Metallica

Met Toon Hermans kon je lachen en schateren, maar een echte traan kon er ook eens bij komen.
Hij zette de mensen aan het denken en toonde hen een weg om het leven te relativeren, hun verdriet en hun emotionele pijn. Maar natuurlijk zonder hen te schokeren, hij was zo een lieve man.
Luister maar even...

Dit gedicht van Dr Eugène Mattelaer wil ik niemand onthouden. Het is de man die ook het bekende gedicht van John McCrae: "In Flanders fields" heeft vertaald, ook dat gedicht wil ik hier graag plaatsen.

Blijf in ’t goede steeds geloven

Zeg niet alles wat gij weet,

wie al zegt wat hij weet,

zorgt dikwijls voor eigen leed.

Geef niet al wat gij bezit,

wie al geeft wat hij bezit,

heeft vaak zelf geen eigen zit.

Geef vertrouwen niet aan allen,

wie vetrouwen geeft aan allen,

zal veel dromen zien vervallen.

Oordeel niet al wat gij ziet,

wie steeds oordeelt wat hij ziet,

ziet zoveel dat niets bediedt.

Geloof ook niet al wat gij hoort,

wie gelooft al wat hij hoort,

zegt zo vaak veel leugens voort.

Maar wie in de Liefde blijft geloven,

in de Vriendschap blijft geloven,

dan drijft Goedheid altijd boven.

Dr. Eugène Mattelaer

In Vlaanderens velden


In Vlaanderens velden staan papavers rood
tussen de kruisen, root aan root,
die merken onze plaats; en in de lucht
reppen leeuweriken, luid zingend nog, hun vlucht
maar in ’t geschut beneden klinkt hun lied verloren.

Wij zijn de Doden. Pas is de dag voorbij
dat wij leefden, sneefden, zagen de
avondzonne gloren,
beminden, werden bemind, en nu, nu liggen wij
in Vlaanderens voren.

Zet onze strijd met de vijand voort;
begevend reiken onze handen u de toorts;
het is uw taak ze hoog te dragen.
Beschaamt gij ’t vertrouwen in ons, de gevelden,
dan slapen wij niet, ofschoon papavers blaken
in Vlaanderens velden.

In Flanders fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place ; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields

Take up our quarrel with the foe
To you from failing hands we throw
The torch ; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow

met vriendelijke groeten, franciscus

Wetenschap houd zich bezig met het bestuderen van de werkelijkheid, de objectieve werkelijkheid van het leven, en is daar een meester in. Spiritualiteit richt zich op een totaal andere werkelijkheid, althans de volwassen vorm van de spiritualiteit, namelijk de werkelijkheid van de dood of het proces van het sterven. Dat is waarom wetenschap en spiritualiteit elkaar nooit de hand zullen reiken. Wetenschap kan spiritualiteit niet begrijpen, juist om die reden. Spiritualiteit heeft dan weer moeite om de resultaten die uit de Wetenschap voortkomen als volwaardig te beschouwen en meer als een tijdverdrijf, juist door het aspect van het Momentum Mori. Spiritualiteit kijkt op dat vlak op een meer lucide manier naar de werkelijkheid dan de Wetenschap. Voor de spiritualiteit heeft het leven geen zin, voor de Wetenschap heeft de wereld wel een zin, daarom onderzoekt zij haar constant, op zoek naar de ultieme Zin, die volgens de spiritualiteit luoter een fata morgana is.
Wetenschap meent dat het de Rede als bondgenoot heeft maar beseft niet hoe wankel die relatie is. In een Universum waar groei en verval onduidelijk zijn, heeft men aan het hebben van een denken niets.

Vanuit het hier-en-nu moment kijk ik met liefde terug naar de vergane momenten die ik mocht beleven. Ik wil me, ter wille van de tijd, hier beperken naar mijn kijk en visie op de werking van de wedergeboorte. Op dit terrein ben ik gegaan langs vele gezichtspunten, en deze wil ik kort bekijken. Met deze term bedoelen we collectief de wedergeboorte van de ziel, maar bedoelen we eigenlijk en op een sluipse manier niet de wedergeboorte van het "ik". Ik voeg er die bedenking bij omdat ik meer en meer het diepe gevoel krijg dat de wedergeboorte ten dienste staat van het kleine "ik". Er is nog nooit een levend bewijs gevonden dat het feit van de wedergeboorte kan staven, ondanks de vele onderzoekingen die er al gebeurt zijn langs de verschillende wegen zoals hypnose en regressie. De getuigenissen van mensen die beweerden hun vorig leven te herinneren overtuigen evenmin de meest welwillende skepticus.
Ik zie het fenomeen van de wedergeboorte eerder als de immanente uitdrukking van de Ene Kosmische Energie, of de Explosie van Universele Liefde onder de vorm van de cyclus van geboorte en dood, of met andere woorden, en vanuit een ander perspectief: het eindeloos switchen van materie naar pure energie, wetende vanuit de innerlijke ervaring van de intuïtie, dat er slechts één spinosiaanse substantie bestaat. Die persoonlijke en speciale kijk is momenteel de plaats van de Romeinse Grensgod die zich tegen alle regels in, niettemin en desondanks nog kan verplaatsen naarmate de momenten zich opvolgen. De dag van morgen behoort toe aan de blanco bladzijden van het voorland.

synoniemen voor chagrijnig zijn bv humeurig, bedroefd, slecht geluimd, nors, ontevreden, zeurig. Vertel mij waarom een spiritueel mens eens niet slecht geluimd mag zijn of bedroefd. ‘Ik ben een mens: niets menselijks is mij vreemd’ – deze uitspraak van de oude Romeinse toneelschrijver Terentius wordt door velen gezien als een gemeenplaats, en door nog meer personen als een wenselijk ideaal.
Wie zijn eigen fouten en gebreken in liefde aanvaard, zal van een ander mens niets meer verwachten en verlangen. Hoe dat we de anderen zien of niet willen zien, komt door onze eigen psychologische knooppunten. Degene die vies is van zijn eigen fouten en gebreken en daarom – tracht en snakt – naar het tegengestelde, zal geen leraar aanvaarden die bedenkelijk gedrag vertoont.
We moeten daarom op zoek gaan naar het wezenlijke in ieder mens, als we dat consequent doen, zal het wezenlijke ook in onszelf beginnen openbloeien. De leraar die, eventueel, dan op moment verschijnt zal niet veel meer moeten bijschaven of veranderen…

mijn idee van een leraar, of lerares, is dat deze persoon niet onberispelijk hoeft te zijn. Niemand kan perfect zijn en dus mogen we dat van een “levend voorbeeld” ook niet verlangen, laat staan verwachten. We verlangen dat, omdat wij het zijn die met een probleem zitten, wij zijn niet tevreden met onszelf en het zijn wij die varlangen naar een tegenovergestelde persoonlijkheid, met discipline en een onbesproken gedrag. Volgens mij is een leraar iemand die ons laat tevreden zijn met onszelf, zoals we zijn, zonder frustraties en dogma’s, vooroordelen en complexen. Net vandaag kreeg ik de volgende spreuk in mijn mailbus:

“Meditatie is niet het verstillen van het denken.
Ware meditatie is de herkenning van je werkelijke identiteit als het stille, onverstoorbare bewustzijn waarin de activiteit van het denken verschijnt,
of dat denken nu kalm of onrustig is.
Nin Sheng”

Voor velen lijkt dit contradictorisch met het ideaalbeeld van een verlichte leraar, maar ligt dat dus niet aan psychologie van de zoeker? ik vraag het me af…

Materialisten vertrekken blijkbaar van het standpunt dat de materie louter bestaat omwille en dankzij de materie zelf. Dan kan een omstaander zich toch afvragen wat het verschil is tussen een levend lichaam en een dood lichaam. Kunnen we dan nog spreken over een "ik" en een vrije wil? Vermits alles, als we dan consequent zijn, bepaalt wordt door fysica en fysiologische werkingen., hormonen en genen. Kan iemand dan nog veroordeeld worden voor zijn daden? Als alles louter materie is en alles draait rond materie dan kunnen we misdadigers gewoon straffen door hun handen te verwijderen wanneer ze iets gestolen hebben, want daardoor zullen ze het niet meer doen...
Wat maakt de mens dan anders dan de dieren? Of is er geen verschil? Als alles louter rond materie draait dan hoeven cultuur en ethiek ook niet meer, of zijn we hier even niet consequent omdat dan onze eigendom, veiligheid en burgerlijk leventje in gevaar komt. Waarom zouden we dan angst hebben voor ziekte of entropie, pijn en dood?
Waarom zou het onbewuste niet kunnen bestaan? Professor C G Jung had gezien dat mensen een verborgen bewustzijn hebben dat ze niet onder ogen willen of durven zien, daarom natuurlijk dat het veiliger is om het bestaan van een onbewuste te blijven ontkennen en onszelf wijsmaken dat het leven louter een strijd is en beheerst wordt door de wet van de sterkste. Zijn eerste successen in de psychologie kwamen tot stand via hypnose en droom uitleggingen en genas op die manier fysieke aandoeningen, lees zijn biografie. Het is typisch voor materialistisch ingestelde mensen, dat ze alles onder controle willen houden. Daarom dat ze onverklaarbare dingen classeren onder de zaken die nog wel door de toekomstige wetenschap zullen verklaard worden. Op die manier kunnen ze blijven voortleven in het idee dat alles onder controle blijft. Ze schrappen en verbannen het mystieke (ik heb het dan niet over iets goddelijks of een ziel) aspect van het leven naar het land van de fabels, want dat maakt het leven anders onzeker en ongemakkelijk, natuurlijk vanuit hun materialistische visie gezien.
dharma

Moest de Wetenschap over de schepping een verklarende en duidelijke uitleg hebben, dan zouden de "gelovigen" dadelijk overstappen in het atheïstische bootje. Maar spijtig genoeg heeft die wetenschap slechts een zeer klein gedeelte van de wonderen van de Natuur ontsluierd, meestal blijft het bij vaststellingen en geen concrete verklaringen. Zo heeft de medische wetenschap de beschikking over dure en kostbare instrumenten om de mens te onderzoeken en te genezen, maar een klein wondje op het topje van je vinger, dat na enkele dagen genezen is en alle functies, zoals de vingerafdruk en de zenuwuiteinden, hersteld zijn, kan in een lab niet nagebootst worden. Het wonder van Moeder Natuur kan door de Wetenschap niet ontheiligd worden, en dat proberen de atheïsten nochthans te doen. Ik heb het dan niet over het bijgeloof die de wereldgodsdiensten creëeren, want die reiken inderdaad aan het criminele. Daarom stel ik dat atheïsme niet de tegenpool is van theïsme, maar eerder moet neigen naar realisme, in tegenstelling dat geloof neigt naar de wereld van de fantasmen; zelfs de meest heilige boeken kunnen daar niets aan veranderen (het is niet voor niets dat ze toendertijd slechts voor ingewijden beschikbaar waren). 
Wie de wetenschap bestudeert en volgt wat er tegenwoordig wordt ontdekt ivm het ontstaan van het universum en het mysterie van het super kleine numineuze onderdeel van de materie, kan toch niet anders dan verstomd staan bij dat onverklaarbare wonder, zoniet ben je een even grote fanfast...

zelf richt ik mijn aandacht niet naar een zogenaamde wet van karma. Het is niet onder woorden te vormen, maar ik voel dat er maar één iets is dat reëel is (Spinoza noemde het de substantie), al het andere is niet reëel, maar eerder een "schijn"; en dat "iets" creëert voor zichzelf een wereld van atractie, vol van verscheidenheid, waardoor dat iets kan leven doorheen ontelbare vormen zoals mineralen, planten en dieren, maar vooral door dat wat we bewuste individuen noemen. Dat "iets" creëert voor zichzelf een fata morgana dat het "ik" noemt en gaat in competitie en concurentie met andere individuen die zich ook "ik" noemen. Daarom zijn we spiegels voor elkaar en kunnen we leren van mekaar. Daardoor en dank zij onze ervaringen groeien we gezamelijk naar een steeds hoger gebied, alhoewel dat niet altijd te merken is, als we kijken naar de agressie en de chaos die de laatste decenniën rondom ons verschijnen.
Nochthans heb ik het gevoel dat het grootste kado dat we de wereld kunnen geven onze innerlijk stilte is. Het lijkt maar een druppel, maar uiteindelijk zorgen vele druppels dat er ooit iets zal kantelen, op een zeker moment zal één druppel genoeg zijn om de weegschaal te doen omslaan.

dharma

Laatstleden hoorde ik

op Klara enkele anecdotes vertellen uit het leven van Frank Sinatra. Mijn aandacht werd vooral gescherpt door de tekst van één van zijn songs: "The Best Is Yet to Come". Op het eerste zicht lijkt deze slogan het resultaat van een blijde kijk op het leven, zijn biografie blijkt echter een aaneenschakeling van ongelukkige momenten, toen hij Nancy liet staan voor Ava wist hij nog niet dat hij een viertal zelfmoordpogingen zou ondernemen doordat zijn eega hem liet staan voor een stierenvechter. Hij liet de tekst uit zijn beroemde song beitelen op zijn grafsteen, waarschijnlijk in de veronderstelling dat het beste nog moest komen.
Toen ik na de uitzending nog filosofeerde over de tekst moest ik voor mezelf toch bekennen dat ik niet akkoord kon gaan met de uitspraak. Als men leeft met de gedachte dat het beste nog moet komen, dan betwijfel ik ofdat de persoon wel aandachtig genoeg is om te kijken dat er maar één moment bestaat en dat is het hier en nu, en als men dat moment niet kan beschouwen als het beste moment dan leeft men maar half. En zelf wanneer het beste moment uit je leven nog moet komen (alles is natuurlijk relatief), blijf altijd kijken naar de pracht van dit moment, het hier en nu, ook al lijkt de situatie niet rooskleurig, alles is natuurlijk relatief.

tot volgende keer, the best is yet to come
dharma

Vanuit de donkere middeleeuwen konden we met de hulp van de techniek en de wetenschap ons een confortabeler leven veroorloven. Het schijnt dat het woord "confort" komt van "steviger". Maar nu zijn we gesukkeld in een over-confortabelere habitat waardoor we als het ware de gevangene zijn geworden van de consumptiemaatschappij die ons leven dirigeert. Wat "de massa" prefereert wordt als waarheid gekroond en de enkeling die tegen die stroom probeert te zwemmen, en authentiek probeert te zijn wordt beschouwd als een sukkelaar.
De middenweg proberen te vinden tussen onze technologie en het sacrale zal ons terug op het juiste spoor zetten. Het verhaal dat zich afspeeld in de film Avatar toont de Gaia-mens een schijnbaar fictieve wereld die, enigszins in het klein, ook op onze planeet mogelijk is. Ik zie in de bewoners van Pandora, de Na'vi, replieken van onze amerikaanse Indianen die de natuur ook heiligden en vereerden. De meerderheid van deze roodhuiden hebben de blanke mannen met hun gespleten tong, wel naar de eeuwige jachtvelden geholpen.

dharma

Beste, heb jij dat soms ook, dat je 's morgens wakker wordt en niet weet welke dag het is? Dat fenomeen duurt niet langer dan twee seconden, ik had het vanmorgen weer. Ik wist niet welke dag het was, laat staan welk uur het was, en na twee seconden wist ik het terug. Paul Brunton, de beroemde schrijver van "Geheim India" en andere bekende titels, raadde aan om te genieten van die twee seconden dat je onbewust zijt van de tijd. Tijdens die twee seconden ben je volgens hem nog niet in deze wereld, maar nog in de dimensie van de niet-tijd, het eeuwige.
Ik hou van de boeken van Paul Brunton, ik heb al de nederlandse vertalingen gevonden. Alleen mijn laatste aanwinst: "De spirituele crisis van de mens" moet ik nog lezen. Dat exemplaar staat bij de andere op het boekenrek, stil te wezen. Ik denk dat mijn crisis nog moet komen...

dharma

We hebben inderdaad hier in het Westen de noodzaak kwijt geraakt om naar de spirituele dimensie te zoeken en toe te voegen aan ons erfgoed. Maar evengoed wacht de ziel met veel geduld om door ieder van ons herondekt te worden. De ziel is de wortel van de wereld, het substratum van het bestaan.
Het grootste geschenk dat we onze omgeving kunnen geven is onze innerlijke verbinding met de Stilte. Een mens voeden, kleden en medische verzorging schenken is een primaire en humanitaire plicht, maar nog een grotere plicht is hen te delen in de liefde voor het Zelf. Het lichaam behoort tot het perifere terrein en de Stilte is de Bron.

Andermans vragen zijn moeilijk te beantwoorden. Om mijn eigen levensvragen te verlichten heb ik al vele wegen bewandeld. Het is onze persoonlijke opdracht dat ieder voor zich die tocht of qeeuste zelf maakt, anders zijn de antwoorden alleen maar theorie en niet diep genoeg, en raken ze ons hart niet.
Voor mij is de menselijke ziel voor ieder van ons gelijk, maw er is maar één ziel. Voor individuen is die zienswijze waarschijnlijk onhoudbaar omdat zij op zoek zijn naar vrijheid en zelfstandigheid en er vooral van uit gaan dat zij een vrije wil hebben. Op het spirituele pad ontdekt de zoeker naar waarheid dat er slechts een numen bestaat die voor zichzelf een wereld van verscheidenheid heeft gecreëerd. Toch zijn die twee polaire zienswijzen, de ene immanent en de andere transcendent, aanvullend en moeten we daar onze persoonlijke weg in zoeken. Met de vocabulaire waarover we beschikken is het niet mogelijk om die ervaring weer te geven en door te geven aan medereizigers, ook met het gevaar dat we gaan vervallen in eindeloze discussies, want door ieders eigenheid zien we de Waarheid allemaal ietsje anders. Daarom is het hoogstbelangrijk dat iedereen zelf in verbinding komt met die innerlijke belevenis.

DOORGEVEN

Je groeit op, ziet oneindig veel mogelijkheden, gaat je bekwamen en uitleven in wat je maar tegenkomt. Er kristalliseert wat uit, je gaat druk bezig om dat beter te beheersen. Een tijd lang draait alles om jouw kunnen. Je hebt nog lang niet het idee dat het is zoals je voor ogen had, je gaat nog perfectioneren. Ergens echt goed in zijn, dat is het doel. Bovenstaande beschrijft een blind zoeken dat lang kan duren. Het is alsof je de op gang gezette machinerie niet meer kunt stoppen, de stap naar volwassenheid niet kunt maken: op een kinderlijke manier blijf je bouwen aan het door jezelf geboetseerde beeld van jezelf. Maar hetgeen ik zo gaandeweg – ondanks mezelf – geleerd heb, moet niet langs de egomeetlat worden gelegd. Zolang ik dat blijf doen, duurt het blinde zoeken voort. Het moment dat kleine ik zichzelf goed genoeg vindt, is zijn bestaansgrond opgeheven. Liever dan zich overbodig te verklaren, zal het met verbetervoorstellen blijven komen. De tijd is aangebroken om je capaciteiten in dienst te stellen van een groter geheel. In plaats van naarstig blijven vergaren, mag het nu gaan stromen. Van binnen naar buiten. Zo word je van een op zichzelf gerichte lastpost (“kijk eens hoe goed ik dit kan!”) een dienstbaar functionaris. Het leren houdt daarmee niet op, maar verandert mee, van methode om mij te verrijken naar een nieuwsgierige, open houding.

Bovenstaande tekst komt van "stiltij.nl", en ik wilde deze tekst met mijn blog delen omdat ik hem heel treffend vond en heel betekenisvol voor iedereen.

Reshad Feild die ons zijn ontdekking van het soefisme liet zien in zijn verschillende boeken, vertelt hoe zijn Turkse leraar het vlees eten ook prefereerde boven vegetarisme, juist omdat hij overtuigd was dat god’s schepping perfect is. Ook in de indische ayurveda wordt vlees niet geweerd. We zijn vertegenwoordigers van de spiritualiteit die gemaakt zijn om mens te worden, we ademen materie in en consumeren materie om de gelijke ervan te worden. De amerikaanse indianen vertellen terloops dat de aarde al verschillende keren door onze maag is gegaan. Zo leeft alles in één-heid.

wanneer ik schreef dat ik er van uit ging dat de mens ok is, wilde ik eigenlijk wijzen op het feit dat de mens ook echt ok is, en dat diegene die iets anders geloven vertrekken van het idee dat alles moet zijn zoals zij geloven dat alles er moet uitzien, ttz perfect. Het is juist Krishna uit de Bhagavad Gita die ons erop wijst dat zelfs het ‘niet-perfecte’ ook perfect is. Ook Moeder Kali toont ons dergelijk beeld. Armoede en alle ander leed in de wereld is geschapen door de dimensie van de Stilte, of zoals anderen het willen noemen: God. Natuurlijk is het anderzijds onze plicht om anderen te helpen en bij te staan op de weg naar een betere en leefbaardere wereld, maar dat is niet in tegenspraak met de zienswijze dat we als mens ok zijn. Als spirituele mens trachten we het Hof van Eden herop te bouwen maar dat is volgens mij een idealistische droom die niet beantwoord aan de realiteit. Wij zijn geen mensen met spirituele ervaringen, maar spirituele wezens met een menselijke ervaring. Als we het op deze manier bekijken ziet de wereld er helemaal anders uit.

dharma

Sinds enige tijd krijg ik het vermoeden dat de mens geen persoonlijk karma heeft, maar eerder meewerkt aan de gezamelijke groei des mensheid. Het idee dat we een persoonlijk karma hebben en uiteindelijk moeten evolueren naar een individueel nirvana rust op de blik naar de werkelijkheid vanuit de cirkel van het “ik”. We vormen tesamen een onderdeel van het Geheel, en niemand moet daarin bevrijd worden door te streven naar Verlichting, maar gewoon meedoen en meevloeien met de stroom des Levens, bewust of onbewust, dat maakt uiteindelijk niet veel uit. Hetgeen van ons mensen maakt is de transcendentale fysiologie dat we ‘afstand’ kunnen nemen van dat ‘ik’ door te rusten in meditatie, lopend of zittend maakt niet uit.

dharma

dat wat zich het ik noemt is zoals de wolken voor de blauwe hemel, vluchtig en soms doorzichtig en soms donker en grauw. Deze schrijver voelt zich meer zoals de blauwe hemel, alles omvattend en toch niet bestaand. Ooit een onbeschreven boorling en nu een senioor. ...en welk is het verschil? Wat je ziet ben ik niet. Zoek je mijn ik? 's Nachts is het weg, god weet niet waar naartoe... En wat blijft heeft met dat ik niets te maken. Het is puur en wit als een maagd.

dharma