Berichten van 1 augustus 2012 tot 31 augustus 2012

Toertocht (18-25-45-70-100 km) van MTB Mastentop te Kasterlee op zondag 26-08-2012.

 

Ik was tijdens de nacht al een paar keren wakker geworden door hevige stortbuien en toen ik ’s morgens mijn prutogen open deed keek ik recht op een grijze hemel en hoorde ik het roffelen van de regen.  Na een week met redelijk mooi weer dikke pech op deze zondag!  Mijn plannen om naar Anderlues te gaan rijden opgeborgen.  Geen zin voor anderhalf uur autorijden om dan in de regen te gaan fietsen over het voor mij onbekende en vermoedelijk zware parcours van de Transsambrienne.  Dan liever wat dichter bij huis en een langere tocht doorheen de Kempense bossen.  Mijn keuze voor Kasterlee was dus snel gemaakt.  Tijdens het ontbijt en mijn langgerekt wakkerwordingsproces bleef het buiten droog.  Maar van zodra ik een voet buiten zette om de auto uit de garage te rijden begon het te gieten!  Het alternatief was een hele zondag thuis zitten en dat zag ik echt niet zitten!  Aan de oprit van de snelweg was zoals vorig jaar één en ander te doen.  Ik was van mening dat dit een stopplaats voor “De Schakel” was, maar die vindt enkel plaats in de Antwerpse Kempen.  Het zal een rommelmarkt geweest zijn.  Ik had in ieder geval te doen met de mensen die daar met hun standjes in de gietende regen stonden.  Mijn gedachten gingen naar Roeselare waar ik gisteren was gaan biken.  Ter gelegenheid van “Westvlaanderens Mooiste”  was het daar vandaag de belangrijkste dag met naast het mountainbiken en wegritten ook de familietochten.  En in Kasterlee reed ik dan toch voorbij een stopplaats van “De Schakel” waar maar weinig beweging was.  Zo veel moeite en voorbereiding voor al deze initiatieven weggespoeld door de regen!  De mountainbikers hadden zich in Kasterlee wel niet thuis laten houden door het slechte weer, want er stonden al heel wat wagens geparkeerd.  Mijn plekje van vorig jaar achter de Aldi was niet meer beschikbaar.  Ik kon hem niet vinden.  Ik vermoed dat hij afgebroken is en plaats gemaakt heeft voor nieuwe appartementen.

 

Mijn fiets in bewaring gegeven aan de bewaakte parking waar de mensen hun taak deden in de regen en me binnen in de sporthal ingeschreven voor de route van 70 km.  Geen noodnummer meegekregen voor in het geval van onoverkomelijke pech.  Om 9.30 u was ik op weg, vrij laat dus, alhoewel er nog redelijk wat anderen zich kwamen inschrijven.  Het feest kon al direct beginnen, want we werden de singletracks op gestuurd achter de sporthal Duineneind.  Er zijn weinig toertochten die kunnen uitpakken met een opener van dik 4,5 km tracks op en af door de bossen!  Op 3 km van de start hadden vader en zoon Devlaminck, de breinen achter mtb-you, in het bos postgevat.  Vanuit het verre Harelbeke waren ze naar de Antwerpse Kempen afgezakt om foto’s te maken van de deelnemers.  Even gestopt voor een babbel, want Harelbeke is niet bij de deur, zodat het slechts de tweede maal is dat ik deze mensen te zien krijg.  En er intussen toch voor gezorgd dat niemand die toen passeerde zijn foto hoefde te missen!  Intussen was het al tien uur geworden, zodat het tijd werd om verder te rijden indien ik mijn optie voor de 70 km nog wilde rond krijgen zonder ingehaald te worden door de mannen die de pijlen weer opruimden!

 

Vlak daarna trof ik aan een kruispunt van straten aan de rand van de bossen de splitsing waar de route van 25 km zich losmaakte van de 45-70-100 km.  In het zog van drie anderen reed ik een tijdje over een betonbaantje en via een bruggetje over de Kleine Nete, waarna het een twee tot drie kilometer weer door de bossen ging.  In het gehucht Oosteneind zag ik bikers uit de andere richting komen.  Die hadden er vermoedelijk al het grootste deel van de toer op zitten.  Een betonbaantje dat luisterde naar de naam Netevallei voerde me dan doorheen een meer open landschap om dan vlak voor een volgend bruggetje over de mooie Kleine Nete opnieuw de bossen in te duiken op zo’n 8,5 km na de start.  Het bleef regenen, maar het genot van de bospaden maakte veel goed en ik was blij dat ik me niet door de nattigheid had laten afschrikken.  Tot 9,5 km reden we over een smal graspaadje langsheen de Nete aan onze rechterkant en de bossen links.  Om daarna een betonnen fietspad te bereiken naast een zanderige weg.  Verderop ging het naar links een eenmalig opengesteld privaat bospad in dat ons door ongerepte natuur voerde.  Het pad was wel goed voorzien van plassen.  Proper zouden we vandaag niet blijven, maar ik heb al tochten in vettiger omstandigheden gereden.  Tot 12,5 km werden bospaadjes en singletracks ons deel.  En de regen bleef maar vallen om 10.30 u in de ochtend.

 

Vanaf 14 km volgden een aantal veldwegen.  Op een lange zanderige veldweg bemerkte ik verse voetsporen en dra kreeg ik het fluojasje van de dader in het vizier.  Samen met hem bereikte ik even verder in het bos diens drankpost waar een groep uitgeregende lopers bijeen troepte.  Moedige mannen en vrouwen die evenmin thuis waren gebleven in dit hondenweer.  Voor de bikers ging het naar rechts over een veldweg naast de rand van het bos.  Ik genoot er nog steeds het gezelschap van andere rijders.  Op 18 km bereikte ik het begin van een korte lus doorheen de bossen van de Beverdonkse Heide en trof daardoor een groepje dat me eerder ingehaald had en dat de lus reeds achter de wielen had.  Het betreft hier een voormalig heidegebied met stuifduinen, op de grens tussen Kasterlee en Retie, dat later bebost werd.  Het is voor een deel in privaat bezit, maar in samenspraak met de eigenaars werden de bossen toch opengesteld voor wandelaars en mountainbikers.  Bij het verlaten van de Beverdonkse Heide bemerkte ik een plakkaatje dat verwijst naar een monument voor een neergestorte Halifax.  Omdat het al laat was daar niet even naartoe gereden, maar nadien even gezocht op het internet.  Het betreft één van de 569 bommenwerpers die in de nacht van 22 op 23 oktober 1943 deelnam aan een raid op Kassel en door de Duitsers werd neergehaald boven het grensgebied tussen Kasterlee en Retie.  Ronald Stephen Sitch, de radio-operator van het toestel, is het enige lid van de bemanning dat op het kerkhof van Retie begraven ligt.  De andere gesneuvelden hebben geen persoonlijk graf of werden begraven op het Antwerpse Schoonselhof.  Wie meer wil weten over deze gebeurtenis uit de oorlog kan het uitgebreid verhaal over toestel JN920 lezen door hier te klikken.  Een duo dat me daarstraks al eens ingehaald had stak me opnieuw voorbij, waardoor ik mij afvroeg of ik ergens een lus zou gemist hebben.  Maar aan de gereden kilometers te zien kan dit dan toch niet veel geweest zijn!

 

Van 20 tot 21 km volgden mooie tracks over de vaste groene route en doken we weer de bossen in.  Het betreft de gloednieuwe Zeven Netenroute in Retie die op 17 maart 2012 werd ingehuldigd.  De vertrekplaats is in de Boesdijkhofstraat in Retie (groene lus 20 km en rode lus 25 km met aansluitingen op andere vaste routes).  Van 23,5 tot 24,5 km kwamen we even in de bewoonde wereld en reden we langs de mooie huizen van rijke mensen om daarna weer op de groene route het bos in te duiken.  Intussen was het 11.30 u en kreeg ik nog eens te maken met een fikse regenbui.  Paadjes op en af brachten me doorheen het speelbos, Boseindse Bergen, beheerd door het gemeentebestuur van Retie.  Waarna een paadje op de grens tussen bos en weide me in de richting van een grote baan stuurde.  Daar trof ik na 28 km de eerste bevoorrading op het terrein van één of andere motorclub.  Vorig jaar stond de bevoorrading ook langsheen deze baan, maar op een andere plek.  Er waren bananen en appelsienen, wafels en koeken om te eten.  Keuze genoeg en aan de voorraad die nog ingepakt klaarstond te zien werden er nog veel bikers verwacht.  Er lag ook een tuinslang klaar die door sommigen dankbaar gebruikt werd om het grootste vuil van hun fiets te spuiten.

 

Na een stukje langsheen de grote baan en een betonbaantje, doken we na de pauze opnieuw de bossen in en kwamen terecht in een speeltuin vol singletracks waar menig biker zijn hartje kon ophalen.  We bereden paadjes op en af door de schier eindeloze bossen en doorkruisten af en toe straten met huizen.  De tracks bleven maar komen tot ruim 32,5 km, waardoor het stukje na de bevoorrading als één der mooiste van deze tocht gold.  Boswegen en veldwegen voerden ons over de nieuwe groene vaste route naar weer een volgende mooie singletrack door de prachtige bossen op 34,5 km om 12.15 u.  In de verte hoorde ik motorengeronk.  Tot 39 km volgden niets anders dan singletracks doorheen de bossen, waarbij het af en toe kort langsheen een assenweg ging of pal naast een maïsveld.  Daar was het wat oppassen voor rallyrijders.  Niet dat we over hun parcours moesten rijden, maar sommigen verplaatsten zich met hun racewagens over de paden en de wegen in de buurt.  Net voor ik vanuit het bos een asfaltbaan diende te kruisen zag ik in de verte een paar bikers staan in het pad tegenover.  Zou daar een bevoorrading zijn?  Het bleken twee mannen te zijn waarvan één al voor de tweede keer te maken kreeg met een lekke band.  De band die hij van een vorige passant gekregen had bleek ook lek te zijn.  Dus heb ik één van m’n twee reservebanden afgegeven.  Hij zou me aan de aankomst opwachten, maar toen hij hoorde dat ik zinnens was om de 70 km te rijden heeft hij me wat kleingeld gegeven, omdat zijn maat op tijd weer thuis moest zijn.  Niet dat dit nodig was, ik heb nog al banden weggegeven aan mannen die anders hadden moeten lopen!  Toen ik hen zei dat ik op de baan daarnet een bord “Kasterlee” had zien staan, en wij dus op de grens stonden, zouden ze langs de baan weer naar af rijden.  Ik sprak de wandelaar die bij hen stond aan over de aan gang zijnde rally.  Hij wist me te vertellen dat er twee parcours waren en dat de rallyrijders van het ene naar het andere parcours reden via de gewone wegen.  Er zou wel ergens politie gestaan hebben om de snelheid te controleren en een overtreding zou onmiddellijke diskwalificatie betekend hebben!  Ik vroeg aan de twee bikers of ze al een splitsing gezien hadden voor de grote afstanden en ze wisten me te zeggen dat de 45 km een aparte lus was die eerst weer in Kasterlee toekwam en waar je dan een tweede lus op ging voor de 70 en de 100 km.

 

Om 12.40 u afscheid genomen van het trio en weer op pad.  Hopelijk zijn ze goed thuisgeraakt.  Volgde een smalle track vlak naast de Kleine Nete, van hetzelfde kaliber als kort na de start.  Vorig jaar was hier ergens een groot gat uitgespoeld omwille van werken aan een rioolbuis.  Daar was nu niets meer van te merken.  Op 40 km kwamen we de bossen weer uit en volgden gedurende drie kilometers het fietspad langsheen een grote rijbaan.  Op twee plaatsen stonden daar kleine posten van De Schakel met mensen in fluojasjes.  Op 43 km doken we weer rechts de velden in en volgden enkele stroken bos tot aan de splitsing voor enerzijds de 45 km en anderzijds de 25-70-100 km langsheen de Boekweitbaan in Kasterlee.  De rijders van de 45 km werden links de Zavelduin in gestuurd, een assenweg, de anderen rechtdoor even over het asfalt.  Op mijn tellertje stonden toen 44,95 km, dus we konden niet ver van de startplaats zijn, zodat de uitleg over de aparte lussen van de twee bikers van daarnet bleek te kloppen.  Net voor de splitsing werd ik aangesproken door een man van MTB Mastentop in een bestelwagen met de vraag of ik de laatste was.  Die kans was groot, maar ze zouden toch nog maar even wachten met de opruim.

 

Omstreeks 48 km trof ik een weinig bereden track die doorheen een eenmalig opengesteld privaat bos liep en volgde een mooi stukje keer- en draaiwerk tussen de bomen.  Toen ik aan het einde van een zandweg even halt hield stak me nog een biker voorbij.  Even verder wachtte hij op een asfaltbaan omdat hij twijfelde aan de richting waarin de pijl wees.  Hij vroeg of het nog ver was.  Hij vertelde me dat hij de route van 45 km volgde, maar daarnet aan de splitsing gekozen had voor de richting 25 km met de gedachte van sneller weer aan de aankomst te zijn.  Ik vertelde hem dat hij dat beter niet had gedaan, want dat hij vanaf de splitsing direct aan de aankomst zou zijn toegekomen op de route van 45 km terwijl de kans er nu in zat dat hij het grootste deel van de route van 25 km nog te doen had.  Vermits 45 + 25 = 70 verwachtte ik me zelf aan die volledige route van 25 km, alhoewel ik verderop toch nog een splitsing voor de 25 apart zou treffen.  Deze mens zou zich beter een kilometertellertje aanschaffen om een idee te hebben van de afgelegde afstand!  Hij zag nog 20 km extra niet zitten en is voor alle zekerheid op zijn stappen teruggekeerd.  Ik denk dat de mens moe was.

 

Op 50 km volgden een aantal mooie tracks op en af tot ik vanuit het bos toekwam op de drukke Turnhoutsebaan, de weg van Turnhout naar Kasterlee.  Indien ik het geweten had, dan had de biker van daarnet vanaf hier via de grote baan weer naar de start kunnen rijden.  We dienden de grote baan over te steken en aan de overkant de assenweg Zandhoef in te rijden.  51,5 km en 13.40 u.  Ik herinnerde me dat we hier vorig jaar ook passeerden.  Ik werd nogmaals aangesproken door twee mannen in een bestelwagen.  Of ik de laatste was?  Misschien!  Gevraagd of ze al pijlen aan het opruimen waren, want anders zou ik via de grote baan terugkeren!  Neen, ik kon gerust gewoon verder rijden en zou dadelijk de tweede bevoorrading treffen.  Er volgde een mooi stukje op en af over een singletrack die zich doorheen het bos slingerde en waarbij de weg was aangeduid met behulp van stroken plastiek lint van de KBC die hier en daar aan de bomen waren opgehangen.  Even verder kwam ik weer uit het bos tevoorschijn op het pad waar de bestelwagen stond om dan kort daarna de tweede stop te treffen op 53 km.  Die plaats herinnerde ik me ook van vorig jaar.

 

De enige man nog ter plaatse had alles opgeruimd, maar een schotel met bananen, appelsien, cake en een vat sportdrank stonden nog klaar binnen handbereik.  Hij wist me ook te zeggen dat ik niet de laatste onderweg was.  De laatste bikers die aan de eerste stop waren gepasseerd betrof een koppel in rode shirts.  Toen de twee mannen met hun bestelwagen van daarnet ook aan de stop waren toegekomen, zagen we de man en de vrouw met de rode shirts in de verte naderen.  Toen er ook nog twee Mastentoppers in hun groene pakkies toekwamen om na ons de pijlen op te ruimen, was er al meteen ambiance op de stopplaats.  Die mannen hadden nog niet in het bos gereden, zij waren nog te proper!  Volgens de dame in het rode shirt “zat er te veel verhard in de toertocht”!  Ik was dus niet de enige die zich al afgevraagd had hoe men in deze contreien in staat was om zo een lange tocht uit te zetten in bijna uitsluitend de bossen!  Na een banaan en een stuk cake doorgespoeld te hebben met twee bekertjes zoete sportdrank weer op pad om de ontpijlers voor te blijven!

 

Op 54,5 km trof ik al snel de splitsing tussen de 25 km en de 70-100 km.  Blijkbaar volgde de route van 70 km dan toch niet het volledige parcours van de 25 km, maar ik vermoed dat de biker van daarstraks er toch goed aan gedaan had van terug te keren.  Er volgde een moeilijk berijdbaar pad van zo’n kilometer lang waar het losse zand nat geworden was van de regen, waardoor de banden van de bike er vrij diep in wegzonken en het veel energie vergde om vooruit te komen.  Mijn voorsprong op het koppel met de rode shirts werd al snel teniet gedaan, want toen ik aan het einde van de lastige zandweg even halt hield, zag ik ze achter me naderen en inhalen.  Ik hoopte dit duo bij te kunnen houden tot de finish en dat is me ook gelukt.  Met veel moeite, want de dame in kwestie kon behoorlijk goed rijden!

 

De singletracks maakten nu plaats voor bredere platte kiezelwegen door de bossen in de vallei van de Grote Kaliebeek.  Op 58 km reden we via een poortje het militair domein van Tielen binnen, de Rielenheide, een ongeschonden en ontoegankelijk bosgebied.  Eerst over een smal pad naast de omheining tussen jonge opgeschoten boompjes, daarna over een paadje door een grasvlakte.  Deze plek herinnerde ik me van vorige keer.  Op het militair domein deden de oude vervallen loodsen vermoeden dat hier niet veel activiteit meer is!  Alhoewel het nabijgelegen Tielenkamp nog intensief zou gebruikt worden door de para’s.  We reden er over weinig gebruikte wegeltjes.  Militaire domeinen herbergen meestal nog veel ongerepte natuur.  Aan nog een poortje volgde een aparte lus voor de 100 km rondom een stukje purperen heide langsheen de randen van een grote kaalgekapte vlakte.  Vorig jaar heb ik de volledige toer gereden, maar deze keer achtte ik 70 km voldoende, ook al omwille van de late start.  En zo kon ik mijn twee gelegenheidsmetgezellen blijven volgen.  Aan de stop had één van de bikers ons verteld dat we voorzichtig moesten zijn aan de rand van het militair domein bij het kruisen van een onbewaakte spoorwegovergang zonder bareel en lichten.  Want daar reed dagelijks nog een trein voorbij!  Er stond daar wel een Mastentopper voor toezicht, maar die zou al weg hebben kunnen zijn.  En hij was inderdaad al vertrokken.  Ik dacht eerst dat het een grapje was, maar er liep inderdaad een geëlektrificeerde spoorlijn.  Daarmee kreeg ik meteen een antwoord op de vraag die ik me vorig jaar stelde toen ik daar een biker zonder fiets een krant zag staan lezen!  Dat moet toen de bewaker van de overweg geweest zijn!  Eigenlijk zou men daar even goed een paar grote waarschuwingsborden kunnen zetten in de aanloop naar de overweg om te vermijden dat er iemand de hele dag moet postvatten!  Op 63 km verlieten we het militaire domein en reden we de volgende bossen in.  We reden er in de omgeving van de Hoge Rielen.

 

Na 66 km meldde een bordje dat we een privaat eigendom binnen reden.  Een mooi pad leidde er ons doorheen een loofbos.  Daar stonden grote plassen die soms niet te ontwijken waren.  Tot hiertoe was het wat plassen betreft nog meegevallen.  De tracks lagen uiteraard niet droog, maar ik had al vettiger toestanden meegemaakt.  Intussen was de hemel blauw en scheen de zon.  Kwam het nat daarstraks van boven, dan kwam het nu van beneden!  Ik moest weer goed van katoen geven om het duo te kunnen blijven volgen.  Op de drogere stukken won het tweetal terrein en op de nattere stukken kon ik ze weer wat bijbenen.  Uiteindelijk arriveerden we op een betonbaantje en vlak voor een lage brug vonden we geen pijlen meer.  Er stond wel een paaltje met een pijl van een blauwe vaste route dat richting een zandweg wees.  Ver kon het niet meer zijn, want achter de brug zagen we de bewoonde wereld.  We zijn dan in de richting van de kerk gereden om er de grote baan door Kasterlee te treffen en van daar kende ik de weg richting sporthal.  Omstreeks 15.15 u toegekomen met 73 km op het tellertje.

 

Direct gedrieën gebruik gemaakt van de bikewash nu die nog operationeel was.  Ik houd niet zo van hoge druk op m’n bike, maar voor een enkele keer kan dat geen kwaad.  Meteen ook m’n benen en schoenen proper gespoten.  Mijn sporttas gaan ophalen in de auto die in een straat verderop aan het voetbalveld geparkeerd stond en de douches opgezocht.  Het warm water deed deugd en het nog overgebleven Kempense slijk verdween mee door het putteke.  Toen ik klaar was kwam de mannelijke helft van het duo waarmee ik de laatste etappe had afgelegd zich ook wassen.  Toen ik weer buiten kwam moeten schuilen voor een stevige regenbui en ook terwijl ik onder de tent nog zat uit te rusten met een drankje viel de volgende stortbui uit de hemel.  Onder de tent zaten mannen die al goed boven hun theewater waren, alhoewel het niet van thee zal geweest zijn!  Mijn gelegenheidsmakkers uit ’s Gravenwezel zegden dat ze op zoek gingen naar iets eetbaars.  Een Mastentopper kwam me vertellen dat ik met m’n polsbandje nog een gratis drankje kon krijgen.  Omdat ik er al twee achter de kiezen had heb ik dat blikje mee naar huis genomen.  Als ik het straks uitdrink zal ik nog eens met plezier aan deze prachtige tocht in het paradijs van de singletracks terugdenken.  Ik was meer dan blij dat ik niet was thuisgebleven omwille van het slechte weer deze ochtend en gekozen had voor deze feilloze organisatie van MTB Mastentop.

 

Toen ik op de snelweg huiswaarts Wommelgem naderde werd de hemel pikzwart en reed ik als het ware door een muur van water!  Ik was niet gerust om te rijden in deze wolkbreuk.  Het kon wel gelden als een gratis carwash!  Aan de afrit Leugenberg op de A12 naar Bergen-op-Zoom had een auto een slippertje gemaakt.  De auto op de afrit en de bumper lag op de pechstrook van de snelweg!  Die mensen hun zondag eindigde in mineur.  Een stukgewaaide paraplu was nog de enige getuige van de uitgeregende rommelmarkt aan het kruispunt.  Nog een paar keren gevloekt omdat buien de poetsbeurt van m’n fiets kwamen verstoren.  Moe maar voldaan vanuit m’n zetel nog naar Witse gekeken om daarna als een blok in slaap te vallen op de singletracks van m’n dromen…

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you!

Nog een verslag van deze toertocht: MTB Goe Bezig Arendonk!

Toertocht (30-50-80 km) Westvlaanderens Mooiste van VZW Sportevenementen te Roeselare op zaterdag 25-08-2012 (en zondag 26-08-2012).

 

O krinklende winklende waterding met 't zwarte kabotseken aan, wat zien ik toch geren uw kopke flink al schrijven op 't waterke gaan!  Roeselare bleef voor mij tot op heden een blinde vlek op de Belgische landkaart.  Ergens onderaan links in het zuidwesten!  Enkel bekend uit de lessen Nederlands indertijd, wegens verbonden met Guido Gezelle.  Omdat ik er de tijd voor had, omdat een mens nu eenmaal zelf de moeite moet doen om ergens te komen, omdat er elders niets te beleven viel en omdat de zon scheen, de lange dik 140 km naar ginds aangevat.  Ik vond het eigenaardig dat de routeplanner me vanaf Gent over Kortrijk naar ginds stuurde, terwijl de GPS in de auto me richting Brugge en Oostende liet rijden.  Ik reed Lichtervelde voorbij, mij bekend van de treinreis indertijd richting Koksijde, waar ik een half leven geleden mijn militaire opleiding onderging tijdens één van de koudste februarimaanden ooit!  Ter plekke was het even zoeken naar de startplaats omdat ik de verkeerde kant van de Diksmuidensesteenweg was opgereden.  Ik heb het daar dan gevraagd aan een agent die bikers over de drukke steenweg heen hielp ter hoogte van een oversteek.  Parkeerplaats was er genoeg voor de grote Expohallen en de bewaakte bikeparking was binnen in de hallen zelf.

 

Me ingeschreven en spijtig genoeg geen noodnummer ontvangen, wat een must zou moeten zijn voor elke toertocht, kwestie van tijdens de tocht in geval van problemen iemand van de organisatie te kunnen bereiken.  Voor luttele drie euro kon je meedoen en kreeg je aan een promostandje nog een drinkbus van twee bevallige jongedames van de politie.  Intussen had ik al snel door dat dit meer was dan alleen een mountainbiketocht, want de vorige twee dagen kon je hier al tochten maken volgens het fietsknopennetwerk, er waren tochten voor de racefiets, familietochten en een kinderfietstocht op zondag.  Voor alle fietsliefhebbers dus, met wat voor type fiets dan ook.  Dit alles luisterend naar de naam “Westvlaanderens Mooiste”.  Dus oppassen geblazen, want ik ben er in het prille begin als toertochtenrijder ooit ergens in geslaagd van de wegrit te rijden in plaats van de mountainbiketocht.  Dat had ik toen wel snel door, maar ik heb de tocht toen maar gewoon uitgereden.  Tegenover de inschrijving stond een groot bord met een voorbeeld van de pijlen die voor elk type tocht dienden gevolgd te worden.  Voor mij waren het zwarte pijlen op een gele achtergrond.  Eerst de drinkbus nog opgehaald, want ik neem altijd mijn tijd voor een toertocht en vis dan meestal ook achter het net als er na afloop nog iets te rapen valt.  Niet dat ik verlegen zit om drinkbussen, ik gebruik een lurkzak, maar als aanwinst voor de verzameling.

 

Om 11.30 u kon ik op pad.  We dienden de grote drukke baan te kruisen en na enkele tientallen meters er naast te hebben gereden, doken we rechts een graspad in.  Dit leidde naar een aantal veldwegen die me door de maïsvelden loodsten.  Ik kwam uit op een asfaltbaantje en op 4 km na de start werden we een graspaadje in gestuurd dat door een klein natuurgebied leidde tussen laag struikgewas.  Een kilometer verder werden we over een uitgestorte zandhoop geleid, kwestie van enkele hoogtemeters toe te voegen aan de tocht.  Ik merkte dat we intussen op een groene vaste route reden over het grondgebied van Oostnieuwkerke.  Daar volgde een kort graspaadje dat luisterde naar de naam “Ondankweg” en vele asfaltbaantjes en verharde wegen tot aan de Brouwerijstraat.  Dit is een breed kiezelpad dat naast een tuinbouwbedrijf loopt met grote serres in glas en plastiek.  We bereden dit pad van de tiende tot de elfde kilometer en ik kreeg er de eerste andere biker gedurende deze tocht te zien.  Een pijltje gemist waardoor ik op een betonbaan tussen grote bedrijfshallen in het midden van nergens terechtkwam!  Geen aanwijzingen over wat voor bedrijf het was.  Er reed een tractor rond.  Rechtsomkeer gemaakt en de gemiste pijl ontdekt.  Vandaar dat de andere biker ook ineens in het niets scheen opgelost!  Hij had de juiste afslag gekozen!  Na een paadje op de vaste groene/rode route stak me nog een rijder voorbij en die kreeg ik opnieuw te zien op de plek van de eerste bevoorrading, reeds op 15 km na de start aan de voetbalvelden van Westrozebeke.  Het was omstreeks 12.30 u.  Op de stop was keuze genoeg om te knabbelen: bananen, appelsien, peperkoek, granenrepen, tot zelfs zakjes honing en voorverpakte sandwiches!  Drie mannen namen er de honneurs waar onder een grote tent.  Er kwamen nog twee bikers toe waarvan ik vermoed dat ze de rit van 80 km reden.  Voor de grootste afstand vertrok en eindigde op deze plek een extra lus.

 

Onmiddellijk na de stop volgde dan ook de splitsing voor de route van 80 km.  Even getwijfeld, maar om ook voor de zondag nog wat energie over te houden, deze keer geopteerd voor de toer van 50 km.  We werden de Tiendenberg op gestuurd vanaf een kapelletje, de enige verhevenheid in dit vlakke land.  Servitudepaadjes brachten me door het schilderachtige Westrozebeke met mooie huizen, keurig onderhouden tuintjes en de fraaie kerktoren met één grote toerenspits en vier kleinere.  Al snel ging het weer de velden in en reden we over een deel van een vaste route.  In de Oude Passendalestraat ging asfalt over in een weidespoor.  De twee bikers van aan de stop staken me er in het gezelschap van een derde voorbij.  Het pad leidde me naar Zonnebeke-Passendale, waar op 20 km een grote drukke baan diende gevolgd te worden.  Tijdens mijn eenzame rit kreeg ik hier ook nog twee anderen te zien en even later nog een groepje van drie.  Na een assenweg in Zonnebeke trof ik na 23 km de splitsing waar de routes van 50 en 80 km de basislus van 30 km verlieten.  Een man en een vrouw die me daarstraks al eens ingehaald hadden, misschien ergens gemist, reden tegen hoge snelheid voorbij, maar wel de richting van de 30 km uit!  Dan liever trager en langer!

 

Na een asfaltbaantje ging het omstreeks 13.00 u links een veldweg op aan enkele hoeven (25 km).  Daarna bracht een asfaltbaantje me tot net voor het centrum van Passendale waar het aan een kapelletje linksaf ging.  De route even verlaten en tot aan de kerk van Passendale gereden.  Buiten nieuwe huizen en een rusthuis met naastliggende smurfenhuisjes voor bejaarden was daar weinig te zien.  Terug naar de toer waarbij enkele veld- en assenwegen me doorheen wat groen stuurden.  Van achter enkele bomen doemde daar plots de grote kaasfabriek op.  Even tot aan de straat gereden waar werkmannen druk doende waren met de renovatie van het interieur van een stokoud huis.  De buitengevel was boven de deur onderstut, wat weinig goeds deed vermoeden!  Tussen het huis en de fabriek plakte nog een gebouw met een soort van appartementen.  Een bizarre en ongezellige, verwaarloosde plek.

 

Kwestie van het patroon van de elkaar opvolgende asfaltbaantjes en de weidepaden te doorbreken, hadden de parcoursbouwers op een grof terrein naast de fabriek een kort parcours uitgezet met paadjes op en af over enkele oude begroeide zandhopen.  Hier kon de liefhebber van technische tracks even zijn hart ophalen, ook al was het kort van duur.  Toen ik na het passeren van de zandhopen vanuit het weidepaadje eens omkeek, kreeg ik nog een eenzame rijder te zien die zich amuseerde op deze pukkels.  Een veldweg bracht ons tot de Scherminkelstraat!  Ik weet niet wat men in West-Vlaanderen onder een scherminkel (scharminkel) verstaat, maar bij ons is dat synoniem van een lelijk of schraal persoon.  Of van een mormel als het een dier betreft.  Heb zo’n straatnaam op je adreskaartje staan!  Er reden me twee bikers voorbij die net zoals ik de regen trotseerden.  Want ondanks het vrij behoorlijke weer bleven een paar regenbuien niet uit.  En gedurende de ganse rit had ik ook af te rekenen met een stevige tegenwind!  Het tellertje toonde 30,5 km en de klok 13.30 u.

 

Van 31 tot 32 km werd ik door het centrum van Moorslede gestuurd.  Op het eerste zicht een weinig gezellige plek!  Misschien omwille van de grijze lucht en de lichte regen.  Twee bikers reden er in m’n zog.  Via een grote baan en servitudes werden we doorheen het dorp gestuurd.  Hierbij dienden we een aantal keren in te houden alvorens steeds dezelfde drukke straat weer te moeten kruisen.  Oppassen moest je trouwens overal doen, zelfs op de schijnbaar verlaten veldwegen waar dan toch plots hier of daar een auto opdook.  Via een assenweg verlieten we Moorslede.  Daar stak de biker die tegenover mij geparkeerd stond me voorbij.  Ik herkende hem aan het opvallende rood met witte truitje.  Hij zal zeker de route van 80 km gereden hebben, wat wel kon, vermits hij voor me was vertrokken en er een aanzienlijke snelheid op na hield!  Hij was anders niet meer van de jongste.  Even verder dienden we een grote rustige baan te kruisen aan een paar verloren gelopen oude huizen, waarvan één met een bizar torentje.  Achter de huizen stond een stokoud schoolgebouw uit Jezukes tijd.  De poort stond open, er stonden mensen op de binnenkoer en ik meende een soort zwembad of vijver te kunnen zien.  Er kwam nog een eenzame biker voorbij.  Tot 37 km volgden asfalt- en assenwegen en reden we zelfs voorbij en honderd meter doorheen een stukje bos, zo omstreeks 38 km.  Een biker reed voorbij en hield wat verder halt voor een sanitaire stop nu we enkele bomen te zien kregen.

 

De tweede stop diende zich aan na 40 km.  Daar stond ook de biker met de lege blaas.  Het meisje aan de bevoorrading vroeg naar m’n stempelkaart, kwestie van ze straks te kunnen afgeven voor deelname aan de tombola.  Er kwamen nog een negental rijders toe, zodat er samen met de mensen van de stop toch wat ambiance was.  Want de dame aan de stop stond daar allesbehalve tegen haar zin!  Hier dan, naast een banaan en een wafeltje, toch eens die verpakte sandwiches geprobeerd!  Ze bleken gevuld met een soort van confituur.  Nog nooit elders gezien.  De tweede stop was aan één of ander voetbalveld, volgens de site www.westvlaanderensmooiste.be de stek van Krachtbal Beitem.  Om 14.30 u weer op pad.

 

Kort daarna passeerde ik over een asfaltbaantje de grens met Rumbeke (Roeselare) en Ledegem.  Op 44 km zag ik de hemel plots angstvallig donker worden en ondanks het feit dat ik een tandje bij stak kon ik een fikse regenbui niet voor blijven.  Jammer, want fiets en rijder waren tot hiertoe nog behoorlijk proper gebleven en thans vloog de modder me om de oren.  Van 45 tot 47 km volgde een mooi stukje off-road over paadjes die over enkele bulten in het landschap liepen, tussen hoog gras, in het groen, en over het parcours van een vaste route.  Een bord leerde me dat dit een beschermd natuurgebied was op het terrein van voormalige kleiputten in Roeselare en alzo genoemd.  Spijtig dat de regenbui de ondergrond nat gemaakt had.  De groepjes bikers van aan de stop reden er in mijn zog.  Via de vaste groene route werd ik naar Zilverberg (Rumbeke) geleid.  Weinig zilver en nog minder berg te bespeuren, alhoewel dit het hoogste punt van Roeselare zou zijn, vandaar.  Via straten en servitudes werden we doorheen deze streek gestuurd.  Grappig was het beeldje dat voor het raam van een huis stond waar we vlak naast een smal pad dienden in te rijden.  Ik weet niet of het er bewust zo gezet was.  Een houten beeldje met het gezicht van een mannetje dat vanonder het gordijn met een verschrikt gezichtje kwam loeren!  Als om te zeggen “wat komen al die bikers hier doen”!  We werden vanaf een grote baan een betonnen fietspad, tussen een strook bomen gelegen, op gestuurd.  Met moderne verlichtingspalen erlangs.  Om verder uit te komen op een grote baan ter hoogte van een Decathlon.  Daar was een poging gedaan om op een met gras begroeide dijk naast de parking een parcours uit te zetten met linten.  Maar de stevige wind had de linten aan flarden geblazen zodat de te volgen richting niet meer duidelijk was.  Het nut van een dijk zo op en af te berijden ontging me ook volledig!

 

In een volgende straat vervoegden we weer de groene vaste route en meldde een bord dat het nog 5 km was, ook al toonde mijn tellertje reeds 56 afgelegde kilometers.  In het stukje bos dat volgde kreeg ik nog een eenzame rijder te zien, waarna we omstreeks 57 km het stadspark in doken.  Ik passeerde voetbalvelden in Roeselare waar een match gespeeld werd, om dan via een ommetje over een kunstmatige zandhoop gestuurd te worden.  Dan ging het doorheen een stukje bos waar met behulp van linten een technisch parcours was uitgezet op de smalle paadjes tussen de dicht op elkaar staande bomen en met een aantal zeer korte bochtjes.  59,5 km.  Om zo op 60 km een soort van cyclocrossparcours te bereiken op een reeks heuveltjes tussen een mooie vijver en een grote baan.  Daar was wat behendigheid vereist om de zanderige heuveltjes en putten te overwinnen.  Een bord aan het einde ervan leerde me dat het hier het Technisch Mountainbikeparcours Schiervelde betreft, vrij toegankelijk voor iedere rijder die zijn techniek wenst te oefenen.  Op de parking was iemand zich met zijn cyclocrosser warm aan het rijden.  Zijn materiaal, fietspak en postuur zagen er vrij professioneel uit!  Hier reden nog een aantal deelnemers rond, sommigen die Schiervelde nog moesten aanvatten, anderen die het achter de rug hadden.  Van hieraf was ik snel weer aan de Expohallen waar we nog op een paadje tussen de struiken omheen de parking gestuurd werden om te eindigen met een bochtig paadje tussen dicht op elkaar staande bomen.  “Bedankt voor uw deelname en hopelijk tot volgend jaar” stond er naast een bordje dat naar de bikewash verwees.  Omstreeks 16.00 u was ik na 60 km weer bij af.

 

Aan de bikewash lagen zes slangen te wachten op de vuile fietsen.  Dat klusje was snel geklaard.  M’n fiets in bewaring gegeven en de douches opgezocht.  Net en met lekker warm water.  Aan de tafeltjes in de hal nog een Rodenbach en een Cola soldaat gemaakt.  De voorbije dag overpeinsd en genoten van het moment ter plekke.  Het is misschien de enige keer in mijn leven dat ik hier kom.  Een duo gaf liedjes ten gehore op het podium en hun muziek was goed te pruimen!  Een man was er zijn standje met koersfietsen en helmen aan het afsluiten voor de volgende dag.  Het deelnameformuliertje van een wedstrijd van de lokale radio ingevuld.  Wie goed keek kon de antwoorden op de gestelde vragen ter plekke vinden!  Niets eetbaars te bespeuren tot ik na geruime tijd toch iemand met een broodje zag binnenkomen.  Poolshoogte genomen buiten aan de achterzijde van de hal om vast te stellen dat een jonge kerel daar met zijn hamburgerkraam had postgevat naast een frietkraam.  Dus eerst een hamburger gegeten en dan nog een bakje frieten.  Geen al te grote portie, maar wel lekker!  Na een dik uur ben ik omstreeks 18.00 u vertrokken voor de lange rit huiswaarts.

 

Ik had me de streek van Guido Gezelle anders voorgesteld.  Ondanks het landelijke karakter duiken soms plots vanuit het niets van die grote bedrijven op waardoor de streek een rommelig uitzicht biedt.  Niet dat het wat ruimtelijke ordening betreft rond mijn eigenste stek beter is!  Het parcours kon me niet zo bekoren.  Ik heb geen vergelijkingspunten met andere tochten in de streek, vermits het de eerste keer is dat ik hier kom.  En vergelijken met de toertocht in het bosrijke Kasterlee van daags nadien gaat natuurlijk niet op.  Ik ga ervan uit dat de parcoursbouwers hun best gedaan hebben om een voor de streek interessante tocht uit te zetten.  Organisatie, accommodatie en randanimatie waren tiptop in orde.  Er in ieder geval geen spijt van dat ik eens tot in Roeselare ben geraakt.

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you!

Bron foto's: https://blog.seniorennet.be/fotoblogjeswestvlaanderen/ en meer bepaald Kleiputten Rumbeke-Roeselare

Promofilmpje Westvlaanderens Mooiste 2012

Toertocht (25-45-65 km) van de Forestbikers Langdorp te Aarschot op zondag 19-08-2012.

 

Na de rit van de Ter Dolen Fietshappening in een bloedheet Helchteren op zaterdag en na een nacht met slaaptekort omwille van de warmte, had ik het op zondagochtend niet gemakkelijk om op te staan en had ik veel tijd nodig om wakker te worden.  Dus later de deur uit dan goed was om naar Aarschot te rijden om er deel te nemen aan de toertocht van de Forestbikers uit Langdorp.  De GPS stuurde me enigszins anders naar de Bekaflaan, via enkele straten in de stad, om dan een parkeerplekje te vinden even verderop.  Het was al ruim 9.35 u toen ik ingeschreven was, een armbandje met noodnummer omgedaan kreeg en kon vertrekken.  Ik moet één van de laatsten geweest zijn, want tot de eerste stop zijn me hooguit een 15 bikers nog gepasseerd.  Iedereen was vroeg vertrokken om de voorspelde hitte voor te blijven.  Zo snugger was ik niet geweest en dat zou ik geweten en gevoeld hebben!

 

Reeds van bij de start ging de lange toer van 65 km afzonderlijk zijn weg, los van de ritten van 25 en 45 km.  Vanaf de parochiezaal ging het recht naar de er achter liggende Demer.  De kleinste afstanden sloegen linksaf en bleven langs deze kant van het water, terwijl ik rechtsaf moest om na een tunneltje de Demer te kruisen via een gloednieuwe fietsbrug en dan ook naar links af te slaan.  De extra lus van 20 km kwam volledig in het begin van de tocht.  Gedurende 2 km reed ik op het grinten jaagpad naast de Demer om dan een bospad in te slaan dat ons na 3 km tot enkele straten in Aarschot bracht.  Spoedig volgde een eerste holle weg en brachten zandpaden ons na 5 km na een eerste klim over asfalt tot op de grens met Rillaar, alwaar een grote baan diende gekruist te worden.  9.55 u.  Het ging de Jennekensstraat in, een naam die ik onthouden heb omdat hij me deed terugdenken aan de schrijver van de leerboeken van wiskunde uit mijn schooltijd.  Een betonbaan bracht me er tot aan het kapelletje waar al wel eens de bevoorrading staat van andere tochten en van de nachttocht uit Rillaar.

 

Daar ging het een assenweg in die ons tot naast de snelweg bracht.  Ik wist niet dat het kapelletje zo dicht bij de snelweg lag!  Je hoort deze niet of nauwelijks, omdat hij er in een sleuf voorbijkomt.  Tot 8 km ging het lekker naar beneden evenwijdig met de snelweg, waarbij we nogmaals een kapelletje passeerden dat je in principe van op de snelweg vlak bij zou moeten kunnen zien staan aan de bosrand.  Eens beneden ging het de brug onder en aan de andere zijde van de autoweg verder over een gelijkaardige assenweg, maar nu klimmend naar boven.  Het begon al ferm heet te worden in de zon!  Ik begon te vermoeden dat de richting van de toer omgekeerd was in vergelijking met vroeger, maar later zou ik te horen krijgen dat de wintertocht van de Forestbikers in de omgekeerde richting gaat.  Via een graspaadje en een veldweg ging het weer weg van de snelweg.

 

We reden daarna over een betonbaantje met fietspad en op 12 km volgde een korte stevige klim naast een huis naar het bos toe om daarna velden te bereiken.  Een weidepaadje werd gevolgd door een korte track door een bos, waarna een afdaling over asfalt ons in Rillaar bracht.  Een langzaam klimmend weidepaadje en een afdaling doorheen een bos brachten ons weer tot nabij de snelweg.  Het was toen 10.40 u en het tellertje toonde 15,5 km.  Veldwegen, soms tussen hoge maïsstengels, en een smal paadje brachten me dan na 20 km voorbij enkele huizen tot aan de voet van de bosrijke Konijnenberg.  Daar ging het naar boven het bos in, te beginnen met een korte zware klim, en voorbij het vervallen huisje op de flanken.  Er kwam een tegenliggende biker het pad afgereden.  De Konijnenberg op en af over de er gekende singletracks en de steile afdaling halverwege, opgenomen in elke zichzelf respecterende toertocht in deze contreien.  Na de passage van deze plek ging het een veldweg in en volgde een snelle afdaling over asfalt.  Paden van diverse pluimage brachten me na 24 km tot aan de eerste bevoorrading in het open veld aan enkele eenzame huizen in de buurt van de Demer.  Daar trof ik als enige nog de biker die me op de Konijnenberg tegemoet was gereden, toen op zoek naar zijn vriendin.  Vriendelijke mensen aan de stop die zorgden voor zoete sportdrank, fruit en wafels.  Vooral de frisse watermeloen was welgekomen.  Water was er genoeg, want er werd rechtstreeks getapt met een kraan vanuit de waterleiding.

 

Om 11.20 u weer op pad om uit te komen aan de Demer.  De fiets- en wandelbrug over om uit te komen achter de kerk van Langdorp en de routes van 25-45 km te vervoegen.  Enkele straten door met het korte klimmetje over de rode klinkers.  Dan volgde het bekende servitudepaadje tussen de bomen, al klimmend vertrekkend achter enkele huizen, om via een wortelklimmetje en een weidepaadje tussen prikkeldraad een betonbaantje te bereiken.  Ter hoogte van de Kleine Meur ging het weer de bossen in op 26 km na de start.  Na een stevige klim voerden leuke slingerende tracks ons tot 29 km op en af door de bossen.  De ondergrond lag er zeer droog en zanderig bij.  De doortocht van dit bos eindigde met een klimmetje over een kiezelpad om dan weer een track in de bossen op te rijden.  Tot 30 km voerden singletracks me doorheen de bossen om te eindigen met een als gevaarlijk gemarkeerde afdaling over wortels en uitgesleten voren tot aan de spoorweg.  Daar werden we weer over een track al klimmend het bos in gestuurd.  Ik begon hoe langer hoe meer last te krijgen van de hitte!  Tot 32 km reden we naast de spoorweg, waarbij we op een aantal plaatsen een zijsprongetje maakten over de holle wegjes in de naastliggende bossen.  12.25 u.

 

Dan ging het even het bos uit om er op 33 km weer in te duiken over paadjes met een stevige portie los zand.  Een uitermate zanderig pad bracht me dan tot vlak bij de Heimolen op de Molenheide (34 km) in de landelijke Windmolenstraat op Den Ouden Stok.  Ik hoorde een trein passeren achter de bossen.  De twee molenaars zaten werkloos in de schaduw van hun molen die elke zondag tussen 10.00 u en 13.00 u kan bezocht worden.  Er wordt dan gemalen als er wind is.  De molen dateert uit 1662, werd in 1999 volledig gerestaureerd en staat op het grondgebied van Gijmel-Langdorp.  Vanaf de molen voerde de tocht me tot 38,5 km over een zeer mooi traject door de bossen.  Buiten enkele glooiingen en een paar ferme puisten die dienden overwonnen te worden, was de omgeving hier redelijk vlak, zodat ik de snelheid wat kon opkrikken zonder extra energieverlies.  Een plezant stukje op deze hete zondag.  Slechts één keer ging het kort over een betonbaan aan een mooie villa met grote tuin en een stuk omheind bos.  Om 13.00 u bereikte ik een grote baan

 

Tot 42,5 km reed ik in een meer bewoonde wereld en scheen de zon ongenadig op me neer.  Ik was veruit de enige sterveling buiten.  Dan ging het weer de bossen in over een paar bultjes en twee mooie holle wegen, de eerste naar beneden en de tweede klimmend naar boven.  Om 2 km verder na een straat weer uit te komen in de open velden.  We bereikten de zeer drukke Ter Heidelaan waar een drankautomaat aan een carwash zich als een geschenk uit de hemel aandiende.  Daar een ijskoude Sprite gedronken, vermits de Cola uitverkocht was.  Ik vroeg me af waarom men een toertocht over een viertal kilometers langsheen zo’n drukke baan stuurde, maar ik zou het antwoord weldra toevallig vernemen!  Want op 48 km trof ik de tweede bevoorrading op het parkeerterrein voor een garage van Volkswagen.  De Forestbikers ter plekke maakten aanstalten om er met alle materiaal in hun auto’s en de dranghekkens op een aanhangwagen, te vertrekken.  Alles was er opgeruimd.  Dat had ik wel verwacht, want sinds de vorige stop, 24 km eerder, had ik geen enkele biker meer te zien gekregen!  Vriendelijk als ze waren hebben deze mannen me nog twee bananen, twee granenrepen en een wafel gegeven.  Alles lag binnen handbereik.  En binnen in de garage werden nog twee bekertjes water getapt.  Eén van de mannen vertelde me dat het handig is van de stop op deze plek te houden omdat er in de garage de beschikking is over fris leidingwater en omdat de zakken met afval in de container achteraan mogen geworpen worden.  Dat spaart een hoop werk en verhuis uit.  Zaak is van alles dus proper achter te laten om er de volgende keer weer te mogen komen staan.  En dat verklaart meteen het stukje route langsheen deze drukke weg.  Deze mens wist me ook te vertellen dat het de wintertocht is die in de omgekeerde richting loopt.  Terwijl de mannen met het materiaal vertrokken, kon ik op pad voor de laatste etappe.  Het was al 13.45 u!  Deze tocht is voor mij van een zwaar kaliber en de hitte was van aard om nog trager te zijn dan gewoonlijk.  Het feit dat ik er compleet alleen reed was ook niet motiverend om een tandje bij te steken!

 

Het ging nog even verder over de drukke baan om uit te komen aan de Duracell-rotonde met de reuzengrote batterijen op de grens met Begijnendijk (Betekom).  Links over de rotonde werden we naar beneden een zandweg op gestuurd om even verder weer op straat uit te komen om via de brug de Demer te kruisen.  Dan ging het rechtsaf naast de rivier.  Van 49 tot 51 km voerde de route me over het jaagpad langsheen de Demer, voorbij het grote complex met feestzalen, om even verderop linksaf de dijk te verlaten en via een straatje een stuk bos en een veldpaadje te bereiken.  Daar ging het langsheen struikgewas over de rode vaste route.  Het was er snikheet.  Een zandpad eindigde aan een onderdoorsteek voor fietsers en voetgangers onder de spoorweg.  Daar stond een Forestbiker met z’n wagen.  Hij had het splitsingsbord weggenomen en legde me uit hoe ik verder moest.  Na de doorsteek linksaf en daar zou ik weer pijlen treffen.  Dat klopte en ik werd er richting Nieuwrode gestuurd.  Na 54 km reed ik even verder voorbij de Moedermolen.  Dit was al de derde molen die ik tijdens de tocht te zien kreeg, want ik was al eerder ook een witte, eerder onderkomen, molen gepasseerd.  Daar ben ik bij het huiswaarts rijden ook met de auto gepasseerd.  Hij staat niet ver van het vernieuwde kruispunt aan een nieuwe brug waar jarenlang een omleiding geweest is en in de nabijheid van de spoorweg.

 

Voorbij de Moedermolen ging het over een kasseiklim om rechtsaf een assenweg te bereiken die me door een boomgaard leidde.  Na een betonbaantje ging het links een buurtweg op die luisterde naar de naam Waterloospad.  Ik was gelukkig nog niet waterloos.  Integendeel, ik had relatief weinig van m’n lurkzak gedronken ondanks de hitte.  Via het paadje doken we de bossen in doorheen een holle weg.  55,75 km.  Tot 59 km volgde de beklimming van de Wijngaardberg over de singletracks doorheen het bos.  Omwille van de hitte en de vermoeidheid werd dit voor mij een lastige onderneming en was het hier en daar te voet naar boven kruipen.  Vanuit het bos ging het een veldweg op doorheen een boomgaard in de brandende zon.  Beneden links kon je de snelweg zien liggen.  Ik meen dat hier ook de vaste route passeert.  Weer aan het bos gekomen stond ik aan de voet van een voor mij onmogelijke klim.  Dus even van de fiets en te voet naar boven.  Er volgden plezante tracks die zich er door de bossen slingerden.  De plek kwam me bekend voor uit eerdere of andere tochten.  De doortocht van de bossen werd afgesloten met een leuke snelle afdaling over een asfalt holle weg, zijnde de Donkerstraat in Gelrode op 59,75 km na de start.

 

Van 61 tot 62 km ging het klimmend over een kasseitje de Eikelberg op, naast een paar mooi gelegen huizen, gevolgd door een off-road afdaling.  Even verder kregen we twee mooie holle wegen voor de wielen, de eerste klimmend naar boven en over de tweede lekker naar beneden.  Daarna volgden paadjes in de open velden tot aan het Kloesbos op 64,5 km.  Daar staan enkele mooie buitenhuizen in de bossen.  Er volgde een twee kilometer lange asfaltklim vanaf het mooie witte huis dat op een hoogte tussen de bomen staat, over het traject van de rode vaste route, tot aan het kruispunt van wegen aan de oprit van de snelweg E314.  Het kruispunt over om een steile track op te gaan naar het bos toe.  Aan die track heb ik nare herinneringen omdat ik er ooit eens zwaar gevallen ben met gedurende lange tijd een pijnlijke knie tot gevolg!  Nochtans ben ik er achteraf ooit in geslaagd om er al rijdend tot boven te geraken.  Maar nu zag ik het in deze hitte en na 67,75 km niet meer zitten om hier een poging voor te wagen.  Ik was uitgeteld!

 

Ik was doodmoe en geraakte nog amper vooruit.  Toch werd ik nog een stuk over de rode vaste route gejaagd en kreeg ik nog diverse tracks en paadjes voor de wielen.  Elke keer wanneer ik een stukje bewoonde wereld te zien kreeg, hoopte ik op het einde, maar werd ik toch nog een volgende bosje in gestuurd.  Wat was ik blij dat ik de nieuwe fietsbrug over de Demer van deze ochtend weer in het vizier kreeg!  Even verder kon ik de poort aan de chirolokalen achter de parochiezaal binnen rijden en was ik weer bij af.  Er was geen teken van leven meer te bespeuren, alles was afgesloten.  De enige getuige van de toertocht was een aanhangwagen vol dranghekkens.  De binnen- en buitenspeeltuin er naast was open.  De hitte hield zelfs de kinderen weg, want er waren daar bitter weinig mensen, terwijl het er anders gonst van de spelende kinderen.  Ik heb er tegelijk drie icetea besteld en nog eens twee Gini en me buiten op het terras onder een parasol gezet.  Ik ben er ruim een uur blijven zitten alvorens de auto weer op te zoeken en huiswaarts te rijden.  Het werd een eenzame tocht, want op 50 van de 70 afgelegde kilometers heb ik geen levende ziel bespeurd, uitgezonderd een groepje wandelaars die zich afvroegen waarom er aan het einde van een paadje zo’n rare constructie gemaakt was met plastiek en betonijzers.  Ik heb hen bij het voorbijrijden uitgelegd dat dit “poortjes” waren om te beletten dat mountainbikers onverhoeds een rijweg op zouden schieten vanuit het bos.  Want alle gevaarlijke punten waren op deze wijze beveiligd.

 

De Forestbikers hadden weer een mooi parcours in elkaar gestoken.  Ze weten er de zware off-road-klimmetjes in ieder geval goed te vinden!  Ik ben altijd bekaf na de toertocht vanuit de Bekaflaan, want het was niet de eerste keer dat ik deze reed.  Zeker al minstens drie keren meegedaan.  Twee jaar terug zijn we hier ooit tot vijf uur blijven hangen met een delegatie Bierbikers.  Toen hebben de Forestbikers bijna letterlijk de stoel van onder onze kont uitgehaald, omdat de parochiezaal diende afgesloten te worden!  De hitte maakte de tocht deze keer nog eens zo zwaar.  Een duidelijke bepijling met de klassieke en goed opvallende zwarte pijlen op een gele achtergrond.  Verzorgde bevoorradingen met fris drinken en watermeloen.

 

StrammerMax

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you!

Nog een verslag van deze tocht: MTB Goe Bezig Arendonk!

Ter Dolen Fietshappening (25-45 km) te Helchteren op zaterdag 18-08-2012 en zondag 19-08-2012.

De Ter Dolen Fietshappening in Helchteren begint een jaarlijkse traditie te worden. Daarom op deze bloedhete zaterdag naar ginds afgezakt, wat toch weer een heel eindje autorijden betekende! Er stonden bitter weinig wagens geparkeerd en ook op de startplaats was het niet druk, zowel wat mountainbikers als gewone fietsers betrof. Om 13.30 u was ik op pad en ging het vanaf de technische school Don Bosco een weide in. Om met technische problemen geconfronteerd te worden. Een soort kettingzuig waardoor de achterderrie en ketting over en weer hingen te zwiepen wanneer ik stopte met trappen. Toch niet zo’n afstand gereden om onverrichterzake weer naar huis te moeten! Verder gereden met het risico op een panne, want er was geen noodnummer meegegeven. Dat zou een must moeten zijn op elke toertocht! Van 2,5 tot 4,5 km kregen we al direct mooie tracks voorgeschoteld in de bossen. Het was alsof er een hete wind doorheen de bossen woei! Tot 11 km na de start kregen we niks anders dan tracks voor de wielen geschoven met als enige intermezzo de overtocht van een grote parking en de passage van enkele huizen. Dit alles over een kurkdroge ondergrond.

Na 11 km kwam ik even uit de bossen tevoorschijn ter hoogte van de camping “De Binnenvaart”. Gedurende de aanvang van deze toer had ik niet meer dan 10 bikers op m’n weg getroffen. Het ging weer de bossen in om na 12 km een lastige zandstrook te treffen. Daar was het traject niet al te best en twijfelachtig uitgepijld. De witte pijlen vielen trouwens moeilijk op in de donkerte van de bossen waarbinnen het zonlicht speelde. Intussen werd ik nog steeds geconfronteerd met het euvel van een over en weer zwiepende derailleur, hetgeen ik niet had kunnen oplossen met het uitnemen en terugplaatsen van het achterwiel. Tot het probleem zich plots vanzelf oploste. We kregen niets dan bos voor de wielen en passeerden op 13 km een mooie private vijver achter een poortje op een schilderachtig plekje. Wat verder was het weer even pijltjes zoeken en gissen hoe het verder moest na het passeren van een singletrack. Daar werden we in de richting van het heidegebied “De Teut en Ten Haagdoorn” gestuurd, aangeprezen als het paarse hart van Limburg. Dat was niet gelogen, want de heide stond in bloei. De pijl rechts verwees naar een singletrack (die liep in de richting van waar we kwamen) terwijl het de bedoeling was de eerstvolgende asfaltweg op te rijden. Een biker kiest uiteraard voor de track! Aan de linkerkant liep een drukke baan. Ik diende dus op m’n stappen terug te keren. Omstreeks 15 km kreeg ik tussen de bomen door golfspelers te zien en bereikte ik de eerste bevoorrading aan de ingang van het golfterrein. Lauwe sportdrank, een stuk banaan en een wafel stonden er op het menu. Tot 18 km werden we langsheen De Teut gestuurd onder een brandende zon om daarna de bossen en de heide in te rijden. Tot 23 km werden assenwegen, zandpaden en een verloren gelopen asfaltbaantje binnen het domein De Teut ons deel. De zon scheen ongenadig op de open vlakte.

Om uit te komen op een drukke baan ter hoogte van de ingang van Kelchterhoef. Daar ging het de oprit van de snelweg voorbij en de brug over om aan de andere zijde weer de bossen in te duiken. Er volgden enkele meer technische tracks op en af tussen de bomen op een helling naast de snelweg. Ook daar was de afpijling beneden alle peil! Na 24 km reden we dan vlak naast de snelweg op een verhoogde berm en zo mee een brug onderdoor. Daar heb ik altijd de neiging van me te bukken omdat je er zo laag onderdoor rijdt! Een bizarre plek in ieder geval, maar toch gekend door de lokale bikers. Ik meen zelfs dat er een vaste route loopt. Het ging dan weg van de snelweg om een strook te bereiken waar enkele jaren geleden vele bomen gerooid werden omwille van de hoogspanningslijnen die er boven lopen. Intussen is die kale vlakte begroeid geraakt met fris groen. We bereden er de paadjes die zich ook doorheen de bossen aan weerskanten van deze strook slingerden. Het was er mooi, zeker nu alles baadde in de zon. Maar ik kreeg het er omwille van de hitte ook lastig! Met een draaierig gevoel tot gevolg. Slechts één biker deelde met mij de tracks. Even verder kregen we opnieuw wat verkoeling toen we de bossen indoken die zich achter de terreinen van een houthandel uitstrekken. Ook hier weer een ondermaatse bepijling. Soms te laat in de bocht, zodat je er voorbij was alvorens je de pijl te zien kreeg, of zelfs helemaal geen pijl!

Maar het aanbod van mooie paden maakte veel goed. Ze gingen op en af over leuke heuveltjes in de bossen. Geregeld diende een zandstrook overwonnen te worden of was het uitkijken voor boomwortels. Zo ging het tot voorbij een eenzame boskapel. Deze lag op een heuveltje van waaruit men uitkeek over een meer. Overal bomen rondom en alles badend in de zon. Het tellertje toonde 28,5 km en de klok 15.50 u. Er volgden enkele plezante singletracks over enkele puisten waarna we tot 30 km over een soort talud of dijk reden, begroeid met bomen en struiken en gelegen tussen de vijver links en een gracht rechts. Het pad leidde ons zo tot aan de zwemvijver van Hengelhoef. Daar leidden meer woeste en minder bereden tracks ons doorheen het bos om uit te komen over een pad naast een diep uitgesneden gracht. Een laag tunneltje onder aan een in onbruik geraakte brug die de indruk geeft in een ver verleden gebruikt te zijn geworden geweest voor een miniatuurtrein. Dat alles midden de bossen. 31,75 km. Het pad leidde ons nogmaals tot vlak bij het strand rond de zwemvijver waar vele mensen met kinderen genoten van het prachtige weer. Na rechtsomkeer weer het bos in en over een bruggetje achter het tunneltje van daarnet. Bij het oversteken van dit brugje had ik de pech van weg te schuiven en bezeerde ik m’n knie bij het maken van een verkeerde beweging om een valpartij te vermijden. Omdat ik eerder nog al wel eens wat last had met die knie tijdens het rijden deed dat deze keer allesbehalve deugd!

Langs de andere zijde van de diepe gracht weer verder om dan rechts een stukje holle weg in te duiken, overgaand in een graspaadje over een in onbruik geraakt voetbalveld. Daar vroegen twee nieuwe Belgen me de weg naar de zwemvijver van Hengelhoef. Maar het zagen er brave jongens uit! Een duik in het water zal in deze omstandigheden deugd gedaan hebben! Doordat ik nogmaals een pijl miste reed ik rechtdoor in plaats van rechts af te slaan. Eindelijk kreeg ik nog eens een andere deelnemer te zien! Op 34 km reed ik weer over mooie tracks en werd ik een heuvel in het bos over gestuurd, gelegen achter een aantal vakantiehuisjes aan de rand van Hengelhoef. Even voor het kasteel Engelhof kwamen we weer even uit de bossen tevoorschijn, vlakbij een ingang van het domein Hengelhoef. Volgde een stukje bos over tracks die tot aan een grote baan leidden nabij een ingang van het domein. Op die plek reden we weer de heide van De Teut binnen. Tracks doorheen de schier eindeloze bossen leidden me na 39 km weer tot dezelfde bevoorrading aan de ingang van het golfterrein. Hiermee eindigde een bijna 25 km lange lus. Vermoedelijk was ik de laatste biker die hier omstreeks 16.30 u passeerde.

Na de stop ging het de grote baan over waar op dat ogenblik wegenwerken bezig waren met afgeschraapte asfalt en een betonnen fietspad in wording. Naar links, de baan over en even verder weer de bossen in ter hoogte van Kelchterhoef. Daar kreeg ik het stokoude boshuisje met groene luiken nog eens te zien. Er ligt een grote vijver voor waarover thans een houten wandelpad bleek gebouwd te zijn. Wie is daar ook eens met zijn bike over gereden? Ik wel! Een stuurfout zou hier een nat pak en een natte bike als gevolg gehad hebben! We kwamen nogmaals voorbij de zwemvijver om op 42 km even naar links het bos in gestuurd te worden over een paadje dat lager ligt dan de omgeving, daar wat draait en keert en zo de indruk geeft dat je in een holle weg rijdt! Ik herkende de plek vanuit een andere toertocht in Helchteren. Toen kwamen we van de andere kant en ik herinnerde me nog dat we toen net daarvoor een pad hadden getroffen als een soort wasbord met bulten en dalen die toen na een natte periode vol diepe plassen stonden. Een pad met een aantal opeenvolgende bochten. Dit kregen we nu ook op het menu, maar nu in de andere richting en in andere omstandigheden: poederdroog en met veel stof. Plassen ontwijken was er deze keer niet bij.

Ter hoogte van een militair domein ging het even een fietspad op en meldde een bordje me dat ik nog 5 km te doen had, terwijl mijn tellertje toch reeds de 45 beloofde kilometers toonde. Het ging er een smalle track op die er evenwijdig liep met een brede zanderige weg. Oranje paaltjes vertelden dat hier ook een gasleiding door de bossen liep. Linksaf, waarna paden doorheen een mooi stuk bos me tot in de Kruisvenstraat brachten. Daar staan een aantal lage villa’s met keurig onderhouden tuintjes en grasperken. Spijtig genoeg moeten ze het eertijdse mooie uitzicht op het bos tegenover ontberen nadat bomen er gerooid werden. Na 48 km ging het er rechtsaf een grote baan over om even verder aan de andere kant weer de bossen in te rijden. Met een dikke 50 km op het tellertje bereikte ik weer de speelplaats van Don Bosco. Veel beweging was er niet meer. Het was intussen ook al 17.45 u geworden. De technische problemen met m’n fiets, de pijn in m’n knie, het hete weer en de zoektocht naar pijltjes op diverse plekken hadden van deze uitstap een lange tocht gemaakt. Ruim de tijd genomen om nog te genieten van drie kuipjes Ter Dolen Kriek, waardoor de douches al gesloten waren. Om daarna de dikke 90 autokilometers huiswaarts weer aan te vatten. Een beetje misnoegd over de ondermaatse afpijling, de problemen met de fiets en gebukt gaande onder de grote warmte met daardoor slaaptekort ben ik dan even mijn geduld verloren aan het tankstation. Gewacht tot de dame in kwestie haar pomp gekozen had, uitgerekend degene waar ik mijn zinnen op gezet had, om dan te moeten vaststellen dat zij zich van nummer vergist had waardoor ik geen toegang kreeg tot de pomp die ik gekozen had! Maar de mooie tracks in het bosrijke Helchteren deden al snel de negatieve puntjes vergeten. Misschien volgend jaar hier en daar toch eens wat alternatieve paadjes zoeken, want de toer was een exacte kopie van deze van het vorige jaar. Dat is misschien ook de reden waarom er minder deelnemers waren. Deze keer kon de toer ook op zondag gereden worden, wat de vorige keren niet het geval was. Dat kan ook de indruk van minder deelnemers gewekt hebben! Maar bossen en singletracks waren er in overvloed en maken deze plek tot een speeltuin voor elke mountainbiker.

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you!

Toertocht (25-45 km) van WTC De Gildetrappers te Wiekevorst op zaterdag 04-08-2012.

Na de modderige nachtrit in Vlezenbeek vrijdagavond was ik na het proper maken van m’n spullen pas om vijf uur te bed! Omstreeks tien uur werd ik wakker om vast te stellen dat het zonnetje zo heerlijk scheen! Deze zeldzame buitenkans tijdens een kwakkelzomer wou ik niet laten voorbijgaan. Ik voelde mij zelfs nog redelijk fit. Het fietske stond nog op de auto. Alles klaargelegd, een koppel boterhammen achter de kiezen gestoken en even over de middag was ik op weg naar Wiekevorst. Incognito met een pak van Caisse d’Epargne, Alejandro Valverde achterna, vermits mijne papegaai (sic) nog niet droog was! Door wegenwerken kon ik na het verlaten van de snelweg eerst helemaal terug naar van waar ik was gekomen! Puur tijdverlies! De pijlen voor de omleiding waren daarna ineens nergens meer te bespeuren. De GPS is een zegen! In de kantine van de voetbal aan de Dalstraat verzoop ik in een grote groep in dezelfde outfit gehulde wielertoeristen voor de wegritten die hier bij WTC De Gildetrappers ook konden gereden worden. Tot ik het tafeltje voor de inschrijvingen voor de mountainbiketocht in de gaten kreeg. Daar zaten de medewerkers werkloos te wachten. Om 13.20 u was ik pleite.

Ik vermoedde dat het tochtje gelijkaardig zou zijn aan dat van vorig jaar en dat bleek achteraf ook te kloppen, op enkele details na. We staken de grote baan over en doken een paadje door het bos in. Dat gaf uit op een tweesporige betonnen veldweg die ik me nog kon herinneren. Via veldwegen bereikte ik een assenweg waar een eerste biker me voorbij stak. Daarna ging het de Wortelbaan in, een kasseiwegeltje. Langsheen veldwegen en paadjes door de weiden werden we in de richting van Heist-op-den-Berg gestuurd. In de Leistraat aldaar, een schilderachtig kasseiwegeltje, werd mijn aandacht getrokken door de mooi aangelegde tuinen van, ik vermoed, een villa, want men kan door de keurig onderhouden en sierlijk geknipte hagen moeilijk zien wat voor gebouw er eigenlijk staat. Het geheel doet me eerder denken aan een park met een grote serre. Eigenaardig genoeg strekt het domein zich uit langs weerskanten van de kasseiweg. Ik heb dat bij eerdere edities daar ook al gezien en ik vraag me af wat dat daar eigenlijk is. Maar ik heb nog nooit een antwoord op m’n vraag gekregen en op het wereldwijde web kan ik er evenmin iets over vinden. Het tellertje toonde 3,75 km en de klok 13.30 u.

Na de Leistraat volgde een kasseiweg met bocht, naast een manege en dan ging het een maïsveld in over een hobbelig pad. Een lang en smal bospad leidde ons doorheen een groene omgeving. Een groepje van vijf eender geklede mannen van eenzelfde club stak me voorbij. Het bospad gaf op 7 km na de start uit op een assenweg waar we rechtsaf moesten. Hier kwamen me nog vier bikers voorbij, waarvan twee ook tot de club van daarnet behoorden. Ze waren beiden iets trager wegens wat ouder en meer gevleesd! Het brede grindpad bracht me naar de Peerdenkerkhofstraat (Heist-op-den-Berg). De Kaasstrooimolen die ergens in deze straat moet staan kregen we spijtig genoeg niet te zien. Achter de molen staat nog een mooi gerestaureerd lemen huis dat je van op straat niet kan zien omdat het wat lager staat dan de omgeving! We dienden een baan te kruisen en daarna ging het een straat in om via een asfaltpad de Herenbossen te bereiken en onze weg te vervolgen naast een gehavende strook waar bomen werden gerooid. In de Herenbossen reden we over de met kiezelsteentjes verharde paden. Ik kreeg er een aantal tegenliggers die op gezinsuitstap waren met gewone fietsen en met bikes. We maakten een klein ommetje in het bos om het dan recht op recht weer te verlaten. Een smalle veldweg leidde tot aan een asfaltbaantje, de Kleine Katelijnestraat, waar we naar rechts afsloegen om in een bocht van deze straat een manege te passeren. Het bospad dat we daarna in reden gaf uit op de dijk langsheen de Nete waar we linksaf moesten naast de rivier. Toen ik daar even halt hield stak me één biker voorbij, gevolgd door een groep op uitstap met stadsfietsen en die ik even verder weer inhaalde.

Het jaagpad naast de Nete ging dan steil naar boven naar een straat toe alwaar we via de brug naar rechts de Nete overstaken om verder te rijden langs de andere oever. Er was veel bedrijvigheid rond de visvijver die we er passeerden. Even verder troffen we de splitsing na 11 km. De kleine route liep verder langs de oever terwijl ik naar rechts een bosje diende in te rijden. Een singletrack bracht ons doorheen het bos tot langs de achtertuinen van enkele huizen om zo Westmeerbeek (Hulshout) te bereiken. We werden het bosrijke gebied ingestuurd in de merkwaardige omgeving van de Goorstraat, de Spaarpot en Binnengoor. Daar rijd je in een bos langsheen een soort van grachtenstelsel met waterpartijen waarachter zich heel wat buitenverblijven met tuinen en vijvers bevinden. Het eigenaardige lange hoge “huis” dat over een vijver gebouwd is stond er nog altijd. Zeer bizar. De kant die je te zien krijgt lijkt te bestaan uit één grote verroeste metalen plaat en de achterkant die op de vijver uitkijkt bestaat uit één grote glaspartij! En het is hooguit twee meter diep! Het vloekt eigenlijk met de omgeving! Vroeger was dit een groot moeras met bos, maar in de jaren 50 is dit verkaveld in verschillende kleine percelen waar men vijvers in uitgegraven heeft. Het overgrote gedeelte van deze huisjes zijn weekendhuisjes die permanent bewoond zijn, en daardoor geregeld in het (regionale) nieuws kwamen. Zo wist Wicked Uncle Ernie mij in 2008 te vertellen. Want het was al de vijfde keer op rij dat ik deze tocht kom rijden. Terwijl ik even halt hield naast het bizarre roesthuis staken me drie bikers voorbij. 14,50 km en 14.10 u.

Volgde een kort stukje langsheen de drukke Provinciebaan te Herselt ter hoogte van de visvijvers en taverne Het Loze Vissertje (16 km). Rechtsaf en na enkele rustige straten, een assenweg en een asfaltbaantje dienden we de Westerlosteenweg over te steken. Dit is een superdrukke baan, maar nu was er geen verkeer te bespeuren omwille van wegenwerken! De reden waarom ik daarstraks op mijn stappen diende terug te keren! Daarna het smalle Vijverstraatje in, waar ik bij twee opeenvolgende vorige edities bijna van mijn sokken gereden werd door automobilisten die niet goed uit hun doppen keken bij het uitkomen van het straatje! 18 km en 14.20 u. We doken de mooie bossen in ter hoogte van Wouwers. Jammer dat hier zo veel buitenverblijven staan. Ze worden dan nog permanent bewoond. En sommigen kunnen van hun bostuin nogal een zootje maken. Hier wat rommel, daar een stapel hout, ginder resten van bouwmaterialen! In de ferm klimmende Vijverstraat, een assenweg die naast buitenverblijven en huizen loopt, maakten we de enige hoogtemeters van deze toertocht. Eén biker stak me voorbij en reed gezwind linksaf het asfaltbaantje op. Tussen de bomen door zag je de schreeuwerige reclameborden van de speeltuin Flipperland staan. Net daarvoor ging het rechtsaf de Suikerberg (Herselt) op en de bossen in. Deze weg leidde ons voorbij camping en recreatiedomein Dry Eiken.

Intussen waren we op de groene vaste route geraakt en arriveerden we op een kruispunt van boswegen. Daar stond de bevoorrading op 20 km van de start. Het was intussen 14.30 u geworden. Vorig jaar kwam de stop pas na de passage van dit bos en waren hier alle pijlen door een flauwe plezante weggenomen! Je diende er gewoon de groene vaste route te volgen! Dat was toen blijkbaar op een papier aan de inschrijving aangekondigd, maar ik had dat niet gelezen. In plaats van dat stukje opnieuw af te pijlen! De bevoorrading werd verzorgd door een man en een vrouw. Je kon er fris flessenwater drinken en er lagen bananen en wafels om te knabbelen. Er stond nog een delegatie van vijf United Bikers uit Diest, waaronder een kleinere jongen. Blijkbaar zijn dat ook trouwe deelnemers, want vorig jaar heb ik ook vijf rijders van deze club aan de start gezien. Na een korte pauze mijn rit verder gezet. We moesten via een slagboom linksaf een breed bospad in. Tot 23 km volgden mooie bostracks over het parcours van een groene vaste route. Waar we een baan dienden te kruisen bemerkte ik de plek waar de bevoorrading de vorige jaren opgesteld stond. Daar ging het ook via een slagboom een grindpad door het bos in.

We werden naar Bergom (Herselt) gestuurd en even verderop een bos in. Een mooi bospad leidde me tot in het centrum van Bergom tegenover het Kapelletje van de Maarschalk (anno 1798) met in het paadje er naartoe een gedenktegel voor het [url=http://www.gva.be/antwerpen/herselt/bergom-viert-duizendste-verjaardag.aspx]1000-jarig bestaan van Bergom[/url]. Via een mooi stukje beukenbos ging het richting Westerlo en een kort stukje langsheen de grote baan, de Merodedreef, zij het op een paadje door het gras, ter hoogte van een poort naar het Kasteel De Merode. De baan over, een assenweg in naast een beek door een natuurgebied dat luistert naar de naam Beeltjens en Kwarekken. De delegatie van de United Bikers stak me er voorbij. Het tellertje toonde 25 km, de klok 14.55 u. Vanaf hier kregen we enkele mooie tracks en bospaden voor de wielen. Een van die paden liep rakelings langs een diep uitgesneden droge beek (27 km). In een groot wandelbos keken me van tussen de struiken kabouters aan (28 km). Op een stronk van een afgezaagde boom ligt zelfs een heus kabouterboek. Met de richtlijnen van het kabouterspel. Ik krijg er een zeer grote groep tegenliggers op de stadsfiets. Ik was niet de enige die het mooie weer had aangegrepen om buiten te komen!

Het bos uit en de weg op in Westerlo. Tot 31 km volgden een grindweg die luistert naar de naam Steine Hoevestraat en een betonbaantje in een open landelijke omgeving en passeren we Zoerle-Parwijs. Naar rechts de weiden in, gevolgd door een zeer lange asfaltbaan waarlangs vele nette villa’s met keurige tuintjes gebouwd werden. We reden de Balebossen in, een lang grindpad tussen de velden in Heultje. Halverwege was het pad versperd door een politiecombi. Ernaast stonden een Vlaamse jongeman en een kleurlinge. Een raar koppel! En de vrouw droeg schoenen met hoge hakken, niet erg geschikt om mee te fietsen! Joost mag weten wat daar gaande was. Verderop liepen ook groepjes van een jeugdkamp, telkens begeleid door een aantal ouderen. Ik had al gemerkt dat er hier en daar opdrachten verstopt waren! En ook eerder op het parcours kwam ik zulke groepjes tegen. Na een haakse bocht kwam het grindpad uit op een betonbaantje. Dat leidde ons naar een kruispunt van betonbaantjes in open veld waar we rechtdoor Goorheide in moesten.

We draaiden het fietspad in dat een oude spoorwegbedding volgt in de richting van Morkhoven. Dat kwam me bekend voor. Ik kon voorpellen dat we dadelijk naar links een betonbaan op moesten en aan een hoeve weer naar rechts. Het klopte niet! We dienden deze keer iets vroeger naar links af te slaan! Na een asfaltbaantje ging het een assenweg in, Broekhoven (in Morkhoven) genoemd. Dit om 15.45 u en na 38 km. Het pad versmalde tussen de struiken en ik diende even af te stappen om een wagen en een tractor met aanhangwegen te kunnen passeren. Op het naastliggende veld werden de gewassen geoogst. Veldwegen brachten me een kleine kilometer verder tot aan de schilderachtige Berteneindsehoeve. De straat tegenover de hoeve in. Na een veldweg herkende ik de stal waar ik vorig jaar voor een stortbui geschuild had tussen de koeiendrek. Tot 43 km volgden vele asfaltbaantjes en enkele stukjes bos. Ik herkende het pad door het bos waar vorig jaar geen pijlen meer te vinden waren. Terug de velden in tussen de paardenweiden en voorbij de enigszins onderkomen Leydaelhoeve (43 km om 16.00 u). Via een verhard paadje voor fietsers reden we door het open landschap waar we de Nete kruisten over een zeer smal bruggetje. Een oude kasseiweg leidde ons naast de voetbalvelden weer tot aan de kantine. Er stonden 45 km op m’n tellertje en het was 16.15 u.

Aan de kantine was niet veel drukte meer. Nog slechts enkele wagens stonden er geparkeerd. Er kwam nog een groep wielertoeristen toe die hoopten dat ze nog wat te drinken konden vinden. Dat was zo. Toen ik mijn rugzakje in de autokoffer legde, kwamen de mannen die de pijlen hadden opgeruimd toe. Ik was dus net op tijd terug! Binnen nog twee flesjes icetea soldaat gemaakt. De douches opgezocht om weer proper naar huis te kunnen. Typische douches van een plaatselijke voetbalploeg in een betonnen hok. Maar de vloer was er netjes en het water warm. Afscheid genomen van een man die nog bezig was met de opruim van enkele spullen. Mijn fiets was niet vuil, daar hoefde niets aan te gebeuren, vermits ik de volgende dag, zondag, gepland had van in Bekkevoort de Parel van het Hageland te gaan rijden.

In Wiekevorst mag je geen superparcours verwachten, deze streek leent zich daar minder toe. Een eenvoudige tocht met redelijk wat verhard, maar al bij al toch een mooie en afwisselende rit. Veel rustige baantjes en naast de asfaltstroken en verharde paden toch ook mooie stukken off-road. In ieder geval geen spijt gehad van de verplaatsing op deze zonnige zaterdag. En toch heb ik wat gemist. Bij twee eerdere edities passeerde de tocht een verlaten huisje aan de Grensstraat en de Westmeerbeeksesteenweg te Westerlo (even opgezocht in m’n archief). Daar stond telkens dezelfde ezel eenzaam in een kleine weide. Hij heeft toen mijn energiereep opgegeten. Het wordt tijd dat de parcoursbouwer de rit nog eens langs daar uitstippelt! Als je ooit een ezel op een mountainbike ziet rijden, en het is niet uw bikemakker, dan is het vast die ezel uit Westerlo!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

7^de Hoebelbike nightride te Vlezenbeek op vrijdag 03-08-2012.

De bedoeling was van omstreeks 20.00 u in Vlezenbeek te zijn om dan ten laatste om 20.30 u te kunnen vertrekken, maar een file op de Antwerpse ring stak daar een stokje voor. Een half uur aanschuiven en dus een half uur later dan voorzien op de parkeerweide aan de Baljuwhoeve in Vlezenbeek. Ik herinnerde me nog van vorig jaar dat je er moest opletten voor de koeienvijgen die er rijkelijk verspreid lagen, achtergebleven nadat de bewoners tijdelijk van hun habitat waren verdreven voor de zevende editie van de Hoebelbike nightride. Enigma, een bekende, gespot op de weide. Hij kwam rijden in het gezelschap van enkele anderen van “de bende van Berendrecht”! Lampen gemonteerd en me ingeschreven terwijl het eerst licht en daarna stevig begon te regenen! Voor de verandering in deze droevige zomer!

We vertrokken achter de hoeve over een weidepaadje dat vermoedelijk voor de gelegenheid opnieuw was opengewerkt en kregen de bikers die de rit al achter de wielen hadden even als tegenliggers op ons pad. Daarna ging het door enkele straten om tenslotte de boerenbuiten te bereiken. Enkele vettige veldwegen werden ons deel. Intussen was het stevig beginnen gieten en werd de ondergrond herschapen in een natte modderbrij. Ik was zeker niet alleen, want geregeld kwamen grote en kleine groepjes of individuele bikers voorbij gereden. Op 3 km volgde de doortocht van een donker privébos. Ook daar was het pad wat klaargestoomd voor deze gelegenheid, te zien aan de losse ondergrond die de allure had van bladgrond. Waarschijnlijk groeien deze paadjes dicht door gebrek aan passanten. Het ging daar op en af, met de nodige bochtjes rond de bomen en ik werd er achternagezeten door twee anderen. In het bos kon je al goed licht gebruiken.

Dan ging het lekker naar beneden over een holle veldweg om na 4,5 km uit te komen op een grote weg tegenover de Brouwerij Lindemans. Het was raar dat een pijltje aan de omheining van het bedrijf ons naar achter de gebouwen loodste. Daar was een heus doolhof opgebouwd tussen stapels bierkratten en een trap opgebouwd met paletten, voor de liefhebbers. We reden ook naast de waterzuivering van het bedrijf, waar een reukje hing dat niet zo onmiddellijk naar een frisse Lindemans doet verlangen! We kwamen weer op de baan uit en daar ging het weer de velden in. Een in de modder verzopen veldweg deed de klodders Vlezenbeekse bodem me rond de oren vliegen. Het spatbord dat ik voor het vertrek nog van m’n andere fiets had geplukt vermag daar niks tegen! We dienden de Brusselsestraat over te steken en bereikten een stuk bos waarin het pad afgesloten was door een aantal poortjes. Toen ik even halt hield viel er achter mij een ferme dode tak met veel gekletter vanuit een boom op de grond. Even verder kreeg ik een al even verzopen jogger als tegenligger. De mouwen van m’n vestje waren doorweekt door het schuren langsheen de doornatte maïsplanten.

Het bleef maar regenen! Had ik maar gedaan wat ik eerst van plan was geweest na vast te zijn komen zitten in de file in Antwerpen! Rechtsomkeer maken en in de zetel gaan zitten! Nu reed ik hier moederziel alleen over een vals platte veldweg naar een bos toe in de gietende regen! Maar gelukkig kwam er dan toch een einde aan de stortbui. Intussen was het al behoorlijk donker geworden zodat ik niets meer van de omgeving te zien kreeg, tenzij de gebouwen die we van dichtbij passeerden. De natte graspaadjes met hun hobbelige ondergrond waren niet overal m’n ding! Iemand begroette me in het voorbijrijden en noemde m’n naam. Ik vermoed dat het Patje2 was. Iets voor halfweg zag ik achter me het felle licht van een biker naderen op een graspaadje tussen de velden. En dan voelde ik een klopje op m’n schouder! Het bleek Jinba Ittai te zijn! Het was al een tijdje geleden dat ik hem nog te zien had gekregen. Hij vertelde me dat Offshore ook onderweg was en dat ik dus gezelschap zou hebben. En Bulls69 was ook nog op komst. Offshore haalde me bij en de rest van de rit hebben we samen afgelegd. Hij zat verveeld met het feit dat zijn helmlamp het niet deed en zijn achterlichtje gaf ook maar licht van niemendal. Op een bepaald ogenblik volgde een kort vrij technisch stukje over een paar uit de kluiten gewassen bulten in een bos. Daar hebben we ons omwille van de duisternis en de vettige ondergrond maar wat rustig gehouden. Alhoewel te voet naar boven en beneden geraken op de glibberige ondergrond evenmin simpel was!

Waar we van het veld op een grote baan kwamen hebben we een pijltje gemist, waardoor we de grote baan zijn blijven volgen in de verkeerde richting en reeds toekwamen aan het Café In de Linde. Rechtsomkeer gemaakt en het gemiste pijltje aan de overzijde van de baan in de andere richting gespot. Even verder kwamen we toe aan de bevoorrading in Boomkwekerij en Tuincentrum Inter-Arbo op de Lenniksebaan in Vlezenbeek. Daarvan kregen we bij de start een waardebon voor een gratis Hoebelboom. Ik heb mijn bon van vorig jaar onlangs nog weggedaan. Mijn tuintje is te klein voor grote bomen. In het licht van de serre werd pas duidelijk hoe bikers en bikes er aan toe waren! Ze zagen er allemaal eender uit, verstopt onder een dikke laag modder. Aan de stop was van alles te eten: appelsien, bananen, wafeltjes, cake en sportdrank. Een kleine jongen deelde er staaltjes uit van een flesje met een prestatiebevorderend drankje. Wat zal ik kunnen vliegen op de volgende toertocht! Ik zag er Bulls69 nog net vertrekken.

Van de voorgaande keren weten we dat op het terrein van Inter-Arbo altijd voor een specialleke wordt gezorgd en dat was nu niet anders. Patje2 kwam het ons al op voorhand verklappen! Hij keerde terug naar de serre. Zijn wiel had de doortocht van één van de putten niet doorstaan en stond regenscherm. Zijn Hoebelbike eindigde dus na 19 km. Omdat hij ze niet meer nodig had plaatste Patje zijn helmlamp op het hoofddeksel van Offshore, zodat deze uit de nood was. Die kunstmatig gegraven putten hoeven voor mij niet echt en om niet hetzelfde lot te ondergaan als Patje ben ik er naast gereden over het hobbelige modderige veld. In het bos volgde dan een moeilijk stuk op en af en voorzien van een aantal bochten. In droge omstandigheden is dat voor mij al een corvee, dus dat kon ik in deze slijkerige omstandigheden nu helemaal op m’n buik schrijven! Het was ook niet evident van het correcte parcours nog te volgen, want de linten die de te volgen weg markeerden waren op vele plaatsen gescheurd. Er zullen er waarschijnlijk een aantal in het decor gegleden zijn!

Een smal paadje bracht ons weg van het tuincentrum. En wat voor een paadje! Het had de allure gekregen van een beekje! En het rook ook niet al te fris! Verderop was er door de wakke modder al rijdend geen doorkomen meer aan. Dus werd het te voet baggeren door de modder. Ik ging aan de kant om degene die me volgde te laten passeren, denkend dat hij nog op zijn fiets zat! “Och, jij bent ook te voet”, zei ik. “Het is het beste dat je hier kunt doen”, zei de ploetergenoot. De vettige ondergrond kleefde aan fiets en schoenen. We hadden één troost! Het regende intussen niet meer! Vanaf we terug in de velden kwamen ging het weer beter vooruit. Even verder kwamen we uit in een straat en kregen we het Café In de Linde in het vizier. Je reed er langs de voordeur binnen en via de achterdeur weer buiten. Je komt echt alles tegen tijdens een toertocht! Wie er zin in had kon op zijn bike aan de toog gaan hangen!

En verder ging het in de nachtelijke duisternis. Op een bepaald ogenblik reden we naast en onder een imposante spoorwegbrug. Kan dat in Dilbeek geweest zijn? Ik meen daar ooit al eens gepasseerd te zijn tijdens een toertocht. Later wist Offshore me te vertellen dat we over het grondgebied van Anderlecht reden toen we straten met villa’s passeerden. Dadelijk zouden we de zandberg aan Bruski in Pede bereiken. We raapten een bikende man en vrouw op die zonder licht waren komen te zitten, lees, niet uitgerust waren zoals voor een nachttocht wenselijk is. Achter een bedrijf moesten we een dijk in het gras op en weer de velden in. De paden lagen hier wel droger dan bij aanvang. Van zodra we een oranje gloed van snelweglampen te zien kregen, doemde de helling aan Bruski voor ons op. Terwijl de andere drie naar boven strompelden, snel nieuwe batterijen in m’n lampen gestoken. We vroegen ons af wie hier rijdend naar boven geraakt zou zijn! Zelfs te voet was het een klus en enkel doenbaar wanneer je langs de kant over het gras liep. Het pad vervolgde zijn weg in de hoogte tussen opgeschoten struiken en bomen om net voor een brug weer op de weg uit te komen. Dan ging het weer de donkere velden in. Omdat het beter was voor de lichtlozen dat de verlichte geesten voorop reden, anders rijden ze in hun eigen schaduw, reden Offshore en ik voorop. Eens de volgende donkere velden in, kreeg ik wat voorsprong, ook al reed ik traag. Achter me het licht van Offshore met in zijn zog de twee anderen. In de verte zag ik op een bepaald ogenblik een gebouw staan met allemaal kleine blauwe flikkerende lichtjes. Vanuit de duisternis kwam muziek ons tegemoet. Na nog een stukje door de weide bereikten we opnieuw de Baljuwhoeve en werden recht naar de bikewash geleid. Het moet omstreeks middernacht geweest zijn.

Er was nog volop bedrijvigheid aan de bikewash. Eindelijk nog eens een nachtrit waar niet iedereen om 18.00 u al vertrekt! Want bij de vorige nachtritten was ik vaak nog alleen onderweg! De slangen aan de bikewash gaven overvloedig water en dat was ook nodig. Het voordeel van zulke natte rit is wel dat alle vuiligheid meteen van je fiets loskomt. Laverend tussen de koeienvlaaien, met mijn helmlamp speurend naar de verse resten van voorbije grasmaaltijden, mijn sporttas in de auto opgehaald en linea recta de douchewagen opgezocht. Met als kleedruimte een naastliggend tentje. Waartoe een mens toch in staat is! Om middernacht in zijne pure gaan staan tussen de koeiendrek! Primitief, maar de douches gaven overvloedig en warm water.

Op de binnenkoer klonken de laatste luide noten van een optreden. Op zoek naar iets eet- en drinkbaars, werd ik bij het nekvel gegrepen door Streets van Straf in Bergaf uit Opwijk. Hij was daar in het gezelschap van BoXer en een aantal bikers van de Goodfellas Dendermonde, een leutig gezelschap. Ik lees altijd hun afspraaktopic op het forum. De doortocht en de bevoorrading bij de bloemist werden druk becommentarieerd. Bloemist of bloemenist? Volgens Streets verkoopt de eerste bloem! Och ja, zijn filosofische ontboezemingen raken al wel eens meer kant noch wal! Vooral na enkele glazen Lindebier! Eens benieuwd of hier reactie op gaat komen! Ook Koppigaard was present. Na de halloweentocht in Bonheiden was dit zijn tweede nachtrit. Achteraf viel m’n eurocent. Ik heb Koppigaard toen in Bonheiden gezien en gesproken na de rit! Nadat ik hem eens had vermeld in een schrijfseltje over een andere toertocht. Bleek dan achteraf dat we beiden Offshore kenden! De wereld is klein, ook al wonen we alle drie in een andere provincie! Een Chimay en een Lindenbier achter de kiezen gegoten en de inwendige mens versterkt met een broodje witte pens.

Na de koeienvlaaien in het schijnsel van m’n lampje nogmaals omzeild te hebben zal het al ver 02.00 u geweest zijn eer ik van de weide weg reed, na m'n fiets weer op de drager gemonteerd te hebben. De twee jonge gasten die naast mij geparkeerd stonden, en waarvan er één Engels sprak, hadden duidelijk nog geen zin om al naar huis te gaan. Hun bikes aan de fietsdrager vastgeklonken met een slot! Om 03.00 u was ik thuis. Helm, lampen, kleren, schoenen, alles zat onder een vettige laag modder. Nog de moed gehad om alles proper te maken. Om zaterdag naar Wiekevorst te kunnen gaan rijden, wat ik ook gedaan heb. Toen ik om 05.00 u in mijn nest kroop begon het al licht te worden! Hoe gek kan een mens zijn? Ik heb onderweg tijdens de rit wel eens gesakkerd op de regen en de modder, maar achteraf gezien ben ik toch blij dat ik de weg naar de Baljuwhoeve nog eens heb teruggevonden. En het onverwachte gezelschap tijdens en na de rit was een modderbad waard!

Het verslag van deze nachtrit kan je ook lezen op mtb-you en mountainbike.be!

16de Hoebelbike te Vlezenbeek (dagrit op zondag 05-08-12) door Auguste002

7^de Boerenbike (30-40-50-80 km) van de KWB te Droeshout-Opwijk op zondag 29-07-2012.

Sinds ik die weide te Droeshout (Opwijk), gelegen in het midden van nergens, ontdekt heb, kijk ik altijd weer uit naar het laatste weekend van juli om er deel te nemen aan de Boerenbike van de KWB ter gelegenheid van de Wayenbergkermis. Ik hoop dat mij hetzelfde lot beschoren is als het paard dat ik hier twee jaar geleden zag sterven voor zijn koets. Ja, ook dat gebeurt nu eenmaal! Als ik mijn einde voel naderen, dan hoop ik dat het einde juli is. Dan laat ik me naar hier voeren, eet een koppel pensen met appelmoes en sluit mijn ogen op de tonen van de deuntjes van het Decap-orgel in de grote tent. Voor mijn laatste toertocht naar de eeuwigheid met op de bevoorradingen rijstpap met gouden lepeltjes!

Dit jaar werd zelfs de uitzonderlijke afstand van 80 km aangeboden, een reden te meer om hier present te zijn en op tijd uit de veren te komen! Na een stevig ontbijt op weg. De rit naar Opwijk verliep zonder problemen. En voor het eerst raakte ik na de A12 te hebben verlaten, zonder ommetjes door het centrum van Wolvertem. De GPS raakt daar immers een beetje het noorden kwijt omwille van de heraanleg van bepaalde wegen. Ook de tent op de Waaienberg bereikte ik zonder omwegen en langs dezelfde weg waarlangs ik ze die eerste keer ontdekt had! Aan de tent loop ik Frans van 3D-Cadworks tegen het lijf, net zoals een paar weken terug in Opoeteren! Me ingeschreven in de tent en om 8.45 u kon ik met de fiets op weg. Na het landelijke asfaltbaantje Paddenbroeken, waarlangs de weide met tent per wagen bereikbaar was, ging het via een veldweg tussen bos en prikkeldraad de wijde wereld in. Eén van de twee vrouwen die net voor mij met hun kinderen waren vertrokken, viel zonder veel erg in een diepe put naast het paadje! Bij aanvang staken me heel wat andere deelnemers voorbij. Ik was dus niet de enige die de weg naar de Waaienberg gevonden had. Veldwegen en een stukje bos brachten ons over een deel van een groene vaste route tot aan een spoorweg op 4,50 km. De slagbomen gingen voor mijn neus naar beneden voor een trein vanuit elke richting.

Eens de spoorweg over brachten een smalle veldweg tussen twee prikkeldraden, een pad doorheen een stukje bos en enkele pittige klimmetjes ons tot een betonbaantje dat na 7 km voorbij een uitzichtpunt in Brussegem komt. Daar even gestopt. Het toeval wil dat ik me tijdens mijn rit gisteren in Oosterzele nog afgevraagd had tijdens welke tocht men deze plek passeert. Want ik ben er al meerdere malen voorbij gekomen. Terwijl ik daar stond hoorde ik mijn schuilnaam roepen door een passerende biker. Pas naderhand zou ik te weten komen wie dat was! Even verder gaat het, na een paar grote huizen, rechts naar beneden. Vroeger had je dan een prachtig zicht op de achterkant van die huizen die boven aan een helling staan wanneer je even omkeek. De knotwilgen zijn intussen al zodanig groot geworden dat ze alles aan het zicht onttrekken! Na 9 km trof ik de eerste splitsing en werd ik een weg overgestuurd en een paadje in dat voorbij een plek met tientallen schotelantennes kwam, op het grondgebied Brussegem. Door een andere biker te volgen, had ik een pijltje naar rechts over het hoofd gezien. Omdat ik een biker, die toch een heel eind achter me kwam, hoorde roepen, ben ik op m’n stappen teruggekeerd, en dat was een goede ingeving! Dank u, biker! Volgde een mooie afdaling door bos en open velden en een stevig klimmend paadje op 12 km. Ferm was de plezante afdaling op zo’n 14 km na de start. Het ging er naar beneden over een paadje vol rotsachtige stenen, alsof we in de Ardennen reden. Ik moest er het pad wel delen met enkele wandelaars, waarvan sommigen mij niet hadden horen afkomen! Maar eens voorbij de laatste, kon ik me lekker laten gaan en over de stenen naar beneden vliegen. Wat show verkopend in het zicht van die wandelaars!

Volgde een moeilijker paadje met wat uit de kluiten gewassen hobbels. Hoe hij het geflikt heeft weet ik niet, misschien niet goed opgelet tijdens het babbelen, er waren daar wel wat putten, maar één van de twee bikers die voor me reden, maakte op nogal ruwe wijze kennis met de harde bodem. Over de kop en de grond op. Hij was er even niet goed van, maar ik denk dat het wel zal meegevallen zijn. Het brede pad versmalde en het vroeg toch een voelbare inspanning om de zachte stijging te overwinnen. Met als beloning een megabangelijke afdaling doorheen een stuk bos over een pad, doorkliefd met de nodige voren, om beneden uit te komen aan de kerk van Ossel (Merchtem). Het tellertje toonde 16,50 km omstreeks 10.00 u. Een klimmetje over een betonpaadje en een afdaling over kwistig uitgestrooid grind, brachten me na 19 km tot aan het kerkje van Sint-Gudula te Hamme-Merchtem. Merkte ik een aantal jaren geleden op dat dit kleine kerkje dringend aan restauratie toe was, nu stond het volop in de steigers, de toren reeds netjes opgekuist en de gouden wijzers van het uurwerk schitterend opgeblonken in de zon. Van Hamme reden we over een klein bruggetje een beek over, recht Relegem-Asse binnen. Na een zachte klim in het groen bereikten we een kilometer verder een glooiend landschap, om van daaruit links de glinsterende bollen van het Atomium te zien staan. Wat een tegenstelling! Het Atomium, symbool van een hoofdstad, te zien krijgen wanneer men naar beneden dokkert over een paadje vol stenen en rotsjes midden de bietenvelden. Het kunnen ook kolen geweest zijn. Ik ben plantkundig niet zo onderlegd! Een smal weidepad en een betonbaantje voerden me langsheen twee megadikke eiken tot in enkele straten van Asse (22 km).

Eens weer een beenhard pad tussen de velden in, word ik bijgehaald door een rijder van Straf in Bergaf uit Opwijk. Het weer is nu een stuk beter dan tijdens hun toertocht in april, waardoor het parcours ook heel wat aangenamer te berijden is! Een clubmaat van de Bergaffer staat verder te wachten bij iemand die aan het bekomen is van een buiteling. Samen bereiken we na 25 km de eerste stop in Kobbegem. Ook daar staat de kerk in de steigers. Het klassieke aanbod van appelsienen, bananen en partjes cake wordt er door de mensen van de KWB met veel plezier verzorgd voor de aanzienlijke groep bikers die er bijeen staan. Ik word er aangesproken door een biker die me schijnt te kennen, in het gezelschap van twee anderen. Het vraagt me enig denkwerk om ze te kunnen plaatsen! Het zijn de Weetabix-boys, maar zonder Weetabix zelf er bij! Het is ook lang geleden dat ik hen nog te zien kreeg! Ik heb hen trouwens hier op de Boerenbike voor het eerst ontmoet tijdens de editie van 2010. Ik dacht dat het al langer geleden zou zijn! Het zijn dus ook trouwe deelnemers! Na nog een bekertje zoet vocht weer op weg.

We passeren de plek waar de bevoorrading vroeger stond, voor de poort van een oude stal, nabij knetterende hoogspanningslijnen. Paadjes voeren me door het land van Asse en over servitudes vol grind doorheen het centrum. Eén van die paadjes gaat ferm klimmend de hoogte in! Na 30 km bereik ik het park van Asse. Toen ik hier een aantal jaren geleden passeerde, was dit park pas aangelegd, met schitterend witte paadjes in grind en spichtige bomen. Nu ziet alles er veel groter en woester uit, het gras langsheen de paden tot een halve meter hoog opgeschoten. De Bergaffers, met enkele neutralen in hun gezelschap, steken me weer voorbij wanneer we via het Kruisborrewandelpad weer de natuur in duiken. Na 31 km en omstreeks 11.00 u. Kort daarna treffen we de splitsing tussen de routes van 30-40 km en 50-80 km. Ik kies voor de langste trajecten en rijd voorbij de mooie Terlindenvijver, te midden de bomen om daarna een stevige helling voor de wielen te krijgen, over beton tot aan het kruispunt van Hoogland en de Museumstraat in Asse. Een smal weidepaadje brengt me na 34 km weer tot een splitsing met dezelfde opties nadat alle afstanden weer kort tezamen liepen.

Een wit kapelletje verraadt me dat we in de buurt van de Kruisborrekapel beland zijn. De zware klim die zich aandient zit me nog fris in het geheugen van tijdens de toertocht van de Bergaffers vanuit Opwijk op 29 april. Toen lag de ondergrond er zeer slecht bij omwille van de regen van tijdens de dagen ervoor en was ik compleet afgepeigerd! Na nog een wit kapelletje kom ik in de Kruisborrestraat en is het nog even naar boven kruipen tot aan Taverne De Koekoek op de drukke Edingsesteenweg. De grotere Kruisborrekapel zelf krijgen we niet te zien en ook het voor mij onmogelijke wortelklimmetje aan het Kruis van Sjat blijft me bespaard.

De grote baan over om naast de parking van De Koekoek het Kruisborrewandelpad weer op te rijden over het traject van een vaste route, deze keer naar beneden doorheen het bos, langsheen de blinde muur van een hoeve en over een paadje tussen twee bomenrijen. De ondergrond ligt er onder de bomen vrij zompig bij. Vorig jaar kwam de Boerenbike ook deze plek voorbij en kregen we hier op dit stukje vaste route enorm veel tegenliggers van de toertocht vanuit Borchtlombeek-Roosdaal. In 2010 liepen de beide parcours voor een stukje samen en daar stond net een fotograaf, zodat bikers van de beide tochten door elkaar op de foto’s stonden! Maar dit jaar hadden die mannen hun parcours uitgestippeld in een andere richting. Beneden gaat het naar rechts, van de vaste route weg, over een breed pad en een weidepaadje naar boven en beneden doorheen een mooie omgeving tot in Asbeek (Asse). Op 39 km bereik ik een straat die Platijn (Asse) heet. Op deze schilderachtige plek ligt, aan het kruispunt van landelijke baantjes in het Pajottenland, het gastronomisch restaurant Hof Ten Eenhoorn. Ik tref een splitsing na 40 km, ergens op een bosweg. Een bospad en veldweg brengen ons voorbij de gerestaureerde hoeve “De Hoge Bomen”, tegenover een vijver in een mooie omgeving, waar een bevoorrading van de tocht uit Ganshoren staat. Drie bikers rijden me er voorbij op de Budaweg, een lokale buurtweg. 42 km en 12.05 u. Gemakkelijk te berijden veldwegen, een leuke afdaling, een kort maar lastig gehavend technisch bospaadje met veel wortels, putten en groeven en een lastig wegje langs de bosrand en door een veld, mij bekend uit andere tochten, brengen me na 45 km op de plek waar de route van 80 km haar eigen weg op gaat.

Even getwijfeld om toch maar de richting van de 50 km op te gaan en spoedig neer te kunnen strijken op de weide in Droeshout. Maar het is pas middag en de barbecue en pensen zouden toch de hele namiddag beschikbaar blijven, dus er was geen reden tot haast. Ik was evenmin al uitgeteld, dus de 80 km uit rijden zonder leeg te zijn zat er beslist in. Dus toch de richting van de 80 km op gegaan en ik zou me mijn keuze niet beklagen! Een prachtig pad brengt me al snel tot aan, langs en doorheen het Kravaalbos. Links tussen de bomen zie ik zonovergoten groene velden liggen. Het pad is hier en daar zompig met wat half opgedroogde modderplassen en ik deel het met een jonge kerel met baard die er op wandel is met zijn hond, de enige levende zielen die ik op m’n weg ontmoet, naast het konijn dat net voor m’n wielen tussen de lage struiken wegvluchtte. Na een haakse bocht naast een afsluiting en aan een paaltje volgen een donker stukje bos en een plezante afdaling tot aan de Huizekensstraat in Meldert (Aalst). De Huizekensstraat heeft haar naam niet gestolen! Alle maten en soorten staan er, van kleine vervallen en gerestaureerde, tot kasten van villa’s! En geen twee op dezelfde rooilijn! Een typischer Vlaams landschap kan men niet bedenken! De plek is me bekend van de tocht vanuit Ganshoren. Even twijfel omdat de pijl naar links wees, terwijl ik iets verder rechts van me ook een pijl zag hangen. En een pijl is door pestkoppen snel omgedraaid. Ik vermoed dat de andere routes op die plek het Kravaalbos in gestuurd werden! Ik blijf het toch raar vinden dat die pijlen daar hingen! Ik kon me immers niet herinneren daar al gepasseerd te zijn!

Naar links afgeslagen en even verder kwam ik de volgende pijl al tegen. We werden linksaf weer naar boven kruipend het Kravaalbos in gestuurd. Een leuke afdaling in het bos, over wortels en door putten, waarop ik een joggende vrouw met hond trof, bracht me weer in de open velden naar beneden tot aan de tweede bevoorrading op 50 km na de start. Een aantal jonge mensen hadden daar met hun auto postgevat aan Café Het Kravaalbos bij Stinne. Ze hadden het zich daar naar hun zin gemaakt met hun stoeltjes in de zon en de autoradio aan. En het aanbod ter plekke bood als extraatje ook frisse watermeloen aan! Stinne, of Clementine Aelbrecht moet een begrip geweest zijn in deze streek. De cafébazin overleed vorig jaar op 31 juli op 91-jarige leeftijd, dus bijna dag op dag één jaar geleden. Het café staat in de Putsestraat in Meldert, op de grens met Asse en wordt nu uitgebaat door twee jonge kerels. Het is 12.40 u. Nog 30 km te gaan!

Tot 53 km volgen enkele straten door Meldert (Aalst), een veldweg en een lastige veldweg vol diepe voren. Aan het begin ervan passeerde ik een huis met een uitzinnig blaffende hond! Het beest ging zodanig te keer dat ik de kwijl tegen m’n benen voelde spatten! Een zacht klimmende veldweg brengt me dan door een mooi landschap en een stukje bos voorbij hopvelden van het Hopproject Faluintjes. “Deze regio stond ooit bekend als dé hopschuur van Europa. Op het hoogtepunt van de hopteelt, rond het jaar 1800, groeide tussen Asse en Aalst 2.000 ha hop. Bijna 9 gezinnen op de 10 in onze regio leefden toen van de opbrengst van het gewas. Na de Tweede Wereldoorlog ging het steil bergaf met de arbeidsintensieve hopteelt in onze regio en onze hopboeren moesten de buitenlandse concurrentie het hoofd bieden. Met het ‘Hopproject Faluintjes’ brengt de stad een eerbetoon aan dit (bijna) verdwenen ambacht en liet ze het hopveld van Roger en Irma Baert te Meldert heropbouwen, als levend stukje erfgoed.” Aldus het wereldwijde web! Ik krijg er de eerste biker sinds de afsplitsing van de 80 km te zien!

Een kilometerslange veldweg vanaf de grens met Hekelgem-Affligem voert me door een niet onaardige omgeving met groene vlakten en bomen. Aan de bladeren te zien stonden er ook druiven op de velden, maar ik vond het raar dat de planten gewoon over de grond groeiden zonder opgebonden te zijn! Ik had toen 57 km gereden om 13.15 u. Er volgden nog meer veldwegen, waaronder een met een door voren gehavend stuk over een beenharde ondergrond en die me tot in Moorsel (Aalst) voerden, over een stuk van een groene vaste route. Op 61 km stak de route een grote kalme baan over die de naam Pachting draagt. Er stonden een paar verloren gelopen huizen en een café. Zeer merkwaardig en nog nooit meegemaakt is dat de vaste route er gewoon schrijlings over het plaatselijke voetbalveld van Sporting Dressel (Moorsel) loopt, gewoon over de grasmat heen! Het zal dus geen ploeg uit eerste klasse zijn! Het parcours biedt hier de nodige afwisseling: veldwegen, een smal hobbelig graspaadje langs uit de kluiten gewassen knotwilgen en op 65 km de doortocht van een bosje met een door kinderen aangelegd en in onbruik geraakt bmx-parcours. Wanneer ik hier even halt houd, krijg ik eindelijk nog eens twee bikers te zien, een man en een vrouw, die ik even later nog eens te zien krijg wanneer ze zelf even halt houden om een energiereep op te knabbelen. Na het bosje volgt de doortocht van grote velden vol potten met chrysanten die hun leven zullen eindigen in november op één of ander kerkhof! De extra lus voert me door een mij onbekend gebied en ik geef mijn ogen volop de kost!

Er volgen een aantal veldpaadjes, het ene al smaller dan het andere. Na 68 km tref ik opvallend veel wandelaars op mijn pad en zie ik even later in de verte een grote tent staan. De Waaienberg kon het niet zijn! Blijkbaar is hier een evenement van hetzelfde kaliber aan de gang. Een grote plakkaat kondigt de Faubourgkermis aan van 24 tot 28 augustus. Aan een echtpaar met kind vraag ik in welke gemeente ik me bevind. Dat blijkt Baardegem (Aalst) te zijn! En hetgeen hier plaatsvindt is de Faluintjes Pikkeling. Dat is een jaarlijks terugkerend oogstfeest dat beurtelings in één van de faluintjesgemeenten georganiseerd wordt. Dat zijn allen deelgemeenten van Aalst, met name Baardegem, Moorsel, Meldert en Herdersem. Alles bij mekaar een vijfdaagse organisatie die op vrijdag begint op de Grote Markt in Aalst, dan twee dagen op een weide in één van de hoger vermelde gemeentes en dan nog een avond in Welle en Wieze. Gezellig samenzijn en vooral optredens van groepen uit exotische paradijzen staan op het programma. Samen met de voorstelling van oude ambachten, wedstrijden met paarden enzovoort. Een echte feestgemeente dus, want in Baardegem is er in april zelfs een waar Hopscheutenfestival! Het parcours loopt over een veldweg tussen twee prikkeldraden die als toegangsweg naar de tent fungeert. Aldus moet ik de kassa passeren, waar twee mannen met hun geldkoffertje zitten, maar wel van binnen naar buiten! Grappig! Eens daar voorbij gaat het een grote baan over. Het is 14.00 u.

Veldwegen worden m’n deel. Omstreeks 71 km volgt een moeilijk berijdbare, beenharde en naar boven klimmende weg die uitkomt naast een mooi gelegen huis dat luistert naar de naam “Nooit gedacht” en bewoond wordt door de familie Bal-Tombeur. Het naambord aan de gevel is groot genoeg om er niet naast te kijken. Men moet er bikers gewend zijn, want het is niet de eerste keer dat ik deze plek voorbij rijd. Nooit gedacht dat me hier nog een biker voorbij zou steken! Snel achter hem aan! Op 75 km tref ik een bekend paadje tussen een maïsveld en een prikkeldraad. Je rijdt er over een smalle strook tussen twee diepe voren! Een stuurfout maken betekent hier op je bek gaan! Bovendien liggen de voren verstopt onder het hoge gras! M’n gelegenheidsmakker zit weer achter me aan, omdat hij zich daarnet aan een afslag vergist had. Er volgt een betonwegeltje naast een betonnen goot, afgeschermd door paaltjes. Even verder passeren we het kleine kerkje van Mazenzele. Hier vertrok destijds de Daan-TT (fietsenzaak in Lebbeke), de voorloper van de toertocht van Straf in Bergaf. Mijn eerste deelname daaraan is een verhaal op zich! Nog nooit had ik zo’n lange afstand gereden (85 km die er 95 bleken te zijn), nog nooit had ik zo afgezien en nog nooit had ik er zo lang over gedaan! Het kerkje zag er toen verwaarloosd uit, het instorten nabij! Nu wordt het volop gerestaureerd en ziet het er al veel netter uit! Gelovig of niet, zulke zaken uit het bouwkundig patrimonium mogen niet verloren gaan. Het stemt me tot tevredenheid dat de kerkjes hier grondig onder handen worden genomen.

Mijn gelegenheidsmakker voor de laatste kilometers wint veld wanneer de grote kerk van Droeshout opduikt. Met daarachter de weide die fungeerde als startplaats voor de tocht van de Bergaffers. Het kan dus niet ver meer zijn! Wanneer ik een straatje in rijd zie ik hem het hoekje om rijden. Om daarna te zien dat de pijl naar de andere kant wijst. Heeft hij zich vergist of is hij een inboorling die linea recta naar huis rijdt? Hier was ik vanochtend met de wagen gepasseerd om naar de weide te rijden. Wanneer ik even halt houd alvorens een smalle servitude op te gaan, zie ik de andere biker op zijn stappen terugkeren! Waardoor ik niet de laatste ben, om toe te komen! Want ik bereik al snel de manege waarachter de feesttent is opgesteld. Het Decap-orgel speelt toepasselijk “J’aime j’aime la vie” van Sandra Kim! Op deze plek kan men niet anders dan van het leven houden. Ik word er zelfs even weemoedig van!

Aan de tent word ik aangesproken door de man die me daarstraks had toegeroepen aan het uitzichtpunt in Brussegem. Het blijkt Sofeurken te zijn! Uit Adegem. Waardoor toertochten in Brabant en Limburg voor hem minder gemakkelijk te bereiken zijn omwille van de verre verplaatsingen. Ik heb hem één keer al rijdend ontmoet tijdens de Oeterdalmarathon vanuit Opoeteren vorig jaar, nu bijna een jaar geleden. Een ontmoeting van zeer korte duur, dus niet verwonderlijk dat ik hem niet herkende. Na een babbeltje mijn rugzakje in de auto gelegd en de inwendige mens versterkt met twee witte pensen, appelmoes en een snede brood. In de tent op de tonen van het orgel. De hand geschud van Mojobiker, één van de drijvende krachten bij de Bergaffers en in wezen de mens waardoor Opwijk een constante in mijn leven is geworden. Buiten spelen de kinderen op een mechanische stier boven een luchtkussen. Gelukkig zijn de kapriolen van het dier op kindermaat afgestemd. Want door een te bruuske beweging zouden ze voor hetzelfde geld op de naastliggende mesthoop gekatapulteerd worden! Enfin, toch een hoop oud stro! Geen zin om al op te stappen en nog blijven kijken naar de behendigheidswedstrijd voor paardenkoetsen na beredeneerd te hebben op welke wijze het parcours diende afgelegd te worden: 1-2-3-4A-B-C-D-E-5-…! Fietske opgeladen en me nog eens een laatste keer omgedraaid richting het gewemel voor de tent onder een blauwe lucht vol witte wolken. De hemel bestaat echt! In een tent op de Waaienberg in Droeshout…

Mooie toer, knap uitgewerkt parcours met de nodige afwisseling en veel off-road. Degelijk uitgepijld (deels door de mannen van Straf in Bergaf). Twee tot drie keren heb ik even getwijfeld en één keer heb ik een pijltje gemist en diende op m’n stappen terug te keren. Waar niks was om pijltjes op te hangen, stonden ze vlak boven de grond op twee stokjes gemonteerd. Dat moet allemaal veel tijd en werk gekost hebben! Alles afgesloten met een après om duimen en vingers van af te likken, zowel letterlijk als figuurlijk. De lange lus van 80 km (mijn tellertje gaf er 78 aan bij aankomst) is een extra reden om naar hier te komen. Bij dit mooie weer vlot berijdbaar, bij slechter weer kan het er hier wel zwaarder bij liggen! Een aanrader die niet mag ontbreken op uw palmares!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you en op mountainbike.be!

Filmpjes van de editie 2010 en 2012:

Boerenbike 2010 by Tubertali

Boerenbike 2010 by Tubertali

Trailer Boerenbike 2012 by El Gino