Archief

Deze zesentwintig meter hoge
Boeddha
zit in ieder van ons...

 

This travel blog photo's source is TravelPod page: Afsluiting in Hong Kong

Waar de dierlijke natuur overgaat in de menselijke, groeit de verschilligheid  tot een dieper niveau van betrokkenheid op de wereld - zo kan je het lezen in de online encyclopedie, en voor de rest komt het begrip verschilligheid niet voor in het woordenboek en dat kan raar gevonden worden want onverschilligheid staat daar wel in met de volgende omschrijvingen: apathie, desinteresse, indifferentie, koudheid, lauwheid, nonchalance, onbekommerdheid, koelheid, lusteloosheid, onachtzaamheid en zorgeloosheid. Maar kan het zijn dat "verschilligheid" dan de tegenstelling daarvan is? Of heeft het woord iets te maken met wat men aanduid met het verschil, het maken van een onderscheid? Dat geloof ik ook niet want in het neologistisch woord verschilligheid schuilt meer de klank van eenheid. Op zich vind ik het een mooi woord maar niet als de tegenstelling van bijvoorbeeld begrippen zoals apathie of onbekommerdheid. Ik weet niet of dat de lezers me hier in kunnen volgen maar "verschilligheid" heeft mijns inziens niets te maken met kommer en zorgen. Het is een mooi woord en ik zou het willen promoten om het meer te gaan gebruiken in de dagelijkse omgang met iedereen zoals in de phrase: "je reactie toonde veel verschilliheid en opende mijn ogen". Het is een term die kenmerkend is voor de esoterisch mens die zich één weet met Das Ding an sich van Immanuel Kant, of  met andere woorden leeft in het hier en nu en woont in het sacrale moment van de stilheid. 

Wat moet men doen om nooit meer een schakel of een ik te zijn.........

De cinematografische beelden van Charlie Chaplin uit de Great Dictator doen ons eraan herinneren dat in ieder van ons ontegensprekelijk een schaduwkant leeft die wel eens gevaarlijk uit de hoek zou kunnen komen en daarom onbetrouwbaar is. Op het moment dat we dat terdege beseffen bekruipt ons mogelijk de angst maar ook de wil om dat ik-personage onmiddelijk een kopje kleiner te maken en zelf de degout om nog langer een schakel te zijn in deze vervuilde en corrupte wereld. Maar het antwoord op deze situatie draait niet rond het kortwieken of het elimineren van dat ik-personage want sinds mensenheugenis leverde dat slechts nog meer pijn op, denk maar aan de klerikale technieken van de zelfkastijding die niets anders opleverden dan nog meer opgekropte frustratie. Het antwoord dat dichter aansluit bij de juiste reactie schuilt  in het observeren van de diepe roerselen van onze gedachten en op die manier een autodidacte psycholoog te zijn van onze stille kern die trouwens al lang wacht op onze liefdevolle aandacht. Als we besluiten om dat spoor te volgen zullen we langzaamaan inzien dat het vechten tegen ons menselijk mandaat slechts een strijd is tegen onze eigen schaduw die we sowieso verliezen, maar dat het integreren van die stille kern in onze dagelijkse acties een sterkere houvast en de moed geeft om onze schaduw in de ogen te kijken waardoor die een trouwe compagnon wordt.

Alle mensen groot en klein worden bezield en al of niet geleid door een innerlijk personage dat er van overtuigd is een rol te spelen op het temporaire podium dat al of niet vergezeld wordt door een vrije wil, vol zelfvertrouwen zijnd dat de toekomst aan hun voeten ligt en de hemel de limiet is, toch zien ze niet dat ze slechts schakels zijn in een tijdloos verhaal dat geen enkele belangstelling heeft voor individuen die voor haar slechts  flamboyante silhouetten zijn op een wit doek, dit in tegenstelling met al de andere flora- en faunawezens die op dit aardrijk voorkomen want zij resideren tussen geboorte en dood zonder klachten en ambities op de stroom des levens, welk trouwens ook een spijtig kenmerk is van vele menselijke exemplaren. Het menselijk personage creëert een eigen spiegelbeeld dat het ik noemt en stelt het tegenover al de andere ikken en op die manier begint het spel van vriendschap en vijandschap of het epos van oorlog en vrede. Het plot van Pinokkio is het begin van de Mens, voor sommigen een zegen en voor anderen een kruis maar altijd omringd door de glans van schijn, en om die te doorbreken eist de zoektocht naar de zin van het leven - die de meeste medereizigers toch wel willen kennen - een scherp opmerkinsvermogen, die merkwaardig genoeg niet ondersteund kan worden door de ratio maar eerder door stille momenten.

Osho's satsang

Kan u zeggen wie u bent?

Ik ben een uitnodiging...voor al diegene die zoeken...
met een diep verlangen in hun hart...
om hun thuis te vinden...
Ik ben een antwoord op de vraag
die iedereen is, maar niemand kan formuleren...
Een vraag die meer een queeste is...

Heeft Lao Tzu het hier over het niet oordelen, wat impliceert dat we leven vanuit het sacrale moment van het nu, of beter gezegd vanuit het sacrale moment van de stilte. Als we oordelen over iets dan doen we dat altijd vanuit onze ervaringen uit het verleden en vanuit de verwachtingen die ons laten focussen op de toekomst. Op die manier kunnen we zeggen dat we leven in een wereld die we met onze eigen ideeën zelf gecreëerd hebben maar die juist daarom niet meer beantwoord aan de realiteit. Op dezelfde manier zijn we steeds mensen aan het vergelijken met andere mensen zonder daarbij te beseffen hoe uniek alle mensen wel zijn met allemaal bijzondere en buitengewone kenmerken en talenten, natuurlijk ook met fouten maar die zijn nodig om te kunnen leren. Daarom verdient iedere persoon die we tegenkomen onze positieve en actieve aandacht doorspekt met een sterke enthousiasmerende kracht. Dat laatste ruikt naar slijmende mooipraaterij maar het komt er op aan om de juiste woorden te gebruiken op het juiste ogenblik en vanuit een oprecht en liefdevol hart. Iedere persoon bezit een aura van schoonheid en zuiverheid ongeacht de natuur van zijn bedoelingen en daden. In iedere Dr. Jeckell schuilt er wel een Mr. Hyde of andersom en enfin Robert Louis Stevenson had dat ook al gezien en begrepen, Kurt trouwens ook. Het is de aard van de natuur en wie goed observeerd begrijpt dat de natuur en vooral ook de Mens een mysterie is.

"De tranen die ze me lieten huilen vergeef ik.
Het lijden en de teleurstellingen vergeef ik.
Het verraad en gekonkel vergeef ik.
De leugens en de laster vergeef ik.
De haat en de vervolging vergeef ik.
De steken die ze me toebrachten vergeef ik.
De verstoorde dromen vergeef ik.
De nooit vervulde hoop vergeef ik.
De liefdeloosheid en de jaloezie vergeef ik.
De onverschilligheid en de tegenwerking vergeef ik.
De onrechtvaardigheid in naam der
rechtvaardigheid vergeef ik.
De boosheid en de mishandelingen vergeef ik.
 Het verwaarlozen en het vergeten vergeef ik.
De wereld met al haar kwaad vergeef ik."

"Ik wil ondanks alle liefdeloosheid
spontaan kunnen liefhebben.
Kunnen geven, al is alles me afgenomen.
Vrolijk kunnen werken,
zelfs al werkt alles mij tegen.
Een ander de hand kunnen reiken,
zelfs al reikt niemand mij de hand.
Een ander kunnen troosten,
zelfs al heb ik zelf verdriet.
Een ander kunnen geloven
zelfs al wordt ik zelf niet geloofd."

Een mooi gebed uit het nieuwe boek van Paulo Coelho "De Aleph". In dit spiritueel verhaal maakt de schrijven een treinreis van meer dan negenduizend kilometer door Rusland en gaat op zoek naar een ver verleden met de bedoeling om het heden beter te kunnen be-leven.

Een yogi had twaalf jaar in een grot doorgebracht en kwam eindelijk terug naar de bewoonde wereld verklarende dat hij over het water kon lopen naar de overkant van de stroom. Het publiek stond versteld en brachten hulde aan deze grote heilige. Mula Nasroedin kwam naar voor en iedereen luisterden naar hem. "Waarom gij zot heb je daar zoveel jaren voor gemediteerd, voor twee roepis ben ik met de veerboot seffens aan de overkant".

Esoterisch geïnspireerde mensen zijn toch geen aandachtzoekers die geplooide lepeltjes uit hun mouw schudden maar houden hun inzichten in zichzelf terwijl zij hun omgeving verrijken door er gewoon te  z i j n  helpent waar zij kunnen door gewoon hun handen uit de mouwen te steken waar nodig met aandacht en liefde voor de medemens vanuit het idee dat ik en gij niet bestaan.

franciscus

Nusrat Fateh Ali Khan heeft tijdens heel zijn leven waarschijnlijk een te hoge BMI gehad maar zijn aanstekelijk zangtalent was nog hoger, het opzwepend ritme van de qawwal brengt de toegewijde luisteraars zonder veel moeite in het sacrale moment.

De eeuwige God zij u een woning, en onder u Zijn eeuwige armen.
 
Indien men mij zou vragen ofdat ik in een God of een god geloof dan zou ik ontkennend willen antwoorden, maar over de bovenstaande uitspraak uit de bijbel valt toch nog veel te zeggen. Eerst en vooral moeten we volgens mij afstand nemen van het beeld van een opperwezen dat, zetelend in de hemel, aan de touwtjes trekt van zijn marionetten. Dat beeld is eigen aan de tijd dat men door een aflaat te kopen een plaatsje kon reserveren in de hemel. Prelaten hebben echter hun zeggingskracht op het preekgestoelte verloren en de meeste van hun volgelingen hebben het religieuze pad al lang gewisseld voor een iPad, niet dat dat een verbetering is maar in naam van de profane god moet alles wijken. In deze tijd van deeltjesversnellers en de Hubble-ruimtetelescoop moet men het beeld van God dringend bijstellen, de nood is groot en prangend want de moderne mens is dank zij zijn gewonnen vrijheid stuurloos terecht gekomen in het land genaamd Egoïsme. Velen zijn er van overtuigd dat de mensheid het best kan stellen zonder het bewieroken van een Heiland, maar zetten onbewust achteraf de Zaligmaker van de mediacultuur op het huisaltaar. Nu leiden de bekende mediafiguren de moderne liturgieën en laten ze de reklameindustrie met de collectebus rondgaan. Ofdat deze weg de goede richting op gaat is twijfelachtig. Daarom is het hoog tijd dat de geestelijke zoekers de tools aangereikt krijgen om op een gezonde manier zelf de transcendentale ervaring mee te maken. Die ervaring zal hen het vaste gevoel geven dat zij eindelijk thuisgekomen zijn en beamen dat de eeuwige God hun woning is en dat zij gedragen worden door Zijn eeuwige armen. De transcendentie wordt op dat moment omgezet in de immanentie, wetende en met liefdevolle aandacht dat beide gelijk en één zijn.

franciscus