Archief

Toertocht (25-35-45-60 km) van Gant Triatlon Ganshoren op zondag 12-10-2014.

Op zondag van mijn hart een steen gemaakt, want er was een toertocht in het Nederlandse Hoogerheide, eentje die ik vorig jaar gemist heb omdat het die dag zodanig slecht weer was dat ik er echt geen zin in had om buiten te komen en te gaan rijden in de gietende regen! De toertocht in Ganshoren was vorig jaar afgelast, ook omwille van een door de weersomstandigheden onberijdbaar parcours. Omdat ik mij meende te herinneren dat de twee keren dat ik daar al was gaan rijden me goed bevallen waren en omdat er in Hoogerheide en omgeving nog tochten in het verschiet zijn tijdens de winter, dan toch maar afgezakt naar Ganshoren. Dat is de enige tocht die van daar uit georganiseerd wordt. De vorige keren werd hij wel in maart georganiseerd. Ik kon mij van het parcours weinig herinneren en lees ook zelden de verslagen van vroegere ritten nog na. De tocht bleek vooral het land van Asse aan te doen zodat de streek waar de tocht passeert bij nader toezien evenmin nieuw voor me was. De toer komt namelijk voor een groot deel over het grondgebied van Asse en zelfs tot in Aalst, een streek die ook door de toertochten van Straf in Bergaf en de Boerenbike in Opwijk wordt aangedaan. Dat zijn twee tochten waar ik elk jaar weer present ben wegens op alle vlakken amusant. Of we onze keuze voor Ganshoren ten voordele van Hoogerheide moeten betreuren zal een open vraag blijven!

Een parkeerplek gevonden op een pleintje in de omgeving van de torenflats met rode en blauwe gevelplaten, goed te zien vanaf de verkeerswisselaar Groot Bijgaarden op de Brusselse ring en in de schaduw van de Basiliek van Koekelberg! Wanneer ik toekwam aan het lokaaltje van Gant, de Triatlon Ganshoren en organisator van de tocht, stond mijn makker Jari ineens achter mij alsof het allemaal netjes getimed was. De toertocht is eerder kleinschalig en bescheiden, net zoals het kleine clublokaaltje. Er lag anders al een redelijk hoog stapeltje ingevulde inschrijvingsformulieren. Terwijl we ons briefje stonden in te vullen aan een tafeltje werd ik aangesproken door een biker die me vroeg of ik was wie ik ben! Blijkbaar een fervent lezer van de toertochtverslagen! “Dan ben jij de Jari”, vroeg hij aan m’n makker. Fijn dat mijn trouwe kameraad ook eens werd aangesproken door een aandachtige lezer! Helaas had de man geen schuilnaam op de site en weet ik evenmin van waar hij afkomstig is. Omstreeks 9.45 u zijn we vertrokken, niet beseffend wat ons vandaag nog te wachten zou staan!

Vertrekkend vanaf de kantine en de tweede spoorlijn kruisend, reden we bij aanvang op de rand van het Laarbeekbos dat zich vanaf Jette uitstrekt tot vlak tegen de ring om Brussel. Het bos is dan ook bedreigd door een eventuele verbreding van de snelweg! Kort na de start kregen we al een zeer zware klim over een glibberig slijkspoor dat ons doorheen het bos voerde tot op een hoogte waar we over een even glad pad tussen de struiken reden. Na de meestal steeds vlakke tochten van de afgelopen maanden was dit even wennen en vooral puffen geblazen! Op 2 km van de start stond ik al direct in het zweet! Een pad voerde ons door het Laarbeekbos tot vlak naast de snelweg die we onderdoor reden via een tunnel met onverharde bodem voor landbouwverkeer, wandelaars en fietsers. Het was niet de eerste keer dat ik deze plek passeerde! De rit voerde ons dan weer even naar de bewoonde wereld waar we in Zellik (Asse) de spoorweg kruisten ter hoogte van een stopplaats. Er is daar een speciale brug gebouwd voor fietsers en voetgangers waarbij de fietsers via een spiraal naar boven dienen te rijden om over de spoorweg geloodst worden. Deze plek kon ik me nog goed herinneren, ook al was de vorige editie al twee jaar geleden. Tenzij er nog andere tochten zijn die hier passeren!

De rit voerde ons even door het centrum van Zellik en voorbij de op een heuvel gelegen Sint-Bavokerk. Vanaf de kerk ging het over een slijkerig spoor door de velden glijdend naar beneden. Beneden op het kruispunt van veldwegen hielden we even halt om een viertal kerels die op hun moto’s door de velden kwamen aangeraasd te laten passeren. Voor ons ging het dan linksaf waar we opnieuw stevig dienden te klimmen. 6,50 km om 10.15 u. We reden nu in een landelijke omgeving die duidelijk te lijden had gehad van de zware regenbuien die de afgelopen week gevallen waren! Na een glibberige portie slijk reden we langsheen de snelweg waarvan we enkel het geluid van achter de bomen hoorden komen om zo het grondgebied van Bekkerzeel (Asse) te bereiken. Na de doortocht van enkele straten van deze landelijke plek volgde een stevige klim over een nat en glibberig spoor doorheen de weiden. 9,75 km om 10.30 u. We reden dwars over het domein van een manege waarbij het een grappig zicht was van de paardenkoppen uit de stalboxen te zien steken, kijkend naar wat er allemaal gebeurde. Via de manege bereikten we het achterliggende landschap. Aan de voet van de snelweg kregen we na 10,50 km een splitsing tussen de 25 km en de 35-45-60 km. We reden over een brede asfaltbaan naar een brug over de snelweg en ik meen dat de toertocht vanuit Opwijk hier boven op de brug ook een splitsing heeft. Boven op de brug kruisen immers een aantal wegen.

Wat we voor de wielen kregen was een zeer mooie lus door het landelijke Sint-Ulriks-Kapelle (Dilbeek) om opnieuw te eindigen in de buurt van de snelweg op nagenoeg dezelfde plek. Ook hier kregen we af te rekenen met heel wat slijk en natte paden! Reeds op 14 km kwam de eerste bevoorrading langsheen een veldweg ter hoogte van een kapelletje. Er lagen wafels, frangipanegebakjes, peperkoek en bananen, alles wel in vrij kleine hompjes gesneden alsof men bang was niet iedereen tevreden te kunnen stellen! Er waren daar nog bikers present waaronder een kleine delegatie Spiderbikers in hun knappe opvallende pakken in rood en blauw die deden denken aan de klederdracht van Spiderman himself! Helaas kan ik over de Spiderbikers niks terug vinden op het wereldwijde web omdat er op diverse plaatsen in de wereld blijkbaar Spiderbikers rondrijden, zodat enkel de naam te vaag is om er informatie over te vinden!

Na de stop werden we al snel een stevige klim opgestuurd over een lastig spoor, bestaande uit een oud kasseibaantje waarvan een deel van de bestrating in de loop der jaren door erosie was weggespoeld. Het baantje ging daarna over in een weidespoor. Er volgden door water verzadigde veldwegen en paadjes tot aan de kapelletjes op de Kruisborre in Asse. In deze mooie geklasseerde omgeving werden we de korte maar heftige klim, met halverwege een megagrote wortel, naast het Kruis van Sjat op gestuurd! Jari raakt er altijd boven, ook al wist hij niet meer dat hij hier ooit al gepasseerd was, maar voor mij is deze klim te steil, om dan nog te zwijgen van die wortel! De klim komt boven uit naast de grootste kapel langs de onverharde Kruisborreweg waar we de splitsing vonden tussen de routes van 35 km en van 45-60 km op 17 km van het vertrek. We kruisten de Edingsesteenweg en doken naast Taverne De Koekoek het neerwaartse bospad in waar halverwege een grote modderpoel ons toelachte! We reden daar even over het parcours van de vaste route. Beneden ging het na de muur van een hoeve linksaf, het spoor op in een dreef tussen de bomen en dan linksaf. Even later reden we door het schilderachtige Asbeek (Asse).

Na de doortocht van Asbeek werden we opnieuw getrakteerd op een ferme modderpoel terwijl we naast een beek reden. Op 21 km bereikten we de tweede bevoorrading naast een vijver tegenover een groot gebouw dat luistert naar de naam “De Hoge Bomen”. 11.40 u. De bevoorrading met een gelijkaardig aanbod, maar niet zo klein versneden, werd er verzorgd door twee Franstalige mensen. We kregen er eventjes het gezelschap van een jong meisje per bike die zeer te spreken was over de organisatie en het parcours, ondanks de modderige toestand ervan! De stop, op een plek die ik me van vroeger kon herinneren en waar ik ook al bij andere tochten gepasseerd was, moet niet ver van de grens met Aalst gelegen hebben, want op 23 km reden we het Café Kravaalbos bij Stinne voorbij en dat ligt, zoals de naam het zegt, aan de rand van het Kravaalbos in Meldert (Aalst). Er volgde eerst de doortocht van het landelijke Meldert die over harde veldwegen door een vlakker landschap verliep, maar bij momenten ook weer met de nodige porties modder en slijk. Van 27 km tot 28 km konden we genieten van enkele mooie paden door het Kravaalbos, eindigend in de bizarre Huizekensstraat met huizen in alle maten, soorten , stijlen en van alle leeftijden, en geen enkel op dezelfde rooilijn! Een zandspoor voerde ons weer tot in de buurt van Stinne. Na rechtsaf te zijn gegaan leidde een zandweg voorbij het mooi gelegen huis van de familie Bal-Tombeur, wiens naam in koeien van letters op de gevel vermeld staat! 29 km om 12.30 u.

Thans volgden beter berijdbare en drogere veld- en assenwegen. Jari dacht net hetzelfde als ik: nu de ondergrond beter berijdbaar was, kregen we een stevige wind als tegenstrever te verduren! Vermoedelijk reden we een lus door de velden, want op 32 km doken we een strook bos in die allicht ook deel uitmaakt van het Kravaalbos. We kregen er twee keren dezelfde jogger te zien, een oudere man met grijze baard, een jongere kerel die er aan het lopen was en enkele wandelaars die telkens aan de kant gingen staan om ons doorgang te verlenen. Eens terug in de open velden zagen we twee bikers op een bank zitten. We weten niet of ze aan de toertocht deelnamen, we hebben ze in ieder geval niet meer te zien gekregen. Een wandelend koppel dat halt hield toen we beiden noodgedwongen door een plas scheurden maakte de schampere opmerking “dat is zeker plezant”, terwijl ze vermoedelijk zelf door de modder hadden moeten dabben, te zien aan de ondergrond die we later onder de wielen kregen! Twee wandelaars op een veldspoor die onze besmeurde bike en kleren zagen, maakten de overbodige opmerking dat het er zwaar bij lag en wensten ons nog goede moed. 34 km.

Dat konden we goed gebruiken, want we kruisten schuin een geoogst maïsveld en die plek ken ik meer dan goed genoeg uit diverse tochten die hier voorbij komen! Het veldspoor leidt namelijk naar een strook bos waar een track ligt die er wel erg gehavend bij ligt door diepe groeven en dikke wortels, klaar om er uw nek te breken! Jari neemt met zijn jonger lijf meer risico dan ondergetekende met zijn oude knoken, maar ik zag hem toch ook vervaarlijk schuiven over de wortels en naast de groeven! Intussen was het al bijna 13.00 u geworden! Veldwegen door het Pajottenland werden ons deel. En de modder er op eveneens! Omstreeks 37 km doorkruisten we een woonkern, maar ik vond nergens aanwijzingen over de naam van de plek. We reden er over servitudepaadjes tussen de velden en langs tuinen. Op 38 km keken we weer aan tegen een zware klim doorheen een bos waar slijk overvloedig present was. Was het rijden door dat slijk bij aanvang van de toertocht nog amusant en reden tot lachen en grappen, het begon ons toch zo stilaan te enerveren!

Op 39 km bereikten we weer de bewoonde kern van Asbeek en reden we over een track onder de bomen naast het domein van een atheneum. Het pad lag er netjes bij! Ik heb hier ooit eens gereden toen het hier vol zwerfvuil lag, afkomstig van de speelplaats! Misschien in een periode met weinig strafstudies en dus geen opruimers! Even verderop werden we over een redelijk gevaarlijke afdaling gestuurd: glad, vol stenen en met veel plassen, water en modder! Een even beslijkt pad voerde dan door de velden, waarna het klimmen was door een verdord maïsveld. Het was ons al eerder opgevallen dat op sommige plaatsen de maïsplanten verdord en rottend op de velden stonden! Het pad gaf uit in een asfaltbaantje en daar troffen we geen pijl meer aan! De moddersporen op de grond, vermoedelijk van bikers, alhoewel je eerder de indruk had dat er een tractor had gereden, zo vuil was het, leidden naar links waar naast een afdaling in een kasseibaantje het kasteel Putberg (Asse) staat. 13.30 u. Toen Jari verder naar beneden was gereden met de hoop daar pijlen te treffen, kwam er een vrouw uit een zijpaadje die zich excuseerde omdat ze de pijlen daar in de omgeving net had weggenomen. We konden het paadje waaruit ze kwam blijven volgen en zouden dan weer pijlen treffen. We misten daardoor wel de singletrack door het bos op de Putberg, maar ik weet dat dit een eerder technisch exemplaar is met enkele zeer steile afdalingen die niet aan mijn oude knoken besteed zijn!

Na enig zoeken en vloeken vonden we inderdaad opnieuw pijlen aan de voet van het kasteel Putberg. Vermoeidheid begon toe te slaan, mijn pijp begon uit te gaan en ik moest meer en meer moeite doen om mijn makker te kunnen blijven volgen. Bij elke hindernis waar ik het lastig had of elke zware modderplek waar ik vast kwam te zitten, won hij opnieuw terrein! Op 45 km passeerden we Taverne De Eenhoorn aan de Platijn in Asse, een zeer schilderachtige plek aan een kruispunt van oude kasseibaantjes. Nadat we er voorbij waren werd ons uithoudingsvermogen weer zwaar op de proef gesteld tijdens een klim over een pad vol keien en een vettig spoor doorheen gras. Het pad door de velden kwam uit op een betonbaantje nabij de Kapel van de martelaar en heilige Petrus Ascanus die vermoedelijk in Asse werd geboren.Petrus Ascanus of Petrus van Assche werd vermoedelijk rond 1530 als Petrus Van der Slachmolen geboren op Tenberg te Asse; hij trad als minderbroeder toe tot de orde van Sint-Franciscus van Assisi en bevond zich in een bijhuis te Gorkum (Nederland) toen de Geuzen op 27 juni 1572 het klooster binnendrongen, de monniken gevangen namen en kort nadien ter dood brachten. De terreur zoals deze van de Islamitische Staat is blijkbaar van alle tijden! Het pad dat we net verlaten hadden was trouwens het Petrus Ascanus wandelpad en in Walfergem (Asse) is een school naar hem vernoemd.

Zelfs na het eten van een portie carbofruit van 3-Action, een soort “spinnetje” met pure suiker, kwam ik niet weer op krachten. Ik was moe van het rijden en modderdabben, we schrokken zelfs toen we zagen hoeveel modder er aan de onderdelen van onze fietsen kleefde! Zo smerig hadden ze er zelden uitgezien! Als de nood het hoogst is dan is de redding blijkbaar toch nabij! Die kwam er onder de vorm van reeds opgeruimde pijlen! Want na veel slijk en een uitputtende klim vonden we na 48 km geen pijlen meer! We waren inderdaad naar gewoonte vrij laat gestart en het was intussen 14.30 u geworden! De laatste tien kilometer van de toertocht hebben we dus niet gereden. Allicht hebben we daardoor een mooi stukje doorheen het Laarbeekbos gemist. Waardoor ons vermoedelijk ook een stevige klim bespaard is geworden, want het Laarbeekbos is ter hoogte van Ganshoren op een helling gelegen! Dank zij de GPS van Jari hebben we zonder veel problemen de weg naar Ganshoren gevonden. Merkwaardig daarbij was hoe het landschap zo plots veranderde van een landelijke naar een verstedelijkte omgeving! Er was ergens een kermis aan de gang en daar hebben we ons aan een kraam een hamburger gekocht. Een man die in het kraampje ernaast met weinig succes karakollen probeerde te slijten heeft er zelfs een foto van onze besmeurde fietsen genomen! Het was onmogelijk om het merk op de buizen nog te lezen! Niet te schatten hoe ze onder de smurrie zaten! Tien minuten later zagen we de gekleurde flatgebouwen van achter de daken opdoemen en waren we weer bij af met 57,50 km op het tellertje. Het was een bewogen en zware rit vanuit Ganshoren en vanaf nu zal ik me het parcours van de tocht allicht altijd blijven herinneren!

Er zou thuis iemand bij Jari langskomen om de computer in orde te brengen en hopelijk is dat nog gelukt vermits we later terug waren dan voorzien. We hadden er niet op gerekend van zo’n zwaar parcours te treffen. Ik begreep meteen waarom de toer vorig jaar omwille van de weersomstandigheden werd afgelast! Ik had ondanks het geploeter toch genoten van de rit. In het gezelschap van een kameraad uit de duizend, die nu en dan omkijkt of zijn oudere makker nog volgt, boven op de top wacht en hem weer thuis brengt met zijn elektronische snufjes! Of het er in Hoogerheide beter bij lag zullen we nooit weten. Men zegt dat die streek meer water kan verwerken, maar we hebben daar toch ook al soms ferm door de modder moeten dabben!

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht (15-25-45 km) van de Sint-Jobse Pedaalridders te Sint-Job-in-‘t-Goor op zaterdag 11-10-2014.

Tegen onze gewoonte in op zaterdag vrij vroeg naar de toertocht vertrokken. Omdat later op de dag een vriend van Jari diens grasperk onder handen zou komen nemen! Gras dat een hele zomer niet gekortwiekt is kan enkel nog met een bosmaaier te lijf gegaan worden! En blijkbaar heeft die vriend zo af en toe een uitlaatklep nodig om zich af te kunnen reageren! Dus hadden we reeds om 9.30 u afgesproken bij de Sint-Jobse Pedaalridders om hun toertocht vanuit Sint-Job-in-‘t-Goor te rijden! Het weer zag er redelijk uit, maar eens op de snelweg vielen er toch al enkele regendruppels! Een parkeerplek gezocht in een zijstraatje van de Sportveldenlaan en wanneer ik bezig was me klaar te maken zag ik Jari met zijn wagen rijden. Hij had evenzo rechtsomkeer gemaakt wegens geen plek meer op de parking bij het voetbalveld. Om 9.50 u waren we ingeschreven en konden we op pad.

Het vertrek verliep door een op de naast de voetbalvelden gelegen bossen doodlopende straat met een eerste singletrack in dat bos. We dienden een drukkere weg te kruisen op de grens met ’s Gravenwezel (Schilde). Aan de overkant troffen we reeds na 1,50 km een eerste splitsing tussen de routes van 15-45 km en van 25 km. Gekozen voor de langste toer. Op 2 km kruisten we de antitankgracht en reden door het bos over dolomieten paadjes en voorbij enkele kleine waterpoelen. Weer op de grens met ’s Gravenwezel reden we ter hoogte van het standbeeld van een kat de Ketelstraat in. Hier reden we op de met houten poortjes beveiligde paden in de bossen om de antitankgracht. Op 4 km kruisten we nogmaals de antitankgracht midden de bossen. Van 4,50 km tot 8 km reden we over een zeer lange vochtige bosweg die tussen de terreinen van de Golfclub Rinkven (Antwerp International Golf and Country Club) loopt. Het was er soms vrij lastig rijden over de hobbelige en vochtige ondergrond.

Een betonpad door het bos en de Koestraat langs de velden en het golfterrein leidden ons omstreeks 9 km tot aan de School voor Buitengewoon Secundair Onderwijs Kristus Koning. Daar stond een seingever om een veilige oversteek te waarborgen. 10.20 u. Ter hoogte van de school ging het weer de bossen in. Een bospad voerde ons voorbij de achteringang van het bosrijke schooldomein naar de Caterskapeldreef. Voor meerdere toertochten staat de achteringang open om een stukje van het privaat bos te kunnen opnemen in de tocht. De Broeders van Liefde zijn mountainbikers gunstig gezind. Ook in Lummen is zo’n school van de Broeders waar toertochten doorheen mogen komen. Deze keer was de poort dicht en ging het links een singletrack op in de richting van de Kleine Vraagstraat. Na een bospad kregen we op 11 km een splitsing tussen de 15 km en de 25-45 km. Voor de langste routes ging het de singletrack op die in de bossen achter Kristus Koning in de buurt van een bosvijver loopt. We bereikten de track die zich in de loop der jaren gevormd heeft op de zijkant van de lange en zanderige Kleine Vraagstraat in de richting van Westmalle. Op omzeggens 14 km bereikten we om 10.45 u een derde splitsing op het kruispunt met de Abdijlaan / Waterstraat, dit is de grote baan die Brecht met Schilde verbindt. We stonden omzeggens op de grens van de beide gemeenten met Westmalle. De reden dat er geen verkeer was werd snel duidelijk. De baan is dwars onderbroken voor de aanleg van één of andere leiding die ook door de bossen loopt. De 25 km ging rechtdoor richting Drieboomkensberg, voor de 45 km ging het rechtsaf over de Abdijlaan.

Even voorbij de werken doken we aan de overkant het Molenbos in. Een lange bosweg bracht ons naar Westmalle waar we op 17,50 km de achterzijde van de Trappistenabdij passeerden op de zijkant van het zeer zanderige pad. Als ik daar kom moet ik altijd aan Pater Winkelhaak denken! Dat moet een stokoude pater zijn die krom loopt van de reuma! Als de paters in het koorgestoelte rechtstaan zie je de mens gebogen staan in een hoek van negentig graden! Zou de oude mens een gelukkig leven gehad hebben binnen het klooster? Er lopen daar ook een aantal zwarte paters rond! We passeerden de reusachtige gloednieuwe stallingen achter de abdij en sloegen rechtsaf en linksaf. Een veldweg en een assenweg voerde in de richting van het in de bossen gelegen bezinningshuis Ter Dennen. 11.00 u. Net voor het bereiken van de bewoonde wereld van Westmalle ging het linksaf. Het asfaltbaantje dat we op een bepaald ogenblik insloegen kwam me onbekend voor tot ik het kruispunt met de volgende straat te zien kreeg. Want daar sloegen we linksaf de Heidemolenbaan in. Deze straat gaat even verder over in een grindpad dat regelrecht naar het Molenbos voert. We pikten er aan bij twee mannen die zelfs iets trager reden dan ons gewoonlijke tempo. In hun zog bereikten we op 21,50 km het Molenbos en sloegen er rechtsaf enkele lastiger sporen in. Deze brachten ons naar de bekende paadjes over de bulten, putten en wortels van Drieboomkensberg. Hier ligt een waar netwerk van singletracks waar alle lokale toertochten dankbaar gebruik van maken! Ondanks het feit dat ze er vochtig bij lagen waren de paadjes vrij goed te berijden. Met vier op een rij stoven we zo door het bos en voorbij het kruisbeeld aan de bidplaats Drieboomkensberg in het Molenbos. De twee mannen moeten niet van de streek geweest zijn, want ze wisten niet waar ze op dat ogenblik reden, terwijl elke biker uit het Antwerpse deze plek herkent. Tot 23,50 km konden we ons hart ophalen tijdens dit mooie stukje van de toertocht!

Mijn vermoeden dat de bevoorrading op de open plek aan het kruisbeeld zou opgesteld staan bleek deze keer niet te kloppen. We verlieten Drieboomkensberg via de zandweg Oude Liersebaan en reden voorbij het kruispunt met de Heikantstraat ter hoogte van een privaat domein met enkele woningen. Zanderige wegen voerden ons door de velden weer in de richting van de Abdijlaan. Van 25,50 km tot 26,50 km reden we over het fietspad naast de Abdijlaan die we even voorbij de verkeerslichten kruisten. Daar troffen we tot 27,50 een volgende zanderige veldweg. Rond 11.30 u werden we daar door een fotograaf van de inrichtende club vereeuwigd. Die foto’s staan intussen online maar ik kan ons er niet tussen vinden. Jammer! Na de veldweg ging het een woeste singletrack door een strook bos in en tussen struiken en velden. Halverwege zijn we daar even gestopt omdat Jari telefoon kreeg. Er reden ons tijdens die korte stop toch redelijk wat bikers voorbij. Helaas begon het te regenen! Het redelijk gehavende spoor kwam op 28 km uit op het asfalt jaagpad naast het kanaal Schoten-Dessel wat we kruisten ter hoogte van Café Trapke Op. Een zijwegeltje bracht ons dan naar de Lochtsebaan.

We hadden ons al eens afgevraagd waar ze bleef, maar aan het Kapelletje van de Locht kwam dan toch de bevoorrading. Pas op 30 km, dus vrij laat. Niet dat we van de honger omvielen! Enkele mannen van de Pedaalridders zorgden er onder een tentje voor sportdrank, bananen, wafels en bijzonder lekkere cake met chocoladestrooisel! Omdat de regen intussen weer had opgehouden te vallen konden we er lekker van eten! 11.45 u. Aan de stop even gesproken met Petruske. Ik vermoedde ook de vrouw van Josk te herkennen en dat bleek nadien te kloppen. Bij aankomst beiden gezien. We reden verder over de Tilburgbaan richting bos waar we op 31 km een splitsing vonden tussen de 25 km en de 45 km. Voor ons ging het rechtsaf over een smal spoor tussen het bos en een weide. Dat paadje leidde ons naar de achterzijde van de kampeerplaats De Groene Linden. We passeerden het gebouw dat aan de Schotensteenweg ligt en reden een paadje op dat tussen bomen en struiken evenwijdig loopt met deze baan.

Eens daar voorbij kregen we een hobbelige zandweg voor de wielen die ons op onze stappen scheen te doen terugkeren. Het pad leidde ons naar de speeltuin van de bossen aan Tennis De Merel! Vanaf hier begon het koninginnenstuk van deze rit! We kregen zeer knappe bospaadjes en singeltracks voorgeschoteld, op een bepaalde plaats zelfs over een aantal uit de kluiten gewassen mij onbekende heuvels! Midden in het bos kregen we op 35 km een splitsing tussen de ritten van 25 km en van 45 km. 12.15 u. Wat minder fraai was is dat het sinds we de stop hadden verlaten zeer hard was beginnen regenen! Een echte stortbui was het! Daardoor dreven we onze snelheid op in de tracks die intussen goed nat waren geworden en vol plassen stonden. Daardoor was het ook uitkijken voor de wortels die door de regen glad waren geworden. Ondanks de stortregen beleefden we toch veel plezier op de paadjes door de bossen van De Merel en om de Tilburgbaan, een strook bos die zich situeert tussen het Kempens Kanaal en de Schotensteenweg, de baan die Schoten met Brecht verbindt. Elke keer wanneer we de Tilburgbaan kruisten en ik vermoedde dat het feestje gedaan was, doken we toch weer een strook bos in voor nog een portie tracks. Alsof er geen einde aan zou komen! Daardoor werd het parcours na de stop wat mij betreft het meest genietbare en amusante stuk van de hele tocht die daarmee in schoonheid zou eindigen, ondanks de kletterende regen.

Op 40 km kwam er dan toch een einde aan het feestje over de vele paadjes in de bossen aan De Merel toen we uit het natte bos tevoorschijn kwamen op het jaagpad van het kanaal Schoten-Dessel ter hoogte van de woonboten. Even verder dienden we ter hoogte van het sas het kanaal te kruisen. Bizar was dat er een duiker aan het werk was in de sluis terwijl van op de kade twee mannen assisteerden! We reden dan op de andere oever over het grasspoor voorbij de bunker en de woonboten om rechtsaf het bos in te duiken en onze weg verder te zetten naast de omheining van een camping. We reden de onverharde boswegen Baan op Sas 2 en de Polderdreef in om zo de omgeving van de Kleine Vraagstraat te bereiken. Nog steeds in de gietende regen. Een drietal, twee mannen en een vrouw, dat we aan de stop al hadden gezien en daarnet langs de kant stond, reed ons weer voorbij.

Het verwonderde me van op 44 km nog een splitsing te krijgen tussen de routes van 25 km en van 45 km! Voor de lange toer ging het de al even lange onverharde Sint-Jobbaan in waar door de regen en de plassen die zich intussen gevormd hadden de modder ons om de oren vloog. Ik vertelde aan Jari dat ik daarstraks op Drieboomkensberg teleurgesteld was van door één modderig putje te hebben moeten rijden omdat mijn fiets en ik tot dan toe proper waren gebleven en er van dan af enkele modderspatten aan m’n fiets hingen! Je had ons nu moeten zien, zeiknat, onder de modder en onze fietsen helemaal smerig! Na de Sint-Jobbaan kwam de zeer mooie track die op een soort lage heuvelkam evenwijdig loopt met de onverharde weg. We kwamen, in het zog van het drietal van daarnet, toe in de Kleine Vraagstraat en reden rechtsaf het spoor in dat vertrekt vanaf een houten poortje. Dat leidde ons over enkele uit de kluiten gewassen en intussen glad geworden wortels in de richting van Klein Zwitserland. Een duo mannen stak ons in de gietende regen voorbij. In hun spoor reden we over het smalle paadje over enkele zandheuvels in de bossen achter de school Kristus-Koning.

We werden door de even zeiknatte seingever de baan over geholpen om zo opnieuw de Koestraat naast de golfterreinen te bereiken waar we daarstraks tegenliggers gezien hadden die de tocht allicht wel droog hadden kunnen beëindigen! Waar de straat op het bos stuikt waaruit we daarstraks gekomen waren, ging het rechtsaf een laatste natte singletrack in die ons op de rand van het bos weer naar de voetbalvelden aan de Sportveldenlaan bracht. Doornat en met 49 km op het tellertje waren we omstreeks 13.15 u weer bij af. Het was een bijzonder mooie toertocht, vooral het gedeelte na de stop in de bossen aan De Merel kon mij zeer bekoren. Ondanks de regen bleven de paadjes goed berijdbaar en konden we redelijk vaart maken, alsof we nog hoopten van niet te nat toe te komen! Onze fietsen schoon laten spuiten, ook al ben ik geen liefhebber van een hogedrukspuit, maar de fiets zo smerig weer mee naar huis nemen leek me geen optie!

Nadat Jari droge kleren had aangetrokken zijn we in de kantine nog een hete kop soep en een frisdrank gaan drinken. Spijtig dat er van après geen sprake was omdat het er omwille van voetbalwedstrijden, onder anderen jeugd, zo druk was! De tent die bedoeld was om de fietsen onder te stallen werd door de ouders van de voetballertjes ook als schuiloord gebruikt zodat het overal drummen was! Mijn kletsnatte pak en met slijk besmeurde ledematen waren ook niet van aard om aan de rit een gezellige après-bike te koppelen! Na de toertochten van de komende weekends onder de loep te hebben genomen, Jari kan alles zien en doen met zijn magische smartphone, teneinde onze keuzes op elkaar af te stemmen, afscheid genomen. Want ik begon kou te krijgen in mijn natte kleren. Omdat ik het niet zag zitten van zo in de wagen te kruipen ben ik ter plekke onder de douche gekropen. Met de fietsbroek nog aan, zodat ik die meteen kon uitspoelen, evenals mijn sokken. Mijn voorbeeld werd al snel gevolgd door de volgende die binnen kwam. En de twee mannen die daarna nog binnen kwamen gingen zelfs geheel gekleed onder de douche staan! Toen ik weer naar buiten wou gaan was het opnieuw beginnen stortregenen! Dus even gewacht onder de tent alvorens de fiets op de fietsdrager te zetten. We waren tegen onze gewoonte in vroeg vertrokken op deze zaterdag, maar de hoop van een thuiskomst zonder veel opruim en nog een lange namiddag kon ik vergeten! Want het heeft heel wat werk gekost om alles weer zuiver te maken! Ondanks de regen had ik me zeer goed geamuseerd, zoals steeds met de bike en in het gezelschap van mijn beste makker.

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht (30-55-80 km) van WV Smeekens Chaam te Chaam op zondag 05-10-2014.

Het was geen gemakkelijke keuze voor deze zondag vermits er op diverse plaatsen tochten werden georganiseerd die de moeite waard waren. Onze keuze viel uiteindelijk op de toertocht van WV Smeekens in het Nederlandse Chaam (30-55-80 km). Ik wist dat ik deze toertocht ooit al gereden had, maar de plaats van de bevoorradingen kwam me danig bekend voor, alsof dat het gisteren was! Het kon achteraf gezien niet missen, want blijkbaar had ik deze toertocht vorig jaar in 2013 ook gereden en eerder al in 2010. Omdat wij onze tijd nemen om te rijden en uit ervaring weten dat men in Nederland nogal vrij snel de pijlen opruimt, waren wij om 9.00 u ingeschreven en gestart! Dat is heel wat vroeger dan wij gewend zijn. Daardoor was er nog heel veel drukte aan de start, het krioelde er van de bikers, en het was rijtje lopen aan de inschrijving. Het zenuwcentrum van de tocht bevond zich in de gebouwen van het bungalowpark RCN De Flaasbloem te Chaam. Vroeger vertrok deze toertocht vanaf een privaat erf van een hoeve.

We verlieten het bungalowpark De Flaasbloem via het kampeerterrein. De enkele mensen die daar een tent hadden opgesteld zullen niet snel zoveel fietsers hun tent hebben zien passeren! Grassporen over het terrein leidden ons naar een bos en we reden een hele tijd aan de buitenzijde van de omheining van het bungalowpark. Dat moet een enorm groot kampeerterrein zijn! Grassporen brachten ons naar de Baronie van Breda en dit landgoed zou een belangrijke constante worden in deze toertocht! We reden door dit domein over bospaden en grassporen, langs bossen en velden in onbewoond gebied tot zo’n 7 km van de start. De Baronie van Breda is een historisch land rond de stad Breda, dat in bezit was van de heren van Breda. Zij vormde niet de enige, maar was vanaf de zestiende eeuw in formele zin wel de belangrijkste en bekendste baronie in de Nederlanden, zeker nadat de zuster-baronie van Bergen op Zoom in 1533 tot een markgraafschap (markizaat) was verheven.

Van 8 tot 9 km troffen we mooie singletracks in het bos, reden we voorbij een ringwal-grafheuvel en volgden sporen door het gras tot we op 10 km op een betonbaantje toekwamen. 9.40 u. Nog een portie mooie singeltracks voerden ons tot de splitsing tussen de 30 km en de 55-80 km op 11,50 km van het vertrek en midden in het bos. Gekozen voor de langste route. Er volgde voor ons een lus over zandpaden nog steeds in de Baronie van Breda. We reden een knap stuk over het parcours van een zwarte vaste route met zeer leuke paden. Van 13 tot 14 km konden we genieten van een bijzonder mooi stuk met vele heuveltjes en bochten! Het was er leuk rijden over de zwarte route tot zo’n 17 km! 10.00 u. Eens dit stuk achter de rug reden we op een pad pal naast de afsluiting van vermoedelijk een militair domein. We reden dan op en af over enkele heuveltjes tot aan de tweede splitsing tussen de 30 km en de 55-80 km op 19,50 km van de start. 10.10 u.

Na de splitsing kwamen er vanaf 21 km paadjes over een heidegebied. Het was daar vrij druk en dus eventjes in een treintje rijden! Omstreeks 23 km reden we over het strand rond een meer en kregen we zeer leuke paden tot aan de bevoorrading. Die stond opgesteld op de terreinen van Camping ’t Zand in Alphen en was vrij groots opgezet met een grote opblaasbare reclameboog, tentjes en zelfs partytafeltjes! Sportdrank, bananen en lekkere krentenbollen waren er te eten. Eigenlijk stillen die Nederlandse krentenbollen beter de honger dan de typisch Belgische suikerwafels aan de stops! Ik vroeg me af wat de bedoeling was van de kommetjes water die op de tafels opgesteld stonden, want dat had ik nog nooit eerder gezien op toertochten! Daarom één van de mannen van de organisatie aangesproken die in onze buurt stond! Dat water diende om uw bril schoon te maken! Even later merkte ik op dat de dame die voor de bananen zorgde niet meer of niet minder dan een collega was! En niet van de minste! Omwille van de drukte was me dat eerst niet opgevallen! Zij wist me te vertellen dat deze toertocht jaarlijks een 1500 deelnemers aantrekt! Dat was te zien aan de drukte daar! De pauze kwam op 26 km van het vertrek omstreeks 10.45 u! Aan de stop was meteen een splitsing tussen de 30 km en de 55-80 km. Een bordje vermeldde dat de volgende stop op de route van 80 km voorzien was over 29 km. We reden langs de vijver weer weg van de pauzeplaats en verlieten zo ’t Zand.

We kregen niets anders dan knappe singletracks doorheen de bossen. Op 30 km werden we omstreeks 11.20 u op foto vastgelegd! Op 32 km bereikten we een asfaltbaantje. Eens daar voorbij volgden weer singletracks en bospaden, hier en daar afgewisseld met een grasspoor! Om 11.45 u klokten we 36 km af. Van 36 km tot 38 km kregen we enkele zeer mooie bospassages tot aan de splitsing tussen de routes van 30 km en van 55-80 km. Even verder kregen we dan toch een bekende te zien. Silverfokske had voor deze tocht gekozen in plaats van voor Langdorp in België omdat hij wat laat op was! Op 40 km meende ik al rijdend een strook slijk met diepe plas te kunnen overwinnen, maar dat was fout gerekend! Mijn wiel bleef in de dieper dan verwachte plas steken en ik viel langs de verkeerde kant om, namelijk deze waar ik nog vastgeklikt zat! Een duik in de modder en een langs de linkerkant besmeurd pak waren de logische gevolgen! Het modderfeestje bleef nog even duren tot aan de oversteek van een baan.

Op 41,50 km bereikten we opnieuw de Baronie van Breda omstreeks 12.15 u. We reden dan in een heidegebied en troffen op 45 km van het vertrek de splitsing tussen de routes van 55 km en van 80 km. 12.30 u. We waren gekomen voor de langste afstand en die zouden we dan ook rijden! Op 48 km dienden we een grote baan in het bos over te steken. Ik hoorde het geluid van een snelweg. Op het kaartje met de route is te zien dat we inderdaad nabij de snelweg E312/A58 reden nabij het knooppunt Sint-Annabosch naast het gelijknamige bos! Niets dan bospaden werden ons deel. Rond 50 km kregen we mooie tracks op de rand tussen bos en velden. We reden toen evenwijdig met een verhard fietspad door het Sint-Annabos. Op 51 km reden we eventjes evenwijdig met de snelweg over asfalt en een klinkerbaantje tot aan de tweede stopplaats in Ulvenout op 52,80 km van de start! 13.15 u. De bevoorrading was ondergebracht in de poort van een paardenstal in de Geersbroekseweg. Met bananen en krentenbollen zoals aan de eerste stop!

Minder prettig was dat we vaststelden dat de pijlen voor de langste route, die op deze plek een tweede keer zou passeren voor een derde bevoorrading, inmiddels al opgehaald waren. Bovendien was er niemand van de organisatie aan de stop die daar iets over zei! Er waren immers na ons nog bikers die toekwamen en aan de extra lus wilden beginnen en er was een biker die de lus net gedaan had en bij aanvang ook geconfronteerd was met reeds opgehaalde pijlen. Hij had wel nog een deel van de lus kunnen rijden! Het bordje dat meldde dat de volgende stop voor de 80 km zich 13 km verder bevond stond er nog. Die 13 km hebben we dus aan onze neus zien voorbijgaan. Achteraf hebben we wel horen zeggen dat dit het zwaarste gedeelte van de hele rit was! De tocht werd verder gezet door de tuin achter de hoeve om uit te komen in de Valkenburgseweg ter hoogte van het domein Valkenberg. Daar meldde een bordje dat er voor de 80 km nog 11 km te rijden vielen. De rekening klopte dus niet, want 53 + 13 + 11 = 77 km en geen 80 km! Mooie paden voerden ons naar het Ulvenhoutse bos wat we op 57 km bereikten. 13.40 u. Toen we door dit bos reden zagen we bikers met rugzakken op een pad rijden, allicht mannen die pijlen hadden opgehaald. Gelukkig kwamen ze niet achter ons aan zodat we rustig verder konden rijden.

In het bos staken we de Chaamseweg over om zo opnieuw de Chaamse Bossen te bereiken. In deze bossen hadden we al kort na de start gereden. Volgens de seingever ter plekke hadden we nog zo’n 7 km te rijden, wat de rekening wel zou doen kloppen. 14.00 u. Er volgden nog zeer leuke singletracks, zeker vanaf het bord dat de laatste 5 km aankondigde! Op 64 km passeerden we daarbij bij het verlaten van een bos het Weidebad Alphen-Chaam, aan de woekerende begroeiing te zien een in onbruik geraakt openluchtzwembad! Alhoewel even opzoeken op het internet me leert dat het zwembad pas op 31 augustus van dit jaar de deuren definitief sloot. Of hoe snel verval zich manifesteert! Korte tijd later waren we weer bij af in het bungalowpark De Flaasbloem. Om 14.20 u na 67 km. De afstand klopte dus uiteindelijk wel vermits we een lus van 13 km niet hadden kunnen rijden.

De bikewash, een soort wasstraatje met sproeiers waar je uw bike door kon rijden, was nog operationeel. Dat is wel leuk, ik heb het nog al gezien in Nederland, maar heel effectief is het niet als uw fiets goed smerig is! Het kaartje met noodnummer kon je inruilen voor een pannenkoek met honing. Jari had tegen de dames aan de pannenkoeken gezegd dat de pijlen te vroeg waren opgehaald en zij wisten te vertellen dat er wel meer mensen daarover hun beklag gedaan hadden! Als troostprijs kregen we elk twee pannenkoeken aangeboden. De laatste hamburger werd voor m’n neus verkocht, maar ik kon er ook binnen in de frituur van de camping voor terecht! We hebben dan nog even gepraat met één van de organisatoren tot het tijd was om huiswaarts te trekken. Ondanks het feit dat de tocht voor ons dan iets korter uitviel dan gepland, hadden we ons goed weten te amuseren en waren we zeer te spreken over het parcours dat bijna uitsluitend door de bossen voert! Een aanrader voor elkeen die van singletracks en bossen houdt!

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Hans Kunenborger (Hansdegebruiker) zorgde voor de route op Strava: klik hier!

Ook het filmpje hieronder is van zijn hand!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mtb-you.nl en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht te Chaam op 05-10-2014 door Hansdegebruiker

Toertocht (28-38-44 km) van de Wielertoeristen Kasterlee te Kasterlee-Houtum op zaterdag 04-10-2014.

De startplaats van de toertocht van de Wielertoeristen Kasterlee vanuit Kasterlee-Houtum kon ik me nog goed voorstellen. Een grote tent, een paardenmolen en een kraam voor Houtum-kermis en achter dat alles een grote parkeerweide. Niet ver van de watermolen van Kasterlee, een camping en feestzalen Den Eyck. Toen ik me stond klaar te maken kreeg ik twee ploegmakkers die de toer net achter de rug hadden te zien: Philippe en Davies. Dat was lang geleden! Davies was één van de drijvende krachten achter de Papegaai Bike Team zodat het bijzonder jammer was dat net hij omwille van gezondheidsredenen tijdelijk moest afhaken! Zo stilaan pikt hij de draad weer op en probeert nieuw leven in het team te blazen! Intussen was m’n fietsmakker Jari toegekomen. Een tijdje met iedereen staan praten, want er viel natuurlijk wel wat te vertellen, zodat we pas vlak voor sluitingstijd aan de inschrijving stonden! Om 13.50 u waren we op pad voor de tiende editie van de Houtumse Mountainbiketocht!

Het ging de veldweg naast de kermisweide in en over een paadje naast de Kleine Nete tot aan de splitsing tussen de 28 km en de 38-44 km. Die kwam op 3 km na de overtocht van het private erf van een hoeve. Op de Nete waren kajakkers actief. Er volgden zanderige wegen door de velden en door enkele stroken bos. Op 5,50 km troffen we een mooie droge singletrack om onmiddellijk erna de splitsing te krijgen tussen de 38 km en de 44 km. Gekozen voor de langste rit. Het ging een droge singletrack in die twee keren onderbroken werd door een lastig stukje over een weg met veel los zand. Tot 7,50 km konden we van dit spoor genieten. Op 8,50 km passeerden we een knappe bosvijver en volgden zanderige veldsporen tussen bomenrijen en langsheen maïsvelden. 10 km om 14.30 u.

Vanaf een veldweg, intussen op het grondgebied van Geel, ging het op 13 km een privaat pad in, zijnde een hobbelig graspad tussen bomen. We reden nogmaals voorbij een bosvijver en kregen van dan af een stevige portie zandwegen doorheen een bos tot we een stukje bewoonde wereld bereikten aan de Oudemolsedijk in Geel. 15,50 km om 15.00 u. We reden dan in de richting van de Watermolen van Kasterlee en staken daar niet ver vandaan de Nete over. Langsheen de Kleine Nete ging het tot aan een grote baan, de Geelsebaan, die we overstaken naar de Zaardenstraat in Kasterlee toe. 16,50 km. Diverse paden voerden ons in de richting van ’t Zand waar we plots uit het bos tevoorschijn kwamen in de strook die ten behoeve van de aanleg van de nagelnieuwe Noord-Zuidverbinding kaalgekapt werd. De nieuwe weg loopt hier onder de zandheuvels door een tunnel om het natuurgebied De Hoge Mouw te sparen. We kregen te maken met tegenliggers, dus hier maakte de toertocht duidelijk een lus!

Op 18 km kruisten we de Noord-Zuidverbinding om aan de overkant een singletrack te treffen die zich draaiend en kerend door het bos slingerde. De ondergrond was er poederdroog! Gedurende een dikke kilometer kregen we veel bochtenwerk voor de wielen om te arriveren in de wijk Goor. Daar kregen we een knap bospad van ongeveer 500 meter lang naast een soort kloof. Ter hoogte van de wijk Hukkelbergen konden we door een prachtig bos rijden over een smal paadje en volgde een klimmetje tot aan de blauwe vaste route. We vervolgden onze weg in de bossen tot aan de bevoorrading. Die was zoals de voorgaande keren ondergebracht in een met geelgeschilderde betonplaten opgetrokken onderkomen aan het Koningsbos wat dienst doet als kampplaats. De stop kwam op 21,50 km van de start en wij waren daar omstreeks 15.20 u. Zoals altijd was er genoeg keuze uit fruit en lekkers, dat alles verzorgd door dezelfde dames die er elk jaar weer op post zijn!

Na de bevoorrading kwam de splitsing tussen de 28 km en de 38-44 km ter hoogte van de onverharde bosweg Koningsbos in het gebied Hoge Mouw. Na de oversteek van de dwars door de bossen lopende Goorseweg kwamen we toe in het machtige beukenbos waar enkele hoge zandheuvels liggen waarover de blauwe vaste route loopt. Op 23 km kwamen we weer toe op de plek waar we daarstraks de Noord-Zuidverbinding hadden gekruist voor de lus door de Hoge Mouw en de stop. Nu reden we in de open strook tussen de tunnel en het bos in de richting van Kasterlee. Na nogmaals de Goorseweg gekruist te hebben, doken we opnieuw linksaf de bossen van de Hoge Mouw in om er te rijden over enkele uit de kluiten gewassen zandhopen. Na een plezante singletrack kruisten we de Lichtaartsebaan en doken het Sint-Lutgaridswandelpad in. Aan het einde van de weg kregen we een splitsing tussen de routes van 28-38 km en 44 km op 25,50 km van de start.

We reden door het mooie bos van het natuurreservaat De Goorkes en door de onverharde paden waarlangs bij momenten buitenhuizen achter groen verstopt staan. Via het Boskabouterpad bereikten we opnieuw de plek aan het einde van het Sint-Lutgardiswandelpad waar we daarnet de splitsing hadden getroffen. Aldus reden we weer samen met de andere afstanden. 27 km. We vervolgden onze weg door het bos met de buitenhuizen en via het Ossengoor bereikten we de omgeving van de Hoge Rielen. Een onverhard pad op de blauwe vaste route evenwijdig met de nieuwe Noord-Zuidverbinding bracht ons tot de lage brug met kettingen (om te vermijden dat te hoge vrachtwagens onder de brug zouden rijden) aan de Beukendreef die daar onder de nieuwe weg duikt. 30 km. Via een onverhard pad ging het naar de Asberg en de Hazenberg waar we ter hoogte van een zanderig pad opnieuw voor de bossen kozen om er de singletracks te berijden. Na een lus arriveerden we opnieuw in de Hazenberg.

Al snel bereikten we een volgende strook bos waar we omstreeks 33 km vergast werden op een aantal zeer knappe singletracks met vele bochtjes en over heuveltjes. We kwamen weer uit het bos tevoorschijn in de Zandhoef ter hoogte van de Zwarte Molen (of Den Duivel of de Molen Peinen). Deze molen werd in 1842 gebouwd en in 1966 door brandstichting geheel vernield. Enkel de stenen molenromp staat nog overeind en is geheel door bos ingesloten. De molen is nog steeds eigendom van de familie Peinen. 33 km. We staken de drukke Turnhoutsebaan over, schrokken ons aan de overkant rot door een hond die plots tegen de afrastering opsprong en reden naast de vervallen koterij de Bergakkers in. Tot 35 km kregen we ook hier een portie leuke singletracks voorgeschoteld! Aansluitend volgden paden langsheen private bossen en een singletrack met veel draaien en keren op 37 km.

Op een bepaald ogenblik passeerden we een bruggetje waar een plakkaat stond waaraan allerlei door bikers op de vaste route verloren attributen waren bevestigd! Allerlei fietsonderdelen, zoals derailleurwieltjes, tandwielen, stuurplaatjes van wedstrijden, tot zelfs een aantal wielen toe! Vanaf daar volgden nog leuke singletracks in lokale bossen, onder anderen een bos vol verdorde bruingekleurde varens. Tot 40 km konden we genieten van een knap stukje van de toertocht! Waar het bospad uitgaf op een betonbaantje kregen we de eerste biker van de club te zien die gereed stond om de pijlen op te halen. Ze zullen met elkaar in verbinding gestaan hebben, want telkens wanneer we een bospad uit kwamen stonden ze ons op te wachten om de borden te verwijderen!

In de Boekweitstraat passeerden we het verlaten huis waar op een oprit een volledig overwoekerde auto geparkeerd staat. Toen ik ettelijke jaren geleden voor het eerst hier kwam rijden stond die wagen daar ook al! De struiken zijn intussen nog groter geworden! Op 42 km kwam er nog een splitsing tussen de routes van 28-38 km en 44 km. Voor de lange toer waren nog mooie singletracks weggelegd in een bos in het gehucht Isschot. Zelfs zeer mooie singletracks over heuveltjes op en af tussen de Waaiberg en de achterzijde van de sporthal Duineneind. Er volgden nog singletracks in het bos tot bijna aan de tent, een waardige afsluiter van de knappe toertocht. Via de Waaiberg arriveerden we weer in Houtum met 46 km op het tellertje omstreeks 17.20 u.

We hadden geen prijs met de tombola waarvan de trekkingen op geregelde tussentijdstippen gebeurde, zodat wie eerst vertrekt ook een prijs kan meenemen! Het kaartje met noodnummer kon ingewisseld worden tegen een lokaal Vlietbier. Het kraam daarvoor was al gesloten, maar we hebben ons glas toch binnen in de tent gekregen en ons nog een hamburger gekocht. We zijn dan buiten gaan zitten waar nog enkele deelnemers zaten naast veel helpers van de organiserende club. De kilte van de avond dreef ons tenslotte naar de auto en huiswaarts! Mooie toertocht en zoals altijd prima georganiseerd! Een aanrader voor wie van veel singletracks houdt!

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht (15-27-42-52 km) van de Rijkevorselse Wielertoeristen te Rijkevorsel op zondag 28-09-2014.

Voor deze zondag hadden we de toertocht van de Rijkevorselse Wielertoeristen met vertrek langsheen het Kempens Kanaal vanuit Sint-Jozef-Rijkevorsel uitgekozen. Vanuit Hoogstraten met de fiets tot ginder gereden, goed voor 11 km opwarming. Toen ik me ingeschreven had werd ik aangesproken door Leto, een biker die ik ooit al eens te zien had gekregen op de toertocht in Hoogstraten. Daarna nog even gewacht op m’n makker Jari waarmee ik had afgesproken. Toen we de voetbalkantine verlieten stond ik onverwacht oog in oog met Nidecker, een vroegere bikemakker die plots van het toneel verdween en van wie ik ruim twee jaar niks meer gehoord of gezien had, als van de aardbodem verdwenen! Tevreden dat hij gezond en wel is, teleurgesteld omdat hij zonder boe of bah verdween! Hij zal niet veel meer gereden hebben, was weer aan het opbouwen en zou een kleine toer rijden. Nu hij terug ten tonele verschenen is zal ik hem allicht nog wel eens te zien krijgen! Het is jammer dat ook een aantal andere vroegere bikematen niks meer van zich laten horen! Het leven is helaas een komen en gaan en vaak zijn er omstandigheden die een mensenleven doen veranderen en contacten doen verwateren. Niets is blijkbaar voor altijd!

Pas om 9.45 u gingen we van start, alhoewel er nog veel drukte aan de startplaats heerste. We reden de metalen brug over het kanaal in Sint-Jozef over en het dorp uit om de bossen van De Pomp, de Poelberg en de Blakheide te bereiken. Daar konden we rijden over de mooie singletrack die achter een manège en de terreinen van Breebos loopt. Die was vroeger verboden voor fietsers, maar dat verbodsbord is in de loop der jaren verdwenen. Na een lusje over privaat terrein bereikten we opnieuw de Blakheide en doken het bos naast de grote vijver in, een met water vol gelopen oude kleiput. 6,50 km om 9.55 u. Een zandweg voerde ons naar en voorbij de zandwinning en werd gevolgd door een singletrack doorheen gras tot aan de wijk Den Hout in Beerse. Van daar reden we eventjes over de betonbaar die van Rijkevorsel naar Beerse voert. We kruisten het kanaal via het ophaalbruggetje in Den Hout, dan rechtsaf en van 10 km tot 13 km reden we onder anderen over de drukke baan Antwerpen – Turnhout. Ter hoogte van het tuincentrum Rodenburg sloegen we op 15 km rechtsaf de bossen in en kwamen we op het parcours van de blauwe vaste route terecht, een route die deel uitmaakt van de routes op de Lilse Bergen.

We bereikten de bossen van het natuurgebied De Epelaar te Beerse en reden een eindje over een fietspad dat er dwars door de bossen loopt. Er kwam een splitsing tussen de routes van 27 km en van 40-52 km. Na een bocht in een zandweg bereikten we het begin van de lange knappe singletrak op de blauwe vaste route. Het is altijd leuk om er te rijden. Na nog een eindje door de bossen te hebben gereden, reden we omstreeks 21 km rakelings voorbij de rotonde met afzonderlijke fietspaden ter hoogte van de oprit Beerse van de snelweg E34. Even verder reden we naast een draadafsluiting, vermoedelijk de achterzijde van het domein De Lilse Bergen. 23 km om 10.50 u. Even verderop troffen we ter hoogte van een hutje, maar een ander dan het klassieke naast de waterpoel, de bevoorrading met lekkers en sportdrank. Op 24,24 km om 11.00 u.

Na de stop kregen we de amusante bochtige singletrack van de rode vaste route, gevolgd door een bospaadje tot 26 km. Daar moeten we een traag rijdende vader en zoon wat zenuwachtig gemaakt hebben, want net voor het bultje gingen ze plots aan de kant, wat ze voor ons niet hadden hoeven te doen! Op 27 km was er nogmaals een splitsing tussen de routes van 27 km en 40-52 km midden in het bos. We kregen één van de meer recente singletracks van de rode vaste route voorgeschoteld, eentje die redelijk goed te berijden was met niet al te veel putten en bulten. Na deze track gingen de 40 km en de 52 km elk hun kant op. Gekozen voor de langste tocht. Vanaf hier reden we over en in de omgeving van de rode vaste route met enkele mooie singletracks. Op 34 km kregen we dan toch één van de meer recente lastige tracks met veel putten en bulten voor de wielen. Enkele jaren terug werd het parcours van de vaste route immers hertekend en werden enkele nieuwe singletracks getrokken. Die waren kort na de aanleg ervan bijna niet te berijden omdat er danig veel putten en bulten op lagen. Om dan nog te zwijgen van de stronkjes van afgezaagde boompjes! Nu zijn ze al meer aangereden, maar er is weinig plezier aan om er te rijden met al dat schokken! Op 35 km kwam er een einde aan de extra lus voor de langste afstand. 11.50 u.

Vanaf de Visbeekvallei reden we opnieuw op de blauwe vaste route over brede zandwegen in het bos. Ik had al aan Jari gezegd dat ik me afvroeg of we ze te zien zouden krijgen en op 38 km was het dan zo ver! We kregen de drie evenwijdige paadjes waarop enkele hoge bulten liggen te berijden. Er volgden nog een aantal bospaden die ons uiteindelijk tot aan de grote baan Antwerpen – Turnhout voerden. Op 39,50 km dienden we die te kruisen. De politieman die daar gestaan had om de bikers naar de overkant te helpen zat net in zijn dienstwagen om weg te rijden! Na de oversteek en een eindje langsheen de grote baan te zijn gereden ging het rechtsaf en troffen we twee keren een grasspoor door het bos. Daarna een betonnen fietspad aan de rand van een assenweg richting Vlimmeren. Er volgde nog een strook bos met singletracks achter de villawijk aan Den Abt. Via de Rouwleegd doorkruisten we deze villawijk om uit te komen op de Vlimmersebaan, de weg van Sint-Jozef-Rijkevorsel naar Vlimmeren. Ter hoogte van de kapel doken we de bossen van de Eksterheide in. 44,75 km om 12.30 u.

We maakten nog een lusje aan het Gemeentebos doorheen het bos om tenslotte de kers op de taart van deze toertocht te krijgen! Meer bepaald de plezante paadjes op het crossparcours van Rijkevorsel! Gedurende ettelijke kilometers konden we ons hart ophalen met het rijden over de bulten, door de putten en de bochtjes! Op 51 km kwamen we om 12.50 u na een paadje weer uit op de straat naast het kanaal ter hoogte van de voetbalvelden en was het feestje uit. Buiten in de warme herfstzon nog een glas gedronken met m’n maat. Afscheid genomen aan zijn auto die naast het kanaal geparkeerd stond en met de bike weer naar mijn stek in Hoogstraten. Niet via de kortste weg, maar via het kanaal richting Beerse. Daarna linksaf en linksaf naar het bruggetje ter hoogte van de hondenschool en door het natuurgebied De Pomp – Poelberg over het parcours van de toertocht. De pijlen waren er al opgeruimd. De Pomp ligt op het grondgebied Beerse en de Poelberg op Rijkevorsel. Het zijn delen van de oude Abtsheide en sluiten aan bij de Blakheide op de grens met Merksplas waarover we daarstraks gereden hadden. Via een stuk van de rode vaste route van Merksplas, met aansluitend een verborgen singletrack die alleen locals weten liggen, Papenvoort, Bolk en Achtel weer huiswaarts. In Hoogstraten was een wielerwedstrijd aan de gang en daardoor werd ik in de Achtelsestraat samen met wandelaars tegengehouden door een seingever tot de renners gepasseerd waren. Het was een mooie dag, goed gezelschap, een mooie toertocht en alles was prima georganiseerd.

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht (10-25-40 km) van de Rauwtrappers te Mol-Rauw op zaterdag 27-09-2014.

Omdat een mens zo af en toe ook nog wat anders te doen heeft dan te gaan rijden en de zondag in ieder geval al voorbehouden is voor de mountainbike, was ik op deze zaterdag vrij laat aan de start van de Molse Merentocht van de Rauwtrappers in Mol-Rauw. Gelukkig kon je er starten tot 14.30 u! Een parkeerplekje gevonden in een straat in de wijk nabij de kerk op luttele afstand van de start in de basisschool De Zandloper. Om 14.05 u was ik op pad om te genieten van de rit en de zonnige zaterdag. Jari was er vandaag niet bij, ook hij moet zo nu en dan eens tijd maken voor het opknappen van werkjes!

Het ging zoals we in deze streek kunnen verwachten direct het bos in over leuke paden en singletracks in de omgeving van een vijver. Reeds op 2 km trof ik een splitsing tussen de routes van 10-25 km en van 40 km. Ik was niet de enige late starter, want gedurende die eerste kilometers staken me achttal bikers voorbij. Na een lusje door het bos staken we de centrale grote baan door Mol-Rauw in de buurt van de startplaats over en ging het de Zwarte Schuurstraat in. Vanaf het golfterrein ging het een singletrack door een strook bos in om uit te komen in een woonwijk. Op 5 km diende ik de drukke ringweg die van Mol naar Lommel voert te kruisen. Daar ging het een bos in dat er thans vrij woest bij lag na recente bomenkap. Ik arriveerde in de onverharde Spoorwegdreef, een assenweg die er dwars door de bossen loopt. Daar ging het rechts het door kapwerken gehavende bos weer in achter een vijftal andere bikers aan. Tot 8,50 km konden we rijden over bospaden en tracks om te arriveren in een woonwijk. Van hieruit ging het naar de grote baan die van Balen naar Mol-Gompel voert.

Na het kruisen van het spoor en een baan trof ik een verharde weg tussen villa’s die na enige tijd overging in onverhard. Na het grote huis in de bocht ging het opnieuw een singletrack in en volgde een singletrack met dikke wortels op de grens tussen bos en velden. Bospaden en smalle sporen voerden me op 12,75 km tot aan de Mora-fabriek nabij het kanaal. Daar werd gekozen voor het jaagpad naast de Houthandel Vanhooydonck, een plek waar vele lokale toertochten passeren. Het ging dan rechtsaf de bossen van het Buitengoor in en over een eerder lastige singletrack naast een prikkeldraad tot aan de camping Zilverstrand. 14 km. We kruisten het terrein van de camping en reden over de zandsporen voorbij caravans en chalets die daar kunnen gehuurd worden. Eens het domein van het Zilverstrand weer uit kwamen de zanderige singletracks tot aan de baan van Mol naar Postel. Daar sloeg de toertocht linksaf een zanderig pad richting Dessel in. 16 km. Een singletrack leidde me door een bos voorbij een meer. We kruisten de bekende betonbaan aan de toegangen naar het Zilvermeer om aan de andere kant weer naast een meer te rijden.

We bereikten de zanderige paden in het gebied dat gelegen aan een vijver naast de baan van Mol naar Postel. In de omgeving van de restaurantboot De Kleppende Klipper was er een splitsing tussen de routes van 10 km (direct naar de bevoorrading) en de routes van 25-40 km op 19 km van het vertrek. Een singletrack doorheen een eerder desolate met bomen begroeide vlakte tussen het kanaal en het Zilvermeer voerde de tocht tot aan de Sas-4-toren van Dessel op de andere over van het kanaal. 20 km om 15.30 u. We dienden rechtsomkeer te maken op het jaagpad om via hetzelfde bos weer in de richting van Postel te rijden. Deze keer dan over de singletrack en de zandpaden die evenwijdig lopen met het spoor waarover we tot in Dessel waren gereden. Ik passeerde de Kleppende Klipper om op 22 km de bevoorrading te bereiken die zoals tijdens de vorige edities ondergebracht was in enkele gebouwen die daar eenzaam staan te wezen aan de toegang tot de bekende Baileybrug van Postel. Om 15.30 u kon ik daar gebruik maken van de bevoorrading met sportdrank en suikerwafel. Er waren nog bikers aanwezig en er kwamen er nog toe. Omdat ik laat gestart was niet al te lang blijven staan en weer op pad!

Net voor de Baileybrug was er een splitsing tussen de 10 km en de 25-40 km. Voor de langste tochten ging het de merkwaardige brug over om aan de overzijde rechts de bossen van Den Diel in te gaan in het zog van een aantal andere jongens. Na het rijden over een singletrack bereikten we het jaagpad naast het kanaal en zag ik het groepje van daarnet langzaam maar zeker in de verte verdwijnen. Aan de volgende sluis werd rechtsomkeer gemaakt en kwam een korte klim naar het bos toe. Een bospad door een privaat eigendom en een veldweg voerden me doorheen een knappe omgeving. Toen ik een brede veldweg tussen hoge maïs in reed zag ik in de verte een trio bikers aan een traag tempo rijden. Er bleek een kind bij te zijn. Het ging rechtsaf een zandweg met asfaltstrook voor fietsers op in de open velden nabij Postel. Toen ik hen voorbijstak werd duidelijk dat het drietal bikers Michelleke betrof in het gezelschap van vrouw en dochtertje. Hij is één van de organisatoren van de Noordergrensrit van de Powerbikers te Weelde (14-09-2014) en hij had me daar na de toertocht aangesproken. Het was de eerste keer dat ik die tocht in Weelde reed, vermoedelijk omdat hij altijd samenvalt met andere tochten van mijn to do lijstje! Zo leer je weer andere fervente mountainbikers kennen die je dan nadien op toertochten tegenkomt!

Met het fietsende gezinnetje in mijn zog ging het na 24,50 km aan de Steen der Zeven Heerlijkheden, een oude grenspaal die op een punt staat waar zeven heerlijkheden aan elkaar grensden, een zeer lange singletrack recht op recht op. De Steen der Zeven Heerlijkheden is een grenssteen uit 1648 die zich op de grens van de gemeenten Lommel, Mol, Dessel en Balen bevindt, een honderdtal meter ten noorden van de buurtschap Blauwe Kei. Ze werd al vermeld in 1331 als Paal van Schoongors. Deze grenssteen vormde vroeger een drielandenpunt, want hier kwamen de Republiek der Verenigde Nederlanden, met de heerlijkheden Bergeijk, Lommel, de Spaanse Nederlanden met Mol, Postel, Dessel en Balen, en het Prinsbisdom Luik met Luyksgestel, bij elkaar. Het was tot aan de Franse tijd het meest noordelijke punt van de vrijheid Mol, die samen met Balen en Dessel een voogdij vormde. Postel was een zelfstandig kloostergebied van de Abdij van Postel, dat bindingen had met de Meierij van 's-Hertogenbosch en mogelijk zelfs met Reusel. Sedert de uitruil van gebieden tussen Nederland en België in 1843 kwam deze grenssteen geheel in België te liggen, maar de ligging ervan is nog altijd aan de topografie te zien, terwijl de steen op de grens van de provincies Limburg en Antwerpen is gelegen.

Op 26,50 km gaf de singletrack uit op het jaagpad langsheen het kanaal. We reden vanaf daar in een strook bos die zich langsheen dat kanaal uitstrekt over een aantal bulten op en af. Ter hoogte van het Russendorp in Lommel ging het over de blauwe kanaalbrug richting Kerkhoven. Aan de overzijde troffen we een zeer mooie singletrack over lage heuveltjes. Die eindigde op het jaagpad van een ander, smaller kanaal waar enkele plezierbootjes aangemeerd lagen. Hier in de streek van Mol en Lommel lopen immers verschillende kanalen die een kruispunt hebben aan de bekende Sas-4-toren in Dessel. 30 km om 16.10 u. Ik reed nog steeds niet alleen, want zo nu en dan stak me een enkeling nog voorbij. De toer ging over het jaagpad tot aan de eerstvolgende brug die we over moesten. Daar was een splitsing tussen de routes van 25 km en van 40 km op 30,50 km van de start aan een zwaaikom. We reden de brug waar we het kanaal gekruist hadden nu onder om het jaagpad op de andere over te bereiken. Daar ging het op 31,50 km een privaat bos met een vijver in. De omgeving was er bijzonder knap, zeker met dit zonnige weer! Er volgde een mooie omloop met knappe singletracks rond die vijver en doorheen een prachtig groen bos. We reden er over smalle sporen en groene graspaden tot aan de grote zandhoop of uitloper van een dijk naast het kanaal dat we laatst gekruist hadden. Op 33 km van de start werden we hier de hoogte in gejaagd. In tegenstelling tot eerdere edities ging het de zandhoop niet af richting jaagpad, maar dienden we een bocht te volgen om dan linksaf een steile zanderige afdaling te nemen naar het bos in de diepte toe. Daar reden we dan over een pad naast een bovengrondse pijpleiding. Bospaadjes leidden me tot aan de zandgroeve van Sybelco.

Aan de uitgang van het private domein van Sybelco stond een bordje dat de laatste vijf kilometers aankondigde! 16.30 u. Het ging even langs een straat om aan de overkant een knap bos met mooie paden in te rijden. Ik deelde ze met drie wandelaars. Opnieuw werd ik een pad in gestuurd op privaat grondgebied, vermoedelijk van hetzelfde Sybelco. Ik reed er in een meer open omgeving tussen struikgewas naast een grote vijver. Ik had er een knap uitzicht over de groene omgeving en de blauwe lucht. Eens de open plaats voorbij trof ik weer een bospad naast een bovengrondse pijpleiding dat me naar een grote villa voerde die omzoomd werd door uitgestrekte grasvelden. Allicht eigendom van Sybelco. Ik passeerde een van de toegangen naar het domein Blauwe Kei en De Maat. 37 km. Daar ging het rechtsaf over het beton van de Blauwe Keidreef. Naar het einde toe doken we dan rechtsaf nog een strook bos in voor nog enkele knappe singletracks naast een vijver om alzo deze toertocht in schoonheid te eindigen. Met 39,50 km op het tellertje bereikte ik omstreeks 17.00 u opnieuw het terrein van de school.

De bikewash was al ontmanteld, maar gezien het droge weer was deze overbodig. Meer dan wat stof had mijn fiets niet te verduren gekregen. Mijn fiets toevertrouwd aan de mensen van de bewaakte parking en deze zonnige herfstdag afgesloten met een drankje in de refter van de school. Mooie toertocht met een rondje dat jaar na jaar nagenoeg identiek is maar toch niet gaat vervelen en een organisatie die steeds in orde is!

Jari was er niet bij, dus deze keer geen route op Google-Maps!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht (25-45-55 km) van WTC Papillion te Minderhout op zondag 21-09-2014.

Op zondag 21 september zijn mijn maat Jari en ik de toertocht van WTC Papillion gaan rijden in Minderhout. Toen ik er even voor het afgesproken uur met de bike arriveerde zag ik zijn auto al geparkeerd staan, maar kon ik hem nergens vinden! Na me ingeschreven te hebben nog eens naar die auto gaan kijken! Het bleek niet de zijne te zijn, maar een identieke met dan nog dezelfde opvallende letter in de nummerplaat! Dan maar binnen gewacht bij een kop koffie. Omstreeks 09.45 u zijn we vertrokken.

Het ging het dorp uit over servitudes en stille wegen die hier sinds enige tijd ook voorzien werden van naambordjes. We passeerden de Laarmolen op de Mark en reden via de Bosuil en een veldweg achter de gevangenis van Hoogstraten en via Poeleinde naar Wortel. We passeerden het knap gelegen en deels verbouwde huis van een collega. Na de oversteek van de Beukendreef waar seingevers stonden, reden we over een groene vaste route langsheen de bosrand richting Wortel-Kolonie en voorbij de in erfpacht gegeven te restaureren witte huizen die vroeger deel uitmaakten van de zogenaamde Rijksweldadigheidskolonie of Landloperskolonie! Via de Schooldreef en een onverharde dreef reden we voorbij de gevangenis van Wortel. We passeerden de Klapekster, een trefpunt van Natuurpunt, en de Bonte Beestenboel, ondergebracht in de gebouwen van het voormalige Rijkslandbouwbedrijf waar de landlopers en thuislozen indertijd tewerkgesteld waren.

Aan het einde van de dreef bereikten we het onverharde Grenspad dat pal op de grens tussen België en Nederland voert. Hier was er een eerste splitsing tussen de routes van 25 km en van 45-55 km op 10 km van het vertrek. Het was nog maar 10.15 u, dus we hadden snel gereden! Gekozen voor de langste toer Op het Grenspad ging het rechtsaf in de richting van Baarle-Hertog, evenwijdig met de grote baan die van Minderhout naar Baarle voert. Net voor het bereiken van deze baan, hier door de mensen de Rooie Weg genoemd, sloegen we rechtsaf een zandwegel in en nogmaals rechtsaf om op 13 km Bootjesven te bereiken. Dit is een grote bosvijver met middenin een eilandje. In de winter een geliefde plek om te schaatsen wanneer het enkele dagen na elkaar flink vriest.

Zanderige wegen, bosdreven, singletracks en assenwegen voerden ons in de richting van Merksplas. Grappig is dat naast één van deze assenwegen een zandduin ligt met enkele dennen en waarover een korte singletrack loopt, hooguit honderd meter lang, waarover alle lokale toertochten gestuurd worden! Om dan toch enkele hoogtecentimeters te realiseren! Na een asfaltbaantje (de Oude Baan in Merksplas?) troffen we op 17 km een splitsing tussen de 45 km en de 55 km. Voor de langste toer ging het een grasspoor rechts in om het Graafsbos te bereiken. Tot 21 km troffen we daar leuke ietwat vochtige singletracks in de buurt van de rode vaste route. Omstreeks 25 km arriveerden we in de omgeving van het kruispunt tussen Hoekeinde en de Pampaweg. Vanaf daar volgden bredere veldwegen en assenwegen aan de rand van het bosgebied Eindepoel op de grens tussen Merksplas en Wortel.

Zoals te verwachten was doken we op een gegeven ogenblik de groene vaste route op, meer bepaald de zeer bochtige singletrack door het dennenbos aan Staakheuvel. Eentje met veel draaien en keren door vaak zeer korte bochtjes en met de nodige putten en bulten. Hij lag er zeer goed berijdbaar en droog bij. Bij nat weer staan de putten vaak vol met plassen en is het er lastig rijden! Deze vaste routes zijn zo’n acht jaren geleden uitgezet rond de tijd dat ik met biken ben begonnen. De singletracks van Staakheuvel waren toen de nagel aan mijn doodskist wanneer m’n vriend, een collega, me mee op sleeptouw nam tijdens mijn eerste ritten nadat hij me letterlijk mee naar de fietsenwinkel gesleept had om een mountainbike te kopen! Ik zal hem daar altijd dankbaar voor blijven, want acht jaar later rijd ik nog altijd met even veel plezier rond, leerde er veel gelijkgezinde mensen door kennen en gaf het me nieuwe levensdoelen. Daar kwamen later het schrijven van deze verhaaltjes en het oprichten van een eigen website, waarvan hij het luik over wielrennen verzorgt, bij. Met als kers op de taart de kennismaking met m’n huidige fietsmakker die mijn weekends kleurt, het beste wat me in jaren is overkomen. De fiets heeft mijn hele leven ten goede veranderd en ik ben er een gelukkiger mens door geworden die elke week opnieuw iets heeft om naar uit te kijken! Geen betere compensatie dan de fiets in het weekend tegen de stress van tijdens de werkweek!

Zo reed ik van 26,50 km tot 29 km in het zog van m’n makker Jari over de bochtige singletrack op de groene vaste route door de bossen waarin van de kaalslag van enkele jaren geleden niks meer te merken is! Het ging ook stukken vlotter dan in de tijd van toen, alhoewel ik enigszins teleurgesteld was doordat ik uiteindelijk toch nog vier keren voetje aan de grond had moeten zetten in voor mij te korte bochtjes! 11.30 u. Aan het einde van de singletrack kwam er een splitsing tussen de routes van 45 km en van 50 km. Gekozen voor het langste traject.

Tot 30 km ging het over een mij onbekend bospad doorheen gras waar het er iets technischer aan toe ging over een natte ondergrond, door bochtjes en over bultjes. We kwamen uit het bos tevoorschijn op het betonbaantje aan de Ginhovense brug, een bruggetje over een beek op de grens tussen Merksplas en Zondereigen (Baarle-Hertog). We reden door het gehucht Zondereigen en eens daar voorbij volgde een zeer lange, rechte, natte zandweg met veel plassen waarbij we ongemerkt de grens met Nederland overschreden. We arriveerden op de Hoogstratensebaan, in de streek beter bekend als de Rooie Weg, de rustige maar omwille van snel rijden gevaarlijke baan die Minderhout met Baarle-Hertog verbindt. We reden dan een tijd langsheen deze baan in de richting van Castelré, een gehuchtje van Baarle-Nassau op de grens met België.

Op 35,75 km verlieten we de grote baan en sloegen linksaf een zandpad in dat op Nederlands grondgebied evenwijdig loopt met het Grenspad aan Bootjesven. 12.00 u. Vanaf hier bereden we een graspad tussen twee wildroosters. Rechtsaf bereikten we na een zandweg de bevoorrading op de hoek van een pad tussen bos en velden. Pas op 38 km, dus ruim over de helft van de afstand! Om 12.10 u. Daar kon je eten van cake en granenrepen en was er sportdrank om te drinken. Een babbeltje gemaakt met de drie jonge mannen ter plaatse, waarvan één mijn professioneel levenspad zo’n vijf jaar geleden kruiste en één met het typische Kempense accent!

Na de stop kruisten we nogmaals de Hoogstratensebaan (Rooie Weg) en ging het na een zandweg de mooie singletrack op die door een bos nabij het gehucht Hal (in België) evenwijdig loopt met de Haldijk (in Nederland). Tot 40 km konden we ons uitleven op deze track. Daarna doorkruisten we de bewoonde kern van Hal, waar niet meer dan een aantal boerderijen staan. Tijdens eigen ritjes indertijd in deze streek zette ik me altijd even te rusten op de bank aan het kapelletje in de bocht naar de Blauwbossen toe. In de schuur van de stokoude hoeve tegenover de kapel stonden geen ramen meer. Allicht ruimde de al even stokoude boer plaats voor iemand jonger die de vervallen gebouwen onder handen neemt! Net voor de kapel ging het rechtsaf in de straat Hal en dan rechtsaf de veldweg Gouverneursbossen in. Halverwege doken we dan effectief de Gouverneursbossen in, een smalle strook bos in Hal waardoor recht op recht een pad loopt waarop zich een singletrack heeft ontwikkeld. We reden over het erf en voorbij het huis met de “kerkramen” en door een private weide. De ondergrond van die weide lag er droog! Soms kan hier een echte slijkpoel staan! Zo bereikten we de mooie singletrack die over enkele bulten door de Gouverneursbossen loopt! Achter het huis begint namelijk die mooie singletrack. De villa met paardenstallen waarvan de toegangspoort in het bos staat, stond te koop! Voor een stevige prijs allicht!

Eens het bos weer uit passeerden we de landelijke wegen Habelaar (België) en Oude Strumpt (Nederland) en kregen we een splitsing tussen de routes van 25-45 km en van 50 km op 43,50 km van de start om 12.45 u. Bij het in rijden van de bossen aan Heerle troffen we de bikers die aanstalten maakten met het wegnemen van de bepijling. In dit bos ligt een singletrack die zich met vele grote bochten tussen de bomen slingert. Omdat er geen ondergroei is, zie je de bikers dan als een lange kronkelende trein door het bos rijden. Nu reden we er alleen! Ik vermoed dat het een privaat bos is, maar de meeste tochten in de streek krijgen dan blijkbaar toch de toestemming om het pad te gebruiken. Van 45 km tot 48 km konden we spelen in dit bos, eerst op die kronkelende singletrack, daarna over mooie bospaden en grassporen door het bos.

We kwamen uit deze Blauwbossen tevoorschijn in de gelijknamige straat tegenover de manege waar de bekende Antilliaanse Feesten tijdens de zomer georganiseerd worden. Van daar werden we naar en over een smal pad rond de visvijver gestuurd. Eens daar voorbij werd de keuze gelaten tussen “zwaar” en “gewoon”. De eerste optie bestond uit het moeten bedwingen van de grote zandhopen op de terreinen van de steenbakkerij Desta. Op deze plek werd ooit de veldrit Superprestige Hoogstraten beslecht. Omdat ook hier aanstalten gemaakt werd met het opruimen van de pijlen en ik er geen behoefte meer aan had om mij af te beulen op de voor mij onmogelijke zandhopen, heb ik er een deel van links laten liggen. Jari volgde al snel mijn voorbeeld. 50 km.

Via de assenweg door de open velden ging het dan opnieuw richting Hal om de singletracks aan te kunnen doen die gelegen zijn in het “bos achter de Duitse Nonnen”. In deze strook bos liggen een aantal mooie paadjes verborgen. Dat de plek zo in de volksmond bekend is, is een overblijfsel van de oorlogsjaren. Langsheen de Bredaseweg, de weg die van Minderhout naar Meerle en verder naar het Nederlandse Strijbeek en Ulvenhout voert, stond een klooster waar sinds de oorlogsjaren Duitse nonnen verbleven. Een aantal jaren geleden is het gebouw verkocht en opgedeeld in twee woningen voor gezinnen. Het waren oorspronkelijk ook twee woningen die indertijd tot een klooster werden samengevoegd. Achter het klooster ligt het dennenbos waarvan sprake. In dat bos liggen ook enkele buitenverblijven.

We verlieten het bos opnieuw via Hal en reden de Nederlandse grens weer over via een typische zandweg waarlangs een asfalt fietspad voert. Naast deze zandweg ligt ook een strook bos waarin een plezante track werd meegepikt. Hier ben ik ooit eens tijdens een private rit zwaar over de kop gegaan door met mijn schoen te blijven haken aan een in het groen verborgen stuk ijzerdraad. De littekens van waar de trapper van m’n fiets m’n been verwondde zijn een blijvende herinnering aan dit uitstapje! We kruisten de beek Het Merkske en bereikten het gehuchtje Castelré (Baarle-Nassau). Via de zeer lange zandweg door de open velden, waar bij droog weer bijna niet te rijden valt omwille van het losse zand, bereikten we het begin van de Rooie Weg op de grens met België. Via de Castelréweg ging het opnieuw naar de parochiezaal in de Koestraat en waren we na de beloofde 55 km als laatste deelnemers weer bij af.

Terwijl Jari zijn fiets aan een wasbeurt onderwierp, ben ik nog achter een wielertoerist aan gegaan. We hadden die kerel met zijn fiets tegen de grond zien stuiken toen hij de betonnen voet van een hekken had geraakt. Ik merkte dat hij zijn helm had laten vallen en niet weer opgeraapt alvorens verder te rijden! De reden was zoals ik vermoedde: die man was stomdronken. Meer dan hem de raad geven van maar beter te voet naar huis te keren kon ik niet doen! Ik begrijp niet dat zijn maten hem zo lieten gaan! Wij hebben ooit een metgezel onder escorte per fiets naar huis begeleid omdat zijn laatste glas er één te veel was geweest! Als je iemand zo alleen laat gaan en je leest achteraf in de krant dat hij verongelukt is, dan vergeef je dat je hele leven niet meer! Er zaten binnen trouwens nog renners die al goed boven hun theewater waren en bij vertrek aan de fietsbewaking stonden te lallen!

Jari had het parcours van de rit in Waasmunster daags voordien super gevonden, terwijl ik er iets minder enthousiast over was geweest! Vandaag was het net andersom! Er zaten hier wel meer stukken met bredere paden in, maar toch veel off-road en vaak buiten de bewoonde wereld, terwijl de rit in Waasmunster veel bos kent, maar bewoond bos met villa’s. Afhankelijk van de richting waarin men uit gaat kan met in de streek van Hoogstraten tochten uitstippelen doorheen afwisselende landschappen, zoals de bossen in Wortel en Merksplas en de meer open streek over de Nederlandse grens in Castelré. Omdat Minderhout dichter bij de grens ligt dan Hoogstraten, werden de bossen van Merksplas niet aangesneden en richtte de toer zich meer op de streek rond Hal en Castleré. Wij hadden ons in ieder geval goed geamuseerd, genoten van het mooie weer en ondanks de late start toch nog de hele rit kunnen rijden!

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht kan je ook lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht (30-40-50 km) van MTB ’t Vestjen te Waasmunster op zaterdag 20-09-2014.

Op deze zaterdag was onze keuze gevallen op de toertocht van MTB ’t Vestjen te Waasmuster. Toen ik het centrum van het dorp naderde waren de huizen versierd met gekleurde vlaggetjes. Het was duidelijk dat hier kermis was. Een parkeerplek gevonden op een parking voor een bedrijf en gezien dat mijn maat Jari met wie ik afgesproken had vlak bij geparkeerd stond. De tocht vertrok vanuit de werkplaats van een nabijgelegen garage waar ook een tent op de parking was opgesteld. Er was nog andere animatie buiten de toertocht, want binnen in de loods zaten veel mensen die duidelijk niet gekomen waren om te fietsen. Omstreeks 12.30 u waren we ingeschreven en op pad.

Bij aanvang voerde de tocht ons door straten en servitudes het dorpscentrum uit. Daarbij reden we voorbij het kasteel Blauwendael. In tegenstelling tot andere tochten kregen we de zanderige Baudelodreef, die deel uitmaakt van een vast parcours, al snel in het begin van de tocht. We reden tot naast de snelweg E17 om vervolgens de singletracks mee te pikken in het naastliggende bos tot aan de Abdij Roosenberg. Op omzeggens 4 km kwamen we de boskapel Onze-Lieve-Vrouw-hulp-der-Christenen (halleluja!) voorbij en reden we naar beneden in het zacht hellende Schietakkerstraatje om op 5,25 km weer even de bewoonde wereld aan te doen. Op een plek waar een kolonie eenden niet wilde wijken reden we het park van het Kasteel Ortegat in om na de doortocht ervan de splitsing te treffen tussen de routes van 30-40 km en van 50 km op de grote baan die Waasmunster met de oprit van de E17 verbindt, dit op 5,50 km van het vertrek. Na een servitudepad reden we eventjes weer door het centrum van Waasmunster. Ik werd er begroet door een voorbijrijdende biker, maar ik had geen flauw idee van wie het was!

In de Pontravelaan langs dewelke we de start bereikt hadden, reden we per vergissing het kerkhof op! Dat vonden we wel raar en het verwonderde ons niet dat we er geen volgende pijl meer vonden! Op onze stappen teruggekeerd en vastgesteld dat we een smalle track links naast het kerkhof in hadden moeten slaan! Op het kaartje van Jari is dat extra foute streepje duidelijk te zien! 7 km om 13.00 u. Van 7,50 km tot 9 km reden we over de dijk langs de Durme, eerst over een hobbelig grasspoor, dan over asfalt. We verlieten de dijk via een servtiude en reden vervolgens tot 10 km eventjes door een woonwijk. Daar troffen we een tweede splitsing tussen de 30-40 km en de 50 km. Buurtwegen met naam leidden ons voorbij Het Houten Kruis om via volgende zanderige servitudepaadjes zoals de Katteneekwegel, waar halen ze het, weer op de dijk langs de Durme te arriveren.

Na een eindje er over gereden te hebben ging het linksaf de dijk weer af via een betonnen trapje waarna een hobbelig en vochtig grasspoor naast enkele wilgen en een assenweg ons tot schapenweiden voerden. 15 km. Van 15,50 km reden we gedurende een dikke kilometer lang over de servitudepaadjes die doorheen een villawijk met doodlopende straten voeren. We passeerden een trapje dat naar een voormalige oude spoorwegbedding onder de bomen voert. Er volgden nog steeds smalle servitudepaadjes langsheen de tuinen van grote villa’s. Op 19,50 km reden we het Eekhoekbos in, maar de doortocht bedroeg niet meer dan 500 meter! Na nog enkele villa’s in de bosrijke Heidestraat te zijn gepasseerd reden we net voor de brug over de E17 linksaf hetzelfde bos in. Hier troffen we zeer genietbare singletracks op een parcours dat door meerdere tochten wordt aangedaan. Er ligt daar onder anderen een bruggetje bestaande uit twee halve boomstammen waartussen een spleet die net breed genoeg is om er met je fietsbanden in te sukkelen en te vallen! In ieder geval troffen we hier een knap stukje parcours. We bereikten het talud van de brug over de snelweg. Onderaan staat daar soms een zeer grote slijkplas, maar thans lag alles poederdroog. Via een diep spoor was het klimmen naar het bruggenhoofd toe. Toen we daar even halt hielden, stak ons een groepje bikers voorbij, de jongste van het gezelschap stevig trappend een eind voorop, de oudere makkers achteraan en de oudsten te voet naar boven stesselend! 21,50 km om 14.00 u.

Boven op de brug dienden we de rijweg te kruisen om aan de overkant een fel dalend zandspoor in te rijden van de brug naar beneden. Jari kon niet op tijd uitklikken voor de betonnen boordsteen en kletterde tegen de grond! Er volgde nog een eindje door het bos in de hoogte langsheen de snelweg. We reden dan door een landelijke bewoonde wereld en langsheen paardenweiden tot aan een splitsing tussen de 30-40 km en de 50 km op 23 km van de start. Zoals aan de vorige splitsingen gekozen voor de langste toer. Die leidde ons over landelijke assenwegen voorbij de bizarre Kennel van Rialfo, een bonte beestenboel met honden en lama’s op een grasveld voor een opvallende, langgerekte, kitscherige kasteelvilla! Vanaf daar werden we over de dolomieten wandelpaadjes in Belsele (Sint-Niklaas) gestuurd. Veruit de enige plek waar de toertocht buiten de gemeentegrenzen komt! We reden er over een kronkelend asfaltbaantje en een door diepe geulen gehavende veldweg, mij bekend uit andere tochten in Waasmunster.

Uiteindelijk kwamen we uit op het asfaltbaantje dat vlak naast de snelweg loopt in de richting van Sint-Niklaas en vlak bij de afrit Waasmunster. We sloegen linksaf, passeerden het boshuis Bosrand, reden evenwijdig met de snelweg in de richting van Sint-Niklaas en kruisten rechtsaf de snelweg aan de eerstvolgende brug. 27 km. Een kleine kilometer verder troffen we omstreeks 14.30 u de bevoorrading onder een tentje langs de kant van een asfaltbaantje. Terwijl we van het fruit en de cake knabbelden, kwamen er nog andere bikers toe. We zagen één ons bekende biker, het is te zeggen, we kennen zijn naam niet, maar hij sprak me ooit aan tijdens een toertocht in Merksplas en sindsdien heb ik hem nog gezien, onder anderen tijdens de vorige toer in Waasmunster. Na de stop ging het het Eekhoekbos weer even in en doorkruisten we opnieuw een stuk van de villawijk via de vele servitudes. We reden ook een heel eind door de voormalige spoorwegbedding die diep uitgesneden in het terrein onder de bomen loopt. In de hoogte zie je links en rechts tussen de bomen overal villa’s staan. Op 32,75 km reden we over de singletrack die boven op het talud evenwijdig met de snelweg loopt, volgden even de grote baan, reden we over het op- en afrittencomplex Waasmunster, om aan de andere zijde van de snelweg het smalle paadje rechts in te slaan. Daarstraks hadden we hier nog gereden, maar dan verderop in de richting van Sint-Niklaas. 34 km. Na een eindje de track gevolgd te hebben sloegen we linksaf de Eekhoekstraat in voor een kleine lusje, kruisten we de Patotterij op de grens met Belsele om aan de overkant het bos in te rijden. Daar reden we een aantal lussen over de vele paadjes die het knappe Patotterijbos rijk is. Het was duidelijk te merken dat dit bos, gelegen naast de snelweg en bereikbaar vanaf een carpoolparking, ook als afspreekplaats voor andere doeleinden gebruikt wordt. Helaas ligt er hier en daar ook wat rotzooi. Wij genoten in ieder geval van de leuke paadjes met bochtjes en wortels.

Uiteindelijk kwamen we op 37 km weer uit op een track die hoog op het talud naast de snelweg loopt. Ik verwonderde mij over het feit dat er twee jonge kerels met een bike reden terwijl die elk een kleine spade vast hadden! De reden zou snel duidelijk worden. Want we werden naar een plek gestuurd waar ik nog nooit gereden had. Blijkbaar ligt er hier aan de rand van het bos een crossparcours. We werden er over enkele stevige bulten gejaagd! Die twee jongens hadden dus een spade bij om bergjes te maken! We arriveerden in de Oudeheerweg-Ruiter nabij een brug over de E17 en kregen een splitsing tussen de 30 km en de 40-50 km op 39 km van de start. We zagen bikende tegenliggers naderen waaruit we konden besluiten dat we na een extra lus weer op deze plek zouden toekomen. Aan de overkant hingen inderdaad ook pijlen. Er volgde voor ons een lus over het zogenaamde Oud Vliegveld, een vlakke plek met weinig bebouwing, bomen en enkele stroken bos. We reden er over betonbaantjes, assenwegen, doorheen een strook bos en voorbij het omstreden domein van voormalige textielmagnaat De Clerck. Diens zoon werd vele jaren geleden ooit ontvoerd. “Anthonieke, wij houden van u”! Ik zie het nog zo voor me! Het schijnt dat deze mensen trouwens zelf geen al te propere lei hebben! Maar met veel geld krijg je alles gedaan! De lus eindigde met een compleet overwoekerd oud kasseibaantje waar we in een weide een merkwaardige ezel opmerkten. Met een vacht alsof hij zich een rastakapsel had aangemeten! 41 km om 15.40 u.

Aan de overzijde ging het een grindpad op waar we naast een mooi gelegen villaatje in de Hollestraat reden van waaruit men een zicht heeft op de daar door een sleuf lopende snelweg. Bijna de hele snelweg ligt ter hoogte van Waasmunster in de diepte. Voor de geluidsoverlast? Omwille van de vele bruggen? Wie zal het zeggen! We kruisten voor een laatste maal de snelweg en reden daarna door de zandwegen Uilenhoek en Baudelodreef. Het is bizar dat die Baudelodreef aan weerszijden van de snelweg ligt zonder verbinding tussen de beide delen. Ze bestaat op sommige plaatsen ook louter uit een veldweg van wit zand! 47 km. Na enkele straten en paden arriveerden we opnieuw in de Neerstraat aan de garageloods. Om 16.00 u na 48 km!

Door de kinderanimatie was er enorm veel lawaai in de loods zodat we, net als een aantal andere bikers, buiten voor de tent zijn gaan zitten. Een broodje braadworst gegeten en doorgespoeld met een drankje. De kinderen kwamen naar buiten met hun ballons voor een wedstrijd. Jari was vol lof over de tocht en het parcours. Mij had de toer minder kunnen bekoren omdat hij te veel door de bewoonde wereld voert! Alhoewel het een knappe verdienste is dat de clubs uit Waasmunster er blijkbaar allemaal in slagen van een toer uit te zetten die bijna integraal binnen de eigen gemeente valt. En de stukken worden altijd op een andere wijze aan elkaar gebreid, zodat je nooit twee keren exact dezelfde rit rijdt! Het is niet evident van in een weliswaar rijk beboste maar ook redelijk dicht bewoonde gemeente een toer uit te zetten met zo veel off-road en groen! Ik had me in ieder geval goed geamuseerd. Na een babbel hebben we onze auto’s opgezocht en afscheid genomen. Niet voor lang, want voor de dag nadien stond Minderhout op het programma. Vandaag gereden kort bij Jari thuis, morgen kort bij waar ik verblijf!

Jari registreerde de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Nightride (25-30-35-40 km) te Horebeke door de Horebikers en Het Verzet op vrijdag 19-09-2014.

Zoals de voorgaande jaren vanuit Hoogstraten afgezakt naar de Vlaamse Ardennen richting Horebeke om er deel te nemen aan de nachtrit Horebeke by night van De Horebikers in samenwerking met de fietsenzaak Het Verzet. Deze keer werd niet vertrokken vanuit Sint-Maria-Horebeke zodat ik niet mijn gebruikelijke parkeerplekje tegenover een rij eenzame huizen aan de rand van het dorp kon innemen, doch vanuit Sint-Kornelis-Horebeke. Het moet de verste plek zijn die ik voor een toertocht aandoe, want Horebeke ligt op 130 km van hier! Het zekere voor het onzekere genomen en via de lokale wegen vanuit Hoogstraten tot Antwerpen-Linkeroever gereden. Om te vermijden van vast te komen te staan op de ring om Antwerpen! Het heeft me 2,5 uur rijden gekost, ook al had ik niet het gevoel van zo lang onderweg te zijn. Hoe dichter ik de start naderde, hoe heuvelachtiger het landschap werd. Deze keer werd niet gestart vanuit een tent, maar vanuit de lokalen van Jeugdclub Arcadia. Om 20.45 u was ik ingeschreven en klaar om te vertrekken.

Servitudes, sporen door velden en weiden en stoffige veldwegen leidden bij invallende duisternis tot de eerste splitsing tussen de 25 km en de 30-35-40 km op 4 km van het vertrek. Daar kregen we op de grens tussen Brakel en Zwalm een klim over asfalt te verwerken. Deze voerde me tot op het grondgebied van Sint-Blasius-Boekel. Er was geen goed weer voorspeld voor vandaag met de kans op onweders, maar op het thuisfront was het droog gebleven en hier duidelijk ook! Toch zag ik het in de verte aan de horizon fel weerlichten zonder donder te horen. Dat zorgde in ieder geval voor een bizarre sfeer. Wat het rijden betreft kregen we er enkele fikse hellingen voor de wielen en dat zowel over verhard als off-road! Het ging een privaat kolenveld over waar het laveren was tussen de groenten tot in Elst (Brakel) waar ik op 8 km arriveerde omstreeks 21.15 u. Op 10 km reed ik over een veldweg met vrij diepe voren en kreeg het stof van de voorgangers te verwerken! Er waren immers nog redelijk wat starters en het was een mooi zicht van al die bikers en hun felle lampjes op de fiets door het landschap te zien trekken.

Na 11 km werden we door politieagenten de baan van Michelbeke naar Elst over geholpen om aan de overkant een wel erg smalle servitude in te rijden. Na de doortocht van een feeëriek verlicht dorpscentrum, ik vermoed Elst, volgde een splitsing tussen de routes van 25-30 km en van 35-40 km op 12 km van het vertrek. Tot 15 km werden we vergast op een rondje Elst over donkere veldwegen, afgewisseld met betonbaantjes en grassporen. Ik kreeg er geen andere bikers meer te zien! Ik arriveerde op dezelfde plek waar de lus begonnen was om naar een servitudepaadje gezonden te worden. 21.50 u. Vanuit Elst ging het Michelbeke (Brakel) in en konden we lekker naar beneden rijden over het beton van de Rekelberg. 17 km. Zoals te verwachten was diende ik nadien weer te klimmen om vrij snel het gehucht Rozebeke van Zwalm te bereiken. Ik reed er toen over het traject van een vaste blauwe route.

Klievend door de Vlaams-Ardeense nacht met aan de einder het weerlichten van een stervend onweer, bereikte ik omstreeks 22.00 u op 18 km de bevoorrading die opgesteld stond in een open schuur van een hoeve te Brakel. De Horebikers hadden voor de tweede keer in een jaar tijd hun kerstverlichting van de zolder gehaald om één en ander aan te kleden! Er lag allerlei lekkers en fruit op een lange tafel tussen de flikkerende kerstlichtjes. Overvloedig veel! Met het bonnenboekje dat je bij de inschrijving had meegekregen kon je hier ook terecht voor twee glazen Adriaan Brouwer! Er stonden nog redelijk wat bikes tegen de dranghekkens, maar tegen dat ik goed en wel aan de knabbel was waren deze bikers inmiddels vertrokken. Nog een lange tijd staan praten met één van de drijvende organisatoren van het geheel. De man was tevreden met de 540 deelnemers die de toer hadden bezocht, want dat was meer dan vorig jaar, en met te veel bikers zou het organisatorisch een heksenketel worden. Hij was ook content dat, ondanks het weerlichten aan de hemel, de regen en de buien uit waren gebleven. Altijd goed dat de beide partijen tevreden zijn: de bikers omdat ze hun weekend aan kunnen vatten met een rit op vrijdagavond en de organisatoren die hun inspanningen voor hun evenement beloond zien met een ruime belangstelling! Het moet al bijna halfelf geweest zijn toen de aandacht van de man weggetrokken werd door zijn rinkelende gsm door iemand die uitleg behoefde. Kort voor ik vertrok kwamen er nog twee bikers toe die ik aan de aankomst nog te zien zou krijgen.

Na de stop was het lekker snel naar beneden bollen over een veldpad tot aan de splitsing tussen de 25-30-35 km en de 40 km op 18,50 km van de start. Ondanks het feit dat ik er zeker van kon zijn tot de laatsten op het parcours te behoren, toch maar de richting van de langste toer uitgegaan. Dat rechtvaardigt dan op zijn minst de lange verplaatsing! Ik kreeg inderdaad niemand meer te zien tot enkele kilometers voor de aankomst! Ik merkte dat ik over het parcours van een blauwe vaste route reed in de omgeving van de Wolvenhoek in Zottegem. Een klimmetje en een nat grasspoor voerden naar een bruggetje onder een in onbruik geraakte oude spoorbedding. Daar werden we door een bordje verplicht om af te stappen om het talud naar de bedding toe te kunnen beklimmen! Na een eindje over de oude spoorbedding te hebben gereden bereikten we de landelijke Krommestraat in Zottegem. Van daar leidde een zandweg me naar Sint-Gooiks-Oudenhove. Dat is waarschijnlijk een gehucht waarvan de lengte van de naam omgekeerd evenredig is met het aantal inwoners!

Na de doortocht van een reeds in diepe slaap gedompeld Oudenhove, het viel me op dat er in deze streek weinig licht in de huizen brandt en iedereen blijkbaar met de kippen op stok gaat, kreeg ik een wel zeer stevige klim in een veldweg voor de wielen. Deze veldweg gaf uit op een pleintje, waarna ik via een betonbaantje en een straat die Klappaardlos heet, Zottegem in reed. 24,50 km om 22.55 u. Op 25 km volgde er een stevige klim naar een strook bos toe. Een ietwat twijfelachtig opgehangen pijl bleek dan toch naar een overwoekerd graspaadje te verwijzen. Er volgde een vrij lang stuk, recht op recht, waar een bevestigingspijl niet zou misstaan hebben. Op het ogenblik dat ik arriveerde op het parcours van een rode vaste route hoorde ik de muziek van één of ander optreden. De zanger gaf er bekende deuntjes ten gehore, maar op een vrij monotone wijze! ‘De clown met de lach. Niemand kende de pijn, van zijn stille verdriet…” Ik kon er een tijd naar blijven luisteren toen ik in de omgeving reed. Daarbij passeerde ik een kapelletje in de Torenweg te Sint-Maria-Oudenhove (Zottegem). Eens het dorp uit volgde een plezante afdaling over een grasspoor met toch enkele tricky toestanden zoals wortels, geulen, bulten, putten en losliggende stenen! Het ging lekker snel en daardoor moest je goed uitkijken! Dat was omstreeks 27 km. Even verder bereikte ik opnieuw de bewoonde wereld.

Tijdens een klim over asfalt in een woonstraat met huizen en villa’s te Michelbeke (Brakel) werd ik begroet door drie buren die nog voor hun huis op een stoel zaten te genieten van de enigszins warme nazomeravond. Dus toch niet iedereen ging hier met de kippen op stok! Het zou me niet verwonderen dat deze straat de bekende Berendries was, te zien aan foto’s op het wereldwijde web! Na de vermoeiende klim in deze straat kwam er tot 28,50 km een eerder vervelend spoor tussen prikkeldraden die het er nog lastiger maakten! Vanaf een servitude kon ik nog eens lekker voluit gaan in een afdaling naast weiden met paarden en schapen. Een schaap dat dicht tegen de afsluiting stond deinsde verschrikt achteruit in het licht van mijn lampen. Wie toert er op dat nachtelijk uur immers nog rond! Tijdens de afdaling werd ik nog gedurende enige tijd over een wegeltje met deels weggespoelde kasseien gestuurd! Het ging dan over een metalen bruggetje en doorheen een strook bos tot aan een weidepad naast de Zwalmbeek om uit te komen in een rustige baan ter hoogte van het Sint-Franciscusinstituut te Brakel. 29,50 km om 23.30 u.

Een asfalt fietspad voerde me vervolgens weer tot in Michelbeke waarna we de dorpskern doorkruisten. Hier passeerde ik weer een grote school, Stella Matutina. Eens daar voorbij werd mijn uithoudingsvermogen op de proef gesteld tijdens een zware off-road-klim over een pad tussen wilgenbomen. Asfaltbaantjes voerden me vervolgens doorheen de velden aan de Hoogkouter en de Twaalfbunder in de landelijke omgeving van Brakel. 33 km. In een straat werd ik gevolgd door een biker die me maar niet voorbij wilde steken en door een auto die daar nog eens traag achter reed! Het bleken Horebikers te zijn die het parcours controleerden op pechvogels en achterblijvers! Het betekende meteen dat ik een tandje bij mocht beginnen steken! En dat net op een lastig hobbelig grasspoor tussen een rij bomen en een veld.

Verderop kreeg ik nog een stevige klim voor de wielen en een vrij lange afdaling over een asfaltbaantje met enkele bochten. Enkele zanderige veldwegen voerden me dan in het nachtelijke duister in de richting van een stopplaats in een schuurtje waar je nog een bonnetje kon inleveren tegen een glaasje jenever. Dat heb ik snel door mijn keelgat gegoten om weer te kunnen vertrekken terwijl de Horebikers stonden te babbelen met hun kompanen in het schuurtje. De laatste kilometers dienden te worden gereden over donkere veldwegen richting Sint-Kornelis-Horebeke waar ik even over middernacht arriveerde. Een man vroeg me of ik nog gebruik wilde maken van de bikewash, maar vermits er enkel stof aan de fiets hing en die de volgende dag weer zou moeten dienen, was dat overbodig! De rit had me deugd gedaan, het was goed geweest van uit te kunnen waaien en zo de zorgen van de afgelopen week achter me te kunnen laten. Geen beter manier om te ontstressen dan dit!

Er was nog veel beweging, zowel binnen als buiten, van bikers die bij een glas nog nagenoten van de rit en de vrijdagavond. In de zaal kon je de laatste bonnetjes uit je boekje nog inruilen tegen een hotdog en een drinkbus, aangeboden door Het Verzet. Mij een plekje uitgezocht van waaruit ik, knabbelend aan de hotdog, kon genieten van het gewemel in de uitgelaten zaal. De twee mannen die ik aan de stop had zien toekomen zaten vlak in mijn buurt te genieten van hun kuip gerstenat. Het was vriendelijk dat de man waarmee ik aan de stop had staan praten mij nog een glas wilde aanbieden, maar het werd stilaan tijd om op te stappen. Mij wachtte immers nog een lange rit huiswaarts. Met enige tegenzin dan toch opgestapt, want ik wist dat het allicht lang zou duren eer ik deze plek ver van huis weer zou te zien krijgen. Het had me enige zelfovertuiging gekost om de verre verplaatsing aan te gaan op een vrijdagavond na een werkweek, wetend dat het weer een kot in de nacht zou zijn eer ik thuis was, maar ik was content dat ik er ook deze keer weer bij was. Ik hoopte van deze maal op de terugweg niet geflitst te worden in Oosterzele zoals na de vorige editie en het moet al ruim drie uur geweest zijn eer ik mij te slapen gelegd heb! Met als troost dat dank zij het uitblijven van regen het poetswerk tot een minimum beperkt bleef! Voor een luttele 5 euro hadden we kunnen genieten van een afwisselende rit, een bevoorrading, twee glazen Adriaan Brouwer, een glaasje jenever, een hotdog en een drinkbus er bovenop. Of hoe sport en ontspanning hand in hand samengaan!

Wat me altijd blijft verwonderen is dat ik de mij bekende fervente nachtritrijders die vaak tot in de verste uithoeken rijden om in het donker te kunnen biken nooit in Horebeke te zien krijg! Bij al mijn deelnames nooit een bekende te zien gekregen!

Het verslag van deze nightride is oo te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax

Toertocht te Sint-Kornelis-Horebeke 19-09-2014 door Tom De Moor

MTB Noordergrensrit (20-30-40-55 km) van WTC Powerbikers te Weelde op zondag 14-09-2014.

Ook al was ik al meermaals toertochten gaan rijden vanuit Weelde, deze die vertrekken vanaf de voetbalvelden aan de Baetenheide, aan de Noordergrensrit van WTC Powerbikers vanuit de sporthal Molenslop had ik nog nooit deelgenomen. Een goede reden om dat deze keer dus wel eens te doen! Ik had na de toertocht gisteren in Tielen met m’n maat afgesproken en die beleefde niet zijn meest aangename zondagochtend! Ik kreeg kort na mijn vertrek met de wagen een berichtje om te melden dat hij een half uur later zou zijn en dat ik eventueel al mocht vertrekken. Vermits ik ruim op tijd vertrokken was diende ik daardoor nog een drie kwartier te wachten, maar liever dat dan alleen te toeren. Zijn bike was onklaar en degene die hij gisteren in leen had gebruikt was een 29-er zonder klikpedalen. De pedalen op zijn eigen fiets zaten muurvast, dus nog snel een oude bike gaan ophalen ter vervanging. Zijn pech werd nog erger, want bij aankomst vertelde hij dat hij er op rekende dat ik hem na afloop zou helpen! Het portier van zijn wagen was dichtgevallen met de sleutel er nog in en de deuren op slot! Gelukkig had hij al zijn spullen al uit de auto gehaald, zodat we toch konden rijden! Ik had er niet meer op gerekend van zo laat nog voor de langste toer te kunnen starten, maar we hebben de 55 km toch nog kunnen rijden zonder de opruimploeg achter ons aan te zien komen! Dat maakte nadien het wachten goed zodat we ondanks alle troebels en een ochtend vol hindernissen nog een mooie dag mochten beleven! Het was ruim 10.20 u toen we vertrokken.

De aanzet van de tocht leidde ons gedurende een 4 km over hoofdzakelijk landelijke asfaltbaantjes, hier en daar onderbroken door een servitude of veldweg. Na een zandpad langsheen de bosrand bereikten we al een eerste splitsing tussen de routes van 30 km en van 20-40-55 km op 5 km van de start. Op 6,50 km bereikten we de rand van de Gewestbossen Ravels, de vroegere Staatsbossen, en konden we ons uitleven op singletracks en bredere sporen onder de imposante bomen. Op 8 km troffen we een door de bossen lopende assenweg. Halverwege dit pad werd aan de bikers de keuze gelaten om een ietwat gehavende singletrack al dan niet links te laten liggen. Ofwel rechtdoor, wat de tocht een kleine anderhalve kilometer korter zou maken, ofwel rechtsaf de track in. Voor mij was het niet direct duidelijk welke richting ik diende te kiezen om de track mee te pikken en of mijn maat er zin in had of niet. Er kwamen een man en een vrouw toe die met hetzelfde dilemma werden geconfronteerd. Uiteindelijk zijn we allemaal over de track gereden die deel uitmaakt van de rode vaste route. Jari zijn grijze cel had dus goed gewerkt en de juiste richting gekozen! De track was inderdaad enigszins gehavend met dikke wortels, putten, bulten en greppels, vermoedelijk het restant van vroegere boswerken. Bovendien kwam er nogal wat draaien en keren aan te pas, maar uiteindelijk was alles nog best te doen. Er ligt daar in de omgeving nog zo’n exemplaar dat kort na de stop van de tocht vanuit de Baetenheide wordt aangedaan en die ligt er nog lastiger bij. Tenzij het dezelfde betreft die we in de andere richting bereden!

Eens voorbij de track reden we over een brede bosweg waarna een zanderige veldweg volgde richting het volgende bos. In dat dennenbos troffen we een zachte, poederdroge ondergrond, bijna bladgrond uit een verdroogde bloempot, en reden we over een tapijt van dennennaalden. Op 13 km kwam er een tweede splitsing, dit keer tussen de 20 km en de 30-40-55 km. Een kilometer verder ging na het berijden van een bosweg ook de 30 km de eigen richting uit. Het koppel dat we daarnet ontmoet hadden alvorens de singletrack in te slaan ging de richting van de 30 km uit. Waaruit we konden besluiten dat we veruit de laatsten op het parcours zullen geweest zijn. Via bospaden kwamen we omstreeks 16 km toe in het Landgoed De Utrecht, dat zijn uitgestrekte bossen op Nederlands grondgebied nabij Esbeek. Daar liggen ontelbare paden en zandwegen en het is een uitgelezen speeltuin voor mountainbikers die van bossen houden, wel zonder enige hoogtemeters die in deze streek niet voorhanden zijn. Plezante singeltracks leidden ons tot op de plek waar de 55 km zich losmaakte van de 40 km op 16,75 km van het vertrek. Ondanks het feit dat het intussen al 11.20 u was geworden hebben we gekozen voor de langste toer. Dat bleek een goede keuze, want we konden al snel ons hart ophalen in de vele singletracks die de Domeinbossen Zwartven doorkruisen. Hier werden we dan toch dank zij enkele knappe bulten op en af op enkele hoogtemeters getrakteerd.

Tot 22 km troffen we niets anders dan singletracks in een knappe omgeving. Voor wie bossen en singletracks weet te smaken is deze streek de uitgelezen plek om te rijden. Hier kan je tientallen kilometers rijden en blijven rijden zonder de bewoonde wereld te zien! De locals zijn hier meer dan verwend op dat vlak! Bij het zien van één van de lange knappe tracks vermoedde ik het al, en even verder passeerden we inderdaad De Spartelvijver, een soort recreatieoord midden de bossen. Een muziekkapel bracht er op het terrein achter de vijver haar deuntjes ten gehore. Meteen was het de eerste keer dat ik hier bij het passeren leven bespeurde. Ik vermoed dat de plek enkel tijdens de hoogzomer geopend is. Vanaf de Spartelvijver doken we een volgend deel van de bossen op het grondgebied Reusel – De Mierden in, gelegen in het Nederlandse Hooge Mierden, niet ver van de grens met België. Even kregen we er het gezelschap van toch nog een eenzame late starter. Toen we korte tijd later de bevoorrading bereikten was deze kerel er alweer vertrokken!

De bevoorrading stond opgesteld naast de omheining van de Spartelvijver in de buurt van het bescheiden gebouwencomplex op het domein. Dit op zegge 23 km van het vertrek. De mensen die voor de knabbels en drank zorgden stonden er onder een klein tentje. Ook hier werd duidelijk dat de grens niet ver af was, want de leden spraken zowel met een Vlaamse als Nederlandse tongval. Jari was er nu zeker van dat hij deze tocht al eerder gereden had! 11.45 u. Onlangs onze late start lag er nog genoeg lekkers om van te snoepen. En er was plaats voor een babbeltje tijdens het knabbeltje met de mensen aan de stop. Tot het tijd was om weer op pad te gaan.

Kort na de stop troffen we de plek waar de 30 km zich losmaakte van de 40-55 km. Op de grote toer troffen wij van hier af niets anders dan knappe singletracks, een feest voor elke mountainbiker! Ze lagen er soms vrij zanderig bij. Omstreeks 27 km reden we ook enkele keren over paadjes door zeer hoog gras. Twee kilometer verder kwam er een splitsing tussen de 40 km en de 55 km midden in het bos. 12.15 u. We vervolgden ons pad door de schier eindeloze bossen tot we omstreeks 30 km een grote baan dienden te kruisen. Na een 500 meter deze Lage Mierdseweg gevolgd te hebben doken we opnieuw de bossen in. Ook hier troffen we vrij zanderige paden waarbij we enkele keren op en af over een aantal leuke zandheuvels werden gejaagd. Jari meende de hoeve te zien waar we in augustus tijdens een private rit met bevriende bikers uit Poppel tijdens een middagstop gegeten hadden. Maar het was een andere hoeve, meer bepaald de Spiehoeve, een knap tot woonhuis gerenoveerd boerenhof. Bij nader toezien zat Jari er niet ver naast, want op de kaart is te zien dat de bewuste eethoeve “In den Bockenreyder” te Esbeek daar niet ver vandaan is! In deze eenzaam in de bossen gelegen boerderij is het prettig vertoeven tijdens een fietstocht of wandeling! Je kan er diverse gerechten eten. De menukaart is opgesteld in het plaatselijke dialect wat veel weg heeft van Antwerps! Na een lus door deze speelbossen arriveerden we na 33 km aan een tweede stopplaats waar enkel drank voorzien was. Ze stond opgesteld in een zandweg die uitgaf op dezelfde grote baan die we daarnet gekruist hadden. We bevonden ons nog steeds in het domein De Utrecht. Er passeerden toch nog enkele andere bikers. We waren niet de enigen die zo laat vertrokken waren. Sommigen deden niet de moeite om nog te stoppen. Ook hier werd met opruimen gestart terwijl er nog enkele bekers aan de kant gezet werden voor laatkomers.

Na de drankstop vervolgden we onze tocht over bospaden waarbij we op 37 km een dwars door het bos lopende asfaltbaan kruisten. Op dit kruispunt met boswegen stond een grote paal met wegwijzers naar Weelde, Esbeek, Hooge Mierde en Poppel. Het betrof het kruispunt van de Prins Hendriklaan en de Poppelsedijk, niet ver van de grens tussen Nederland en België. Midden in de bossen! We vervolgden onze weg door het bos van de Turnhoutsche Heide en over een stukje asfalt om vervolgens weer een zeer zanderig pad op te gaan dat er evenwijdig liep met een beek! Op 40 km van het vertrek kregen we nog een splitsing tussen de routes van 40 km en van 55 km. We konden da laatste etappe van 15 km aanvatten!

Vanaf een asfaltbaantje ging het een zeer lange veldweg op die daar evenwijdig liep met de rand van het bos. We doken het bos in over een singletrack en dienden na enige tijd op onze stappen terug te keren na het nemen van een zeer ruime bocht op een kruispunt van zandwegen. Verderop dienden we een asfaltbaantje te kruisen om aan de overkant opnieuw het bos in te duiken voor nog een lading schier eindeloze singletracks! We kwamen uit op een punt waar we al eerder gepasseerd waren waardoor er op 44,50 km een einde kwam aan een grote lus. 13.30 u. We hadden er kunnen genieten van een bijzonder knap stuk van deze toertocht! Er volgden nog bospaden die ons doorheen hoog gras voerden rond 45 km en een vrij gehavend bospad tot aan een maïsveld op 48,50 km. Daar passeerden we de plek waar Jari het al sinds vanochtend over gehad had, terwijl ik wist wat hij bedoelde. Maar er zijn meerdere tochten in de streek die hier blijken te passeren. Ik had deze tocht immers nog nooit gereden. Het was meer bepaald de plek waar er een grenspaal staat aan de rand van de Gewestbossen Ravels op Belgisch grondgebied en een dit keer door de maïs bijna aan het zicht onttrokken half verroest metalen windmolentje op het naastliggende veld op Nederlands grondgebied!

Een zeer lang bospad met diepe plassen en plekken vol slijk voerde ons dan door het bos. Ik herinner me van hier ooit een beginnend biker te hebben zien rijden, een nog vrij jonge kerel, ik schat een dertiger, die bijna niet meer vooruit geraakte! Diens pijp was compleet uit! Hij was op de grootste afstand gesukkeld en zat zo goed als te sterven op zijn fiets! En toen lag er veel meer nat en slijk als nu! Uiteindelijk ging het bospad over in een verhard pad met twee betonsporen voor landbouwverkeer die doorheen een groen grasveld leidden. Op 51 km reden we zo door de laatste strook bos tot aan de Kapel van de Mosdijk waar de zogenaamde leugenbank staat. Een bank waar dorpelingen (te) straffe verhalen kwamen vertellen, aangedikt met onwaarheden om ze kracht bij te zetten! Via enkele landelijke baantjes bereikten we opnieuw de sporthal Molenslop. 14.00 u.

De mensen van de organiserende club hadden het meeste al opgeruimd en er werd een soort barbecue-fornuis buiten gehaald om spek en eieren te bakken voor de helpers. Ik zag Jari triomferend uit de cafetaria komen met een menukaart in de handen! Anders dan in de meeste cafetaria van sporthallen kon je hier degelijk eten en kiezen uit een redelijk uitgebreide menukaart! Wij hebben er dan naast drank ook een lasagne en een spaghetti Molenslop besteld. Een betere afsluiter van deze knappe toertocht en amusante dag was niet mogelijk. Naast wij twee zat er nog een trio in groene pakken gehulde bikers van een club uit Oelegem. Ik meen die mannen nog al gezien te hebben op toertochten. Zo te horen en te zien hadden zij zich ook goed geamuseerd. We hebben nog een paar woorden gewisseld met een Powerbiker die ik afgelopen weekend tijdens de toertocht in Mol-Rauw (27-09-2014) te zien kreeg in het gezelschap van vrouw en dochtertje in een zandweg richting de Steen der Zeven Heerlijkheden, niet zo ver van de beruchte Baileybrug in Postel. Ik gok op Michelleke. Helaas had ik tot dan toe nog niet de tijd gehad om dit verslag te schrijven! Maar bij deze dus uiteindelijk wel! Dat we ons tijdens de toertocht in Weelde super geamuseerd hebben, daar kan hij dus zeker van zijn! Alles prima georganiseerd, genoten van een knap parcours, ondanks de late start toch nog de langste toer kunnen rijden tegen ons tragere tempo zonder de hete adem van de opruimploeg in onze nek te voelen en kunnen afsluiten met een hap eten en een glas! Ondanks de valste start kon de zondag niet meer stuk!

Ik kijk een ganse week uit naar het volgende weekend! We rijden nu al meer dan een half jaar samen, we amuseren ons vaak op zaterdag én op zondag met de mountainbike tijdens de ritten die we in Vlaanderen afschuimen! Daardoor zijn we kameraden geworden. Een makker waarmee je de leuke dingen deelt laat je niet in de steek wanneer hij in de shit zit! Dus moesten we samen nog een oplossing zoeken voor de in de slotvaste wagen achtergebleven contactsleutel! Dat heeft wat tijd gekost, maar dat kon niet opwegen tegen de leuke belevenissen van de afgelopen dag. Jari had me evenmin in de steek gelaten toen mijn ketting doormidden brak bij een beklimming tijdens de toertocht vanuit Erneuville in augustus!

Jari zorgde voor de route op Google-Maps: klik hier!

Het verslag van deze toertocht is ook te lezen op mtb-you.be en op mountainbike.be en op m'n site mtbwijzer.be!

StrammerMax