vrede

lezend in Rutger K

 

 

van de wind kun je niet schrijven

praat jezelf gevoelens aan

een heimwee naar een god

naar het huis waar je wakker lag

omdat straks vader kwam

een schaduw met matrak

 

bekijk de tijd, hij staat met zijn rug

naar je toe gedraaid

roert door het achterbakse water

dat steeds meer grond tot afgrond maakt

met de dag heb je minder voeten op aarde

 

bekijk jezelf tussen een glazen plaat

een gaasdraadje dat kronkelt

van toen naar ooit, een pootje

en de kever is verdwenen

 

het is van de wind dat je moet rijmen

van de ijlte in je hoofd:

waar je ook tast, vind je

een steilte rondom

de zalige zwaarte

van een zwart gestifte mond

juffrouw Stefanie

 

bijna zestig en onvoorspelbaar

het naspel in je hoofd: vanmorgen

terwijl je wacht op de percolator

een kleuterstem of dertig

 

Ave, Ave, Ave Ma-rie-ja

 

geen kring in kleermakerszit

nog steeds die houten banken -

daarboven, daarachter een bleek

gezicht, donker de gestalte,

een wrong in het haar, zwarte

ogen, ochi ciorni

 

de juf van het eerste kleuter, onze

Zwarte Piet wanneer de strenge

zuster Amanda van het derde

jou in de jutebaal wil gestopt

 

Hoort wie klopt daar kinderen

’t is een vreemde zeker die

verdwaald is zeker:

Sint-Nie-ko-laas, Sint-Ste-fa-nie

leg mij op uw knie

 

zoveel zomers op een stoel

naast de winkel van Marja Boel, zij

bad de rozenkrans voor: moeder,

buurvrouwen bromden, gonsden

mee en jij op het voetpad

staande buiten de kring

 

 moeder voelde zich verplicht:

je ziet een hoge toog in een

enge bedoening, de rijzige dame

reikt je een ding aan van

bruin ribfluweel, een koperen

ster boven de klep: nooit

zal je het dragen, een rode

vore in je voorhoofd

 

één zomer schoof je mee

de berg op van Elversele

achter het baldakijn met

pastoor en monstrans, haar

stem hoger dan een vogel bad

een rozenkrans of dertig

op beeweg naar de kapel

van Zeven Smarten, het mooiste

de ommegang,  graven en bomen

 

een laatste beeld: je kwam

naar het schooltje van Pieterbos

je broertje halen: bijna

onderwijzer, juffrouw, ja,

juffrouw, altijd onderscheiding

 

hoor je kinderen, zo flink

 

een kind of dertig

in een kring zowaar:

Ave, Ave, zie daar een meester

in verwording, puisten en

bril, en zij voor eeuwig

een streng, een knot, ogen

die fonkelen in het zwart

 

Ave, Ave, Ste-fa-nie-ja

 

het proces van Temsche

Eén detail uit wat we tot nog toe te zien kregen op tv: het gedrag van de fotograferende persmeute.
Zowel het Turkse slachtoffer als de ouders van de moordenaar deden er alles aan om de persfotografen te ontwijken of om zich onherkenbaar te maken.
Toch zag je deze persmuskieten zich op hun slachtsoffers storten. Is dit nog normaal?
Heeft dit nog iets te maken met behoorlijke journalistiek: de opdracht van journalisten is te informeren, en informatie te duiden, wat dragen deze snapshots - letterlijk 'gestolen beelden' - bij aan de informatie, wat maken ze duidelijker?
Naar mijn smaak is deze opdringerigheid te vergelijken met stalking of steaming: het omsingelen van personen in de openbare ruimte door bendes van het goorste tuig.
Het is mij een raadsel waarom de bond van journalisten hier niet tegen optreedt: behoort het dan niet meer tot de ethische code van journalisten dat ze nog enig respect opbrengen voor de gevoelens
van hun prooien, zeker wanneer deze objecten van hun sensatiedrift duidelijk te kennen geven dat ze niet gediend zijn van hun agressie?

Belgisch voetbal

Vandaag in De Morgen een vette kop: 'Kan deze man het Belgsich voetbal redden?'.
Daaronder een foto van AA Gent-voorzitter Ivan De Witte.
Eerste vraag: met er wat gered worden en zo ja waarom?Wie gisteren Club Brugge en Anderlecht bezig zag, moest tot de vaststelling komen dat het voetballend vermogen, de fysieke kracht en vooral de snelheid van uitvoering bij beide ploegen niet op Europees niveau staan.
Daarom kunnen zij ook alleen mee in de Uefacompetitie en zijn ze kansloos in de Champions League.
Enkele maanden  geleden schermde Hans Vandeweghe nogmaals met het argument van de gebrekkige jeugdopleiding die bijvoorbeeld bij Ajax zoveel beter is.
Kijk naar de resultaten van Ajax: zij zijn net als Brugge uitgeschakeld in de competitie van de tweede kans. Tweederangs dus in Europa.
Waarom? Ajax moet jaar na jaar zijn beste talenten verkopen, net als Anderlecht Kompany  en eerder Jan Koller en Razinsky moest laten gaan.
Kortom: in het voetbal draait alles om geld en geen enkele voorzitter, geen enkel bestuur kan daartegen op tenzij ze over een machtige sponsor beschikken.
Wat in België vrijwel uitgesloten is gezien onze kleine publicitaire markt, onze beperkte televisiegelden etc
Afgezien daarvan moet ik nog altijd de eerste logische verklaring lezen of horen over het verschijnen van een buitengewoon talent.
Verklaar eens op een logische manier het fenomeen Merckx, Robert Vandewalle, Gaston Roelands...
Je ziet telkens een buitengewoon natuurtalent met een uitzonderlijke wilskracht, een fanatieke verbetenheid om de absolute top te halen.
Hoe vorm je zo'n mensen in de veronderstelling dat het na te volgen voorbeelden zijn?
Het is moeilijk te aanvaarden dat er plots een genetische stoornis is opgetreden bij de Belgen waardoor de natuurlijke begaafdheid opeens verdwenen zou zijn. Dus moet de oorzaak van mindere prestaties gezocht worden in de opvoeding en in de maatschappij.
Een van de mogelijke oorzaken zou dan kunnen zijn dat jongeren overstelpt worden met keuzemogelijkheden zodat ze zich minder vastbijten in één discipline. Daarnaast is er de verleiding van gemakkelijker vermaak: de spelcomputers, het uitgaansleven, tv-kijken etc
Er is de verhoogde prestatiedruk in de scholen: probeer het maar eens om net als Kompany tegelijk te schitteren bij Anderlecht en je humaniora af te maken.

Tenslotte: hebben we wel echt Belgische topatleten nodig, voelen wij ons gefrustreerd, doodongelukkig omdat er de laatste jaren geen Belgsiche club meer meespeelt in de Champions League of omdat de Rode Duivels  soms op een amateurploegje gelijken?
Voetballiefhebbers hebben dinsdagavond kunnen genieten van de balkunstenaars van Barcelona. Daar zijn om te beginnen niet zoveel Spanjaarden bij, waarom zouden wij moeten treuren omdat er geen Belgen tussen liepen?
Gisteren schreef  Ivo Belet in De Standaard dat voetbal een belangrijke sociale functie heeft, het zou nog het laatste cement van de Belgische staat kunnen zijn.
Hoe erg is een staat eraan toe als die alleen door een massahysterie wordt samengehouden?
Sterke voetbalnaties vertonen bijna altijd een agressief patriottisme : Engeland, Duitsland.
In het vroegere Oostblok moest de topsport ervoor zorgen dat de aandacht werd opgeleid van de dictatuur, net zoals Franco een vurig supporter was van Real Madrid en de Argentijnse kolonels  de wereldbeker voetbal organiseerden in 1978.
Trouwens waarom vinden de Olympische Spelen volgend jaar in Peking plaats: omdat dit land zo uitblinkt inzake democratie en respect voor de mensenrechten?

Wie zich zorgen maakt over ons voetbal die heeft zeer weinig zorgen en die bekijkt de wereld wel door een zeer eng venstertje.

bij Coetzee's Dagboek van een slecht jaar

 

In het filosofisch gedeelte van zijn nieuwste roman vraagt Coetzee zich af of het economische model van competitie en concurrentie geen economische vertaling is van het oorlogsmodel.  En net zoals men de oorlog kan afwijzen en voor vrede kiezen, kan men de keuze maken voor samenwerking in plaats van elkaar de duvel aan te doen.

Is het niet contradictorisch dat we nu al jaren leven in een Europese economische unie en nog altijd moeten horen dat onze bedrijven competitief moeten zijn tegenover de buurlanden? Als de EU inderdaad een unie is, hoe kan men deze rivaliteit door middel van fiscale voordelen en verhoogde productiviteit dan blijven verantwoorden?

Heeft het zin dat in Vlaanderen de haven van Antwerpen concurreert met die van Zeebrugge? Is het niet veel logischer om de taken te verdelen en elk zijn specialisatie te laten ontwikkelen zodat ze complementair worden?

Ruimer gezien: waarom zou een Vlaams farmaceutisch of automobielbedrijf moeten in de clinch gaan met een Duits, Frans of Zweeds?

En nog ruimer, op wereldschaal gezien: waartoe kan het huidige onaantastbaar gewaande conflictmodel leiden dan tot sociale afbraak, verspilling van grondstoffen en energie, en tot geregeld een militair conflict in een voor ons marginaal gebied? Alleen al dat 'marginale' begint steeds duidelijker centraal te liggen: een oorlog in het Midden-Oosten tast niet alleen onze economie aan, maar dringt zich in onze samenlevingen binnen in de vorm van een permanente dreiging met aanslagen.

Hoe gaan we de vluchtelingenstromen uit Afrika, Oost-Europa en verder afgelegen conflictgebieden buiten de deur kunnen houden als we ons blijven fixeren op het kortzichtige marktmechanisme dat niets anders is dan  economisch darwinisme: het recht van de sterkste dat wij uitoefenen in de waan dat wij voor eeuwig en drie dagen de sterkste zullen blijven.

Een waangedachte inderdaad want nu al komen de Chinezen, de Indiërs en andere nieuwe 'economische tijgers'. En laten we ons geen illusies maken: de Chinezen  evenaren ons weldra niet alleen in vindingrijkheid, zij overtroeven ons nu al inzake cynisme: zie hun neokolonialisme in Afrika.

Kortom,  het conflictmodel voert ons als lemmingen naar de afgrond en de lemmingen klemmen zich vast aan hun beleggingsfonds, hun aandelenportefeuille die de moderne variant is van de amulet, van de heiligenscapulier waarop alle kogels zullen afketsen.

De idee van Coetzee is slechts een heropvissen van wat Feuerbach al onmiddellijk opmerkte na de lancering van Darwins meesterwerk: naast de zelfzuchtige 'struggle for life for the survival of the fittest' merk je in het dierenrijk voldoende voorbeelden van de overleving van de best georganiseerden, de meest coöperatieve: ook de mens is net zo goed een altruïstisch wezen als een egocentrisch.

Waar het uiteindelijk op aankomt is de keuze waartoe we ons laten dwingen of  toe willen laten verleiden: de bestendiging van het conflict of de coöperatie?

Onze officieel geproclameerde ethische codes zijn duidelijk: zowel de christenlijke naastenliefde als de socialistische solidariteit als het humanistisch respect voor de mensenrechten laten maar één keuze over.

Er zijn dus andere machten, binnen en buiten ons, die aansturen op het tegenovergestelde: de eeuwige competitie waarvan het aantal eeuwen wel eens geteld zou kunnen zijn.