Archief

vol staat de krant met holle woorden

de dagen hebben hun dagblad

zoals de eeuwen hun gedichten

de wereld plooit zich naar woorden

van bedenkelijk en bedachtzaam allooi

zoals water zich schikt

naar het smaakloze glas

en jenever ademt

in een kelkje

hoeveel wordt verteld

en hoeveel stemmen blijven verzwegen

onderduikers in tenten en portieken

die verzen bewaren

van een legende, een sage van steden

en steppen, brousse en woestijn

ooit worden hun verhalen onderwezen

in de school van  verwondering

waar woorden getuigen

van hun nood aan woorden

waar  dingen en feiten worden nagewezen

met de eeltige vinger van een naam

en als verschrikte kinderen

gaan ze op de loop

door de bladen ritselt

een echo van een stem die smeekt

in  rijmen van stamelende dichters

ruist een droom over fijne keien

die een eeuwig water van de rotsen weekt

rookverbod 2 of 3?

zeker, we koesteren dit leven, er is geen ander

tenzij dat lichtverteerbaar nabestaan

in een voetnoot, het hardere van blauwsteen,

groeven onleesbaar onder algen en mos

we reizen door de kosmos zoals vroeger

van dorp naar dorp, lichten schedels op

gelijk het deksel van een mosselpot,

komen over alle grenzen nergens thuis

behalve ooit in moeder aarde

haar bevende schoot

we hebben de wereld verlicht, het laatste

duister opgeruimd tenzij dat ene: het keert

uit oude tijden in nieuwe kleden weer, ondanks

de brandstapel voor de grot, het luide kloppen

op borst en trommel

er is die blijvende zwaartekracht, de zuigende

muil van het monster: gewapend met speren

van titanium staan we weerloos, spartelen

in de nacht als meikevers op hun rug

hoogtevrees is diep verlangen naar de diepte,

je voeten schrap zetten aan de rand, verliefd

op de sprong, een suizen aan je slapen, en plat

gaan liggen op je buik tot de bodem kantelt,

de meikever fladdert naar zijn doosje

koester je bloed, koester je vlees, koester

al wat vast en vloeibaar bij dit leven hoort:

koester de boeken, ze nemen je mee in een

ruimteschip, een woord van glas en titanium,

vertroetel je dromen, zij reizen het verst

leer tot je een ons weegt, leer over ons, lees

de hoge boodschap van een toren:

ook  niet-rokers gaan op in rook

hasj back

soms tuimel je door de tijd

en het is geen kooi

van bamboespiesen door je buik

maar een zweven als sneeuw

in een glazen kogel

een zeemzoet melodietje

en je bent veertien

naast jou zit in de klas

een grote jongen met zware adem

je nekhaartjes staan rechtop

hij zingt het liedje

zachtjes voor zich uit

en het verdringt de beige stofjas

die krast op een bord

je hoort het van een knapenkoor

in de taal van een nieuwe lidstaat:

lucky lips are always kissing

lucky lips are never blue

ze knippen met hun vingers

het klinkt als ‘likkie lips’

en het trilhaar in je neus

trippelt op die geur

een grote jongen

uit een naburig dorp

en op een dag

was er naast jou een niets

de stofjas zei: ga hem bezoeken

zo ver is het niet met je fiets

loopster

- een zondagochtendgebed -

een dolfijn in lycra

en de zee is licht

zwarte spoel, ze weeft

haar luchtig loopje

in het parelgrijs

van de jonge dag

elastisch wezen,

ze duikt op uit dode

naalden, vanachter

de knoesten van

een eik – het pad

lijkt een trampoline

onder haar pas

een blos van pletsend

spattend joelend bloed,

satijnglans op haar lippen

en ogen die wel

uitkijken dat ze jou

niet zien: jij daar

met je crossfiets

in de struiken

bezoeking

vader,

je woelt weer door mijn aarde

en maakt de wormen wakker

de regen zingt zijn dronkemanslied

waggelt over het raam

je hand staat als een spade

op mijn nek

en het was een vrouw zopas

die mijn vlees kneedde

en zoete broodjes bakte

van mijn adem

het is de brand in mijn keel

die jou terugroept

ik rook te veel

en jij hangt weer in mijn kleren

jij graaft  in mijn grond

en ik damp als een dorp

na een bommenregen

mijn woorden lopen als gek geworden

weduwen om mijn gespleten schedel

en dan lach je en waggelt

naar de rand van het blad

en ik ben je kwijt

ik adem je verschijning in

je verdwijning uit

une liaison pornographique – Fonteyne

nog één keer en hevig

alsof het leven schokt

uit een doorgesneden keel

dan de hoteldeur op slot

de sleutel in het rooster

het is te zeer

van een wrekende god

te zuiver nog

voor de leugen

voor het beleefde inschenken

van koffie in het opgeheven kopje

terwijl het hoofd nog natuit

van dromen

kauwen op het succulente vlees

terwijl men staart

naar een lachende mond

aan een andere tafel

wij hebben elkaar gevierd

als het feest

van weerloze kleden

ik zal mezelf niet ruiken

zonder jouw zweet

over je huid verdwalen

was een bedwelmend vinden

nog één keer en heviger nog

de tijd verslinden

een heilige olie

in alle poorten van de huid

een beetje alsof we elkaar beminden