Geschreven door staf de wilde om 13:34 Reageer op dit bericht

Zondag 14 oktober 2007

Linde

Linde, telkens weer

daarmee moet je het doen :

een zachtmoedig licht

op wang en voorhoofd

haar ogen een vlasveld

wanneer de hemel zich opent

na de hagel

niets om handen

op te leggen

geen vinger op een mond

op al de kreten van ongeduld

en honger naar het mondvol

dat voltooit en afmaakt

eens en nooit

meer

voorlopig dit ongenadig licht

en goedmoedig buigen

naar al wat groeit

en wind en wateren groet

als getuigen ten laste

van ooit en weer:

zie dit meisje, ze maakt

al het oude nieuw, de bliksem

achter je ogen, de donder

in je bloed en dan het

blauwe van hemel en vlas

Geschreven door staf de wilde om 16:56 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 oktober 2007

Rutger Kopland

lezend in Rutger K

van de wind kun je niet schrijven

praat jezelf gevoelens aan

een heimwee naar een god

naar het huis waar je wakker lag

omdat straks vader kwam

een schaduw met matrak

bekijk de tijd, hij staat met zijn rug

naar je toe gedraaid

roert door het achterbakse water

dat steeds meer grond tot afgrond maakt

met de dag heb je minder voeten op aarde

bekijk jezelf tussen een glazen plaat

een gaasdraadje dat kronkelt

van toen naar ooit, een pootje

en de kever is verdwenen

het is van de wind dat je moet rijmen

van de ijlte in je hoofd:

waar je ook tast, vind je

een steilte rondom

de zalige zwaarte

van een zwart gestifte mond

Geschreven door staf de wilde om 11:27 Reageer op dit bericht

Vrijdag 12 oktober 2007

Rose

Rose, o reiner Wiederspruch – Rilke

wat verklapt de klaproos:

laat me aan het open veld

of ik verwaai, dwarrel blad

na blad naar het zand en je

houdt een vinger over, behaard

en wijzend naar het niets

wat verhaalt het boek

van rode zijde en velijn:

hou mijn mond gesloten,

droom het geluid dat ik

verzwijg, vinken in een

appelboom, in diepere

schaduw een hijgende tijger

het komt op kijken en reizen

aan, de verbeelding houdt je

zonder leiband aan het lijntje:

breek de betovering niet open,

het verzegeld slot, scheur

geen voorhang van een tempel

ga verder op golven van adem

sta ademloos op een brug, voel

de zeilen hun laatste klap, dan

de barst en mateloos zal je

drijven over een water zonder

oever tot aan de rots die je

schedel breekt als een rijpe noot

Geschreven door staf de wilde om 09:01 Reageer op dit bericht

Vrijdag 12 oktober 2007

racist of zieke

racistische moordenaar of zieke mens

Zou de verdediging van Hans van Temsche even sterk op internering hebben aangedrongen mochten ze weten dat ook in onze gevagenissen een degelijke psychotherapeutische begeleiding voor handen is?

Onze gevangenissen hebben in essentie nog steeds veel weg van de Middeleeuwse 'oubliëttes': zeer letterlijk. Zodra een veroordeelde achter de tralies zit, willen wij - de maatschappij dus - hem of haar zo gauw mogelijk vergeten. Wat er verder mee gebeurt interesseert in het beste geval alleen de familieleden, de belangstelling van de maatschappij manifesteert zich pas opnieuw wanneer over vervroegde vrijlating moet worden gedebatteerd.

Het dilemma van het proces Van Temsche is in feite een vals dilemma: deze jonge man is zowel een racistische moordenaar als psychisch gestoord.

Wanneer hij niet de gepaste begeleiding krijgt, doen we niets anders dan een risico voorlopig uit de samenleving verwijderen, maar dit risico zou in versterkte vorm over x aantal jaren kunnen terugkeren. En geen enkel weldenkend mens vindt een levenslange opsluiting voor een 19-jarige een evidentie: de rehabilitatie is dus een noodzaak.

Dit geldt niet enkel voor dit sensationele geval, maar voor elke misdadiger die duidelijk symptomen van een psychische stoornis vertoont.

Men kan het zelfs ruimer zien: is ons gevangeniswezen in staat om aan heropvoeding te doen, is daarvoor het nodige personeel aanwezig, de nodige ruimte?

Waaruit de finale vraag volgt: is recidivisme een bewijs van een onverbeterlijke verdorvenheid of van onze onverschilligheid, onze 'oubliëttementaliteit?

Concreet: hoe kun je nu aan 'heropvoeding' doen met mensen die als haringen in een ton zitten opgesloten of met personeel dat alleen als bewaker is aangeworven, zonder enige bekwaamheid inzake opvoeding?

Geschreven door staf de wilde om 08:47 Reageer op dit bericht

Donderdag 11 oktober 2007

migratie migraine

migratie, een eeuwigdurende migraine?

De oranjeblauwe onderhandelaars leken dinsdag eventjes zelfvoldaan achterover te leunen: ze hadden eindelijk een deelakkoord bereikt, over migratie.

Is deze zelfgenoegzaamheid terecht?

Ontslagnemend minister van binnenlandse zaken Patrick Dewael heeft bij herhaling geschreven dat er aan het migratievraagstuk drie luiken zijn: een binnenlands, een Europees en een oorzakelijk.

Het deelakkord bevat allerlei maatregelen over het eerste luik waar men het al dan niet mee eens kan zijn, maar over de rest wordt zedig gezwegen.

We lezen geen enkel initiatief of intentieverklaring om tot een geïntegreerd Europees beleid te komen met afspraken inzake opvangcapaciteit of grenzenpolitiek (streng bewaakt of gedeeltelijk open, genereus of hardvochtig). En nog minder staat er in het deelakkoord iets over de oorzaken: de onveiligheid en de ongelijke inkomensverdeling in de wereld.

Toch zijn de feiten duidelijk: asielzoekers en economische vluchtelingen vertegenwoordigen het meest dynamische deel van hun bevolking, bij ongewijzigde levensomstandigheden zullen zij blijven komen. Zelfs een nieuw IJzeren Gordijn of een vloot patrouilleboten in de Middellandse Zee zullen hen niet tegenhouden: zie de streng bewaakte grens van de VS met Mexico.

De onveiligheid wordt in het bijzonder in de hand gewerkt door de legale en illegale wapenhandel: zegt het akkoord daarover iets, zal België opnieuw wapens leveren aan een zogenaamd 'prille democratie' genre Nepal?

Een twee belangrijke oorzaak zowel van conflicten als van miserie is het ontbreken van een efficiënt gezinsbeleid, in het bijzonder van contraceptie waardoor de spanning tussen bevolkingsaangroei en beschikbare levensmiddelen steeds groter wordt: zal België samen met Europa zich inzetten om de heersende of zelf geëxporteerde gezinsmoraal bij te sturen, zullen de noodzakelijk contraceptiva ter beschikking worden gesteld?

Wat de armoede betreft: zal België eindelijk zijn belofte nakomen en minstens 0,7 % van zijn BNP besteden aan ontwikkelingssamenwerking? Zullen de mooie woorden van Verhofstadt en anderen ( vooral op internationale fora) in praktijk worden gebracht en zal men een einde maken aan het dumpen van gesubsidieerde Europese overschotten in de Derde Wereld, zal men werk maken van een wereldhandel die minder eenzijdig in het voordeel van de rijke landen uitvalt? Staat er iets in de steigers van een wereldwijd arbeidsrecht dat uitbuiting, kinderarbeid en sweatshops uiteindelijk onmogelijk zal maken?

Kortom, ik zie in dit deelakkoord weinig humanisme, even weinig christelijke naastenliefde; neoliberalistisch opportunisme des te meer.

Wie denkt dat een stoer binnenlands beleid, met de zelfbediening van selectieve arbeidsmigratie, de stroom van vluchtelingen zal indijken, die doet aan zelfbedrog en volksverlakkerij: het xenofobe deel van Vlaanderen kan men met een verharding inzake 'volgmigratie' of gezinshereniging wellicht paaien, maar wie de ogen openhoudt laat zich niet in de luren leggen.

De gemiddelde vluchteling gelijkt niet op de bijbelse man Job die gelaten op zijn mesthoop blijft zitten: het fatalisme is zeer sterk in de Derde Wereld en in de conflictgebieden, maar niet zo sterk dat iedereen zich bij het immobilisme neerlegt. Zij zullen blijven komen.

Geschreven door staf de wilde om 08:42 Reageer op dit bericht

Woensdag 10 oktober 2007

links in Vlaanderen

Links Vlaanderen denkt niet

Voor een filosoof argumenteert Peter De Graeve (in De Standaard van maandag) bijzonder emotioneel om niet te zeggen lichtjes hysterisch. Hij verwijt links in Vlaanderen 'een oedipale vergissing: je vader niet kennen, en hem omleggen, je moeder vergeten, en er naast gaan liggen.'

Heeft deze man nooit gehoord van de linkse flaminganten August Vermeylen en Maurits Coppieters?

Hun betoog verschilde van dat van de huidige tenoren in de communautaire stammentwisten precies door hun oproep tot solidariteit: zij hadden een open geest die verder keek dan de enge grenzen van Vlaanderen. Coppieters was jarenlang voorzitter van het NCOS, Vermeylen schreef: 'Wij moeten Vlaming zijn om Europeër te worden', wat hij vandaag ongetwijfeld zou aanvullen met 'Europeër en wereldburger'.

De Graeve gelooft niet in de efficiëntie van solidariteit: 'Nooit eerder was de steun voor de derde wereld zo groot. Nooit eerder ging het daar zo slecht.'

De Graeve denkt dus nog steeds dat solidariteit neerkomt op caritas, vrijwilligerswerk en noodhulp. Terwijl links, niet alleen in Vlaanderen maar overal, al jaren pleit voor structurele veranderingen, in het bijzonder voor 'fair trade', een rechtvaardige wereldhandel.

Over democratie gesproken: is het zo democratisch dat Vlaamse kandidaten voor het federale niveau zich enkel moeten verantwoorden tegenover Vlaamse kiezers, en francofone kandidaten uitsluitend tegenover een francofoon publiek?

Als ik het goed heb begrepen heeft de Raad van State alleen gezegd dat het probleem B-H-V moet 'geregeld' worden, niet dat het noodzakelijkerwijze moet worden gesplitst. Waarom wordt de Vlaamse publieke opinie dan al maanden door de rechtse demagogen wijs gemaakt dat deze splitsing een conditio sine qua non is om tot een nieuw regeringsakkoord te komen: wie weigert hier na te denken, is nadenken mogelijk zonder correcte informatie en argumentatie?

Recent kan men vaststellen dat de Vlaamse VDAB beter begint samen te werken met zijn Waalse tegenhanger, met voorzichtige resultaten en zonder staatshervorming.

Hoe dan ook, zelfs na een verdere splitsing van het arbeidsbeleid, zal het onbegrijpelijk blijven waarom wij wel Poolse arbeidskrachten kunnen invoeren maar er niet of onvoldoende in slagen om dat met Waalse te doen.

'Ni dieu, ni ...Maingain' is naar mijn smaak allesbehalve een bijdrage tot een hoogstaand intellectueel debat.

Geschreven door staf de wilde om 08:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 9 oktober 2007

juffrouw Stefanie

juffrouw Stefanie

bijna zestig en onvoorspelbaar

het naspel in je hoofd: vanmorgen

terwijl je wacht op de percolator

een kleuterstem of dertig

Ave, Ave, Ave Ma-rie-ja

geen kring in kleermakerszit

nog steeds die houten banken -

daarboven, daarachter een bleek

gezicht, donker de gestalte,

een wrong in het haar, zwarte

ogen, ochi ciorni

de juf van het eerste kleuter, onze

Zwarte Piet wanneer de strenge

zuster Amanda van het derde

jou in de jutebaal wil gestopt

Hoort wie klopt daar kinderen

’t is een vreemde zeker die

verdwaald is zeker:

Sint-Nie-ko-laas, Sint-Ste-fa-nie

leg mij op uw knie

zoveel zomers op een stoel

naast de winkel van Marja Boel, zij

bad de rozenkrans voor: moeder,

buurvrouwen bromden, gonsden

mee en jij op het voetpad

staande buiten de kring

moeder voelde zich verplicht:

je ziet een hoge toog in een

enge bedoening, de rijzige dame

reikt je een ding aan van

bruin ribfluweel, een koperen

ster boven de klep: nooit

zal je het dragen, een rode

vore in je voorhoofd

één zomer schoof je mee

de berg op van Elversele

achter het baldakijn met

pastoor en monstrans, haar

stem hoger dan een vogel bad

een rozenkrans of dertig

op beeweg naar de kapel

van Zeven Smarten, het mooiste

de ommegang, graven en bomen

een laatste beeld: je kwam

naar het schooltje van Pieterbos

je broertje halen: bijna

onderwijzer, juffrouw, ja,

juffrouw, altijd onderscheiding

hoor je kinderen, zo flink

een kind of dertig

in een kring zowaar:

Ave, Ave, zie daar een meester

in verwording, puisten en

bril, en zij voor eeuwig

een streng, een knot, ogen

die fonkelen in het zwart

Ave, Ave, Ste-fa-nie-ja

Geschreven door staf de wilde om 11:38 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava