Categorie: filosofie

Andermans vragen zijn moeilijk te beantwoorden. Om mijn eigen levensvragen te verlichten heb ik al vele wegen bewandeld. Het is onze persoonlijke opdracht dat ieder voor zich die tocht of qeeuste zelf maakt, anders zijn de antwoorden alleen maar theorie en niet diep genoeg, en raken ze ons hart niet.
Voor mij is de menselijke ziel voor ieder van ons gelijk, maw er is maar één ziel. Voor individuen is die zienswijze waarschijnlijk onhoudbaar omdat zij op zoek zijn naar vrijheid en zelfstandigheid en er vooral van uit gaan dat zij een vrije wil hebben. Op het spirituele pad ontdekt de zoeker naar waarheid dat er slechts een numen bestaat die voor zichzelf een wereld van verscheidenheid heeft gecreëerd. Toch zijn die twee polaire zienswijzen, de ene immanent en de andere transcendent, aanvullend en moeten we daar onze persoonlijke weg in zoeken. Met de vocabulaire waarover we beschikken is het niet mogelijk om die ervaring weer te geven en door te geven aan medereizigers, ook met het gevaar dat we gaan vervallen in eindeloze discussies, want door ieders eigenheid zien we de Waarheid allemaal ietsje anders. Daarom is het hoogstbelangrijk dat iedereen zelf in verbinding komt met die innerlijke belevenis.

wanneer ik schreef dat ik er van uit ging dat de mens ok is, wilde ik eigenlijk wijzen op het feit dat de mens ook echt ok is, en dat diegene die iets anders geloven vertrekken van het idee dat alles moet zijn zoals zij geloven dat alles er moet uitzien, ttz perfect. Het is juist Krishna uit de Bhagavad Gita die ons erop wijst dat zelfs het ‘niet-perfecte’ ook perfect is. Ook Moeder Kali toont ons dergelijk beeld. Armoede en alle ander leed in de wereld is geschapen door de dimensie van de Stilte, of zoals anderen het willen noemen: God. Natuurlijk is het anderzijds onze plicht om anderen te helpen en bij te staan op de weg naar een betere en leefbaardere wereld, maar dat is niet in tegenspraak met de zienswijze dat we als mens ok zijn. Als spirituele mens trachten we het Hof van Eden herop te bouwen maar dat is volgens mij een idealistische droom die niet beantwoord aan de realiteit. Wij zijn geen mensen met spirituele ervaringen, maar spirituele wezens met een menselijke ervaring. Als we het op deze manier bekijken ziet de wereld er helemaal anders uit.

dharma

Sinds enige tijd krijg ik het vermoeden dat de mens geen persoonlijk karma heeft, maar eerder meewerkt aan de gezamelijke groei des mensheid. Het idee dat we een persoonlijk karma hebben en uiteindelijk moeten evolueren naar een individueel nirvana rust op de blik naar de werkelijkheid vanuit de cirkel van het “ik”. We vormen tesamen een onderdeel van het Geheel, en niemand moet daarin bevrijd worden door te streven naar Verlichting, maar gewoon meedoen en meevloeien met de stroom des Levens, bewust of onbewust, dat maakt uiteindelijk niet veel uit. Hetgeen van ons mensen maakt is de transcendentale fysiologie dat we ‘afstand’ kunnen nemen van dat ‘ik’ door te rusten in meditatie, lopend of zittend maakt niet uit.

dharma

dat wat zich het ik noemt is zoals de wolken voor de blauwe hemel, vluchtig en soms doorzichtig en soms donker en grauw. Deze schrijver voelt zich meer zoals de blauwe hemel, alles omvattend en toch niet bestaand. Ooit een onbeschreven boorling en nu een senioor. ...en welk is het verschil? Wat je ziet ben ik niet. Zoek je mijn ik? 's Nachts is het weg, god weet niet waar naartoe... En wat blijft heeft met dat ik niets te maken. Het is puur en wit als een maagd.

dharma

Deze week nam ik eens deel aan een meditatie in de Zentraditie. Mijn verwachting vooraf was eerder neutraal. Ik deed de rituelen zoals ze werden voorgedaan zo goed als het kon na, weliswaar met een persoonlijk accent. Tweemaal een half uur stil zitten en tussenin de typische wandeling in de kamer, stilletjes stappend achter elkaar. Niemand van de aanwezigen had zich opgemaakt met de traditionele klederdracht, en het bleek ook hun gewoonte niet te zijn. Wekelijks kwamen ze samen. Maar voor mij was één keer genoeg geweest. Om de reden namelijk dat ik voor mezelf geen verschil meer had gevonden tussen de meditatie en het beleven van mijn dagelijks leven. Ik heb jaren gemediteerd volgens de yogatraditie, ik had het geluk dat ik terecht was gekomen bij een zeer correcte leraar die zijn leerlingen met de nodige aandacht kon motiveren. En mijn persoonlijke motivatie zat waarschijnlijk diep in mijn ziel want ik was altijd enthousiast om nieuwe technieken aan te leren. Maar het resultaat van al dat graven naar de stilte bereikte ik echter toen ik gestopt was met mediteren. Ondertussen had ik mijn interesse en concentratie verlegd naar het lezen van allerlei boeken, ik las het ene na het andere. Wat ik in die boeken zocht wist ik toen niet, in ieder geval vond ik niet wat ik zocht omdat ik ook niet wist wat ik ging vinden. Tot op een dag dat dat ene boek dat ik vasthad me vertelde wat ik al die jaren had gezocht, namelijk een diep innerlijk contact met mezelf dat ik nog nooit eerder had ervaren. En via die ervaring kwam ik als vanzelf in aanraking met nog een andere ervaring, namelijk dat mijn diepste stilte gelijk is aan de stilte die aanwezig is in alles en iedereen.

dharma