Archief

Nothing to be done is de openingszin van Samuel Beckett's Wachten op Godot en kan als een spielerei vergeleken worden met het gezegde dat de Waarheid niet bestaat. De twee mannen die in zijn verhaal wachten op de komst van Godot zijn zoals de spirituele zoekers die de queeste volgen naar de ultieme Waarheid en bevrijd willen worden van alle wereldse bekommernissen. Die spirituele speurders zoeken het altijd in de richting van de toekomst wachtende en hopende dat dit punt dichterbij zal komen tot in de fuik van dit moment, maar in de schaduw van die supreme verlichting knipperen in ons kloppend centrum constant de woorden dat De Waarheid niet bestaat. De Ratio is daar echter chinees doof voor en blijft koppig onder alle populaire en aantrekkelijke boekenkennis zoeken naar de ultieme antwoorden. De moderne versie van de Graalbeker is de acceptatie van het Hier en Nu als antwoord dat de Existentie ons geeft en er aan toevoegt dat alles toegelaten is want één bepaalde Bedoeling heeft het leven niet - maar Ontelbare! - en geen van deze heeft meer of minder waarde dan een andere.

Vrije wil? of moeten we het leven aanvaarden zoals het op ons afkomt? soms willen we ons leven in eigen handen nemen..., probeer dan eens op het strand een handvol wit zand in je hand te houden, het zal je moeilijk lukken, het zand zal tussen je vingers wegglijden. De illusie van een vrije wil gaat met het verstrijken van de jaren sterk achteruit en uiteindelijk zullen we pas een vredevol gevoel krijgen als we iedere dag - met een attidude van aanvaarding - verwelkomen. Moeilijk? maar niet onmogelijk. En eigenlijk is dit het meest gemakkelijke dat ons kan overkomen.

Lieden die zich laten leiden door de uiterlijkheden van bepaalde lui om die hun spiritueel nivo te meten komen sowieso van een kale reis terug thuis en dat is een zeer eng huis. De 'spirituele mens' heeft zich de laatste decenia's laten kennen als een rebelse sterveling die op zoek was naar zichzelf al of niet geholpen door een dagelijkse portie wiet en die vooral kennis had van de kosmische verbanden dankzij het ouijabord en dergelijke orakels. Voor de meeste New-Agers was dit misschien de gangbare weg, maar godzijdank waren er ook diegene die zich niet in de luren hebben laten leggen door de lethargische guru's die er enkel op uit waren om zich te wentelen in oosterse mystieke rituelen en keltisch bijgeloof. Diegene die eerlijk zijn met zichzelf nemen de moed in eigen handen en nemen het risico om hun eigen leven op het spel te zetten spijts alle daarmee samenhangende kritieken en tegenslagen enkel en alleen met het oog  op de eeuwige queeste om de ultieme waarheid te ontdekken en een handvol van die reizigers ontdekt dan dat die ultieme waarheid alleen maar kan worden beleeft, en niet met woorden en zeker niet met handelingen kan omschreven worden. De beroemde en beruchte Tempeliers die ontstaan zijn in de twaalfde eeuw uit een monnikenorde en die er niet voor terugdeinzden om het heilige zwaard te trekken gebruikten de spreuk Nusquam est verus, panton est licitus. Wat niet betekent dat we zomaar op straat een zwaard moeten gebruiken om al diegene die door het rood licht rijden te doorboren, maar wel dat we in het samen leven met anderen soms zelf iets verkeerd doen en daardoor leren uit onze ervaringen om steeds betere mensen te worden en de maatschappij, waarin we allemaal leven, te veredelen.

Het is niet mijn gewoonte om krantenknipsels hier toe te voegen maar deze vind ik toch noemeswaardig want Alain de Botton ken ik van zijn laatste boek Religie voor atheïsten en zijn interessante documentaires over filosofen

Filosoof Alain de Botton is volgend jaar gastcurator bij het Rijksmuseum. Dat meldt het NRC Handelsblad.

De Britse filosoof (1969) en auteur van bestsellers als Religie voor atheïsten en Statusangst noemt musea ‘doodse opslagplaatsen’ die geen rekening houden met de ‘innerlijke behoeften van de museumbezoeker’. Liever ziet De Botton geen academische inrichting en schoolse tekstbordjes, maar kunstwerken die thematisch gerangschikt worden naar ‘de noden van de ziel’. De getoonde collectie zou niet het doel moeten zijn van musea, maar slechts een middel ‘tot een harmonieus leven’.

Een voorbeeld van zo'n alternatief tekstbordje geeft De Botton in NRC Magazine van zaterdag 13 april. Bij het schilderij Christus verschijnt aan Zijn moeder, van Juan de Flandes, schrijft hij: ‘Dit werk verbeeldt een liefdevolle relatie tussen moeder en zoon, maar gaat niet voorbij aan conflict of verdriet: het schilderij laat juist zien dat die de kern vormen van liefde.’ De Botton besluit met: ‘Het is een oproep aan mannen om meer begrip te hebben voor hun moeder – en haar eens wat vaker te bellen.’

De directeur van het Rijksmuseum, Wim Pijbes, laat weten geïnspireerd te zijn door Art as Therapy, het nieuwe boek van De Botton dat volgend jaar verschijnt: ‘Ik deel De Bottons kijk op musea’.

Op Twitter zijn de reacties overwegend positief: ‘Gloedvol betoog’, ‘frisse ideeën’, ‘prachtig en inspirerend’. Een enkeling zegt: ‘In het museum van Alain de Botton zou ik niet graag rondlopen’.

Vrij Nederland-columnist Carel Peeters is kritisch op de ideeën van De Botton:

‘De Botton beschouwt musea als nieuwe kerken, geheel overeenkomstig de priesterlijke overtuigingen die hij in zijn boek Religie voor atheïsten belijdt en kennelijk nog verder gaat uitdragen met zijn volgend jaar te verschijnen boek Art as Therapy. Voor De Botton zijn kunstwerken niets op zichzelf als kunstwerk, ze zijn er een middel om onze zachte kanten te ontwikkelen, zodat we (ik citeer) ‘in de keuken, de speelkamer, de badkamer, het park en op het kantoor’ emotioneel beter functioneren. En moeder wat vaker bellen.’

Ivo Slangen



Moeten we hem nog voorstellen?

De laatste tijd moet ik steeds meer en meer vaststellen dat ik al een hele hoop boeken geopend en doorpluisd heb en dat doe sinds ik de onschatbare waarde ontdekt heb van het geschreven woord als erfenis van vele wijze meesters die wegwijzers wilden achterlaten voor diegenen die de weg nog moesten bewandelen zoekende naar het einddoel aan de horizon dat geeneen kent en niettemin het spirituele hart vroeg of laat roert van eenieder. Tegelijkertijd stel ik ook vast dat die neiging om mijn oude boekenkast voortdurend te laten kraken door het binnenloodsen van steeds meer presieuze ingebonden wijze woorden en steeds herhaalde raadgevingen en authentieke richtlijnen wegebt en ververst wordt door een onstuitbaar verlangen om zelf te beginnen met het creëren van een origineel levensboek geschreven met de inkt van empirische ervaringen op de bladzijden van intieme relaties zoals honingbijen ook slechts afkomen wanneer de rijpe lentebloesems geuren.

Tijd noch ruimte bestaan voor de mens die het Eeuwige kent.

Ruimte en tijd zijn echt voor de mens die nog onvolmaakt is en
ruimte is voor hem verdeeld in dimensies, tijd in verleden,
heden en toekomst. Hij kijkt achter zich en ziet zijn geboorte,
wat hij verworven heeft, en alles dat hij verworpen heeft.

Dat verleden wordt continu gewijzigd door de toekomst
die er steeds maar aan toegevoegd wordt.
Vanuit het verleden wendt de mens zijn ogen
naar de toekomst waar de dood, het onbekende,

de duisternis, het mysterie, hem opwacht.

Gefascineerd hierdoor kan hij zich niet langer van
dit alles losmaken. Het mysterie van de toekomst houdt voor hem
de vervulling in van al zijn verlangens, die het verleden hem
ontzegd heeft, en in zijn dromen vliegt hij naar die
schitterende horizon waar geluk moet bestaan, waar
hij dat moet zoeken. Niemand zal ooit in het onbegrensde
mysterie van de toekomst doordringen - ondoordringbaar in z'n
vervagende illusie - noch tovenaar, profeet noch God!
Maar omgekeerd zal het juist het mysterie zijn dat
de mens zal overspoelen, dat hem niet zal laten
ontsnappen, dat de drijfveer van zijn leven zal breken.
Het leven kan niet benaderd worden vanuit het verleden, noch
door de luchtspiegeling van de toekomst. Het leven kan ook niet
benaderd worden door bemiddelaars, noch overwonnen
voor een ander. Die ontdekking kan alleen gemaakt worden in het
onmiddellijke heden - door het individu voor zichzelf
en niet voor anderen - door het individu die het eeuwige "Ik"
geworden is. Dat eeuwige "Ik" wordt geschapen door
de vervolmaking van het zelf, een volmaaktheid waarin alle
dingen vervat zijn, zelfs menselijke onvolmaaktheden.
De mens, die die toestand nog niet bereikt heeft in het heden,
leeft in het verleden waarvan hij spijt heeft,
leeft in de toekomst waarop hij hoopt, maar nooit in het
heden wat hij negeert.

Dit is het geval voor alle mensen.

In een dynamisch evenwicht tussen het verleden en de toekomst,
is het "Ik" aan het balanceren als een tijger die klaar is om te springen,
als een adelaar die klaar is om te vliegen,
zoals de boog op het moment van het loslaten van de pijl.

Dit moment van evenwicht, van hoge spanning, is "schepping."

Het is de volheid van alle leven,

het is Onsterfelijkheid.

J. Krishnamurti,

met dank aan www.livinginsight.be

De Spirituele Inzichten waarover sprake zijn inderdaad als chocolade Paaseieren, ze zien er lekker uit en er is een heel scala van smaken zodat iedereen in de verleiding wordt gebracht ze open te breken om te zien wat er in steekt en voor diegenen die niet van snoep houden zijn er ook nog de romantische exemplaren in papier. Het Attractieve Ding van het Paasei dat de kracht heeft om mensen aan te trekken is echter niet datgene wat de tong verlangt namelijk de cacao maar de essentie van het paasei zit dieper. Het typische van een paasei is namelijk dat het leeg moet zijn en dat geldt zowel voor de chocolade als voor de echte kippeneieren die later ook nog eens beschilderd kunnen worden. De leegte is namelijk de beste plaats voor het Nieuwe want daar op die plaats kan Alles opnieuw beginnen. De Leegte is het ultieme ingrendiënt dat het Paasei tot de cultfiguur van deze dag heeft gemaakt, maar slechts enkelingen kunnen de Leegte smaken en waarderen zoals het zou moeten kunnen en al de anderen blijven steken in de calorieleverende schoonheid van de in de fabriek van Willy Wonka gemaakte lekkernijen. Zoek daarentegen de Leegte op van het Ei is de Boodschap van de Zieners die hun medegezellen willen leiden naar de Waarheid omtrent het Pleroma: de Volheid van het Leven. Zodat we Vol-Ledige individuen kunnen worden. En dat die Ene Man ook op deze Feestdag aan het kruis gestorven is betreft een ander verhaal; staat trouwens het kruis niet symbool dat eenieder aanzet om in het hier en nu te leven? De boodschap van dat verhaal gaat over Eénwording, een possibiliteit dat in ieders bereik ligt.

Geef het Licht van Pasen door aan elkaar

Wedergeboorten, 2b or not 2b, dat is de vraag, voor sommigen een ultieme vraag en voor anderen helemaal geen vraag want levensvragen zijn voor de meerderheid van de schapen geen prangend onderwerp waar men zijn dag aan besteed, maar voor deze schrijver dus wel. Hoe zit dat nu met Het Leven, komen we ooit terug in een volgend leven of niet? Het antwoord, heb ik ervaren, verandert met de seizoenen van het leven, Eerst hangde ik, het was toen Lente en al een beetje Zomer, de leerstelling aan dat ik voordien geleefd had en nog vele levens ging terugkomen om uiteindelijk op te gaan in het nirwana, gered door het bereiken van de verlichtende modus des mensen hoogste trap van de evolutie. Maar met het bereiken van de Herfst en seffens de Winter, begin ik te begrijpen dat het IK de grootste illusie is van de Schepping en dusdanig niet in de gelegenheid kan zijn om zichzelf te herscheppen. Hieruit de conclusie trekken dat de wetenschap van de wedergeboortens op niets stoelt is welliswaar dan weer voorbarig, ook die zienswijze is gebonden aan dat kleine IKje, dat op die manier in de roes leeft dat zo in een zeer kort tijdsbestek alle verlangens dienen voldaan moeten worden. Om het juiste perspectief te vinden en om zo zichzelf te laten overweldigen door het diepste inzicht dient men te gaan zitten op de beste plaats die men kan vinden en dat is in het Hier en Nu, slechts van daaruit begrijpt men dat de filosofie van de wedergeboorten en nog nog veel meer van dergelijke prangende vragen des leven slechts tijdsverlies zijn en niet dienen opgelost te worden, het zijn wolken voor de blauwe hemel en metaforisch het beeld voor het geluk dat iedereen zoekt.

Zou niet de wereld beter zijn

als iedereen die ik ontmoet zeggen zou: 

ik weet iets goeds van jou

en dan spontaan iets goeds zou doen...

Zou 't niet fantastisch heerlijk zijn

Als elke handdruk zeggen zou

~ van harte gemeend:

Ik weet iets goeds van jou...

Zou niet het leven mooier zijn

Als men 't goede steeds prijzen zou

Want werkelijk: bij al het kwaad

is er zoveel goeds in mij en jou...

Zou 't niet een fijne houding zijn

als iedereen zo denken zou:

jij weet een beetje goed van mij

en ik, ik weet iets goeds van jou...!

G. Nighways