Archief

Hoe voelt het om een herseninfarct te hebben...

Er zijn twee soorten boeddha's, de ene zit aan de zijkant en geeft raad en de andere zit gewoon aan de zijkant.

7. De terugkeer naar de wereld

De staat van heelheid is een heerlijke ervaring. Maar tevens de laatste barrière. De held wil daar blijven hangen, maar moet weer terug naar de wereld die hij aanvankelijk verlaten heeft, en helpers en eventuele magische objecten of magische vermogens achterlaten. Je bent nu aangewezen op je eigen kracht.
De valkuil waarin je hier terecht kunt komen is: je eigen weg aan anderen opleggen. Dan wordt je een valse helper.
Maar er is ook een andere mogelijkheid: je kunt nu zelf een magische helper worden door anderen te bemoedigen in vrijheid ook hun eigen weg te gaan, dat wil zeggen op hun eigen manier hun eigen roep te volgen.

Met dank aan Bram Moerland eindigt hier de Weg van de Held maar laat me er onmiddelijk aan toevoegen dat het niet een einpunt is maar eerder een beginpunt, een nieuwe mens wordt hier geboren. George Ivanovitsj Gurdjieff, de russische of eerder de grieks-armeense filosoof en leraar, was er van overtuigd dat men enkel vanaf dit punt kon spreken van een mens met een eigen identiteit en voor die tweede geboorte ervaren de mensen het leven slechts vanuit hun hypnotische slaaptoestand en daar tegenover staat volgens Scott Kiloby dat tijdens de spirituele zoektocht het ego gelooft dat het net als bij een ui lagen van zichzelf moet wegpellen om zo bij zijn ware versie uit te komen - als we spiritueel rijp zijn realiseren we ons dat we nooit een ui zijn geweest - die ui was een droom. Laten we afronden met de esoterische boodschap dat diegene die oren heeft hoort en ogen heeft ziet.

De Weg is omgeven door allerlei verleidelijke voorstellen die de gezel plagen om de Weg te doen verlaten want zo is de Natuur ineengestoken, het is een éénrichtingsweg maar eens dat het evenwicht gevonden is lijkt het kinderspel.


5. Beproevingen gedurende een lange reis

Op zijn verdere weg wachten de held allerlei beproevingen. Deze beproevingen overwinnend wordt de held naar zijn bestemming gevoerd (Odysseus: terugkeer naar Ithaka, Parsival: de graalburcht). Dat is de eigenlijke queeste, de levenstaak.

6. Vereniging (mystieke bruiloft)

Het vinden van je bestemming is een ervaring van volmaakte eenheid, uitgedrukt in het beeld van de mystieke bruiloft. In deze vereniging van de leefwereld met een innerlijk domein is je rol in de samenleving één geworden met de krachten van je innerlijk wezen; binnen en buiten zijn één. De held is een heel mens geworden.

Angsten zijn de grootste vijand van de zoeker, maar het zijn dikwijls angsten die overgeleverd zijn door de samenleving en gebaseerd op vooroordelen, gehechtheid aan het gekende en huivering voor het vreemde. Als we klaar zijn voor de grote verandering dan moeten we afrekenen met die angsten en vervangen door liefde. Het grootste gedeelte van het mensenras wordt in de greep gehouden door een vorm van autisme, waarover ik hier later meer over kwijt wil. Maar eerst breng ik de Weg van de Held tot zijn einde...

3. Magische helpers langs de weg

Als de held de sprong waagt, en zich als eenling op het pad van individuatie begeeft, zal hij tot z’n verrassing helpers aantreffen, in mythes en sprookjes meestal kort na het verlaten van een stad of van het ouderlijk huis.
De helper is dikwijls een oude man of vrouw, soms ook een sprekende dier. De helper geeft de held een magisch voorwerp, een toverspreuk, of een oude veerman zet hem over een rivier.
In de praktijk van het leven zullen het gewone mensen zijn die je bemoedigen om je eigen weg op je eigen manier te volgen.

4. De wachters aan de drempel

Buiten de vertrouwde omgeving of aan de overkant van de rivier wacht de held ook een monster of een vijand die overwonnen moet worden. Soms in afzichtelijke vormen (gnomen, reuzen, draken). Dat zijn je eigen angsten. Die angsten moeten worden overwonnen, soms in een strijd op leven en dood.
Hier zijn ook de valse helpers die je een paradijs beloven als je je eigen pad verlaat en alleen hen volgt.

Iedere mens is een golf die op weg is om één te worden met de grote Oceaan ofdat we dat nu beseffen of niet en in elk geval bereiken we dat doel na de dood, ons individuele ikje verdwijnt dan in het water zoals een druppel oplost in het onmetelijke watergebied dat zonder begin en zonder einde is. Als we sterven verdwijnen we en dezelfde persoon komt nooit meer terug, alle reïncarnatieverhalen ten spijt. Maar de Oceaan houdt nooit op nieuwe persoonlijkheden te creëren die geloven dat ze uniek en onsterfelijk  zijn zonder in te zien dat alleen de Oceaan de Moeder van alles is. Sommige en rare mensen voelen op een wonderbaarlijke manier de aanwezigheid van hun Moeder en willen daar meer over weten, ze gaan dan op zoek naar de bron van hun gevoel en laten zich niet meer afleiden door het goedkope geflikker van de wereld. Joseph Campbell (1904 – 1987) heeft met de hulp van mythen en oude verhalen de puzzel gelegd van die speciale mensen die op zoek gingen naar de bron die de hunne was en zonder het te weten ook het verhaal kan zijn van eenieder. De reis van de Held zoals hij het noemde verloopt in zeven stappen.

De cultuurfilosoof Campbell onderzocht oude mythen, sprookjes en andere verhalen en ontdekte daarin een grondpatroon. Ze vertellen over de fasen van het pad van de individuatie. Hij onderscheidde zeven fasen en voegde die samen tot wat hij noemde: De weg van de held.
Niet alle verhalen bevatten alle thema’s. Sommige gaan over maar één fase. Andere vertellen de hele weg, zoals het verhaal van Odysseus en Parsival.

1. De roep (of het ontwaakte verlangen)

In elk mens schuilt een diep verlangen zichzelf te zijn. Vaak wordt dat verlangen geofferd aan de sociale gemeenschap waartoe je behoort. Maar steeds weer zal dat verlangen worden geactiveerd. Eén of andere gebeurtenis wekt dat verlangen. Je wordt geroepen. Dat is het begin van de weg. In mythes en sprookjes meestal op verlaten, geheimzinnige plekken in een donker woud of bij een bron, of onder een oude boom.
Op een bepaalde manier zijn deze plaatsen zowel vreemd als vertrouwd. De roep nodigt de held uit een reis te ondernemen.

2. De sprong (of de overwinning van de weerstanden)

De eerste stap op het pad van individuatie is het loslaten van de identiteit die je ontleent aan de groep waartoe je behoort. Dat is een sprong in het ongewisse.
Als je wel de roep wilt beantwoorden, dan vraagt dat om een ferm besluit, een wilsbesluit of misschien meer een daad van overgave, die dikwijls het karakter heeft van bewust de eenzaamheid durven binnengaan.
Het innerlijk verlangen helpt de held de sprong in het ongewisse te wagen en drijft hem er soms zelfs toe. Met die sprong begeeft de held zich op het pad van individuatie.

Men neme:

Twaalf maanden, reinige die grondig  van verbittering, hebzucht, aanmatiging en angst en snijde iedere maand in dertig tot eenendertig delen, zodat de hoeveelheid precies toereikend is voor een heel jaar.

Nu bereiden we iedere dag afzonderlijk toe uit één deel werk en twee delen blijmoedigheid en humor.

We brengen ze op smaak met drie volle eetlepels optimisme en een theelepel tolerantie, en een snuifje ironie en een fikse scheut consideratie en tact. Nu wordt de massa gekruid met rijkelijk veel liefde. Het aldus bereide gerecht garneren met wat plukjes van kleine attenties waarna we het dagelijks opdienen met een gulle lach en een goed afgemeten dosis niet al te vurig temperament.



met dank aan Anoniem

Mini Nieuwjaarsconcert

Twee mooie bijdragen die ik onlangs gevonden heb op het Juwelenschip en in het Levenssnoer die de kerstsfeer onderlijnen met metaforische proza die de droom weerspiegelen van elkeen die de betrachting opzoeken om van de wereld een liefdevollere niche te maken en geïllustreerd met de nachtegale stem van  Eithne Patricia Ní Bhraonáin (fonetische uitspraak: Enja njí Wrénanj)

Velen gaan op een bepaald moment stil staan bij de nood die er is, bij de duisternis die realiteit is en waarvan ze voelen dat ze erdoor verzwolgen dreigen te worden. Dan komt er een punt dat de mens gaat zeggen: ‘Hoe het allemaal ook is, ik sta ervoor, ik wil hier zijn. Ik wens al die duis­ternis, wat voor gezicht het ook heeft, aan te gaan, ermee in contact te komen, het op te lossen. Dat zie ik als mijn taak, als mijn leven. Dat zie ik niet als iets waarvoor ik wil blijven vluch­ten, nee, ik keer me om en ik ga erin, in die duisternis. Feitelijk zal je zien dat als je dat doet het duister wijkt. Op dat moment is er sprake van een Zonnewende, is het Kerstmis. Kerstmis is daar waar je zegt: ‘Ik ben werkelijk hier geïncarneerd, ik ben werkelijk hier, ik ben een lich­tend mens, wat ook de tegenwerking is. Ik sta in voor wat ik doe, voor wat ik vind, ik sta in voor mijn liefde.

Uit de lezing Het ritme van de tijd van Hans Korteweg

(met dank aan Het Juwelenschip)

De wereld heeft meer dan ooit handen nodig. Handen die vorm geven aan ongekende mogelijkheden. Handen die vertrouwen schenken. Handen die bouwen aan een nieuwe wereld. Handen die koesteren en beschermen. Vertrouwen inboezemen en moed inspreken. Handen die zich openen voor nieuwe perspectieven. Handen die optillen en uitreiken boven de grenzen van onbegrip en uitsluiting. Handen die verstevigen wat dreigt door te breken. Handen die de geest in de materie beamen.
Handen die zich vouwen tot een gebed van verzoening. Verzoening met de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan. Handen die redden wat dreigt verloren te gaan. Handen die zegenen wat door de schepping gegeven is. Handen die zich in dienst laten nemen van het Leven dat onstuitbaar dwars doorheen de duisternis van niet weten met rasse schreden verdergaat in de richting van Menswording.

(met dank aan Het Levenssnoer)

het leven heeft geen zin maar het is daarom niet zinloos, het is gewoon, zoals een spin iedere dag opnieuw haar web hermaakt zonder daarbij te filosoferen over de zin van het leven en klaagt: moeder waarom leven wij. Het leven is een creatie van een onuitputtelijke energie die zonder na te denken zichzelf ieder moment herschept, geboorte en dood overstijgend, zichzelf herkent in ieder atoom en geen nood kent om zichzelf voorbij te lopen want zij is al-een. Ongekend voor de logica en geliefde van ieders stil hart, zij is het voedsel en de eter, het vuur en het water, nooit kende zij een begin en nooit zal het eindigen. Met die kennis gevestigd in de stille ruimte van het hart begrijpt het denken via de intuïtie het geheim van de natuur en worden vragen zoals over de zin van het leven met de borstel van de liefde weggeveegd en prevelt men onophoudelijk de mantra ik ben de ik ben.

De Elise die in het ziekenhuis overleden is is niet de Elise die ik gekend heb en voor jullie zal dat ook wel zo zijn. De Elise die ik gekend heb zou zich niet bezighouden met sentimenteel gedoe, maar dat kwam waarschijnlijk door haar moeilijke leven dat overschaduwd werd door ziekte en pijnen, en haar ziel verharde met eelt. Dat verengde haar sociale leven tot de korte uitstappen in de omgeving van het Harmoniepark. Toch heb ik haar in haar laatste jaar zien evolueren naar een kwetsbare vrouw die grote nood had naar vriendschap en gevoeliger werd voor een helpende hand. Ik denk dat ze in vrede afscheid genomen heeft van haar kleine wereld.

Daarom neem ik innig deel met de rouwenden die achterblijven.