Het doel van menigeen is te leven naar de toekomst toe. Sommigen kiezen ter wille hiervan een veelbelovend beroep dat erop gericht is de financiele ruggesteun zo krachtig en sterk mogelijk te maken en vooral te houden. Hierop valt natuurlijk niets te becommentariëren, alhoewel het toch mag gezegd worden dat sommigen van onze menselijke species de obsessie koesteren om te overdrijven en hun goudreserves hoog opstapelen, wat niet altijd leidt naar een meer zegenrijker voortbestaan. De relaties worden gelijklopend ook niet verwaarloosd, een gepaste achting in het juiste milieu is uitermate nuttig voor allerlei contraprestaties en met het oog op morgen zal de inzet nooit verloren zijn. Sommigen gaan zelfs zo ver dat ze terecht komen bij de juiste schoonouders. Enfin, er zijn evenveel van dergelijke levensverhalen in romans gegoten, de meeste eindigden weliswaar in pijnlijke drama's en melodrama's. Maar daarover wilde deze schrijver het nu niet hebben. Waarover dan wel? Mijn gebrabbel in de inleiding van deze bijdrage ging voornamelijk over welvaart die ontegensprekelijk broodnodig is. Maar wat ik wilde aanstippen is het belang van het wel-zijn. In tegenstelling met de geldelijke ondersteuning vanuit de welvaarthoek reflecteerd het welzijn het onzichtbare niveau van ons diepere zieleleven, dat we enkel kunnen voeden met een portie volwassen eigenliefde maar vooral ook met onvoorwaardelijke liefde die gekeerd is in de richting van onze medemensen. "Het geluk dat men heeft komt van het geluk dat men geeft" was de levensleuze van wijlen Jan Lamquet mijn turnleraar en spiritueel inspirator van het eerste uur, hij was mijn guru avant la lettre. Hij straalde in ieder geval de bron van welzijn met grote kunde uit naar zijn omgeving en deelde met iedereen zijn positieve kracht en met de nodige portie optimisme. Woorden wekken, voorbeelden strekken. De meeste vrienden die hem gekend hebben zijn door hetzelfde virus gebeten.
Evenwicht bereikend door de middenweg te bewandelen tussen Exacte Wetenschap en Onstoffelijke Spiritualiteit is niet mogelijk ondanks de goede bedoelingen van sommige raadgevers die bezorgd zijn om des Mensen groei naar volwassenheid. Zij doen ons geloven dat wetenschap en spiritualiteit gelijkwaardige danspartners zijn, niets is minder waar. Wetenschappers betuttelen graag de believers in de intuïtie of equivalente volgelingen van het Linkse Pad. Volg je eigen weg van Vertrouwen-in-je-Innerlijk-Kennis, en we schrijven het niet zonder reden met een hoofdletter. Het is inderdaad de Kennis van het Hart die ons dichter bij de Waarheid brengt dan de kennis van de planeten en de quarks. Het is de horizon van de Stilte die voor ons de deur opent naar de tuin van Eden, ook wel het Nirvana genoemd.
Waar de heren commentatoren op doelen is natuurlijk dat de mannelijke en vrouwelijke energieën in de Mens desgewenst in Harmonie moeten zijn, oosterlingen spreken van de Yin- en de Yangenergie. Geven en nemen zijn op dat moment gelijkwaardig. Verleden en Toekomst komen tesamen in het Hier en Nu; bedoelde Jezus van Nazareth met zijn voorspelling dat Hij zal wederkomen op het einde der Tijden niet dat het Christus-Licht zal neerdalen in het hart van de Mens die bewust in het Nu leeft... Gissen naar de einddatum van de bedreigde wereld wordt dan helemaal een speculatieve bezigheid van religieuze fanatici.
De Mens gaat er van uit te beschikken over een wil die vrij is te kiezen uit verschillende mogelijkheden om zo zijn weg naar een beter leven stap voor stap verder te zetten en vooral te bekronen door het reisdoel te bereiken. Desondanks blijft de paradijselijke horizon waar we allemaal trachten te arriveren steeds even ver van ieder van ons verwijdert, en dit scenario herhaalt zich generatie na generatie onverandert voort. Het lijkt wel alsof het ingeprent zit in ieders genen en ons gevangen houdt in een magisch spiegelpaleis waarin iedere uitgang ontbreekt, en er vast van overtuigd zijn dat ons spiegelbeeld een verifieerbare werkelijkheid is. Zoals Narcissus verheerlijken we onze weerspiegeling in de Wereld en vergeten dat wij het Zelf zijn die met de schoenen tegen elkaar te tikken zoals Dorothy uit Frank Baum's "Tovenaar van Oz" de thuiservaring kunnen beleven. We kunnen hetzelfde waarnemen bij de huisjesslak die voordat ze één stap heeft gezet al thuis is.
De bewoners van deze planeet zijn het resultaat van toevalligheden, aldus wetenschappers die verklaren dat het leven op Aarde met de hulp van de chemische evolutie is ontstaan, een huwelijk van eiwitten en aminozuren, in combinatie met hevige onweders en vulkanische activiteiten. Ge zou dus kunnen zeggen dat de Mens spruit uit een molecule. In een later stadium heeft Darwin ons op de hoogte gesteld van de evolutie die leidde naar de hedendaagse situatie van de Mensensoort. In een ver verleden is het universum uit de explosie van de Big Bang geboren, dat zijn we te weten gekomen door de observaties van superwetenschappers die hun ogen lieten glijden tussen de oudste plekken van onze ontelbare Melkwegstelsels. Het wordt allemaal heel fascinerend voorgesteld, voor een leek is het nochthans allemaal moeilijk te begrijpen. Met de hulp van de hogere wiskunde kan men de situatie van de Oerknal ontrafelen tot bijna in het moment van het prilste begin. Op Wikipedia maar ook en niet te vergeten op de zitbankjes van onze universiteiten kan men er alles over terugvinden, en als ik jonger was zou ik er niet voor terugwijken om me in te schrijven. Enfin, moest mijn interesse volledig overhellen naar de theorieën van de exacte wetenschappen, en dat is echter niet zo. Op het ogenblik voel ik me meer in eenheid met de esoterie, de kennis van de binnenwereld, in tegenstelling met de exoterie: dit is de kennis van de buitenwereld. Deze kennis is niet geheim maar volledig open voor iedereen. Alleen moet men bereid zijn om de stap te zetten naar de krochten van je innerlijke wereld, en dat is nu net de drempel die iedereen tegenhoud om die stap te zetten. Je eigen innerlijke wereld, Carl Gustaf Jung noemde het onze schaduwkant, is duister en angstaanjagend, weinigen durven in hun eigen kelder af te dalen en anderen ontkennen zelfs unaniem het bestaan van zo'n onderaards gewelf. Ofdat de esoterie en de exoterie samen kunnen gaan is natuurlijk de vraag, persoonlijk zie ik dat wel zitten. Probeer het ook eens, je zult dan wel leren inzien dat de eerste sporen van de Mensheid reeds aanwezig waren in de singulariteit...en verder.
Het is zoals leren fietsen, weken aan een stuk moet je als kind elke dag oefenen op je fiets. Misschien heb je een lange tijd gereden op een fietsje met twee zijwieltjes om je de illusie te geven dat je kon fietsen. En dan deed je papa die wieltjes eraf en moest je leren fietsen zonder zijwieltjes! Plotseling besef je dat fietsen iets is dat onmogelijk lijkt, je verliest gedurig je evenwicht, steeds opnieuw en opnieuw. De grote mensen en de kinderen die het al kunnen moedigen je aan om niet op te geven, want zij weten dat fietsen helemaal niet moeilijk is, je moet alleen maar vertrouwen hebben zeggen ze, maar je weet zelf niet in wat. Je geeft niet op, en na herhaaldelijk te proberen gebeurt het ! Plotselijk ontdek je in jezelf dat evenwichtspunt, en hup, je bent vertrokken. Je kan plotseling fietsen en begrijpt ineens niet meer hoe het was om niet te kunnen fietsen. Je kan nu fietsen voor de rest van je leven, zelfs al stop je voor jaren met fietsen, je kan het steeds opnieuw en opnieuw. Geloof me! Zo is het ook met die onnozele term: Verlichting. Je zult altijd wel een argument vinden om het niet te moeten ontdekken. Iedereen wilt zijn zijwieltjes niet afgeven, liever dat dan de vrijheid van het Leven. Maar dan, op een dag gebeurt het, je zag het niet aankomen, kom je tot inzicht.
Mensen worden vanuit een innerlijk weten sinds het begin der tijden aangetrokken tot religie en aanverwanten sferen. Atheïsten beweren dat de mens daar geen behoefte aan heeft en vanuit een zelfstandigheid de aarde ook zonder goddelijke aanbidding kan bewonen. Dat kan natuurlijk, want er bestaat natuurlijk geen goddelijke persoon die daar belang aan heeft. Die atheïstische visie kan in ook volgen. Desalniettemin kan ik ook toegeven aan mijn spirituele facetten. Het leven wordt daar mooier en fascinerender door. Spiritualiteit moet beleefd worden vanuit een ernstig en liefdevol bewustzijn, zonder enige zweem van bijgeloof, daarom moet alles moet ondervraagd en afgewogen worden, alles moet in twijfel worden getrokken en onderzocht worden op een eerlijke manier en zoals gezegd vanuit een ernstige basis.
We leven in het Heden vanuit ons denken, en datzelfde "denken" oordeelt gedurig vanuit ervaringen uit het verleden en gesteunt door toekomstverwachtingen; opgeleid en geconditioneerd door onze ouders en leraren, beinvloed door vrienden en de media. De illusie zit in het feit dat we het Denken beschouwen als ons echte "ik"; en dat is het niet ! Ons echte ik of beter gezegd: onze ware identitiet, is de Eenheid en de Bron, die we delen met alles en iedereen. Niemand hoeft daar een heel leven aan te werken, het is onze ware natuur, ons ware lichaam, we komen daar het dichts bij in de Stilte. De jas die we aantrekken maakt deel uit van onze wereldlijke status, nuttig om geld te verdienen en onze menselijk relaties te onderhouden maar in de ogen van de Werkelijkheid een illusie.
franciscus
De stelling klopt niet . Hoe kun je nu denken zonder te bestaan. Je moet het omkeren. Je moet eerst bestaan om te kunnen denken. Kortom de stelling is onzin.
In deze blog draait alles rond het feit dat alleen de Stilte bestaat, al de rest bestaat ook maar als een Spiegelbeeld. De hersenen denken en de persoon denkt maar de Stilte denkt niet, zij hoeft zelfs niet naar het denken te kijken maar is het denken en is de denker. Het is de leegte die de volheid voortbrengt. Je ware natuur is mystisch en ongrijpbaar voor het oog. Je bent het begin en het einde van alle verlangens.
Het centraliseren van een god in een "geloof" gieten vraagt om duizend en één problemen die ondersteund worden door mantra's zoals God save America en La illaha illah Allah. Esoterischeinteresse schuwt mede daarom het bewieroken van altaars en alle soorten tempels. De ene plaats die terecht de naam waardig is, is de sacrale ervaring van de alomtegenwoordige eenheid. Theologen lopen verloren in het moeras van hun eigen geschrijf, en het ene boek moet meestal het vorige verduidelijken, zodat de schapenstal op de duur afhaakt en zich slechts kan wentelen in oppervlakkige rituelen en onbegrijpbare psalmen meezingt, terwijl de voorganger zich vergrijpt aan ongepast zinnelijk genot. Daarom moet aan Volwassen Mensen slechts één onderwijs gepromoot worden en dat is op zoek te gaan naar het innerlijke numinus, de moeder aller dingen en wezens, dat vrij is van alle dogma's.
"het" is inderdaad moeilijk te vatten. Met ons denken proberen we "verlichting" en "inzicht" te begrijpen vanuit de dingen die we kennen. We zijn onrustig en we willen rust bereiken, we voelen ons onwetend en we willen weten, we leven een zinloos leven en we willen zin in ons leven brengen, we voelen ons ongelukkig en we willen gelukkig zijn, we zoeken zelfs een relatie die ons zal gelukkig maken (!?), enzovoort enzovoort. Sommigen onder ons zoeken een oplossing hiervan door het hebben van status, macht en geld. Anderen willen het nirvana bereiken om te kunnen ontsnappen uit hun wereldse frustraties en hun mentale pijnen, we blijven op die manier altijd steken in een dualistische confrontatie. Maar die paden leiden helemaal niet naar ons verwachtte doel, als we eerlijk met onszelf zijn zullen we moeten bekennen dat geen enkel pad leidt naar een bevredigend antwoord op onze vragen. Daarom moeten we op zoek gaan naar de essentie van het pure geluk, en dat is het één voelen met alle dingen en alle mensen. Alleen die ervaring geeft het ultieme resultaat, we zijn op dat moment bevrijd van alle vragen. Het lijkt een onmogelijke opdracht, maar dat is enkel zo voor het denken, en dat is voor de doorsnee mens de schijnbare troon van het ego, maar dat is het niet ! Het denken is louter het instrument van de sacrale stilte in de Mens. Voor die sacrale stilte is het helemaal niet moeilijk te vatten, het is haar natuurlijk staat. Je hoeft het niet te verwerven, je moet enkel de illusie doorprikken met gedurig je dogmatisch denken in vraag te stellen.
Waar is mijn huis als de liefde in mij is? Tot welke Bron moet ik nog bidden als de liefde in mij danst? Welke cultuur of religieus decor kan mij nog iets bieden als ik zelf de speler en het spel de regisseur en de toeschouwer blijk te zijn ... Marcel Messing
Marcel Messing heeft het mooi verwoord vind ik. Het Spel en de Speler, de Regisseur en de Toeschouwer zijn Eén. Er is geen sprake van dat we kunnen spreken van een God in ons of in de Hemel. Heel de vertoning is een illusie en ze is perfect gespeeld. Wie zoekt God? Wie vindt God? Het draait altijd om Dezelfde. Moeilijk om met het "denken" te begrijpen, want dat is trouwens niet in staat om dat te begrijpen. Het "denken" is slechts in staat om te functioneren in de illusie, waarvoor het natuurlijk goed uitgerust is, met oa zintuigen van hoge kwaliteit, soms met de hulp van inventieve accesoires, soit. Het denken kan alleen redeneren en rationaliseren, het hoogste inzicht daarentegen kunnen we alleen intuïtief ervaren in het nu, en dat is onbereikbaar voor het denkinstrument. Er was nooit een begin en er zal nooit een einde aan komen. Het Universum met al de Melkwegstelsels leeft voor eeuwig en bestaat slechts in dit Moment. De zoeker zoekt maar is nog niet tot het inzicht gekomen dat hij of zij nooit iets kwijt gespeeld is, dat hoort natuurlijk bij het Spel van de Illusie.
Je ware identiteit is gevestigd in het hier en nu, eens je dat intuïtief gevonden hebt, oftewel herontdekt, zul je dat punt nooit meer uit het intuïtieve oog verliezen...tot dan is het niet te be-grijpen.
tot dan leef je in de spiegel - je ware ik kijkt naar de spiegel - uiteindelijk kom je tot inzicht dat er zelfs geen spiegel is
met een korte boodschap van de grappige U.G. Krishnamurti
Als wijze van appreciatie plaats ik hier met plezier de bijdrage van Paul de Blot die onlangs op zijn blog verscheen. Hij behandelt hierin datgene wat voor ons allemaal belangrijk is, namelijk leven vanuit een innerlijk gevoel van éénheid met al wat leeft op deze planeet. Dat is niet vanzelfsprekend, omdat hiermee de grenzen tussen individuen verdwijnen, voor de meesten onder ons is dat een stap te ver. Niettemin is dat de enige oplossing om te evolueren naar een spirituele broederschap.
Franciscus
"Als we de laatste maanden het nieuws volgen staat alles in brand en we hebben geen effectieve blusapparatuur. Het is alsof we in onze planning nergens meer houvast kunnen vinden.
We zien telkens weer hoe door de democratische bewustwording de mensen steeds harder strijden om hun vrijheid en de situatie daarmee steeds minder beheersbaar maken waardoor steeds grotere verwarring ontstaat. Dat ervaren we niet alleen in onze politiek, maar ook op wereldniveau. Volkeren en groeperingen komen in opstand tegen heersers om hun vrijheid te bevechten zoals we nu zien in het Midden Oosten. We zien hoe gemakkelijk deze brand uitslaat naar andere gebieden van de wereld.
Niet alleen menselijke vrijheid maakt planning onmogelijk, maar ook de onvoorspelbaarheid van de natuur waar we geen greep op hebben. Na de watersnood in Pakistan waarvan de gevolgen nog niet geheel te overzien zijn volgden de desastreuze overstromingen in Australië en als hoogtepunt van de ellende de tsunamie in Japan. Het trotse en technisch hoog ontwikkelde Japan, dat in staat was de atoombom te overleven wordt nu getroffen door een complex van rampen die onbeheersbaar zijn. Een zware aardbeving, een ontzagwekkende tsunamie die drie havens, een vliegveld en een belangrijke industriële regio wegvaagt, het gevaar van een nucleaire ramp en nu ook nog de dreiging van een cholera-, tyfus- en griep-epidemie.
In een dergelijke onvoorspelbare situatie zijn er geen rationele oplossingen mogelijk. Het gaat om mensen in wanhoop die ondanks hun grote vrijheid geen houvast vinden en zich machteloos voelen. Ofschoon we in Nederland niet direct in deze ellende betrokken zijn, ervaren we zeker ook de gevolgen ervan, want we zitten in een wereldomvattend netwerk niet alleen van economische en politieke verbondenheid, maar ook van menselijke verwevenheid met elkaar.
De grote vraag die ons bezig houdt is de zinvraag, waar niemand concreet antwoord op kan geven. Het postmodernisme wijst alle filosofische systemen af als een onhoudbaar antwoord op de zinvraag. Volgens hen is enkel het relatiesysteem in staat om houvast te geven aan onze zinvraag. Dat blijkt ook uit de ervaring van mensen in het dieptepunt van hun leven. De psychiater Viktor Frankl beschrijft in het vernietigingskamp van de Joden in Dachau hoe mensen dood gingen uit wanhoop. Enkel menselijke relaties en vriendschap konden hun kracht geven om te overleven. Dat is ook de ervaring uit mijn kamptijd dat je zonder vrienden het kamp niet kon doorstaan.
Bij al die rampen, in al die oorlogen blijkt telkens weer dat het enige houvast en de enige redding wordt gevonden in de menselijke relaties, bij vrienden die je helpen en geliefden die je houvast bieden. Het zijn de 50 onbekende namen die aan de kernreactor in Japan met eigen levensgevaar alles doen om een ramp te voorkomen en daarmee duizenden mensenlevens kunnen sparen. Het is deze verantwoordelijkheid voor de medemens, deze openheid voor vriendschap en relaties die als enig houvast bieden om in uitzichtloze situaties staande te blijven.
Het gaat altijd weer om mens te zijn, mens voor anderen en met anderen. Vrijheid gaat niet om willekeur, het is geen vrijheid om macht uit te oefenen of naar bezit te graaien. In haar wezen gaat het om vrijheid als mede-verantwoordelijkheid voor de ander, met nadruk op mede. Dat is de openheid voor relaties en gerichtheid op vriendschap, op het samen iets doen om te overleven.
Hartelijke groet,
Paul de Blot Hoogleraar Business Spiritualiteit Nyenrode Business Universiteit"
Welvaart