Categorie: filosofie

Life is not a problem to be solved.            
Life is a mystery to be lived.                       
Osho

Het leven is geen probleem dat moet opgelost worden.
 Het leven is een mysterie dat moet geleefd worden
Osho

Creationisme of Evolutie, het is inderdaad niet  één van beiden, maar eerder beiden tesamen; moeilijk te begrijpen in de twee kampen. De oplossing ligt zoals altijd in de schatkamer van je innerlijke Stilte, en ik schrijf het speciaal met een hoofdletter. Want met Stilte bedoel ik niet een bepaalde leegte in je hoofd of in je hart. De Stilte die ik bedoel is niet de afwezigheid van geluid (misschien heb je het ook gewaar geworden bij Faithless). Leegte  met een hoofdletter is de bron van alle materie, en materie op zich is dus de expressie van de Leegte. Daar kan je mee in contact komen via de praktijk  van de meditatie. Meditatie is zoals een upgrade van je persoonlijkheid, het linkt je aan je ware identiteit, zoals je navelstreng je ooit verbonden heeft  aan de bakermat van je familie. Je ware identiteit is de eenheid met alle mensen en alle dingen, met andere woorden: het ganse universum. Als je eenmaal die ervaring hebt beleeft kan je ze nooit meer vergeten. In ieder moment van de dag herken je dan diezelfde ervaring, alles is vervat in dat ene "hier en nu". En dan kan geen enkele theoloog of wetenschapper je nog op andere ideeën brengen. Natuurlijk zijn de gevolgen  van een dergelijk inzicht niet te overzien en moeilijk te delen met personen die niet  door die inwijding gegaan zijn; het is misschien te vergelijken met een inwijding. Het is  eigenlijk ieders erfrecht, en niet het privilege van enkelen. Maar de eerste stap moet je wel zelf zetten. Wees eens stil en luister...

Franciscus

Roei roei roei de boot
langzaam langs de stroom
vrolijk en blij vrolijk en blij
't leven is maar een droom

Wetenschap houd zich bezig met het bestuderen van de werkelijkheid, de objectieve werkelijkheid van het leven, en is daar een meester in. Spiritualiteit richt zich op een totaal andere werkelijkheid, althans de volwassen vorm van de spiritualiteit, namelijk de werkelijkheid van de dood of het proces van het sterven. Dat is waarom wetenschap en spiritualiteit elkaar nooit de hand zullen reiken. Wetenschap kan spiritualiteit niet begrijpen, juist om die reden. Spiritualiteit heeft dan weer moeite om de resultaten die uit de Wetenschap voortkomen als volwaardig te beschouwen en meer als een tijdverdrijf, juist door het aspect van het Momentum Mori. Spiritualiteit kijkt op dat vlak op een meer lucide manier naar de werkelijkheid dan de Wetenschap. Voor de spiritualiteit heeft het leven geen zin, voor de Wetenschap heeft de wereld wel een zin, daarom onderzoekt zij haar constant, op zoek naar de ultieme Zin, die volgens de spiritualiteit luoter een fata morgana is.
Wetenschap meent dat het de Rede als bondgenoot heeft maar beseft niet hoe wankel die relatie is. In een Universum waar groei en verval onduidelijk zijn, heeft men aan het hebben van een denken niets.

Vanuit het hier-en-nu moment kijk ik met liefde terug naar de vergane momenten die ik mocht beleven. Ik wil me, ter wille van de tijd, hier beperken naar mijn kijk en visie op de werking van de wedergeboorte. Op dit terrein ben ik gegaan langs vele gezichtspunten, en deze wil ik kort bekijken. Met deze term bedoelen we collectief de wedergeboorte van de ziel, maar bedoelen we eigenlijk en op een sluipse manier niet de wedergeboorte van het "ik". Ik voeg er die bedenking bij omdat ik meer en meer het diepe gevoel krijg dat de wedergeboorte ten dienste staat van het kleine "ik". Er is nog nooit een levend bewijs gevonden dat het feit van de wedergeboorte kan staven, ondanks de vele onderzoekingen die er al gebeurt zijn langs de verschillende wegen zoals hypnose en regressie. De getuigenissen van mensen die beweerden hun vorig leven te herinneren overtuigen evenmin de meest welwillende skepticus.
Ik zie het fenomeen van de wedergeboorte eerder als de immanente uitdrukking van de Ene Kosmische Energie, of de Explosie van Universele Liefde onder de vorm van de cyclus van geboorte en dood, of met andere woorden, en vanuit een ander perspectief: het eindeloos switchen van materie naar pure energie, wetende vanuit de innerlijke ervaring van de intuïtie, dat er slechts één spinosiaanse substantie bestaat. Die persoonlijke en speciale kijk is momenteel de plaats van de Romeinse Grensgod die zich tegen alle regels in, niettemin en desondanks nog kan verplaatsen naarmate de momenten zich opvolgen. De dag van morgen behoort toe aan de blanco bladzijden van het voorland.

synoniemen voor chagrijnig zijn bv humeurig, bedroefd, slecht geluimd, nors, ontevreden, zeurig. Vertel mij waarom een spiritueel mens eens niet slecht geluimd mag zijn of bedroefd. ‘Ik ben een mens: niets menselijks is mij vreemd’ – deze uitspraak van de oude Romeinse toneelschrijver Terentius wordt door velen gezien als een gemeenplaats, en door nog meer personen als een wenselijk ideaal.
Wie zijn eigen fouten en gebreken in liefde aanvaard, zal van een ander mens niets meer verwachten en verlangen. Hoe dat we de anderen zien of niet willen zien, komt door onze eigen psychologische knooppunten. Degene die vies is van zijn eigen fouten en gebreken en daarom – tracht en snakt – naar het tegengestelde, zal geen leraar aanvaarden die bedenkelijk gedrag vertoont.
We moeten daarom op zoek gaan naar het wezenlijke in ieder mens, als we dat consequent doen, zal het wezenlijke ook in onszelf beginnen openbloeien. De leraar die, eventueel, dan op moment verschijnt zal niet veel meer moeten bijschaven of veranderen…

mijn idee van een leraar, of lerares, is dat deze persoon niet onberispelijk hoeft te zijn. Niemand kan perfect zijn en dus mogen we dat van een “levend voorbeeld” ook niet verlangen, laat staan verwachten. We verlangen dat, omdat wij het zijn die met een probleem zitten, wij zijn niet tevreden met onszelf en het zijn wij die varlangen naar een tegenovergestelde persoonlijkheid, met discipline en een onbesproken gedrag. Volgens mij is een leraar iemand die ons laat tevreden zijn met onszelf, zoals we zijn, zonder frustraties en dogma’s, vooroordelen en complexen. Net vandaag kreeg ik de volgende spreuk in mijn mailbus:

“Meditatie is niet het verstillen van het denken.
Ware meditatie is de herkenning van je werkelijke identiteit als het stille, onverstoorbare bewustzijn waarin de activiteit van het denken verschijnt,
of dat denken nu kalm of onrustig is.
Nin Sheng”

Voor velen lijkt dit contradictorisch met het ideaalbeeld van een verlichte leraar, maar ligt dat dus niet aan psychologie van de zoeker? ik vraag het me af…

Materialisten vertrekken blijkbaar van het standpunt dat de materie louter bestaat omwille en dankzij de materie zelf. Dan kan een omstaander zich toch afvragen wat het verschil is tussen een levend lichaam en een dood lichaam. Kunnen we dan nog spreken over een "ik" en een vrije wil? Vermits alles, als we dan consequent zijn, bepaalt wordt door fysica en fysiologische werkingen., hormonen en genen. Kan iemand dan nog veroordeeld worden voor zijn daden? Als alles louter materie is en alles draait rond materie dan kunnen we misdadigers gewoon straffen door hun handen te verwijderen wanneer ze iets gestolen hebben, want daardoor zullen ze het niet meer doen...
Wat maakt de mens dan anders dan de dieren? Of is er geen verschil? Als alles louter rond materie draait dan hoeven cultuur en ethiek ook niet meer, of zijn we hier even niet consequent omdat dan onze eigendom, veiligheid en burgerlijk leventje in gevaar komt. Waarom zouden we dan angst hebben voor ziekte of entropie, pijn en dood?
Waarom zou het onbewuste niet kunnen bestaan? Professor C G Jung had gezien dat mensen een verborgen bewustzijn hebben dat ze niet onder ogen willen of durven zien, daarom natuurlijk dat het veiliger is om het bestaan van een onbewuste te blijven ontkennen en onszelf wijsmaken dat het leven louter een strijd is en beheerst wordt door de wet van de sterkste. Zijn eerste successen in de psychologie kwamen tot stand via hypnose en droom uitleggingen en genas op die manier fysieke aandoeningen, lees zijn biografie. Het is typisch voor materialistisch ingestelde mensen, dat ze alles onder controle willen houden. Daarom dat ze onverklaarbare dingen classeren onder de zaken die nog wel door de toekomstige wetenschap zullen verklaard worden. Op die manier kunnen ze blijven voortleven in het idee dat alles onder controle blijft. Ze schrappen en verbannen het mystieke (ik heb het dan niet over iets goddelijks of een ziel) aspect van het leven naar het land van de fabels, want dat maakt het leven anders onzeker en ongemakkelijk, natuurlijk vanuit hun materialistische visie gezien.
dharma

zelf richt ik mijn aandacht niet naar een zogenaamde wet van karma. Het is niet onder woorden te vormen, maar ik voel dat er maar één iets is dat reëel is (Spinoza noemde het de substantie), al het andere is niet reëel, maar eerder een "schijn"; en dat "iets" creëert voor zichzelf een wereld van atractie, vol van verscheidenheid, waardoor dat iets kan leven doorheen ontelbare vormen zoals mineralen, planten en dieren, maar vooral door dat wat we bewuste individuen noemen. Dat "iets" creëert voor zichzelf een fata morgana dat het "ik" noemt en gaat in competitie en concurentie met andere individuen die zich ook "ik" noemen. Daarom zijn we spiegels voor elkaar en kunnen we leren van mekaar. Daardoor en dank zij onze ervaringen groeien we gezamelijk naar een steeds hoger gebied, alhoewel dat niet altijd te merken is, als we kijken naar de agressie en de chaos die de laatste decenniën rondom ons verschijnen.
Nochthans heb ik het gevoel dat het grootste kado dat we de wereld kunnen geven onze innerlijk stilte is. Het lijkt maar een druppel, maar uiteindelijk zorgen vele druppels dat er ooit iets zal kantelen, op een zeker moment zal één druppel genoeg zijn om de weegschaal te doen omslaan.

dharma

Laatstleden hoorde ik

op Klara enkele anecdotes vertellen uit het leven van Frank Sinatra. Mijn aandacht werd vooral gescherpt door de tekst van één van zijn songs: "The Best Is Yet to Come". Op het eerste zicht lijkt deze slogan het resultaat van een blijde kijk op het leven, zijn biografie blijkt echter een aaneenschakeling van ongelukkige momenten, toen hij Nancy liet staan voor Ava wist hij nog niet dat hij een viertal zelfmoordpogingen zou ondernemen doordat zijn eega hem liet staan voor een stierenvechter. Hij liet de tekst uit zijn beroemde song beitelen op zijn grafsteen, waarschijnlijk in de veronderstelling dat het beste nog moest komen.
Toen ik na de uitzending nog filosofeerde over de tekst moest ik voor mezelf toch bekennen dat ik niet akkoord kon gaan met de uitspraak. Als men leeft met de gedachte dat het beste nog moet komen, dan betwijfel ik ofdat de persoon wel aandachtig genoeg is om te kijken dat er maar één moment bestaat en dat is het hier en nu, en als men dat moment niet kan beschouwen als het beste moment dan leeft men maar half. En zelf wanneer het beste moment uit je leven nog moet komen (alles is natuurlijk relatief), blijf altijd kijken naar de pracht van dit moment, het hier en nu, ook al lijkt de situatie niet rooskleurig, alles is natuurlijk relatief.

tot volgende keer, the best is yet to come
dharma

Beste, heb jij dat soms ook, dat je 's morgens wakker wordt en niet weet welke dag het is? Dat fenomeen duurt niet langer dan twee seconden, ik had het vanmorgen weer. Ik wist niet welke dag het was, laat staan welk uur het was, en na twee seconden wist ik het terug. Paul Brunton, de beroemde schrijver van "Geheim India" en andere bekende titels, raadde aan om te genieten van die twee seconden dat je onbewust zijt van de tijd. Tijdens die twee seconden ben je volgens hem nog niet in deze wereld, maar nog in de dimensie van de niet-tijd, het eeuwige.
Ik hou van de boeken van Paul Brunton, ik heb al de nederlandse vertalingen gevonden. Alleen mijn laatste aanwinst: "De spirituele crisis van de mens" moet ik nog lezen. Dat exemplaar staat bij de andere op het boekenrek, stil te wezen. Ik denk dat mijn crisis nog moet komen...

dharma

We hebben inderdaad hier in het Westen de noodzaak kwijt geraakt om naar de spirituele dimensie te zoeken en toe te voegen aan ons erfgoed. Maar evengoed wacht de ziel met veel geduld om door ieder van ons herondekt te worden. De ziel is de wortel van de wereld, het substratum van het bestaan.
Het grootste geschenk dat we onze omgeving kunnen geven is onze innerlijke verbinding met de Stilte. Een mens voeden, kleden en medische verzorging schenken is een primaire en humanitaire plicht, maar nog een grotere plicht is hen te delen in de liefde voor het Zelf. Het lichaam behoort tot het perifere terrein en de Stilte is de Bron.